Κάποιοι παίζουν μουσική, κάποιοι γράφουν ποιήματα και κάποιοι άλλοι κλέβουν. Το πιο διαδεδομένο επάγγελμα είναι αυτών των μουσικών που στήνουν τα όργανα τους στους δρόμους, στις πλατείες η στα μετρό.
Μην νομίζετε όμως ότι πάνε όπου τους καπνίσει και αρχίζουν να παίζουν μουσική.
Αυτό απαγορεύεται από το νόμο και φυσικά όλοι το σέβονται. Για παράδειγμα αν κάποιος μουσικός θέλει να παίξει μουσική κάνει αίτηση στο δήμο. Μην νομίζετε ότι στο εξωτερικό έχουν ρυθμούς Ελλάδας. Εκεί κάνουν την αίτηση και η απάντηση τους έρχεται αμέσως στο κινητό τους.
Το πολύ μία ώρα μετά την αίτηση τους έρχεται η απάντηση. Όχι όπως εδώ…που οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν μονίμως έτοιμες τρείς προτάσεις
- Έχουμε δουλειά. Ελάτε κάποια άλλη ώρα
- Λείπε ο αρμόδιος
- Πάρτε τηλέφωνο για ραντεβού. Μόνο που το τηλέφωνο είναι στο αθόρυβο και δεν απαντάει κανένας.
Στην Ευρώπη η απάντηση έρχεται αμέσως. Όπως αμέσως βγαίνει και ο φόρος που πρέπει να πληρώσει κάθε μουσικός που θα καταλάβει ένα κομμάτι του πεζοδρομίου.
Οι παροχές πληρώνονται ανάλογα με το σημείο και την ώρα. Και φυσικά δεν σε πλησιάζει κανένας υπάλληλος του δήμου αφού στην εφαρμογή τους φαίνεται ποιο σημείο είναι πληρωμένο και ποιο όχι.
Κάποιοι άλλοι νοικιάζουν ενα μικρό κομμάτι του πεζοδρομίου και σου γράφουν έναντι αμοιβής ποιήματα η γράμματα προς τα …αγαπημένα τους πρόσωπα. Εχουν και τη γραφομηχανή τους και τα γράφουν όπως ακριβώς επιθυμούν οι πελάτες.
Κάποιοι άλλοι δεν κάνουν αιτήσεις στο Δήμο και δεν πληρώνουν φόρους. Είναι της παλιάς σχολής και επιδίδονται στις κλοπές. Αρπάζουν ακόμη και τα λάσιχα απο τα ποδήλατα. Μόνο τώρα με τις κάμερες της αστυνομίας τα πράγματα δυσκόλεψαν γιατί αργά οι γρήγορα τους φοράνε χειροπέδες.
