Νεκρός στο σπίτι του ο ζωγράφος και ποιητής Χρήστος Μαρκίδης

Θλίψη στον εικαστικό και λογοτεχνικό κόσμο προκάλεσε η είδηση του θανάτου του γνωστού ζωγράφου και ποιητή Χρήστου Μαρκίδη, ο οποίος εντοπίστηκε νεκρός, το απόγευμα της Δευτέρας 24 Αυγούστου, μέσα στο διαμέρισμά του στα Εξάρχεια.

Τα ίχνη του 72χρονου δημιουργού είχαν χαθεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα, ενώ οι πρώτες ενδείξεις των αρμόδιων Αρχών δείχνουν αυτοχειρία, με την αστυνομική έρευνα να βρίσκεται σε εξέλιξη.

Λίγες μόλις ώρες πριν την τραγική αποκάλυψη, ο καταξιωμένος δημιουργός είχε προχωρήσει σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη και αινιγματική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παραθέτοντας ένα βαθιά υπαρξιακό απόσπασμα του Νίκου Καρούζου και την ταινία «Persona» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Το απόσπασμα του Νίκου Καρούζου

Στη τελευταία του δημοσίευση, ο Χρήστος Μαρκίδης παρέθεσε ένα απόσπασμα του σπουδαίου ποιητή Νίκου Καρούζου, το οποίο εστιάζει στη γέννηση, την ανθρώπινη ύπαρξη και τα αδιέξοδά της.:

«Η γέννηση είναι παγίδα. Εντελώς αινιγματική παγίδα, γιατί, όταν κανείς βγαίνει από το σώμα της μάνας του, προκαλεί η εικόνα αυτή εντύπωση απελευθέρωσης. Εντούτοις, όταν βγαίνει απ’ το σώμα της μάνας του, το παιδί μπαίνει στην παγίδα. Στην τρομερή παγίδα της ύπαρξης».

Λίγες ώρες αργότερα, το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο 72χρονος καλλιτέχνης εντοπίστηκε νεκρός.

Η σύνδεση με το «Persona» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Παράλληλα με το απόσπασμα του Καρούζου, ο Μαρκίδης είχε κοινοποιήσει και την εμβληματική ταινία «Persona» (1966) του Σουηδού σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Η επιλογή του συγκεκριμένου φιλμ δεν θεωρείται τυχαία από όσους γνώριζαν τον εσωτερικό του κόσμο:

• Η Έννοια της «Persona»: Η λέξη παραπέμπει στη μάσκα του αρχαίου θεάτρου. Στον κινηματογράφο του Μπέργκμαν συνδέεται με το προσωπείο, την ταυτότητα και τη χαοτική απόσταση ανάμεσα στην εξωτερική εικόνα και τον πραγματικό εαυτό.
• Η υπαρξιακή διάλυση: Η ταινία εξερευνά τη σιωπή, την ψυχολογική κατάρρευση και τα ρευστά όρια της ανθρώπινης προσωπικότητας.

Ποιος ήταν ο Χρήστος Μαρκίδης

Γεννημένος στη Δράμα το 1954, ο Χρήστος Μαρκίδης υπήρξε μια ξεχωριστή και πολυδιάστατη προσωπικότητα των ελληνικών τεχνών.

• Σπουδές και υποτροφίες: Από το 1974 έως το 1979 σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (με αντικείμενα τη Ζωγραφική, τη Νωπογραφία, την Ιστορία της Τέχνης, τη Ρυθμολογία και την Παιδαγωγική ψυχολογία). Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, ενώ από το 1985 έως το 1988 υπήρξε υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) για την εκπόνηση καλλιτεχνικού έργου στην Ελλάδα.
• Εικαστική πορεία 40 Ετών: Η εκθεσιακή του δραστηριότητα κάλυψε τέσσερις δεκαετίες. Από την πρώτη του ατομική έκθεση στην γκαλερί «Νέες Μορφές» το 1984 έως την αναδρομική παρουσίαση του έργου του στο Art Project Space το 2025, πραγματοποίησε 15 ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε περισσότερες από 70 ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
• Το ύφος του: Έργα του φιλοξενήθηκαν στις σημαντικότερες γκαλερί της Αθήνας (Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, Titanium, Gallery 7, Thanassis Frissiras Gallery), της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας. Η ζωγραφική του εστίαζε σταθερά στην ανθρώπινη μορφή, τις προσωπογραφίες και τις νεκρές φύσεις. Χαρακτηριζόταν από σκούρους τόνους, υποβλητική ατμόσφαιρα και ένα φως που αποκτούσε μεταφυσική διάσταση.

Το πλούσιο συγγραφικό και ποιητικό Έργο

Παράλληλα με την εικαστική του πορεία, ο Χρήστος Μαρκίδης ανέπτυξε από το 1992 έντονη συγγραφική δραστηριότητα, δημοσιεύοντας κείμενα και ποιήματα σε έγκριτα λογοτεχνικά περιοδικά.

Στις ποιητικές του συλλογές περιλαμβάνονται τα έργα:

• «Μονόζυγο-Τέσσερα Σχεδιάσματα» (1999)
• «Έως» (2001)
• «Άτια στο σκοτεινό νερό» (2003)
• «Αμώεν» (2004)
• «Κιννάβαρι» (2009)
• «Δράκων κατήλθες» (2013)
• «Έρεβος ή το άλλο φως» (2020)

Το 2023, οι εκδόσεις «Αρμός» εξέδωσαν τον συγκεντρωτικό τόμο «Ποιήματα 1999-2020», σφραγίζοντας την ποιητική του διαδρομή δύο και πλέον δεκαετιών.

Στο δοκιμιακό του έργο ξεχώρισαν τα «Επτά κείμενα περί Τέχνης» και το «Κατάματα» (με επανεκδόσεις το 2005, 2014 και 2022). Παράλληλα, τον Σεπτέμβριο του 2022 κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το CD «Γενέθλια Ζέμπρα», στο οποίο ο ίδιος απήγγειλε τα ποιήματά του πάνω σε μουσική του Γιάννη Μουρτζόπουλου.