Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη*
Η Ηρώ Σκάρου κατάγεται από την Ικαρία. Μεγάλωσε στη Σύρο και στην Αθήνα. Με σπουδές στη φιλοσοφία και μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων εργάστηκε κυρίως στην εκπαίδευση και στο μάρκετινγκ. Σήμερα διδάσκει και γράφει για να μαθαίνει.
ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
ΗΡΩ ΣΚΑΡΟΥ: Όταν μαθήτρια ακόμα του δημοτικού στη Σύρο βυθίστηκα στο μυθιστόρημα του Μάρκ Τουέιν Οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ αποφάσισα ότι ήθελα να βιώσω τη μαγεία της λογοτεχνίας από την πλευρά του δημιουργού. Έκανα τότε τις αντίστοιχες παιδικές μου απόπειρες που μοιράστηκα με συγγενείς και φίλους. Αργότερα, στα εφηβικά μου χρόνια η συγγραφή ανέκυψε ως προσπάθεια κατανόησης καταστάσεων και εμπειριών. Δεν μου ταίριαζε το ημερολόγιο. Προτιμούσα (και προτιμώ) τη δημιουργία μιας ιστορίας με άγνωστους πρωταγωνιστές που, μέσω της δράσης τους, μου επιτρέπουν να βλέπω τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες και μου αποκαλύπτουν εναλλακτικές διαδρομές.
Μ.Γ.: Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σας ενθάρρυνε στα πρώτα σας συγγραφικά βήματα;
Η.Σ.: Πέρα από τους οικείους μου που διέκριναν κάποια λογοτεχνική αξία στα πρώτα μου πονήματα, ο άνθρωπος που μου έδωσε ουσιαστικά την ώθηση να μοιραστώ όσα έγραφα με περισσότερους αναγνώστες ήταν ο συγγραφέας Χρήστος Αγγελάκος. Δυστυχώς, δεν βρίσκεται πια κοντά μας, ήταν όμως στη ζωή όταν εκδόθηκε η πρώτη μου συλλογή διηγημάτων και το χάρηκε όσο κι εγώ.
Μ.Γ.: Αναφέρετε στο βιογραφικό σας ότι γράφετε για να μαθαίνετε. Ποια διαδικασία ακολουθείτε στη συγγραφή ενός βιβλίου;
Η.Σ.: Γράφω για όσα θέματα με απασχολούν, κυρίως κοινωνικά. Όταν αποτυπώνω στο χαρτί τις δράσεις, τα λόγια και τις σκέψεις των ηρώων μου ουσιαστικά επιτρέπω στον εαυτό μου να δει τις καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται από τη δική τους οπτική. Έτσι συμπάσχω, κατανοώ κι εξελίσσομαι. Αναφορικά με τη διαδικασία που ακολουθώ στη συγγραφή, αφού διατυπώσω το ζήτημα που θα διερευνήσω, συνομιλώ με ανθρώπους που έχουν ανάλογα βιώματα και αναζητώ επιστημονικές πηγές που σχετίζονται με τα ειδικότερα σχετικά θέματα. Αφού μελετήσω και αφομοιώσω τις πληροφορίες, ξεκινάει η δημιουργική φάση που περιλαμβάνει χτίσιμο, γκρέμισμα, ανακατασκευή.
Μ.Γ.: Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο σας με τίτλο «ΤΡΟΙΑ». Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του;
Η.Σ.: Με τη σύγχρονη ελληνική οικογένεια, τις παθογένειές της, την επίδραση της στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών και τον πολλαπλό ρόλο της γυναίκας μέσα σε αυτήν.
Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να γράψετε για το συγκεκριμένο θέμα;
Η.Σ.: Χάρη στη δουλειά μου γίνομαι κοινωνός πολλών και διαφορετικών ανθρώπινων ιστοριών. Στις περισσότερες από αυτές ο ρόλος της οικογένειας αναδεικνύεται συχνά ως πρωταρχικός στο πλαίσιο των προβλημάτων που συζητιούνται. Και είναι εξάλλου αναμενόμενο καθώς μέσα στην οικογένεια ο άνθρωπος διαμορφώνει τον χαρακτήρα του, αναπτύσσει το σύστημα αξιών του και αποκτά μια αίσθηση ασφάλειας ή το αντίθετό της. Αποφάσισα λοιπόν να διερευνήσω το θέμα αλλά και όλα τα επιμέρους ζητήματα που ανακύπτουν εξαιτίας μιας δυσλειτουργικής οικογενειακής συμβίωσης.
Μ.Γ.: Στο οπισθόφυλλο αναφέρετε «Μια ιστορία για τη φθορά και την αναγέννηση». Αναφέρεστε στα άψυχα ή στα έμψυχα;
Η.Σ.: Τα πάντα -άψυχα και έμψυχα- εκ φύσεως, μεταβάλλονται. Οι άνθρωποι και ο κόσμος γύρω τους. Στο συγκεκριμένο βιβλίο αναφέρομαι στη διάβρωση που επέρχεται σε μία οικογένεια λόγω συγκρούσεων, έλλειψης επικοινωνίας και παρεμβατικότητας. Κάποιες φορές η φθορά είναι τόσο μεγάλη ώστε δεν επιδέχεται επιδιόρθωση. Κάποιες άλλες μπορεί να επέλθει αναγέννηση είτε στο συνολικό σύστημα είτε μεμονωμένα στα μέρη που το απαρτίζουν.
Μ.Γ.: Με χιούμορ αναδεικνύετε την τραγικότητα της αγίας ελληνικής οικογένειας. Πόσο εύκολος ή δύσκολος είναι αυτός ο τρόπος;
Η.Σ.: Θεωρώ ότι το χιούμορ είναι ένας πρόσφορος τρόπος για να αναδειχθούν τραγικά θέματα, δίχως οξύτητα και ένταση. Η δυσκολία έγκειται στην ποιότητα αυτού του χιούμορ. Πρέπει να είναι λεπτό και όχι χονδροειδές, καλοδουλεμένο κι όχι προκατασκευασμένο, διακριτικό και όχι χυδαίο.
Μ.Γ.: Κατά τη διάρκεια της συγγραφής τα προσωπικά συναισθήματα του συγγραφέα εκφράζονται μέσω της γραφής του;
Η.Σ.: Ο συγγραφέας εκφράζει τη σκέψη του που ενεργοποιείται από ερεθίσματα, βιώματα και πρότερες εμπειρίες. Καθώς σκέψη και συναίσθημα βρίσκονται τις περισσότερες φορές σε διαρκή αλληλεπίδραση μπορούμε να συμπεράνουμε πως ναι, στα βιβλία εκφράζονται τα προσωπικά συναισθήματα των δημιουργών τους,
Μ.Γ.: Υπάρχουν αξίες που ακυρώνονται (από πρόσωπα ή καταστάσεις) και άλλες που αναδεικνύονται μέσα από την ιστορία που αφηγείστε;
Η.Σ.: Ακυρώνεται σίγουρα η ιδέα της αγίας ελληνικής οικογένειας. Αναδεικνύεται η αγάπη –μητρική, αδελφική και συντροφική, η επιμονή και η τόλμη.
Μ.Γ.: Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σας επηρέασε ως άνθρωπο ή ως συγγραφέα και ποιο είναι αυτό;
Η.Σ.: Τα έργα του Τσέχοφ και ο μοναδικός του τρόπος να ρίχνει φως στα σκοτάδια της καθημερινής ζωής. Τα διηγήματα του Κάρβερ και η αριστοτεχνική του λιτότητα. Τα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι με τη φιλοσοφική και ψυχολογική διάστασή τους.
Μ.Γ.: Οι κριτικές παίζουν ή δεν παίζουν ρόλο στην πορεία ενός βιβλίου και γιατί;
Η.Σ.: Μια εποικοδομητική κριτική μπορεί σίγουρα να επηρεάσει το αναγνωστικό κοινό, θεωρώ όμως ότι τον σημαντικότερο ρόλο παίζει η από στόμα σε στόμα σύσταση ενός βιβλίου.
Μ.Γ.: Ένα βιβλίο πρέπει να έχει μηνύματα ή απλά να ευχαριστεί τον αναγνώστη;
Η.Σ.: Θεωρώ ότι ο βασικός στόχος της λογοτεχνίας είναι να προσφέρει ψυχαγωγία και όχι να κάνει κατήχηση. Τα βαθυστόχαστα νοήματα και ο διδακτισμός δεν είναι όπλα αλλά παγίδα. Ο συγγραφέας πρέπει να αφήνει χώρο στους αναγνώστες να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα και τότε, ίσως, κάποιο μήνυμα αναδυθεί αλλά όχι απαραίτητα το ίδιο για όλους.
Μ.Γ.: Αν αναζητούσαμε το βαθύτερο μήνυμα του βιβλίου σας, ποιο θα ήταν αυτό κατά τη γνώμη σας;
Η.Σ.: Ο κάθε ένας αναγνώστης ανάλογα με τη φάση ζωής την οποία διανύει και τις πρότερες εμπειρίες του θα εστιάσει στο ζήτημα που θεωρεί κυρίαρχο κι από εκεί ενδεχομένως να αντλήσει κάποιο νόημα. Για μένα, γράφοντάς το, το επιμύθιο ήταν πως υπάρχει πάντα μέσα μας η δύναμη να αλλάξουμε ό,τι δεν μας αρμόζει.
Μ.Γ.: Ποιος είναι ο επόμενος συγγραφικός στόχος σας;
Η.Σ.: Μια ιστορία ειπωμένη αυτή τη φορά από την πλευρά ενός άντρα.
Πληροφορίες για το βιβλίο στον παρακάτω σύνδεσμο
https://now24.gr/troia-muthistorima-tis-iroys-skarou-apo-tis-ekdoseis-kedros/
*Μαίρη Γκαζιάνη
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα. Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.
Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Επίσης διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style, ενώ πρόσφατα ξεκίνησε συνεργασία με το polismagazino.gr σε θέματα πολιτισμού.
Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά συμμετέχοντας σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.
Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής» από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τα μυθιστορήματά της ΖΑΧΑΡΗ ΑΧΝΗ (11/2019) και Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ (6/2021) κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Ωκεανός.
