Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 93 ετών άφησε την Κυριακή (2.8.2026), στις 15:30, ανήμερα των γενεθλίων του, στο σπίτι του στην Αθήνα, ο πρώην υπουργός και ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, Ιωάννης Βαρβιτσιώτης.
Ο πρώην αντιπρόεδρος της ΝΔ υπήρξε μία από τις επιφανέστερες και μακροβιότερες προσωπικότητες της μεταπολεμικής πολιτικής σκηνής, με περισσότερα από 40 χρόνια κοινοβουλευτικής διαδρομής. Ήταν ο ένας από τους δύο τελευταίους εν ζωή βουλευτές της ΕΡΕ, καθώς και το τελευταίο εν ζωή μέλος του Κοινοβουλίου του 1961.
Ποιος ήταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου του 1933. Ήταν γιος του δικηγόρου και βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.
Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στο Εταιρικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.
Το 1958 άρχισε να δικηγορεί στην Αθήνα και το 1960 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Αθηνών, ενώ παράλληλα ήταν συνεργάτης στην έδρα του Εμπορικού Δικαίου.
Ξεκίνησε την πολιτική του πορεία το 1961, όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Β΄ Αθηνών με την ΕΡΕ, κατόπιν παρότρυνσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Εκλεγόταν αδιαλείπτως μέχρι το 1996 στη Β΄ Αθηνών και το 2000 ως βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία.
Ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός που διετέλεσε επί σειρά ετών βουλευτής της ΕΡΕ και της Νέας Δημοκρατίας, πολλές φορές υπουργός, ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1993 – 1997). Χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών (1974), υφυπουργός Εξωτερικών (1974 – 1975), υπουργός Εμπορίου (1975 – 1977), υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1977 – 1980), υπουργός Εθνικής Άμυνας (1989 και 1990 – 1993) και υπουργός Δικαιοσύνης (1992, ταυτόχρονα με τη θητεία του στο Εθνικής Άμυνας).
Κατά τη διάρκεια της Χούντας ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με την οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες», με αποτέλεσμα τη σύλληψή του το 1968 και την πεντάμηνη φυλάκισή του στην απομόνωση του ΕΑΤ/ΕΣΑ. Μετά τη Μεταπολίτευση ανέλαβε πληθώρα κυβερνητικών αξιωμάτων, διατελώντας Υφυπουργός Εσωτερικών και Εξωτερικών, καθώς και Υπουργός Εμπορίου, Εθνικής Παιδείας, Εθνικής Άμυνας και Δικαιοσύνης. Διετέλεσε επίσης Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (1985–1996) και Αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1994–1997).
Στις σημαντικές στιγμές της καριέρας του συγκαταλέγονται η ενεργός συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ (1962–1967), η διαφοροποίησή του το 1989 όταν τάχθηκε κατά της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς και η θητεία του ως πρόεδρος του Ινστιτούτου «Κωνσταντίνος Καραμανλής» (1998–2010).
Αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό πολιτική το 2009.
Αναζήτηση
