Αλίκη Χατζάρα Valores: Μέλλον είναι η κάθε επόμενη στιγμή

Της Κατερίνας Πλουμιδάκη

Η Επίτιμη Πρόξενος της Ελλάδος στο Μπαχρέιν, η Αλίκη Χατζάρα Valores, μεγάλωσε στην Ελλάδα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών, είναι επίσης συγγραφέας, ραδιοφωνική παραγωγός, αθλήτρια και μητέρα.

Κ.Πλουμιδάκη: Πριν ένα μήνα σχεδόν περάσατε από το μάτι του τυφώνα, τι σας βοήθησε να σταθείτε στα πόδια σας;

Αλίκη Χατζάρα Valores: Ήταν πραγματικά κάτι απερίγραπτο σε λόγια καθώς ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση υψηλής ετοιμότητας, όξυνσης των αισθήσεων και του ενστίκτου επιβίωσης. Πιστεύω η εκπαίδευση, η γνώση και η πειθαρχία μου σε δύσκολες καταστάσεις με βοήθησε να παραμείνω ψύχραιμη ώστε να βοηθήσω την ελληνική μας κοινότητα στο Μπαχρέιν. Ήμουν 24/7 στα τηλέφωνα και στα μηνύματα και άμεσα ανακοίνωνα σε ένα γκρουπ που έχω δημιουργήσει για τους συμπολίτες μας ότι ήταν επείγον. Ήμουν σε άμεση επικοινωνία επίσης με την πρεσβεία μας που βρίσκεται στο Κουβέιτ και με το Υπουργείο Εξωτερικών. Την πρώτη μέρα δεν κατάλαβα ότι ήμουν άυπνη ή ότι δεν είχα προλάβει να φάω και να πιώ νερό. Αυτό συνεχίστηκε για μέρες ώσπου όσες οικογένειες το επιθυμούσαν επαναπατρίστηκαν είτε την πρώτη φορά με το C130 ΗΡΑΚΛΗΣ είτε οδικώς μέσω Σαουδικής Αραβίας και ύστερα μέσω άλλων πτήσεων.

Κ.Πλ: Πώς αξιοποιήσατε τον φόβο σε πράξη;

A.X.V: Είχα γράψει σε ένα παλαιότερο βιβλίο μου πως φόβος ουσιαστικά είναι η απουσία γνώσης ενός αντικειμένου και πως όσο το γνωρίζεις και εξοικειώνεσαι παύει να σε φοβίζει διότι είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις. Αυτό που ένιωσα λοιπόν δεν ήταν φόβος διότι το Μπαχρέιν λειτουργούσε με απόλυτο επαγγελματισμό και μας έδινε το αίσθημα της ασφάλειας και γενικά υπήρχε τάξη και σεβασμός μεταξύ όλων. Αυτό που με φόβισε ήταν ο φόβος των μικρών παιδιών διότι δεν είχαν βιώσει ποτέ κάτι τέτοιο και η ψυχοσύνθεση τους το αντιλαμβάνεται πολύ διαφορετικά.

Με ανησυχούσε επίσης όταν με έπαιρναν κάποιοι συμπολίτες μας τηλέφωνο και μου έλεγαν πως δεν ήταν καλά γιατί έμεναν σε πάρα πολύ ψηλά κτίρια ή σε περιοχές που άκουγαν πολύ έντονα τις αναχαιτήσεις. Μέσω της ενσυναίσθησης ένιωθα σαν όλοι εκείνη τη στιγμή να ήταν παιδιά μου. Αυτό το εσωτερικό χρέος και κατανόηση μετέτρεψα σε άμεσες πράξεις έως ότου όλοι να είναι καλά.

Είναι πολύ σημαντικό επίσης να καταλάβουμε πως ένα γεγονός που μπορεί να είναι κοινό για πολλούς δεν το αντιμετωπίζουν όλοι το ίδιο, διότι έχει να κάνει με τις εμπειρίες, τη γνώση αλλά και τις ανέσεις του καθενός και δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες ανέσεις ούτε την ίδια εμπειρία.

Κ.Πλ: Τι σας δίδαξε η οικογένειά σας και πώς πορεύεστε;

A.X.V: Η οικογένεια μου με έμαθε να σέβομαι, να μοιράζομαι και να πατάω στα πόδια μου για να κάνω όσα κάνω με τις δικές μου δυνάμεις ώστε να καταφέρω να μεγαλώσω και το δικό μου παιδί με τις ίδιες αρχές.

Πάντοτε ήμουν ανήσυχο πνεύμα και πολυσχιδής. Δούλεψα ως αεροσυνοδός κατά τα φοιτητικά μου χρόνια και ύστερα ασχολήθηκα με τη διδασκαλία που είχα σπουδάσει. Όπως αναφέρατε είμαι αθλήτρια, έχω δύο νταν στο Τάεκβοντο, πέντε ώρες εκπαίδευση ως pro flyer skydiver σε αεροσύραγγα, είμαι επίσης σκοπεύτρια της Ε23 ASOAT στις στρατιωτικές σχολές Ευελπιδων, ραδιοφωνική παραγωγός και εδώ και έξι χρόνια κάνω την εκπομπή “V for Valores”.

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ασχολούμαι με την αυτογνωσία και την αυτοβελτίωση και έχω γράψει πέντε βιβλία με το συγγραφικό όνομα Valores που σημαίνει πνευματικές και ανθρώπινες αξίες, το πατρικό μου είναι Χατζάρα.

Πέραν όλων αυτών ως Επίτιμη Πρόξενος της Ελλάδος στο Μπαχρέιν έχω ιδρύσει το κέντρο πιστοποίησης και τα μαθήματα της Ελληνομάθειας εκεί μιας και πιστεύω πως η διατήρηση της γλώσσας μας στις κοινότητες του εξωτερικού είναι ένα από τα πιο σημαντικά θέματα για να διατηρηθεί το στοιχείο μας και οι οικογένειες να έρθουν πιο κοντά.

-Τι σας οδήγησε στην πολυετή επιτυχημένη καριέρα σας;

A.X.V: Το ότι ήμουν δυναμική και δεν το έβαζα ποτέ κάτω χωρίς να ενοχλώ κανέναν. Πάντα έβλεπα το καλό και στόχευα σε αυτό που ήθελα να κάνω με πειθαρχία χωρίς να αφήνω τίποτα να με αποσπά ότι κι αν έκανα. Το ότι είμαι αυτοδημιούργητη με έκανε επίσης να σέβομαι το χρόνο μου και να επιλέγω ό,τι αξίζει να μπαίνει στη ζωή μου και να μην περιμένω τίποτα από κανένα.

Λόγω όλων αυτών ένιωθα πάντα μια δημιουργική ελευθερία που με έκανε να κάνω με πάθος ότι κάνω. Επίσης έχω μάθει να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου και στο τέλος πραγματικά έχω δικαιωθεί από τα αποτελέσματα.

Η ενασχόλησή μου επίσης πάνω από εικοσιπέντε χρόνια με την αυτογνωσία, την φιλοσοφία, τον εσωτερισμό με έχει κάνει να δω κάποια πράγματα καθαρά και να κινούμε πολύ πιο γρήγορα σε όλους τους τομείς.

Κ.Πλ: Εργάζεστε αφιλοκερδώς και προσφέρετε πολλά, ποια είναι η ηθική ανταμοιβή σας;

A.X.V: Από μικρή είχα δει την όμορφη και την άσχημη όψη της ζωής και είχα πει στον εαυτό μου αν ποτέ καταφέρω πολλά, μιας και δε βρήκα τίποτα έτοιμο, θέλω να βοηθήσω τους γύρω μου. Έως τώρα έχω καταφέρει αρκετά οπότε αυτό κάνω, είτε με τα βιβλία που γράφω, είτε με τις εκπομπές μου στο ραδιόφωνο, είτε με την διδασκαλία, είτε με τη δουλειά μου ως επίτιμη Πρόξενος.

Ακόμα και η πιο μικρή και απλή πράξη και προσφορά μπορεί να είναι μέγιστης σημασίας για κάποιον. Κάτι που έζησα πολύ έντονα τις μέρες αυτές του πολέμου μιας και αντιμετώπισα πολλά διαφορετικά περιστατικά. Πιστεύω στην ισορροπία του πλανήτη και πως όταν σου δίνεται κάτι οφείλεις να δίνεις κι εσύ όπως και το αντίστροφο.

Γενικά πιστεύω πως είμαστε σαν τα κύτταρα ενός σώματος και όπως αυτά πρέπει να είναι υγιή και χρήσιμα ώστε να παραμένουμε ζωντανοί έτσι κι εμείς πρέπει να είμαστε χρήσιμοι για τον πλανήτη.

Κ.Πλ: Μελλοντικά τι πλάνα έχετε;

A.X.V: Μέλλον είναι η κάθε επόμενη στιγμή οπότε θα συνεχίσω να κάνω όλα όσα κάνω με μια προσαρμογή στις απρόοπτες πρόσφατες συνθήκες. Νομίζω ο πόλεμος με το Ιράν έφερε πολλές ξαφνικές αλλαγές που σαφώς χρειάζεται ψυχραιμία και καθαρότητα μυαλού πριν την κάθε απόφαση.

Κ.Πλ: Τι είναι αυτό που σας κράτησε τόσα χρόνια στο Μπαχρέιν και τι κατάσταση επικρατεί τώρα με τον πόλεμο;

A.X.V: Η ασφάλεια και η ποιοτική ζωή στην καθημερινότητά μας ήταν σίγουρα το πιο σημαντικό. Η τάξη, η καθαριότητα, η ήρεμη και δημιουργική ζωή. Το Μπαχρέιν είναι ένα όμορφο νησί με ιστορία από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καθώς υπάρχουν ακόμα και ευρήματα στο μουσείο που αποδεικνύουν πως η Ελλάδα με το Μπαχρέιν είχε από τότε σχέσεις και εμπορικές δραστηριότητες.

Τώρα λόγω της κατάστασης πολλές οικογένειες πήραν την απόφαση να επαναπατριστούν και να πω πως αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο διότι οι περισσότερες οικογένειες εδώ ζουν πολλά χρόνια και είναι η μόνιμη κατοικία τους. Βέβαια ο εναέριος χώρος άνοιξε πρόσφατα λόγω της συμφωνίας για παύση πυρών για δυο εβδομάδες, το Μπαχρέιν επανέρχεται και περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα.

Κ.Πλ: Σε ποιες άλλες χώρες ζήσατε και ποιο το έργο σας;

A.X.V: Έχω ζήσει και έχω ταξιδέψει σε πάρα πολλά σημεία του πλανήτη. Ευρώπη, Ηνωμένες Πολιτείες, Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή, Ασία βέβαια τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τα έχω περάσει στις χώρες του Κόλπου, Κατάρ, Ντουμπάι και τα τελευταία εφτά χρόνια στο Μπαχρέιν.

Καθ’ όλο αυτό το διάστημα έγραφα κάποιο από τα βιβλία μου και έκανα ομιλίες και σεμινάρια σε κάποια διεθνή σχολεία και κολέγια και δίδασκα στο σχολείο της Ελληνομάθειας. Από εκεί ήρθε και η προτροπή όταν ήρθα στο Μπαχρέιν να δημιουργήσω το Κέντρο Πιστοποίησης για την Ελληνική Γλώσσα σαν δεύτερη ξένη Γλώσσα και τα μαθήματα Ελληνομάθειας Μπαχρέιν διότι θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό να μη χάνεται η γλώσσα μας, η ιστορία μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, διότι χάνοντας την επαφή με τις ρίζες μας χάνουμε την επαφή με τις οικογένειές μας και έτσι την ίδια μας την ταυτότητα.

Κ.Πλ: Ποια είναι η συγγραφική πορεία σας;

A.X.V: Πάντοτε έγραφα, από πολύ μικρή μάλιστα. Το 2012 όταν έφυγα για το εξωτερικό πήρα την απόφαση να εκδοθεί το πρώτο μου βιβλίο και έπειτα από αυτό έγραψα άλλα τέσσερα όλα σε διαφορετικά μέρη του κόσμου και σε διαφορετικούς εκδοτικούς.

Όλα έχουν μια περίεργη μυστήρια ιστορία από πίσω που θα θέλαμε ώρες για να αναλύσω, ίσως κάποια άλλη φορά. Για το τελευταίο μου βιβλίο να πω ότι φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε και ghosthunt στη βίλα Λεβίδη, μιας και ο Γεώργιος Λεβίδης είναι σαν δεύτερος πατέρας μου και ο ίδιος ζούσε εκεί.

Η συγγραφή για μένα πλέον έχει δυστυχώς χάσει την αξία της μιας και δεν υπάρχει αυτή η ρομαντικότητα του παρελθόντος και παράλληλα υπάρχει η δυσκολία του να γράψεις ένα βιβλίο. Τώρα με την ανεξέλεγκτη αντιγραφή και με την τεχνητή νοημοσύνη ο καθένας μπορεί να γράψει βιβλίο μέσα σε μια μέρα οπότε δεν υπάρχει πια ψυχή στα βιβλία ενώ αυτός θα έπρεπε να είναι ο ορισμός τους…