Από την Μαίρη Γκαζιάνη
«Εποχή των παγετώνων. Οι άνθρωποι ζουν σ΄ ένα περιβάλλον ιδιαίτερα εχθρικό και αντιμετωπίζουν καθημερινά σοβαρούς κινδύνους. Η δωδεκάχρονη Αλμάρ είναι κόρη της Σίλο, της σαμάνου της φυλής. Από εκείνη διδάσκεται ένα σωρό μυστικά για τις θεραπευτικές ιδιότητες και τη χρήση των βοτάνων. Η νεαρή κοπέλα θέλει να γίνει κυνηγός, κι ας μην το επιτρέπουν οι κανόνες της φυλής της, κι ας μην τη θέλουν στο πλευρό τους οι υπόλοιποι κυνηγοί» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου «Το πνεύμα του λιονταριού» της Αλεξάνδρας Κλιάφα).
ΕΡ. Αλεξάνδρα γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Καρδίτσα. Ποια ήταν τα πρώτα λογοτεχνικά σου αναγνώσματα;
ΑΠ. Γεννήθηκα και έζησα τα πρώτα χρόνια μου στην Καρδίτσα. Σχολείο πήγα μέχρι δεκαπέντε μου στη Λάρισα και συνέχισα Καρδίτσα. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα μόνη μου ήταν το «Χάντι, η μικρούλα των Βουνών». Ήμουν στα έξι περίπου. Με θυμάμαι να το τελειώνω και να ξαναρχίζω πάλι, ξανά και ξανά. Μετά ακολούθησαν κλασσικά βιβλία όπως ο Μικρός πρίγκιπας, η καλύβα του Μπάρμπα-Θωμά, οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ και πολλά βιβλία του Ιουλίου Βερν.
ΕΡ. Με τη φανταστική λογοτεχνία τι σχέση είχες;
ΑΠ. Όπως και τα περισσότερα παιδιά, μεγάλωσα με παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και των αδερφών Γκριμ. Η διάφορα ήταν ότι δεν τα διάβαζα αλλά μου τα έλεγε η μητέρα μου τα μεσημέρια καλοκαιριών σε μια προσπάθεια να με βάλει για ύπνο. Μέσα σε αυτά έβαζε και τη δική της φαντασία για να μην επαναλαμβάνεται. Αρκετά αργότερα ανακάλυψα τα βιβλία του Ιούλιου Βερν.
ΕΡ. Σπούδασες σχεδιάστρια μέσω συστημάτων Η/Υ και φυσικές επιστήμες. Η συγγραφή πως προστέθηκε στη ζωή σου;
ΑΠ. Ξεκίνησα λίγο ανορθόδοξα τη συγγραφή. Ήμουν πάντα βιβλιόφιλη αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ να γράψω. Κοντά στα 27 αναρωτήθηκα ποια είναι η δομή μιας ιστορίας. Έψαξα στο ίντερνετ, βρήκα εκατοντάδες άρθρα και αγόρασα βιβλία για να διαπιστώσω, χρόνια μετά, ότι τα πιο πολλά δεν έδιναν ξεκάθαρες απαντήσεις. Στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης κόλλησα το «μικρόβιο» της συγγραφής. Πλέον είναι κομμάτι της ζωής μου και όταν έχω μέρες να γράψω νιώθω ότι κάτι μου λείπει.
ΕΡ. Η φανταστική λογοτεχνία είναι το είδος γραφής που προτιμάς ή ασχολείσαι και με άλλα είδη συγγραφής;
ΑΠ. Η φανταστική λογοτεχνία είναι αλήθεια ότι ασκεί πάνω μου μεγάλη έλξη. Έχω γράψει haiku, flash stories και παραμύθια.
ΕΡ. Το πρώτο βιβλίο σου έχει τον τίτλο «Το πνεύμα του λιονταριού». Πως το εμπνεύστηκες;
ΑΠ. Από τη φωτογραφία ενός ζωόμορφου αγαλματιδίου προϊστορικής εποχής. Έμοιαζε να στέκεται στις μύτες των ποδιών του και να χορεύει. Μαγεύτηκα. Έψαξα και βρήκα ότι το άτομο που το ανακάλυψε σε μια σπηλιά λίγο πριν ξεσπάσει ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, κατά λάθος το διαμέλισε. Τα 220 κομμάτια που ξαναένωσαν μετά από χρόνια δεν δείχνουν αν πρόκειται για γυναίκα ή άντρα. Όταν είδα την εκδοχή της παλαιοντολόγου Schmid θεώρησα βέβαιο ότι το ειδώλιο απεικονίζει γυναίκα. Μάλιστα είχα ήδη αρχίσει να φαντάζομαι ένα κορίτσι ντυμένο με προβιά λιονταριού και να χορεύει μπροστά από μια μεγάλη φωτιά…
ΕΡ. Η υπόθεση εξελίσσεται την προϊστορική εποχή και αναφέρεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Όλα όσα αναφέρεις είναι δικές σου υποθέσεις ή έχεις αντλήσει πληροφορίες από κάποιες πηγές;
ΑΠ. Η ανάγκη να μπορέσω να δημιουργήσω έναν κόσμο τόσο μακρινό από το δικό μας και να του προσδώσω αληθοφάνεια με οδήγησε στο να κάνω μια έρευνα. Βρήκα τι συνθήκες επικρατούσαν εκείνη την εποχή και τι ζώα υπήρχαν στην Ευρώπη. Ποιες οι διαφορές των Νεάντερνταλ και των Κρο Μανιόν. Αυτό ήταν το εύκολο μέρος. Το δύσκολο ήταν να βρω μικρές λεπτομέρειες. Έψαξα σε φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ σχετικά με τον τρόπο ζωής και τα έθιμα διαφόρων φυλών του Αμαζονίου, των Αβοριγίνων και των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής. Τέλος, πολύ ενδιαφέροντα βρήκα και τα ντοκιμαντέρ σχετικά με την επιβίωση στην άγρια φύση. Με όλα αυτά συνέθεσα έναν εν δυνάμει κόσμο της προϊστορίας.
ΕΡ. Η ηρωίδα σου Σίλο κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην φυλή της. Η Αλμάρ υιοθετεί και ακολουθεί τις συνήθειες των αγοριών. Ποια πιστεύεις ότι ήταν η θέση της γυναίκας εκείνα τα χρόνια;
ΑΠ. Ας μην ξεχνάμε ότι οι προϊστορικές κοινωνίες ήταν μητριαρχικές. Συχνά συναντάμε τη Μητέρα Γη ως κύριο θέμα σε αρκετά αγαλματίδια όπως μαρτυρούν και οι δεκάδες «Αφροδίτες» που ανακαλύφθηκαν κατά καιρούς. Δεδομένου αυτού, είμαι σίγουρη ότι η γυναίκα μπορούσε να λάβει μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής και απολάμβανε το σεβασμό όλων αφού είχε το προνόμιο να προσφέρει ζωή.
ΕΡ. Αν και υπάρχει αρχηγός της φυλής, ο «ξενόφερτος» Κίμο φαίνεται να επικρατεί με τη λογική του. Τι συμβολίζει ο Κίμο;
ΑΠ. Ο Κίμο συμβολίζει το αίσθημα του χρέους. Αντιτίθεται στον αρχηγό ώστε να στηρίξει τη γυναίκα που τον έσωσε, τη Σίλο, και στην οποία οφείλει τη ζωή του.
ΕΡ. Ο Κίμο και η Αλμάρ δεν είναι μέλη της φυλής, έτυχε να βρεθούν ανάμεσά τους και να τύχουν αποδοχής. Η φυλή στην οποία αναφέρεσαι είναι η καλή πλευρά ή ίσως η πιο εξευγενισμένη;
ΑΠ. Η φυλή αποτελεί μικρογραφία μιας οποιαδήποτε ομάδας. Όπως φαίνεται και από το βιβλίο, δεν έγιναν αποδεκτοί από όλους. Έγιναν αποδεκτοί από τους περισσότερους και αφού απέδειξαν ότι δεν αποτελούσαν απειλή.
ΕΡ. Η φυλή των «Άλλων» τι αντιπροσωπεύει;
ΑΠ. Το φόβο για το άγνωστο.
ΕΡ. Η Αλμάρ αν και σνομπάρεται, από τ΄ αγόρια της φυλής, αποδεικνύεται ηρωίδα. Που οφείλεται η διαφορά της από τα άλλα κορίτσια;
ΑΠ. Η διαφορά της από προς τους υπόλοιπους και όχι μόνο από τα άλλα τα κορίτσια είναι ότι δεν δέχτηκε στωικά τη μοίρα της. Πάλεψε να την αλλάξει και να ζήσει τα θέλω της.
ΕΡ. Τι συμβολίζει «το πνεύμα του λιονταριού» στην ιστορία σου;
ΑΠ. Συμβολίζει την εσωτερική δύναμη που κρύβεται μέσα στον καθένα μας. Δεν δόθηκε στην Αλμάρ με μαγικό τρόπο, την είχε ήδη. Το στοίχημα που καλούνταν να βάλει με τον εαυτό της ήταν αν θα πιστέψει σ’ αυτήν.
ΕΡ. Συνέδεσες την ιστορία σου μ΄ ένα γερμανό που ετοιμάζεται να παρουσιαστεί στο γερμανικό στρατό το έτος 1939; Ποιο μήνυμα ήθελες να περάσεις στους αναγνώστες σου;
ΑΠ. Δεν πρόκειται για μήνυμα, πρόκειται για γεγονός. Το αγαλματίδιο ανακαλύφθηκε από τον Ότο Βόλζινγκ και τον Ρόμπερτ Γουέτζελ στο σπήλαιο Χόλενσταϊν Στάντελ, το 1939 μ.Χ. Το ότι πραγματοποιήθηκε παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ήταν μια ατυχής συγκυρία που είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η ανασκαφή για αρκετά χρόνια. Το αναφέρω στο βιβλίο για να μπορέσω να συνδέσω αυτό το μοναδικό εύρημα με τη σημερινή εποχή. Μπορεί η ιστορία να είναι φανταστική, το παλαιοντολογικό εύρημα όμως όχι. Θεώρησα ότι έπρεπε να δώσω κάποια στοιχεία στο τέλος ώστε να διευκολύνω τον αναγνώστη να το αναζητήσει.
ΕΡ. Το 2013 το μυθιστόρημά σου κέρδισε την πρώτη θέση στον 58ο διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Επίσης, την ίδια χρονιά απέσπασες τον Β έπαινο στον Γ΄ Λογοτεχνικό διαγωνισμό των Βιβλιόφιλων Εδέσσης. Πως εισέπραξες αυτές τις επιτυχίες;
ΑΠ. Ήταν χαρά και τιμή μου όταν διαπίστωσα ότι κάποια από αυτά που έγραφα άρεσαν και σε άλλους ανθρώπους. Η βράβευση ειδικά από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά μου έδωσε την ευκαιρία να στείλω το μυθιστόρημά μου στις εκδόσεις Κέδρος και αργότερα να κρατήσω στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο. Αυτό όμως έγινε αργότερα. Τις βραβεύσεις μου το 2013, για κάποιο λόγο, προτίμησα να τις κρατήσω κρυφές μια και ελάχιστα άτομα γνώριζαν ότι ασχολούμαι με τη συγγραφή. Ίσως γι’ αυτό όταν ανακοίνωσα ότι κυκλοφόρησε το βιβλίο μου πολλοί γνωστοί μου ένιωσαν κάποια έκπληξη.
ΕΡ. Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται το βιβλίο σου «Το πνεύμα του λιονταριού»;
ΑΠ. Απευθύνεται σε άτομα από 12 ετών και πάνω. Θεωρώ ότι θα αρέσει σε οποιονδήποτε αγαπά την περιπέτεια και θέλει να γνωρίσει την καθημερινότητα των προϊστορικών ανθρώπων μέσα από μια ιστορία δύναμης.
ΕΡ. Διαβάζοντας το βιβλίο σου, ήρθαν στο νου μου εικόνες από αξιόλογες παιδικές ταινίες. Πιστεύεις ότι το βιβλίο σου θα μπορούσε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο;
ΑΠ. Στόχος μου όταν έγραφα το βιβλίο ήταν να υπάρχουν ανατροπές και οι σκηνές του να ευνοούν την εξέλιξη της ιστορίας. Με αυτή τη λογική πιστεύω ότι η δομή είναι τέτοια θα μπορούσε κάποτε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο.
ΕΡ. Θα συνεχίσεις να γράφεις φανταστική λογοτεχνία ή θα σε γνωρίσουμε και σε κάποιο άλλο είδος;
ΑΠ. Ως αναγνώστρια δεν έχω κατασταλάξει σε συγκεκριμένο είδος λογοτεχνίας. Διαβάζω σχεδόν τα πάντα. Αυτό με κάνει να νιώθω ότι είναι πρόωρο να κατασταλάξω ως συγγραφέας σε ένα είδος. Για μένα η συγγραφή είναι ταξίδι, περιμένω απλώς να δω πού θα με πάει.
ΕΡ. Αφού σου ευχηθώ καλοτάξιδο το βιβλίο σου, αφήνω σε σένα τον επίλογο της κουβέντας μας.
ΑΠ. Τι να προσθέσω εκτός από ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω για το βιβλίο μου.
*** Το βιβλίο «Το πνεύμα του λιονταριού» της Αλεξάνδρας Κλιάφα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
 Μαίρη ΓκαζιάνηΓεννήθηκε στα Ιωάννινα. Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά. |
;
