Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
29 Σεπ 2020
Πολιτισμός

Ζωή Παπαδάκη:Τα οφέλη που αποκομίζει ένα παιδί διαβάζοντας ένα βιβλίο είναι πολλαπλά

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

H Ζωή Παπαδάκη γεννήθηκε στην Πάτρα το 1988, αλλά κατάγεται από τα Παπαδιάνικα Λακωνίας. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών στα Ιωάννινα. Έχει συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια παιδαγωγικής και έχει ασχοληθεί με επιμόρφωση για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσλεξία. Αυτή την περίοδο φοιτά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου για την απόκτηση Μάστερ Ειδικής Αγωγής. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Μονεμβασιά, στο Εκκλησιαστικό Ίδρυμα Βρεφών και Νηπίων «Παναγία η Χρυσαφίτισσα» ως νηπιαγωγός. Η συγγραφή παραμυθιών και ποιημάτων αποκαλύπτει μια παιδική της πτυχή, καλά φυλαγμένη. Η απεριόριστη αγάπη που τρέφει για τα παιδιά τής δίνει τη δύναμη και την έμπνευση να εργάζεται σκληρά για να γίνει όλο και καλύτερη και να τους προσφέρει ό,τι πιο όμορφο έχει στην καρδιά της. Στόχος της είναι να αγαπήσουν τα παιδιά τα βιβλία και να διδαχθούν από αυτά. Το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο της παραμύθι με τίτλο «Η ευχή της Αστεράτης» από τις εκδόσεις Φυλάτος. Ο «Ρίνος, το πιο ξεχωριστό μπαλόνι», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Παπαδάκη γεννηθήκατε στην Πάτρα, έχετε καταγωγή από τη Λακωνία, σπουδάσατε στα Ιωάννινα, σήμερα σπουδάζετε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και κατοικείται μόνιμα στη Μονεμβασιά. Τι αντιπροσωπεύει η κάθε πόλη για εσάς;

ΖΩΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ: Η αλήθεια είναι πως έχω επισκεφθεί πολλές περισσότερες πόλεις μιας και ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός, οπότε λόγο των μεταθέσεων γνώρισα αρκετά μέρη της Ελλάδας. Ο κάθε τόπος που γνώρισα διαδραμάτισε ένα διαφορετικό ρόλο στη ζωή μου και διαμόρφωσε εν μέρει αυτό που είμαι σήμερα. Από κάθε πόλη αποκόμισα όμορφες αναμνήσεις και καλούς φίλους που κρατάμε επαφή έως και σήμερα. Δεν σας κρύβω πως για τα περισσότερα μέρη που διέμεινα είτε ως παιδί είτε ως ενήλικας αισθάνομαι συχνά πυκνά νοσταλγία και επιθυμώ να τα επισκέπτομαι ξανά. Δεν σας κρύβω βέβαια πως μια ιδιαίτερη αδυναμία έχω για τα Ιωάννινα που έζησα τα πιο υπέροχα και ανέμελα φοιτητικά χρόνια όμως δυστυχώς λόγο απόστασης, δεν καταφέρνω να επισκέπτομαι όσο συχνά θα ήθελα. 

Μ.Γ.: Επιλέξατε να σπουδάσετε Νηπιαγωγός και σήμερα φοιτάτε για το master Ειδικής Αγωγής. Τι σας έκανε να επιλέξετε τις συγκεκριμένες σπουδές;

Ζ.Π.: Εδώ και λίγο καιρό παρέλαβα το πτυχίο Ειδικής Αγωγής επισήμως. Από μικρή αγαπούσα την ιδέα να είμαι δασκάλα, όπως άλλωστε και τα περισσότερα παιδιά αλλά και μεγαλώνοντας είχα την ίδια επιθυμία όμως για να είμαι απολύτως ειλικρινής το επάγγελμα της νηπιαγωγού το αγάπησα πραγματικά όταν ξεκίνησα να εργάζομαι. Αν είσαι νηπιαγωγός η κάθε μέρα σου είναι γεμάτη και διαφορετική. Είναι μια δουλειά ευθύνης αλλά ταυτόχρονα σε κερνάει απλόχερα χαρά, τρυφερότητα και αγάπη. Κάθε μέρα οι γονείς εμπιστεύονται στα χέρια σου την ίδια τους την ζωή, τα παιδιά τους. Επίσης αναλαμβάνεις τον Σεπτέμβριο παιδάκια που δεν μιλούν καθαρά, που κλαίνε κάθε φορά που περνούν την πόρτα του σχολείου, που δεν ξέρουν να μαζεύουν τα παιχνίδια τους ή που δεν έχουν κοινωνικοποιηθεί και στο τέλος της χρονιάς τα αποχαιρετάς δέκα εκατοστά ψηλότερα, προσδοκώντας να τους έχεις μεταδώσει σημαντικά εφόδια που θα τα καθοδηγούν. Όταν αγαπάς λοιπόν τη δουλειά σου επιθυμείς να εξελίσσεσαι και να βελτιώνεσαι. Αυτός ήταν ο λόγος που με οδήγησε να πραγματοποιήσω και το μεταπτυχιακό Ειδικής αγωγής μέσω του Πανεπιστημίου Frederick της Κύπρου. 

Μ.Γ.: Στη συγγραφή παιδικών βιβλίων ποια ανάγκη σας ώθησε; 

Ζ.Π.: Από μικρή λάτρευα το διάβασμα και μου άρεσε να σκαρώνω ιστορίες. Όταν ξεκίνησα να εργάζομαι ως νηπιαγωγός τα παιδιά μου έδιναν συνέχεια αφορμές. Ένοιωσα βαθύτερα την ανάγκη να τους μεταδώσω μηνύματα και αγάπη για το διάβασμα από αυτή την τόσο τρυφερή ηλικία. Η συγγραφή ξεκίνησε για εμένα πιο σοβαρά από την σελίδα «Ένα κείμενο, μια εικόνα» που διαχειρίζεται η Γιώτα Κοτσαύτη. Αυτή πίστεψε σε μένα, με ενθάρρυνε και της οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Μ.Γ.: Τι προσπαθείτε να περάσετε στα παιδιά μέσα από τα παιδικά βιβλία που γράφετε;

Ζ.Π.: Δεν θα έλεγα πως θα ήθελα να περάσω κάτι συγκεκριμένο, εγώ γράφω με οδηγό την καρδιά μου και αυτό που επιθυμώ είναι κατά την ανάγνωση των παραμυθιών μου, να συντονιστούμε λίγο μιας και τους επιτρέπω να κοιτάξουν «μέσα» μου. Τώρα αν καταφέρω να περάσω και μηνύματα στους μικρούς αναγνώστες αυτό είναι ευτυχία. 

Μ.Γ.: Από πού αντλείτε την έμπνευση για τα θέματά σας;

Ζ.Π.: Η πηγή της έμπνευσης μου είναι τα ίδια τα παιδιά. Έχω αυτό το προνόμιο θα έλεγα να έρχομαι σε καθημερινή επαφή μαζί τους, να ακούω τις απορίες και τους προβληματισμούς τους και να γνωρίζω προκαταβολικά τι είναι αυτό που τους αρέσει πάρα πολύ ώστε χρησιμοποιώντας το, να τους τραβήξω την προσοχή για το εκάστοτε θέμα που διαπραγματεύομαι.

Μ.Γ.: Πιστεύετε ότι ένα παιδικό βιβλίο είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξηγήσουμε στα παιδιά κάποια πράγματα που είναι πέρα από την ηλικία τους. Π.χ. ο θάνατος, η αρρώστια, ο χωρισμός, η διαφορετικότητα, κ.λπ.;

Ζ.Π.: Ασφαλώς και το πιστεύω… Είναι τουλάχιστον αφελές να θεωρεί κανείς πως με τα παιδικά βιβλία επιτυγχάνεται μόνο η διασκέδαση και η απόδραση. Σαφώς πρέπει να υπάρχουν και αυτά τα απαραίτητα στοιχεία που προσελκύουν τον μικρό αναγνώστη, όμως πίσω από τις γραμμές των παραμυθιών θίγονται αρκετές φορές κρίσιμα ζητήματα όπως ο θάνατος, η διαφορετικότητα, η κοινωνική απομόνωση κ.α. Μπορεί τα παιδιά να μην κατανοούν απόλυτα τα ενήλικα μηνύματα των παραμυθιών αλλά σας βεβαιώ πως τα απορροφούν και τα επεξεργάζονται.

Μ.Γ.: Πόσο απαραίτητα είναι τα βιβλία στην παιδική ηλικία;

Ζ.Π.: Τα οφέλη που αποκομίζει ένα παιδί διαβάζοντας ένα βιβλίο είναι πολλαπλά όπως όλοι φαντάζεστε. Μέσα από το διάβασμα τα παιδιά μαθαίνουν να συγκεντρώνονται και να κατανοούν τα γεγονότα. Βελτιώνεται το λεξιλόγιο τους, καλλιεργείται η φαντασία και η δημιουργικότητά τους. Επιπλέον αναπτύσσονται οι επικοινωνιακές δεξιότητές τους και ο εγκέφαλός τους εξασκείται στο να λαμβάνει και να επεξεργάζεται νέες πληροφορίες.

Όμως το διάβασμα ενός βιβλίου συντελεί όσο τίποτα άλλο στη δημιουργία μιας μοναδικής επαφής ανάμεσα σε παιδί και γονέα. Εκείνη τη στιγμή που διαβάζετε ένα βιβλίο γίνονται συνταξιδιώτες στον υπέροχο κόσμο της φαντασίας και της γνώσης. Μοιράζονται τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και την αγωνία για την έκβαση της εκάστοτε ιστορίας. Μέσα από το διάβασμα ενός βιβλίου παρέχεται η δυνατότητα στο γονέα να περάσει μηνύματα στο παιδί του με τον πιο ιδανικό τρόπο και να εκμαιεύσει τις βαθύτερες σκέψεις του παιδιού του.

Μ.Γ.: Από τις εκδόσεις Πνοή κυκλοφορεί το παιδικό βιβλίο σας «Ρίνος, το πιο ξεχωριστό μπαλόνι». Τι αφορά η ιστορία που αφηγείστε;

Ζ.Π.: Ο μικρός μου Ρίνος αυτό το ξεχωριστό μπαλονάκι είναι μια μεγάλη μου αγάπη. Η πρωταρχική ιδέα ήρθε κάνοντας το μεταπτυχιακό μου στην ειδική εκπαίδευση, εμπνεύστηκα και έγραψα το παραμύθι μου, με πρωταγωνιστή ένα μπαλόνι διαφορετικό από τα άλλα. Στο σχολείο δέχεται καθημερινά πειράγματα μιας και είναι αρκετά διαφορετικός από τους υπόλοιπους μπαλονοσυμμαθητές του. Μια μέρα, ο Ρίνος μαθαίνει ότι στο σχολείο θα διεξαχθεί ένας διαγωνισμός για το πιο ξεχωριστό μπαλόνι. Τα μπαλόνια καλούνται να δείξουν το ταλέντο τους και το πιο ξεχωριστό από όλα να κερδίσει. Ο Ρίνος δεν πιστεύει ότι πρέπει να λάβει μέρος στον διαγωνισμό αφού δεν έχει κάτι ξεχωριστό πάνω του. Ή μήπως κάνει λάθος; Το παραμύθι θίγει θέματα όπως αυτό της διαφορετικότητας, του σχολικού εκφοβισμού, της φιλίας αλλά και της αποδοχής του εαυτού μας.

Μ.Γ.: Το bulling είναι κάτι που ξεκινά από τη νηπιακή ηλικία και πού οφείλεται, είναι ένστικτο ή θέμα ανατροφής;

Ζ.Π.: Η επιθετικότητα για την ψυχανάλυση είναι άμεσα συνδεδεμένη με το ένστικτο της σεξουαλικότητας και της αυτοσυντήρησης αλλά είναι γεγονός πως οι bullies δεν γεννιούνται αλλά γίνονται. Ίσως είναι παιδιά που έχουν υποστεί εκφοβισμό ή υποτίμηση στο οικογενειακό τους περιβάλλον και συνήθως τα αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης δημιουργούν την ανάγκη να επιβληθούν στους άλλους γιατί τα ίδια νοιώθουν πολύ αδύναμα. Όμως σημαντικό είναι να εστιάσουμε και στα παιδιά που εκφοβίζονται. Συνήθως είναι αυτά που θεωρούνται κοινωνικά αδύναμα και τιμωρούνται ως επί το πλείστον για την διαφορετικότητά τους από αυτούς που δεν την αντέχουν. Είναι λοιπόν κυρίως θέμα ανατροφής και θεωρώ πολύ σημαντικό να μάθουμε τα παιδιά να αντιδρούν σε κάθε μορφή βίας και εκφοβισμού είτε είναι τα θύματα είτε είναι θεατές τέτοιων περιστατικών. 

Μ.Γ.: Ένα παιδί, έχει την ικανότητα να μπει στη διαδικασία σκέψης και συναισθημάτων ενός ενήλικα κι από ποια ηλικία μπορεί να συμβεί αυτό;

Ζ.Π.: Αυτό θεωρώ πως μπορεί να συμβεί σε ορισμένες περιπτώσεις όμως μην ξεχνάμε πως τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τα βιώματα, τα παραδείγματα και τα πρότυπά τους. Αν λοιπόν το παιδί ζει σε ένα περιβάλλον που λαμβάνει αγάπη, ειλικρίνεια, αποδοχή των άλλων, υπομονή και δικαιοσύνη τότε και αυτό θα υιοθετήσει αυτές τις συμπεριφορές. Η ενσυναίσθηση είναι κάτι που καλλιεργείται από μικρή ηλικία, το ενδιαφέρον για τον πλησίον μας και τα παιδιά το έχουν από τη φύση τους αυτό αν τα παρατηρήσουμε πιο προσεχτικά. Όσο για την διαδικασία σκέψης μας, νομίζω δεν μπορούν να την ακολουθήσουν πάντα, αλλά αυτό είναι το πιο υπέροχο. Μακάρι να σκεφτόμασταν εμείς με τον τρόπο σκέψης ενός παιδιού, σίγουρα ο κόσμος σήμερα θα ήταν πολύ καλύτερος.

Μ.Γ.: Στα παιδικά βιβλία πρέπει να υπάρχουν ερωτήματα στα οποία να δίνονται απαντήσεις ή πρέπει να είναι απλώς ευχάριστα;

Ζ.Π.: Για εμένα ο συνδυασμός των δυο παραπάνω είναι ο ιδανικός και δεν αναιρεί ο ένας σκοπός τον άλλο. Τι σημασία έχει να λαμβάνει ένα παιδί απαντήσεις με μη ευχάριστο τρόπο ή μη περνώντας ευχάριστα;

Μ.Γ.: Τα παιδιά έχουν ανάγκη για πρότυπα από τους ήρωες των βιβλίων;

Ζ.Π.: Ασφαλώς όπως και οι ενήλικες άλλωστε. Τα παιδιά βέβαια μιμούνται πολύ πιο εύκολα τις συμπεριφορές γύρω τους, για αυτό είναι σημαντικό να επιλέγουμε με σύνεση τα ερεθίσματα που θα τους προσφέρουμε. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να ταυτίζεσαι με έναν ήρωα, να ενστερνίζεσαι τον τρόπο ζωής, τις αξίες του, την συμπεριφορά του και μοιραία να γίνεται πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση.  

Μ.Γ.: Ποια είναι η γνώμη σας για το ελληνικό παιδικό βιβλίο;

Ζ.Π.: Ειλικρινά η καλύτερη μιας και λόγο επαγγέλματος έχω διαβάσει πολλά παιδικά βιβλία. Είναι αρκετά τα βιβλία αλλά και οι Έλληνες συγγραφείς που έχω θαυμάσει και αγαπήσει.

Μ.Γ.: Τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου δίδονται όλα στο Ειδικό Σχολείο Μολάων, τι σας ώθησε σε αυτή την κίνηση;

Ζ.Π.: Η διαφορετικότητα ήταν πάντα ένα θέμα που με απασχολούσε και ήθελα να το προσεγγίσω συγγραφικά. Επιπλέον πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν και όλα τα ξεχωριστά παιδιά που έχω γνωρίσει κατά καιρούς. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως όσο ο Θεός με ευλογεί με φαντασία και ιδέες, εγώ θα ανταποδίδω αυτό το «δώρο» με αγάπη και προσφορά για τα παιδιά. Θεωρώ πως η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι πρωτίστης σημασίας, διότι αν όλοι προσφέρουμε αναλόγως των δυνάμεών μας, εν τέλει όλοι θα ωφεληθούμε. Έτσι σημαντικό μέρος των εσόδων προσφέρεται στα παιδιά του Ειδικού δημοτικού σχολείου Μολάων με την άμεση στήριξη και του εκδοτικού οίκου Πνοή και αυτό με κάνει διπλά ευτυχισμένη για αυτό το παραμύθι.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Ζ.Π.: Εγώ σας ευχαριστώ για την όμορφη συνομιλία μας και τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Καλή συνέχεια!!!

*Το παιδικό βιβλίο «Ρίνος, το πιο ξεχωριστό μπαλόνι» της Ζωής Παπαδάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

Μαίρη Γκαζιάνη      

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.      

 

 

 

Related posts