Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
19 Σεπ 2021
Πολιτισμός

Χρυσούλα Διπλάρη: Η ανάγκη για παραμυθία είναι η ανάγκη για παρηγοριά

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

Η Χρυσούλα Διπλάρη, μεγάλωσε και ζει στον Πειραιά. Σπούδασε σχέδιο και διακόσμηση εσωτερικών χώρων και ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με την κατασκευή χειροποίητων αντικειμένων τέχνης. Είναι επίσης στιχουργός, με αρκετούς μελοποιημένους στίχους στο ενεργητικό της. Έχει εκδώσει: «Μαγ(ειρ)ικές Ιστορίες», εκδόσεις Το ανώνυμο βιβλίο, 2014 / «Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας», εκδόσεις Εντύποις, 2017 και «Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα», εκδόσεις Πνοή, 2020 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Είστε διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων, κατασκευάζετε χειροποίητα αντικείμενα τέχνης και παράλληλα ασχολείστε με τη στιχουργική και τη συγγραφή. Πώς συνδυάζονται αυτές οι ιδιότητες μεταξύ τους;

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΠΛΑΡΗ: Όταν είσαι δημιουργός, μπορείς κάλλιστα να συνδυάσεις όλες τις δημιουργικές σου ενασχολήσεις. Οφείλω ωστόσο να ομολογήσω, πως ο κύκλος «διακόσμηση και κατασκευές» έχει κλείσει πια για μένα, εδώ και αρκετό καιρό. Έτσι έχω περισσότερο χρόνο τώρα για τις ιστορίες και τα στιχάκια μου. 

Μ.Γκ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων σας «Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα». Σε ποιους αναφέρεται ο τίτλος;

Χ.Δ.: Στους κακοπαθημένους ανθρώπους, που παρά τις δυσκολίες τους, τολμούν ακόμα να υψώνουν ανάστημα και σε πείσμα όλων, να χαμογελούν και να συνεχίζουν. 

Μ.Γκ.: «Η επιστροφή» είναι το πρώτο διήγημα κι αναφέρεται στην Πηνελόπη της Οδύσσειας. Τι σας ώθησε να γράψετε μια δική σας εκδοχή για τα συναισθήματα της Πηνελόπη μετά την επιστροφή του Οδυσσέα;

Χ.Δ.: Το να πιάνεις μια ιστορία και να την συνεχίζεις από εκεί που την άφησε ο δημιουργός της, είναι μεγάλη πρόκληση. Το να πιάνεις την ηρωίδα και να της αλλάζεις τον ρόλο, να δίνεις νέα προοπτική σε μια τόσο παλιά ιστορία, εκτός από ανατρεπτικό, είναι επίσης συναρπαστικό. Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις την Πηνελόπη, μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια σκυμμένη στον αργαλειό, να σηκώνεται και να διεκδικεί επιτέλους τα δίκια της! 

Μ.Γκ.: Το επόμενο διήγημα είναι ομότιτλο του κεντρικού τίτλου κι αφορά μια ιστορία κατά ένα μέρος αληθινή, όπως αναφέρετε. Τι σας έκανε να την μετατρέψετε σε διήγημα;

Χ.Δ.: Στην πραγματική ζωή, αυτή η ιστορία, είχε αντίθετο τέλος. Το θύμα, που κακοποιήθηκε από τον πατέρα, είχε μια άσχημη ζωή και θάνατο σε μικρή σχετικά ηλικία, ενώ ο αίτιος, ο πατέρας, έζησε για πολλά χρόνια ακόμα, ζωή χαρισάμενη. Η ζωή είναι γεμάτη αδικίες, θα μου πεις. Γι’ αυτό όμως υπάρχουν οι ιστορίες. Στον κόσμο τους, στον κόσμο της φαντασίας, μπορείς να διορθώσεις μια αδικία, να τιμωρήσεις τον ένοχο, να κάνεις τα πικρά, γλυκά! Κι αυτό, είναι πολύ παρηγορητικό!

Μ.Γκ.: Πώς προκύπτει ο χαρακτηρισμός «Κοινωνικός αυτισμός» στα βαγόνια του τρένου;

Χ.Δ.: Μέσα στο τραίνο, παρ’ όλο που οι άνθρωποι συνωστίζονται, ουδέποτε συναντιούνται στ’ αλήθεια. Βυθίζεται ο καθένας στο εγώ του και στα δικά του προβλήματα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, ακριβώς όπως γίνεται και με το αυτιστικό άτομο. Κοινωνικός αυτισμός είναι η κοινωνική απομόνωση.

Μ.Γκ.: Τι είδους κόσμος περιγράφεται στο διήγημα «Δωροθέα σημαίνει Δώρο Θεού»;

Χ.Δ.: Ο σκληρός κόσμος κάποιων κοινωνικών ομάδων, που προκειμένου να διατηρήσουν τις συνήθειες και τα ήθη τους, επιβάλουν στα μέλη τους ένα τρόπο ζωής που δεν τον έχουν επιλέξει. 

Μ.Γκ.: Πώς έφτασε στ’ αυτιά σας η αληθινή ιστορία της Βαρδομαρίας του διηγήματος «Οι ανεχόρταγοι»;

Χ.Δ.: Έχω την τιμή να είμαι συγγενής της Βαρδομαρίας. Μέναμε στην ίδια περιοχή και οι οικογένειές μας είχαν πάντα φιλικές σχέσεις. Αυτές τις ιστορίες τις άκουγα από μικρή.  Σε τέτοιους ανθρώπους χρωστάμε την αξιοπρέπεια και την περηφάνια μας. Το να γράψω γι’ αυτήν, ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Η κόρη της είχε την καλοσύνη να μου διηγηθεί πολύτιμες λεπτομέρειες και να μου δείξει την ιδιόχειρη διαθήκη της. 

Μ.Γκ.: Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να φύγει κάποιος από έναν έρωτα όπως η Πένυ στο διήγημα «Toxoplasma eros»;

Χ.Δ.: Εξαρτάται από πολλά πράγματα… κυρίως όμως από τους στόχους που βάζεις σαν άνθρωπος, από το ποιο στοίχημα θέλεις να κερδίσεις. Από το που θέλεις να φτάσεις και με ποιόν. Ποτέ ο έρωτας δεν είναι εύκολο πράγμα. Έχει πάντα…παρενέργειες! 

Μ.Γκ.: «Παραμυθία θα πει παρηγοριά» γράφετε. Πόσο ανάγκη έχουμε οι άνθρωποι την παραμυθία;

Χ.Δ.: Το παραμύθι γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο. Στις πρώτες φωτιές, ήταν μαζί του, να του κρατάει συντροφιά για να ξεχνάει τους φόβους του, να τον κάνει να γελά, να θυμάται. Και παρ’ όλο που ο άνθρωπος εξελίχτηκε, οι αρχέγονοι φόβοι και ανάγκες παραμένουν αναλλοίωτα. Η ανάγκη για παραμυθία, είναι η ανάγκη για παρηγοριά. Για να μπορούμε ν’ αντέχουμε τις σκληρές αλήθειες. Η παραμυθία, είναι ανάγκη ζωής. 

Μ.Γκ.: Αν κρίνουμε από τον Λευτέρη στο διήγημα «Σαν μαϊμού, σαν αρκούδα», απ’ αυτό που φοβάται κάποιος περισσότερο γλυτώνει;

Χ.Δ.: Δεν νομίζω πως είναι κανόνας, αλλά συμβαίνει συχνά. Άλλες φορές πάλι, δεν γλιτώνεις από κάτι που πολύ αγαπάς…είναι θέμα συγκυρίας. 

Μ.Γκ.: Υπάρχει κάποιο δίδαγμα στο διήγημα «Η Παναγιά των ρευμάτων»;

Χ.Δ.: Αν θέλουμε να βρούμε οπωσδήποτε κάποιο δίδαγμα, τότε αυτό είναι «η τήρηση της υπόσχεσης». Ωστόσο το πνεύμα της ιστορίας δεν είναι αυτό, αλλά κυρίως οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι στα ταξίδια τους, μέχρι και πολύ πρόσφατα. 

Μ.Γκ.: Τι ήταν αυτό που κυνηγούσε ο Θερβάντες του ομότιτλου διηγήματος σαν άλλος Δον Κιχώτης;

Χ.Δ.: Την κατάκτηση της ανθρωπιάς και της αξιοπρέπειας που του στέρησαν οι συνθήκες της ζωής του στα νεανικά του χρόνια και την απόδοση δικαιοσύνης για εκείνους, που κανείς δεν τους δίνει σημασία, διότι τους κατηγοριοποιεί και κατατάσσει σε μη αποδεκτές κοινωνικά ομάδες, ανεξάρτητα με την ατομική τους αξία. 

Μ.Γκ.: Ποια επιρροή είχε η Ανδρομάχη στη ζωή του γιου της σύμφωνα με το μυθιστόρημα «Ζωή στον τοίχο»;

Χ.Δ.: Η Ανδρομάχη δεν είχε απλά επιρροή στην ζωή του γιου της. ΗΤΑΝ, η ζωή του γιου της. Τον όριζε, όπως όριζε τα σπίτια της. Τον στοίχειωνε στους τοίχους της για να στεργιώσει την δική της πραγματικότητα. Ήταν ανθρωποφάγα, όπως είναι δυστυχώς και πολλές πραγματικές Ανδρομάχες… 

Μ.Γκ.: Ποιο συναίσθημα είναι αυτό που κρατάει τον πατέρα μακριά από το άρρωστο παιδί του στο διήγημα «Το κλάμα της γάτας»; 

Χ.Δ.: Δεν πρόκειται για συναίσθημα, αλλά για χαρακτηριστικό του. Είναι μαλθακός και στερείται ηθικής δύναμης. Ποτέ δεν δυσκολεύτηκε στην ζωή, ώστε «να χτίσει χαρακτήρα». Μπροστά στα δύσκολα σαστίζει, δεν ξέρει πως να τα διαχειριστεί κι έτσι προτιμάει να το σκάσει και ν’ αφήσει στους άλλους την βρώμικη δουλειά. Είναι και θέμα συνήθειας, άλλωστε. Σ’ αυτή την συμπεριφορά έμαθε από μικρός, αυτήν συνεχίζει. 

Μ.Γκ.: Πώς ορίζεται η «Μαύρη γραμμή» στο ομότιτλο διήγημα;

Χ.Δ.: «Μαύρη Γραμμή» ονομαζόταν παλιά η άγονη γραμμή που έκαναν κάποια πλοία, μεταξύ των οποίων και το «Λακωνία». Ξεκινούσαν από τον Πειραιά και προσεγγίζοντας πολλά μέρη της Λακωνίας, έφταναν μέχρι Κύθηρα. Ο κόσμος τότε δεν είχε πολλές εναλλακτικές, γιατί δρόμοι πολλοί στην ξηρά δεν υπήρχαν. Έτσι, προτιμούσαν να ταξιδεύουν με την «Μαύρη Γραμμή», όπου στην ιστορία μας είναι και κυριολεκτικά μαύρη, λόγω των πολλών φονικών. 

Μ.Γκ.: Τι επιζητούσαν οι παχύσαρκες αμερικανίδες (Τα τρόκια) από τους ναυτικούς που έφταναν στο λιμάνι και τι οι ναυτικοί από εκείνες;

Χ.Δ.: Οι γυναίκες επιδίωκαν την συντροφικότητα και την ψευδαίσθηση μιας οικογένειας. Οι ναυτικοί πάλι (όσοι φυσικά έμεναν μαζί τους), ποθούσαν διακαώς την πρόσβαση στο αμερικάνικο όνειρο και την πράσινη κάρτα. Όσο για τους υπόλοιπους, απλά περνούσαν ευχάριστα τον καιρό τους, όσο έμεναν στο λιμάνι. 

Μ.Γκ.: Με ποια συναισθήματα βιώσατε τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σας;

Χ.Δ.: Τα συναισθήματα πολλά και ποικίλα. Βίωνα ότι βίωναν, ταυτιζόμουν, βασανιζόμουν, ένιωσα την αδικία τους δική μου, προσπαθούσα απεγνωσμένα να τους βοηθήσω… και στο τέλος, ένιωσα την κάθαρση, λυτρωτική, μέχρι το πιο βαθύ μου κύτταρο. 

Μ.Γκ.: Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Χ.Δ.: Εγώ σας ευχαριστώ, για την ουσιαστική προσέγγιση των θεμάτων του βιβλίου μου, μέσα από τις στοχευμένες  σας ερωτήσεις. Θα σας ευχηθώ, να μην πάθετε τίποτα, παρά μόνο χαρά!

*Η συλλογή διηγημάτων «Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα» της Χρυσούλας Διπλάρη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.          

Related posts