Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
29 Σεπ 2020
Πολιτισμός

Χριστίνα Ζέμπη: Πολύ λίγα πράγματα στη ζωή δεν διορθώνονται, αν έχεις τα κότσια

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Χριστίνα Ζέμπη γεννήθηκε στη Μαλακάσα Αττικής και είναι νηπιαγωγός. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Το πρώτο της μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 2013 με τον τίτλο Πέτρα και Μέλι από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, μεταφράστηκε στα αγγλικά και κυκλοφορεί στην Αγγλία από τις εκδόσεις Arcadia (2016). 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Ζέμπη είστε νηπιαγωγός και συγγραφέας. Τι αντιπροσωπεύει για εσάς η ενασχόλησή σας με τα νήπια και τι η συγγραφή βιβλίων;

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΖΕΜΠΗ: Μπορεί αυτά τα δυο να φαίνονται ασύνδετα εκ πρώτης όψεως, δεν είναι όμως στην πραγματικότητα, διότι όπως δεν μπορείς να γράψεις μυθιστόρημα χωρίς φαντασία, με τον ίδιο τρόπο είναι εντελώς αδύνατο να διδάξεις σε τόσο μικρές ηλικίες αν σου λείπει. Πολλές φορές καταφεύγω στη συγγραφή για να βοηθήσω τα παιδιά να προσεγγίσουν δύσκολες έννοιες και από την άλλη τα παιδιά είναι πάντα πηγή έμπνευσης. Για μένα διδασκαλία και συγγραφή είναι αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινότητάς μου, διέξοδοι που με βοηθούν να εξισορροπώ το πραγματικό με το φανταστικό και να λειτουργώ καλύτερα σε πρακτικό επίπεδο.

Μ.Γ.: Το πρώτο σας μυθιστόρημα «Πέτρα και μέλι» γνώρισε μεγάλη επιτυχία, μεταφράστηκε στα αγγλικά και κυκλοφόρησε στην Αγγλία. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να εκδοθεί ένα βιβλίο στο εξωτερικό;

Χ.Ζ.: Δεν ξέρω να σας απαντήσω, διότι δεν έχω επαφή με αυτό το αντικείμενο. Αν σκεφτεί κανείς ότι το «Πέτρα και μέλι» ήταν το πρώτο μου βιβλίο, για μένα ήρθε μάλλον εύκολα.

 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημά σας με τίτλο «Οι δρόμοι της λήθης». Πρόκειται για δρόμους λήθης που οφείλονται στην πάροδο του χρόνου ή στην προσωπική προσπάθεια; 

Χ.Ζ.: Το δεύτερο. Πρόκειται για την προσωπική προσπάθεια των ηρώων να αφήσουν πίσω όλα τα επώδυνα και να προχωρήσουν μπροστά. Νομίζω ότι είναι ένας αγώνας που μας αφορά όλους, διότι όλοι έχουμε πράγματα που μας πονάνε και οφείλουμε να προσπεράσουμε. Το παρελθόν θα πρέπει να μας διδάσκει χωρίς να δηλητηριάζει το μέλλον. 

Μ.Γ.: Ο έρωτας, η αγάπη, η φιλία είναι συναισθήματα που μας οδηγούν από το σκοτάδι στο φως. Μόνο που καμιά φορά γίνονται η αιτία ώστε η πορεία μας να είναι αντίστροφη, αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Σε ποιες περιπτώσεις συμβαίνει αυτό;

Χ.Ζ.: Όταν τα συναισθήματά μας δεν βρίσκουν ανταπόκριση. Όταν συνδεθούμε με λάθος άτομα. Κι ακόμα χειρότερα, όταν βιώσουμε την προδοσία.

 

Μ.Γ.: Ποια άλλα συναισθήματα συναντάμε στις σελίδες του βιβλίου σας;

Χ.Ζ.: Τον θυμό, την προδοσία, αλλά κυρίως την ενοχή. Το συναίσθημα της ενοχής είναι τόσο βασανιστικό που οι ήρωες αναζητούν τους δρόμους της λήθης, προσπαθούν να ξεχάσουν και να διορθώσουν τις επιλογές τους.

 

Μ.Γ.: «Ο έρωτας χωρίς ανταπόδοση πρέπει να ’χει ένα τέλος, όχι να τρυπώνει μέσα σου και να σε τρώει όπως το σαράκι» γράφετε. Ο έρωτας ελέγχεται με τη λογική;

Χ.Ζ.: Δεν νομίζω ότι έρωτας και λογική πάνε μαζί, δεν είναι συναίσθημα που ελέγχεται, γι’ αυτό και κάποιες φορές μπορεί να είναι καταστροφικός. Αυτό εκφράζει η παραπάνω πρόταση.

Μ.Γ.: Η Μάρθα αφέθηκε έρμαιο στα χέρια του συζύγου της Τάκη για τον οποίο αισθανόταν περιφρόνηση και μίσος. Τι την εμπόδιζε ν’ απομακρυνθεί από κοντά του;

Χ.Ζ.: Ό,τι σπρώχνει κάθε κακοποιημένη γυναίκα να ανέχεται τέτοιες καταστάσεις. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, το γεγονός ότι αισθάνεται μόνη κι αβοήθητη, χωρίς διέξοδο. Η σκέψη ότι η δυστυχία που βιώνει της αξίζει και δεν δικαιούται τίποτα καλύτερο, οπότε παραμένει παθητική και δυστυχής.

 

Μ.Γ.: Που οφειλόταν η εμμονή της με την καθαριότητα;

Χ.Ζ.: Οι ψυχολόγοι λένε ότι όταν η καθαριότητα γίνεται εμμονή, άλλα πράγματα θέλουμε να καθαρίσουμε και δεν το κάνουμε γιατί μας είναι δύσκολο και επώδυνο. Αυτό συμβαίνει και με τη Μάρθα. Είναι παντρεμένη με έναν βάναυσο άνθρωπο που την κακοποιεί, δεν κάνει όμως τίποτα γι’ αυτό, αντίθετα υπομένει καρτερικά τη βία. Αντί λοιπόν να καθαρίσει τη ζωή της από τη βρωμιά και τη δυστυχία, καθαρίζει το σπίτι. 

Μ.Γ.: Ο Δημητράκης είναι «περιθωριακός που ζει στο μεταίχμιο της φυσιολογικότητας… οπουδήποτε είναι καλύτερα απ΄ το σπίτι κι απ΄ τα πρησμένα χέρια της μάνας μου» αναφέρει ο ίδιος. Τι συμβαίνει στην ψυχή των δεκαεπτά χρόνων του;

Χ.Ζ.: Ο Δημητράκης είναι ένα κακοποιημένο παιδί που κουβαλάει τις ενοχές του για την καταδίκη ενός αθώου ανθρώπου. Ταυτόχρονα αισθάνεται υπεύθυνος για την άσκημη τροπή που πήρε η ζωή της μητέρας του, για την ταλαιπωρία, τη στεναχώρια της, ακόμα και για την εγκατάλειψή της από τον πατέρα. Όλα αυτά του συμβαίνουν όταν είναι μόλις έντεκα χρονών. Δεν μπορεί να τα διαχειριστεί και οδηγείται σε ακραίες συμπεριφορές. 

Μ.Γ.: Φοβάμαι» αναφέρει στην ψυχίατρο που τον παρακολουθεί. Από που πηγάζει ο φόβος του;

Χ.Ζ.: Στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε κανείς να πει ότι φοβάται την αστυνομία μετά από τα επεισόδια στα Εξάρχεια όπου ενεπλάκη. Ωστόσο νομίζω ότι ο φόβος που αναφέρει έχει να κάνει με τη ζωή του γενικότερα. Τον τρομάζει το γεγονός ότι κάποιος πυρπόλησε έναν άνθρωπο μπροστά στα μάτια του, το πόσο εύκολο είναι να καταστρέψεις κάποιον όταν βρεθείς στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Κι επειδή ήδη αισθάνεται ένοχος για την καταστροφή ενός ανθρώπου, βασανίζεται και υποφέρει γι’ αυτό, τρομάζει στη σκέψη να προκαλέσει μια νέα καταστροφή. 

Μ.Γ.: «Η αγάπη αλλάζει τους ανθρώπους» απευθύνει η Ελευθερία στην υπαστυνόμο Δέσποινα. Πιστεύετε ότι ισχύει αυτό;

Χ.Ζ.: Δεν είναι εύκολο να αλλάξει κάποιος, όμως αν είναι να γίνει, η αγάπη δίνει το ισχυρότερο κίνητρο. Όχι η αγάπη που παίρνουμε, η οποία κάποιες φορές μας κάνει περισσότερο εγωιστές, αλλά εκείνη που δίνουμε. Όσοι έχουμε την τύχη και την ευλογία να είμαστε γονείς, το βιώνουμε στην πράξη. Ποτέ δεν μένεις ίδιος μετά από τη γέννηση ενός παιδιού, οι προτεραιότητές σου αλλάζουν κι ο εαυτός σου δεν είναι πλέον το κέντρο του κόσμου. Γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, περισσότερο ανεκτικός. 

Μ.Γ.: «Ένα παιδί μαθημένο στη βία από τότε που θυμάται τον εαυτό του δεν φοβάται κανέναν και τίποτα» γράφετε για τον Μάνο. Ο Μάνος ήταν θύμα της ζωής ή των επιλογών του;.

Χ.Ζ.: Μήπως οι επιλογές του δεν ήταν αποτέλεσμα της ζωής που έζησε; Όλα στη ζωή μαθαίνονται, η αγάπη, το μίσος, η βία, η εντιμότητα. Όταν το περιβάλλον όπου μεγαλώνουμε δεν μας διδάσκει τίποτα καλό, πώς να το επιλέξουμε; 

Μ.Γ.: «Το ίδρυμα σε σημαδεύει πιότερο κι απ΄ τις πράξεις σου. Δεν το ξεπερνάς ποτέ» είναι μια φράση σας στο βιβλίο. Τι πιστεύετε ότι προκαλεί στις παιδικές και εφηβικές ψυχές το ίδρυμα;

Χ.Ζ.: Υπάρχει ένας όρος γι’ αυτό, τον χρησιμοποιούν παιδαγωγοί και ψυχολόγοι. Λέγεται «ιδρυματισμός» και χρησιμοποιείται για να εξηγήσει τις συμπεριφορές παιδιών που δεν αγαπήθηκαν αρκετά, δεν χαϊδεύτηκαν, δεν φροντίστηκαν όσο είχαν ανάγκη. Όχι γιατί έλειπαν οι άνθρωποι με τις καλές προθέσεις, αλλά γιατί ποτέ δεν ήταν αρκετοί και ποτέ δεν είχαν το χρόνο. Ακόμα και η σωματική ανάπτυξη του παιδιού επηρεάζεται από την παραμονή του σε ίδρυμα.

 Μ.Γ.: «Δεν πρέπει να δείχνεις την αδυναμία σου σε κανέναν, είναι σίγουρο ότι θα τη χρησιμοποιήσει για να σ’ τη φέρει» ανέφερε στον Μάνο ο φίλος του Φίλιππος. Από τι ήθελε να τον προστατέψει;

Χ.Ζ.: Από τις βίαιες συμπεριφορές των άλλων παιδιών κυρίως και από την απογοήτευση που αισθανόμαστε όταν μας προδίδει κάποιος που εμπιστευτήκαμε. 

Μ.Γ.: «Πόσο έφταιγε ο Μάνος γι΄ αυτό που ήταν και πόσο το κάθαρμα ο πατέρας του» αναρωτιέται ο Διομήδης. Ποια είναι η απάντηση που δίνετε;

Χ.Ζ.: Το κάθαρμα ο πατέρας του έφταιγε θα απαντήσω, διότι ένα παιδί δεν φταίει ποτέ. Ο Μάνος διδάχτηκε τη βία μέσα στο σπίτι και «προγραμματίστηκε» να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Όταν κάποια στιγμή δέχεται άλλα ερεθίσματα, αγαπιέται δίχως όρους από την Ελευθερία, συνδέεται με βαθιά φιλία με τον Διομήδη, απολαμβάνει τη μητρική φροντίδα της Μάρθας, αλλάζει και κάποιες από τις επιλογές του. 

Μ.Γ.: Η αυτοκτονία εκτός από πράξη απελπισίας, μπορεί να κρύβει μέσα της εκδίκηση και οργή, όπως αναφέρει στον Διομήδη η ξαδέρφη του Αγάθη;

Χ.Ζ.: Η Αγάθη αναφέρεται στο σοκ που βιώνει μια οικογένεια όταν κάποιο μέλος της καταφεύγει στην αυτοκτονία. Στις ενοχές που αισθάνονται επειδή δεν κατάφεραν να αποτρέψουν το μοιραίο. Και στο συναίσθημα της ανεπάρκειας, επειδή η αγάπη τους δεν στάθηκε αρκετό κίνητρο για τον άνθρωπό τους έτσι ώστε να νικήσει τους δαίμονές του. Το πάει και λίγο παραπέρα, καταλογίζοντας ευθύνες στον αυτόχειρα. Ότι δηλαδή κάποιος πριν βάλει τέλος στη ζωή του οφείλει να σκέφτεται και το χάος που θα προκαλέσει στους αγαπημένους του. Θεωρεί εγωιστική μια τέτοια πράξη. 

Μ.Γ.: Η ζήλια ήταν αυτή που έσπρωχνε τον Μάνο στην παρανομία, όπως σκέφτεται ο ίδιος;

Χ.Ζ.: Η ζήλεια είναι ένα συναίσθημα φυσιολογικό, ας μου επιτραπεί η έκφραση. Αυτός που δεν έχει τίποτα, ζηλεύει εκείνον που κατά τη γνώμη του έχει τα πάντα. Ωστόσο από μόνη της δεν είναι αρκετή για να καταφύγει κάποιος σε παραβατικές συμπεριφορές. Ο Μάνος μεγάλωσε σε παραβατικό περιβάλλον, είναι το μόνο που γνωρίζει και γι’ αυτό είναι το μόνο που σταθερά αναπαράγει. 

Μ.Γ.: Στο βιβλίο σας, θύτες και θύματα βρίσκονται σ’ έναν κύκλο ζωής που άλλοτε τους φέρνει κοντά κι άλλοτε τους απομακρύνει. Λύτρωση υπάρχει;

Χ.Ζ.: Επιτρέψτε μου να ελπίζω ότι πάντα υπάρχει λύτρωση. Νομίζω ότι αυτό είναι και το επιμύθιο του βιβλίου, μια φράση του Διομήδη: «Πολύ λίγα πράγματα στη ζωή δεν διορθώνονται, αν έχεις τα κότσια».  

Μ.Γ.: Θυμώσατε με κάποιον από τους ήρωές σας; Αγαπήσατε κάποιον πιο πολύ;

Χ.Ζ.: Οι βίαιοι άνθρωποι με θυμώνουν κι εκείνοι που παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων. Υπάρχουν τέτοιοι χαρακτήρες στο βιβλίο. Όσο για τους ήρωές μου, αγάπησα πολύ τον Διομήδη γιατί παρά τα λάθη του βρήκε το κουράγιο να κάνει το σωστό. Και τον Μάνο επίσης, γιατί είναι απρόβλεπτος, ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο. 

Μ.Γ.: Κυρία Ζέμπη, θεωρώ ότι έχετε γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο που πραγματεύεται πολλά θέματα. Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι «Οι δρόμοι της λήθης» ν’ ακολουθήσουν την πορεία του πρώτου βιβλίου σας και να μεταφραστούν όχι μόνο στα αγγλικά αλλά σε πολλές γλώσσες.

Χ.Ζ.: Εγώ σας ευχαριστώ για τις εξαιρετικές ερωτήσεις και τη δυνατότητα που μου δώσατε να μιλήσω για το καινούριο μου βιβλίο. Σας εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι κάνετε.

*Το μυθιστόρημα «Οι δρόμοι της λήθης» της Χριστίνας Ζέμπη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχν

Related posts