Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
04 Δεκ 2020
Πολιτισμός

Χριστίνα Σουλελέ: Ο χρόνος είναι μεγάλος τοκογλύφος και δεν χαρίζεται σε κανέναν

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Χριστίνα Σουλελέ γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε παιδαγωγικά, μετεκπαιδεύτηκε στην Ειδική Αγωγή και υπηρετεί ως δασκάλα Ειδικής Αγωγής στη δημόσια εκπαίδευση. Αγαπά τα ταξίδια, την ορειβασία, το διάβασμα και το θέατρο.

Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στον ιστότοπο «τοβιβλίο.net» και σε άλλες λογοτεχνικές ιστοσελίδες, ενώ έχουν συμπεριληφθεί και σε συλλογικές εκδόσεις. Το 2019, δημοσιεύτηκε η συλλογή διηγημάτων της «Ο ανάποδος καθρέφτης», με τη μορφή e-book, από τις εκδόσεις «το βιβλίο.». Συμμετοχές με έργα της υπάρχουν σε καλλιτεχνικά ημερολόγια και ανθολόγια ποίησης.

Έχει βραβευτεί με έπαινο παραμυθιού από τον 16ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου για το παραμύθι της «Ο Πλόκο του βυθού».

Το «Γιάνκεα», που κυκλοφορεί από την Άνεμος Εκδοτική, είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Σουλελέ σπουδάσατε παιδαγωγικά με μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή και σήμερα εργάζεστε ως δασκάλα. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε προς την Ειδική Αγωγή;

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΟΥΛΕΛΕ: Αρχικά, αποφάσισα να μετεκπαιδευτώ στη Ειδική Αγωγή, για να αποκτήσω εξειδικευμένες γνώσεις, που θα μου επέτρεπαν να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις που προέκυπταν καθημερινά στην τάξη, με μαθητές που είχαν μαθησιακές δυσκολίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Στα πλαίσια της φοίτησής μου, ήρθα σε επαφή με παιδιά που είχαν αισθητηριακά ελλείμματα. Η αποδοχή από μέρους μου της διαφορετικότητάς τους, η τρυφερή σχέση που αναπτύξαμε και η πεποίθησή μου πως όλοι έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, με ώθησαν να αφοσιωθώ στην Ειδική Αγωγή, την οποία υπηρετώ εδώ και δώδεκα χρόνια.    

Μ.Γ.: Παράλληλα, ασχολείστε με τη συγγραφή βιβλίων. Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν΄ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Χ.Σ.: Η συγγραφή για μένα είναι μια ανάγκη εσωτερική, που ξεκίνησε από την εφηβική μου ηλικία. Οι σκέψεις, οι ανησυχίες και οι αγωνίες μου, όχι μόνο οι προσωπικές αλλά και όσες είχαν σχέση με τον κόσμο γύρω μου, έβρισκαν αποκούμπι στο ημερολόγιό μου. Στη συνέχεια, όταν άρχισα να ταξιδεύω, κατέγραφα με κάθε λεπτομέρεια τις ταξιδιωτικές εμπειρίες μου, σε άλλα ημερολόγια. Πριν από επτά χρόνια, άρχισα να δημοσιεύω κείμενά μου σε λογοτεχνικούς ιστότοπους, που ήταν εμπνευσμένα από τη φύση και την κοινωνία. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο μου βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων, που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο σε ηλεκτρονική μορφή, με τον τίτλο : «Ο ανάποδος καθρέπτης». 

Μ.Γ.: ΓΙΑΝΚΕΑ είναι ο τίτλος του πρώτου μυθιστορήματός σας που μόλις κυκλοφόρησε από την Άνεμος εκδοτική. Πώς προέκυψε ο ιδιαίτερος αυτός τίτλος;

Χ.Σ.: Η πρώτη μου επαφή με τον Όλυμπο ήταν μια εμπειρία που χαράχτηκε μέσα μου με ανεξίτηλα χρώματα. Τότε ήταν που συνάντησα το όμορφο αγριολούλουδο. Παράλληλα με τη συγγραφή του βιβλίου, έκανα έρευνα για το βουνό και άντλησα χρήσιμες πληροφορίες γι’ αυτό το σπάνιο λουλούδι. Έμαθα πως πρόκειται για φυτικό λείψανο από την εποχή των παγετώνων, πως φυτρώνει μόνο στον Όλυμπο και πως κοντινούς συγγενείς δεν έχει. Το όνομά του, Γιάνκεα, μου άρεσε πολύ κι έτσι αποφάσισα να δώσω στο βιβλίο μου αυτό τον ιδιαίτερο τίτλο.

Μ.Γ.: Πως συνδέεται το μοναδικό αυτό λουλούδι με την ιστορία που αφηγείστε;

Χ.Σ.: Όταν ο Ανδρέας ανέβηκε στον Όλυμπο σε ηλικία 11 χρόνων, συνάντησε το αγριολούλουδο και σκέφτηκε πως, ένα τόσο όμορφο λουλούδι άξιζε να το χαρίσει στην αγαπημένη του Κατερίνα. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, το Γιάνκεα είναι παρόν και παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή της. Άλλοτε εμφανίζεται σαν τρυφερή ανάμνηση και πολύτιμο φυλαχτό και άλλοτε σαν καύσιμο που ωθεί τον ήρωα να πάρει μια μεγάλη απόφαση. Είναι σπάνιο και δυνατό, όπως οι φιλίες και οι έρωτες που αντέχουν στον χρόνο.

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας αφορά μια υπόθεση που θα μπορούσε να είχε συμβεί στην πραγματικότητα. Είχατε υπόψη σας κάποια αληθινή ιστορία στην οποία βασίστηκε η έμπνευσή σας;

Χ.Σ.: Η υπόθεση του βιβλίου είναι προϊόν της φαντασίας μου, όπως και τα πρόσωπα. Δύο πρόσωπα μόνο είναι αληθινά: ο μπάρμπα-Χρήστος, και ο κυρ-Κώστας. Πρόκειται για τους Λιτοχωρίτες, Χρήστο Κάκαλο και Κώστα Ζολώτα, που ο καθένας βοήθησε με τον δικό του τρόπο ώστε να γίνει ο Όλυμπος γνωστός στα πέρατα του κόσμου, ως ορειβατικός προορισμός. Οι διάλογοι όμως που αναπτύσσονται ανάμεσα σε αυτά τα πρόσωπα με τους υπόλοιπους ήρωες, είναι εντελώς φανταστικοί. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προσθέσω πως, ό,τι είναι γραμμένο στο βιβλίο στηρίζεται όχι μόνο στη φαντασία μου αλλά και στο βίωμά μου, αφού περπάτησα πολλές φορές στο βουνό, καθώς και στη μελέτη της τοπικής ιστορίας του Λιτοχώρου. 

Μ.Γ.: Οι περιγραφές σας όσον αφορά τον Όλυμπο είναι εξαιρετικές. Ως ορειβάτης που είστε είχατε ιδίαν αντίληψη όσων περιγράφετε;

Χ.Σ.: Όσα περιγράφω για τον Όλυμπο, είναι από όσα είδα, άκουσα, άγγιξα, μύρισα και γεύτηκα. Σκοπός μου ήταν να πάρω τον αναγνώστη από το χέρι και να περπατήσουμε μαζί στα όμορφα μονοπάτια του. Να αφουγκραστούμε τους ψιθύρους του δάσους, να γλυκαθούμε από τα χαμοκέρασα και τα σμέουρα, να μυρίσουμε το θυμάρι και το φασκόμηλο, να ακούσουμε τα τσιχλόνια και τις μελίφθογγες καρδερίνες να τραγουδούν, να δούμε τις Μούσες στο οροπέδιο και να επιστρέψουμε μεθυσμένοι από το νέκταρ του βουνού.

Μ.Γ.: Πιστεύετε ότι «Ένας άνθρωπος που λέει τόσα λίγα, μάλλον κρύβει πολλά» όπως σκέφτεται η Δάφνη για τον Ανδρέα;

Χ.Σ.: Συνήθως οι άνθρωποι που δεν μιλούν πολύ, που δεν εξωτερικεύουν σκέψεις και συναισθήματα, μοιάζουν με κλειστά βιβλία, όπως λέει η Δάφνη. Τα κλειστά βιβλία σε καλούν να τα ανοίξεις, να σπάσεις τους κρυφούς τους κώδικες, να βρεις τα κρυμμένα νοήματά τους, να τα διαβάσεις και να τα κατανοήσεις. Δεν σημαίνει όμως πως όσοι είναι εξωστρεφείς δεν έχουν τα κρυφά σημεία τους. Πόσες σκέψεις, πόσες ιστορίες μένουν αθέατες και καμουφλάρονται πίσω από χαμόγελα και λόγια που λέγονται για να θολώνουν τα νερά;

Μ.Γ.: «Φοβάσαι τη μοναξιά και ψάχνεις δεκανίκι να στηρίζει τις ανασφάλειές σου» αναφέρει η Δάφνη στον Ανδρέα. Έχει δίκιο στα λόγια της;

Χ.Σ.: Η Δάφνη είναι ερωτευμένη με τον Ανδρέα  και ξέρει πως κι εκείνος είναι ερωτευμένος μαζί της, γι’ αυτό παραμένει σε αυτή τη σχέση. Ωστόσο, ο έρωτάς της δεν την εμποδίζει να δει καθαρά και να καταλάβει πως ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα της, κουβαλάει κάποιο μυστικό που δε θέλει να το μοιραστεί μαζί της. Αυτό είναι και το αγκάθι στη σχέση τους. Την πρώτη φορά που της έκανε πρόταση γάμου, ήταν γιατί «έπρεπε». Τη δεύτερη, γιατί μετά ένα κοινό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, επέστρεψε μόνος του σε ένα σπίτι πιο άδειο από ποτέ κι η μοναξιά τον ενόχλησε. Έξυπνη κοπέλα είναι η Δάφνη. Τον έχει μελετήσει καλά και μπορεί πια, έστω και με δυσκολία, να αντιλαμβάνεται όσα ο ίδιος δεν έχει το θάρρος να ομολογήσει ούτε στον εαυτό του. 

Μ.Γ.: Από τη μια η Σκέψη κι απ΄ την άλλη η Μοναξιά είναι η μόνιμη συντροφιά του Ανδρέα. Πως τον επηρεάζει η κάθε μια;

Χ.Σ.: Μοναξιά- Ανδρέας- Σκέψη. Περίεργη αυτή η τριαδική σχέση. Η Μοναξιά μοιάζει να είναι η καλύτερη φίλη του, αφού αυτή τον υποδέχεται όταν επιστρέφει στο σπίτι και του κρατάει συντροφιά. Είναι ήσυχη, αθόρυβη, διακριτική αν και βαρετή. Καμιά φορά τον φοβίζει με τις παραξενιές της. Όταν όμως έρχεται η Σκέψη και κολλάει δίπλα του, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα γι’ αυτόν. Του τονίζει τα λάθη του, τον γεμίζει ενοχές και τον παροτρύνει να ξεστρατίσει από το μονοπάτι που έχει πάρει και να ακολουθήσει άλλο. «Όταν παίρνεις τη ζωή σου λάθος, αλλάζεις ζωή» του ψιθυρίζει στο αυτί κι εκείνος δυσφορεί. Είναι αυτή όμως, που με την επιμονή της, θα τον οδηγήσει να πάρει  άλλες αποφάσεις. 

Μ.Γ.: Κλειστός χαρακτήρας ο Ανδρέας, αυθόρμητη η Δάφνη. Τι ήταν αυτό που τους έφερε κοντά;

Χ.Σ.: Η Δάφνη ήταν αυθόρμητη, χαρούμενη και εξωστρεφής. Ο Ανδρέας ένας άνθρωπος εσωστρεφής και μοναχικός. Την πρώτη φορά που συναντήθηκαν, το γέλιο της, που έμοιαζε με αχνιστό χείμαρρο, έπεσε πάνω του κι άρχισε να λιώνει τους πάγους της ψυχής του. Όμορφη η αίσθηση γι’ αυτόν, λυτρωτική. Από την άλλη, η Δάφνη εντυπωσιάστηκε από τον χαρακτήρα του. Σοβαρός και λιγομίλητος, έμοιαζε με αδιάβαστο βιβλίο, που την καλούσε να το ανοίξει. Τα ετερώνυμα έλκονται λένε κι αυτή η ρήση βρήκε την καλύτερη εφαρμογή στους δυο ανθρώπους της ιστορίας. 

Μ.Γ.: «Η ζωή μου είναι ρολόι χαλασμένο. Δεν συντονίζεται με τις ανάγκες μου» αναφέρει ο Ανδρέας. Ποιος ευθύνεται γι΄ αυτόν τον αποσυντονισμό;

Χ.Σ.: Τα γεγονότα που σημάδεψαν τον Ανδρέα στην εφηβεία του, του δημιούργησαν ένα τραύμα που συνεχώς κακοφόρμιζε. Αποπροσανατολίστηκε. Ακολούθησε ένα μοναχικό μονοπάτι που δεν τον οδηγούσε πουθενά. Δεν είχε όμως τη δύναμη να αλλάξει διαδρομή, παρόλο που η ζωή εμφάνιζε συχνά στον δρόμο του βελάκια και του έδειχνε άλλες κατευθύνσεις. Ο κλειστός του χαρακτήρας, που δεν του επέτρεπε να επικοινωνεί τις σκέψεις του με άλλους ανθρώπους και να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, τον κράτησε εγκλωβισμένο στο παρελθόν του. Έτσι, ενώ οι δείκτες του ρολογιού της ζωής του κινούνταν συνεχώς μπροστά, εκείνος έμενε στάσιμος.

 Μ.Γ.: «Τα γεγονότα της ζωής είναι αυτά που καθορίζουν τις επιλογές μας ή οι επιλογές μας δρομολογούν τα γεγονότα;» ρωτάει ο Ανδρέας τον φίλο του Γιώργο. Ποια είναι η δική σας απάντηση;

Χ.Σ.: Τα γεγονότα που βιώνει ο άνθρωπος στην ευαίσθητη ηλικία των παιδικών του χρόνων κι αργότερα στη εφηβική, τότε που κάνει όνειρα για τη ζωή, διαμορφώνουν ως έναν βαθμό τις αντιλήψεις του και παίζουν καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία του. Από κει και πέρα, εξαρτάται από τον τρόπο που έχει μεγαλώσει, από τα εφόδια που έχει πάρει από την οικογένειά του και από τον χαρακτήρα του, αν θα μπορέσει να γκρεμίσει τα εμπόδια που εμφανίζονται μπροστά του και να ανοίξει καινούριους δρόμους. 

Μ.Γ.: Ένα αγόρι και ένα κορίτσι που ερωτεύτηκαν στην εφηβεία τους και βρεθούν ξανά στην τρίτη ηλικία της ζωής τους, αφυπνίζουν τον εφηβικό έρωτα ή συστήνονται από την αρχή; 

Χ.Σ.: Πολλές φορές, οι έρωτες που ακουμπούν στην εφηβική ηλικία είναι φτιαγμένοι από όνειρα που έμειναν λειψά, γι’ αυτό και απαιτούν δικαίωση. Οι άνθρωποι αλλάζουν στο διάβα του χρόνου. Ξεκινούν όμως από μια αφετηρία, στην προκειμένη περίπτωση είναι ο εφηβικός έρωτας, και στη συνέχεια συστήνονται από την αρχή, αποφασισμένοι να γευτούν τις χαρές της ζωής απλά και όμορφα. Δεν έχουν καιρό για χάσιμο. Ξέρουν πως ο χρόνος είναι μεγάλος τοκογλύφος και δεν χαρίζεται σε κανέναν.

«…οι άνθρωποι μας έφεραν πάλι κοντά, στις πιο όμορφες ηλικίες της ζωής μας: στην πρώτη και στην τρίτη. Δεν διαφέρουν και πολύ αν το καλοσκεφτείς· και στις δυο απολαμβάνει ο καθένας τις χαρές στο ‘τώρα’», λέει ο Ανδρέας και η Κατερίνα συμφωνεί.

 Μ.Γ.: Ανάμεσα στα κεφάλαια του βιβλίου παραθέτετε τον μύθο του Ορφέα. Πως συνδέεται με την ιστορία του βιβλίου;

Χ.Σ.: Πλούσιο το βουνό από μύθους και μυθικά πλάσματα, που η φαντασία των ανθρώπων τα τοποθέτησε στις πανύψηλες κορφές και στα μαγευτικά φαράγγια του. Ένας από αυτούς, είναι κι ο μύθος του Ορφέα, που έγινε ο αγαπημένος του Ανδρέα από την παιδική του κιόλας ηλικία. Ο Ορφέας ήταν μουσικός. Καθόταν στις όχθες του ποταμού Ενιπέα κι έγραφε με τη λύρα του ύμνους για τον έρωτα. Εκεί συνάντησε την Ευρυδίκη και την ερωτεύτηκε. Έκαναν όνειρα κοινά, που έμειναν όμως ανεκπλήρωτα όταν η εκείνη βρέθηκε στον Κάτω Κόσμο. Στις όχθες του ίδιου ποταμού, ο Ανδρέας και η Κατερίνα έζησαν τον δικό τους έρωτα και στα κρυστάλλινα νερά του ανανέωσαν όρκους αγάπης. Πρόκειται για δυο μύθους που μοιάζουν μεταξύ τους και που ο ένας, εκείνος του Ορφέα, προετοιμάζει τον αναγνώστη για την εξέλιξη του άλλου, εκείνου των ηρώων μου.  

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Χ.Σ.: Εγώ σας ευχαριστώ για την ευχή αλλά και για την ευκαιρία που μου δώσατε, να μιλήσω για το βιβλίο μου. Εύχομαι καλή συνέχεια και στο δικό σας δημιουργικό έργο.

*Το μυθιστόρημα «ΓΙΑΝΚΕΑ» της Χριστίνας Σουλελέ κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. 

Μαίρη Γκαζιάνη      

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.           

Related posts