Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
04 Δεκ 2020
Πολιτισμός

Τζίνα Ψάρρη:Η ενοχή έχει μεγάλη δύναμη ιδιαίτερα σ’ ένα νεανικό μυαλό

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Τζίνα Ψάρρη γεννήθηκε στην Αθήνα και δεν την αποχωρίστηκε από τότε. Η επαναστατημένη εφηβεία της φοίτησε σε ελληνογαλλικό σχολείο καλογραιών. Αποφοίτησε από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και δίδαξε κοντά είκοσι χρόνια γαλλικά και Ιστορία, ώσπου ν’ αποφασίσει να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Ψάρρη πρόσφατα κυκλοφόρησαν δυο βιβλία σας, το «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι» που είναι αναθεωρημένη επανέκδοση του πρώτου βιβλίου σας και το «Αριστερό πέταγμα» που αφορά τη συνέχειά του. Τα δυο βιβλία εξαρτώνται το ένα από το άλλο ή μπορούν να διαβαστούν αυτοτελώς;

ΤΖΙΝΑ ΨΑΡΡΗ: Παρά το γεγονός ότι, πράγματι, το τελευταίο μου βιβλίο είναι η συνέχεια του πρώτου, είναι δοσμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να διαβάζεται σαν μια ιστορία αυτοτελής, με σαφή πλοκή και ολοκάθαρους χαρακτήρες, των οποίων η συμπεριφορά αιτιολογείται διαυγέστατα χωρίς να κρίνεται αναγκαία η γνώση προηγούμενης στάσης τους, περιστατικών, της ζωής τους γενικότερα.

Μ.Γ.: Είχατε εξ αρχής την ιδέα της δυλογίας ή προέκυψε στην πορεία;

Τ.Ψ.: Όταν ολοκλήρωσα το «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι», ήξερα ήδη πως η ιστορία δεν είχε τελειώσει. Οι ήρωες εξακολουθούσαν να κυκλοφορούν στο μυαλό μου παρά το γεγονός ότι είχα ήδη αρχίσει την συγγραφή επόμενου βιβλίου, εντελώς διαφορετικού. Ένιωθα την ανάγκη να δώσω την δική μου άποψη πιο καθαρά, ότι όφειλα στην κεντρική ηρωίδα ένα ισχυρό δικαίωμα στην αμφιβολία αλλά και ένα είδος Νέμεσης. Στο «Αριστερό Πέταγμα» λοιπόν, ψάχνω λίγο περισσότερο τον έρωτα που αν δεν έχει κάτι ανέφικτο να διεκδικήσει έρχεται η ώρα που πετάει και φεύγει, γιατί είναι σαν να φαίνεται ότι ο πόνος είναι που εγείρει πάθη, που δίνει λαβή και κίνητρο. Διερευνώ όσο καλύτερα μπορώ και την αγάπη που μετατρέπεται σε θυσία χωρίς καν να το καταλάβουμε, το ανεπούλωτο τραύμα της παιδικής κακοποίησης και τις ολέθριες συνέπειες του αλκοολισμού.

Μ.Γ.: Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στο «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι»; 

Τ.Ψ.: Ο τίτλος του βιβλίου είναι ένα λογοπαίγνιο με τα πέντε στάδια του πένθους που θα περάσει κάθε άνθρωπος ο οποίος θα βιώσει κάποια απώλεια οποιασδήποτε μορφής. Η Χριστίνα, η ηρωίδα, τραυματίζεται ψυχικά και σωματικά από την παιδική της ακόμα ηλικία και ώσπου να φτάσει στην πολυπόθητη αποδοχή θα περάσει από την άρνηση των γεγονότων που την στιγμάτισαν, τον θυμό, την διαπραγμάτευση και την κατάθλιψη. Αντιμετωπίζω τους ήρωες σαν ένα παλίμψηστο που αν του ξύσουμε την εξωτερική επιφάνεια, από κάτω θα ξεπηδήσουν τα παλιά, τα φαινομενικά ξεχασμένα. Γιατί έτσι θεωρώ πως είμαστε όλοι φτιαγμένοι: η συμπεριφορά μας πατάει επάνω σε τραύματα, συνήθειες, λάθη και εμπειρίες, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες και τις επιλογές μας και αυτό ακριβώς επιχειρώ να περιγράψω.

Μ.Γ.: Τι υπονοείται κάτω από τη φράση «μουσικότητα του Εγώ» που αφορά την ηρωίδα σας Χριστίνα;

Τ.Ψ.: Οι άνθρωποι, εύκολα παρασυρόμαστε από τις προσωπικές μας επιθυμίες, εύκολα κάνουμε τον εαυτό μας κέντρο του κόσμου και περιμένουμε από τους άλλους να κυκλοφορούν γύρω μας σαν όντα ετερόφωτα. Αν λίγο περισσότερο μαθαίναμε να καλλιεργούμε την συναισθηματική νοημοσύνη, την οποία θεωρώ ύψιστη μορφή ευφυίας, η «χαρούμενη μελωδία» ενός υπέρμετρου Εγώ θα περιελάμβανε και νότες μελαγχολικές, ή ίσως να υποδεικνυόταν πως ο ιλαρός σκοπός αφορά και άλλους, όχι μόνο τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μ.Γ.: Τι αφορούν οι λανθασμένες επιλογές της εφηβείας της;

Τ.Ψ.: Το να κρίνεις έναν άνθρωπο ξεκινώντας από το δικό σου σκεπτικό χωρίς να προσπαθήσεις να μπεις στη θέση του, το να οδηγείσαι σε συμπεράσματα χωρίς να συνομιλήσεις, να ακούσεις πραγματικά μια διαφορετική άποψη, το να έχεις απαιτήσεις από την συμπεριφορά των οικείων και να διεκδικείς το δίκιο σου χωρίς όμως ποτέ να   εξηγήσεις ποιο θεωρείς ότι είναι αυτό, μόνο ως λανθασμένες επιλογές θα μπορούσα να τις αντιμετωπίσω. Τις τοποθετώ στην εφηβεία αρχικά, αν και ασφαλώς απατώνται και σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Μ.Γ.: Ποιος είναι ο «εμμονικός διώκτης»  του μυαλού της;

Τ.Ψ.: Η ενοχή έχει μεγάλη δύναμη, ιδιαίτερα σ’ ένα νεανικό μυαλό που ακόμα δεν έχει καλοσχηματιστεί. Δυστυχώς, με όση ευκολία εγκαθίσταται, με άλλη τόση δυσκολία διαχειρίζεται ή εγκαταλείπει οριστικά το μυαλό και την ψυχή. Ο ενοχικός άνθρωπος φορτώνεται διαρκώς με βάρη που δεν του αναλογούν και δουλικά αποδέχεται την ευθύνη πράξεων που ποτέ δεν έκανε. Και κατά τη γνώμη μου, η ενοχή είναι κυρίως γένους θηλυκού.

Μ.Γ.: «Ποια αγάπη είναι αυτή που οδηγεί στη συγχώρεση;» αναρωτιέστε. Βρήκατε την απάντηση στο συγγραφικό ταξίδι «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι»;

Τ.Ψ.: Σαν συγγραφέας, επιχείρησα να πείσω την ηρωίδα μου πως η απάντηση στην οποία έχω καταλήξει ως άνθρωπος είναι η σωστότερη, τηρουμένων των αναλογιών. Η αγάπη στον πυρήνα της αυτοεκτίμησης θεωρώ ότι προσφέρει τις ιδανικότερες, στο μέτρο του δυνατού, λύσεις. Αν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, πώς αγαπιέται ο κόσμος;

Μ.Γ.: Πως συνδέονται τα «θα» της Χριστίνας με τη θάλασσα;

Τ.Ψ.: Η Χριστίνα γεμίζει τη ζωή της με ανεκπλήρωτα «θα», με μελλοντικές – στον εαυτό της – υποσχέσεις που δεν θα πραγματοποιήσει ποτέ, με επιθυμίες που θα λαχταρά αλλά δεν θα εκφράσει. Όλα, σε μια διαρκή ροή, αέναη, μια θάλασσα που πάντα απλώνεται ως εκεί που φτάνει το μάτι κι ακόμα παραπέρα. Την αλήθεια και την ομορφιά πάντα θέλουμε να την ενεργοποιούμε μέσα μας, πάντα διεκδικούμε την ευτυχία που μας αναλογεί. Με πόσα χλιαρά «θα» όμως; με τι κόστος; με πόση ειλικρίνεια ή τόλμη αφήνουμε να φανούν οι αδυναμίες μας; Αντιστεκόμαστε στον εφησυχασμό αναζητώντας την ουσία ή την αντίδραση; Μια θάλασσα είναι η εσώτερη ανθρώπινη συμπεριφορά, με λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο δράμα και την πανουργία της ύπαρξης που έχει μάθει να χρησιμοποιεί το γαλήνιο χαμόγελο σε καταστάσεις όπου ο πόνος απειλεί να μετατρέψει τον απόπλου σε ναυάγιο. Δεν χρησιμοποιώ τη θάλασσα με την Σεφερική της μορφή, δεν ταυτίζεται με την Γυναίκα ή τον Θάνατο. Είναι το απέραντο που λίγο μας φοβίζει, η αγκαλιά που πότε γαληνεύει και πότε καταποντίζει, είναι η θάλασσα μέσα μας, πότε φουρτουνιασμένη και πότε ήρεμη.

Μ.Γ.: Στο πρώτο βιβλίο συναντάμε τη Χριστίνα μέχρι τα πενήντα της χρόνια. Τι περιλαμβάνει η συνέχεια στο «Αριστερό πέταγμα»;

Τ.Ψ.: Στο πρώτο βιβλίο, κατά την προσφιλή μου συνήθεια, το τέλος αφήνεται στην κρίση του αναγνώστη. Φαίνεται πως πιθανόν η Χριστίνα έχει πάρει πλέον τη ζωή στα χέρια της, είναι όμως έτσι; Ένας θεωρητικά ώριμος και κατασταλαγμένος ενήλικας, επαναλαμβάνει τα λάθη του; τα διορθώνει; τα διαγράφει ως μη γενόμενα; Ως ποιο βαθμό η ενοχή και η θυσία γίνονται δεύτερη φύση; Πόσο καταλυτικό ρόλο μπορεί να παίξει ο έρωτας στην καρδιά μιας στερημένης γυναίκας; Με ποιο τρόπο ξεπερνιέται ένα βαθύ, ανεπούλωτο παιδικό τραύμα; Αρκούν οι καλές προθέσεις για να βοηθήσεις έναν άνθρωπο που στην ουσία αρνείται να βοηθηθεί; Πόσο προσωπική υπόθεση είναι αυτό που ονομάζουμε  «ενδεδειγμένη λύση;» Και στο «Αριστερό Πέταγμα» λοιπόν, προσπαθώ να τρυπώσω στο μυαλό των αναγνωστών ερωτήματα και πιθανές απαντήσεις, για θέματα που, λίγο πολύ, όλους μας έχουν απασχολήσει.

Μ.Γ.: Η Χριστίνα ομολογεί στην κόρη της ένα φόνο που διέπραξε. Γιατί το κάνει;

Τ.Ψ.: Θα απαντήσω με λόγια της ίδιας της ηρωίδας: «… Εύκολα θα με χαρακτηρίσουν μια αξιοθρήνητη διαταραγμένη, ένα παράσιτο που παρίστανε τον άνθρωπο. Έπειτα όμως, θα έρθουν τα βαριά όπλα του σχολιασμού, αυτά που θα χρησιμοποιηθούν για να στιγματίσουν εσένα. Η κόρη της φόνισσας θα είσαι για όσο ζεις, αν παραδοθώ. Κι εσύ; Τι θα βρεις να αντιτάξεις;.. Η δραματική εκδοχή να βάλω τέλος στη ζωή μου ουρλιάζοντας “δεν θα με πιάσετε”, μου έφερνε ασταμάτητα γέλια. Σαν άλλη Σουλιώτισσα που αρνείται να πέσει στα χέρια των Τούρκων; Τουλάχιστον γελοίο… Δειλή είμαι να σ’ αποχαιρετήσω για πάντα κόρη μου, άτολμη να περάσω το κατώφλι και να εξαφανιστώ…. Η συνείδησή μου υπαγορεύει κάποιο είδος δικαιοσύνης, όποιο να’ ναι. Σου άφησα γραμμένα όλα τα πειστήρια του εγκλήματός μου, τα υπογράφω κιόλας. Αφήνω επάνω σου τη συνέχεια της ζωής μας. Εγώ, το μόνο που θα κάνω είναι να περιμένω τη δική σου επιθυμία. Κάνε με ό,τι θέλεις… Σε τούτη την ιστορία της ζωής μου, μάλλον είμαι αφηγητής αναξιόπιστος. Πώς να αποφύγω την υποκειμενικότητα; Φοβάμαι τις λέξεις που γράφω. Γιατί όταν φτιάξουν φράση, θα φτιάξουν και πραγματικότητα. Δειλή είμαι, και δεν τολμώ να σκεφτώ τις συνέπειες…» Σκέφτεται λοιπόν η Χριστίνα όλες τις πιθανές εκδοχές και αποφασίζει να αφήσει την απόφαση για την συνέχεια της ζωής τους στην κόρη της, βασανισμένη ωστόσο από τύψεις που δεν μπορεί να αποφασίσει αν ορθώς την ταλαιπωρούν ή όχι.

Μ.Γ.: «Ιστός αράχνης είναι τα γεγονότα που αφηγείται». Ποιοι ευθύνονται για την ύφανση του ιστού; 

Τ.Ψ.: Ζούμε περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους, άλλοι να παίζουν σημαντικό ρόλο κι άλλοι λιγότερο ουσιαστικό. Οι επιρροές που δεχόμαστε πλέκουν ιστούς υφασμένους πότε πυκνά πότε αραιά, είτε ιδωμένοι κάτω από πρίσμα υποκειμενικό είτε αντικειμενικό. Και πότε καταφέρνουμε να ξεφύγουμε από τον ιστό σπάζοντας την πλέξη του και πότε, συνειδητά ή ασυνείδητα, αφήνουμε να μας πνίξει. Στις ανθρώπινες σχέσεις είναι πολλά αυτά που περνάνε από το χέρι μας, καμιά μοιρολατρία δεν μου φαίνεται αποδεκτή. Βάζω λοιπόν τους ήρωες – και ελπίζω και τους αναγνώστες – να απελευθερώνονται από τα δεσμά των βεβαιοτήτων, να βλέπουν ευρυγώνια και να κατανοούν αντί να ακούν απλώς, να διακρίνουν αντί να βλέπουν, να γκρεμίζουν το έξω τους για να ξαναχτίσουν το μέσα τους από την αρχή. Φαίνεται πως τα βιβλία μου τα στοιχειώνουν εγκλωβισμένοι ήρωες. Τους συναντώ πάντα σε απότομες στροφές και τους συνοδεύω σε ολόκληρη την επίπονη πορεία τους προς το φως. Με ελκύει να γκρεμίζω όποιο στερεότυπο στενεύει την ανάσα, να «παίζω» με τις επώδυνες ή ευεργετικές διαψεύσεις, με τις επίμονες καταγγελίες, αναρωτήσεις, απώλειες, παρηγοριές, ελπίδες, με όλα όσα δηλαδή πλέκουν γύρω μας γεγονότα σαν ιστό εργατικής αράχνης.

Μ.Γ.: Τι αφορά η «εκ γενετής προσήλωση» που αναφέρετε ότι πάσχει η Χριστίνα;

Τ.Ψ.: Η αγάπη της σε κάποιους ανθρώπους παίρνει την μορφή παθολογικής προσήλωσης. Ακόμα κι όταν αντιλαμβάνεται πως αυτό δεν ωφελεί ούτε την ίδια αλλά ούτε και τον αποδέκτη της προσήλωσής της, δεν απομακρύνεται από το λάθος, εξακολουθώντας να υπομένει. Στο όνομα της αγάπης – της όποιας αγάπης – δεν έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα; Τα περισσότερα αναπάντητα ερωτήματα, η αγάπη δεν τα θέτει;

Μ.Γ.: Που οφείλεται η «αλλοπρόσαλλη πορεία του καθενός από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας»;

Τ.Ψ.: Είναι φορές που η συμπεριφορά κάποιου ανθρώπου μας ξενίζει, μας είναι από δυσνόητη έως εντελώς ακατανόητη. Την ονομάζουμε περίεργη, αλλοπρόσαλλη, δύστροπη, εγωιστική. Ίσως και να είναι. Ποιος όμως μπορεί να το πει αυτό με απόλυτη βεβαιότητα; Συγκοινωνούντα δοχεία οι πορείες μας, κι άσκεφτα τις χαρακτηρίζουμε σωστές ή λάθος. Έχει και συνέχεια η φράση που αναφέρετε, δεν σταματά εκεί. Θα πρέπει οι αναγνώστες να την αναζητήσουν για να κατανοήσουν καλύτερα.

Μ.Γ.: Το δυο βιβλία στηρίζονται σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα ή αφορούν εξ ολοκλήρου μυθοπλασία;

Τ.Ψ.: Δεν νομίζω πως υπάρχουν μυθιστορίες στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται και κάποια βιωματικά στοιχεία, χωρίς δηλαδή να υπάρξει το μπόλιασμα του συγγραφέα στη ζωή άλλων ανθρώπων. Αυτό που ουσιαστικά επιχειρώ είναι να εντάξω μη ρεαλιστικά στοιχεία σε μία καθ’ όλα ρεαλιστική ιστορία. Τα δυο βιβλία είναι προϊόν μυθοπλασίας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχω «δανειστεί», τροποποιήσει ή διογκώσει συμπεριφορές και περιστατικά που έπεσαν στην αντίληψή μου από το στενό ή ευρύτερο περιβάλλον μου. Μικρές λεπτομέρειες ωστόσο, όπως για παράδειγμα, η  ιδιοτροπία που αναφέρω στον διαφορετικό χρωματισμό ενός μέρους της ίριδας στα μάτια της κόρης της ηρωίδας, που αφορά στον γιό μου. Ασφαλώς και πάντα εμπεριέχεται η μαγική δύναμη της λογοτεχνίας να μεταποιεί το απτό σε φανταστικό, να μετατρέπει το υπαρκτό σε ερμηνεία, να εικάζει. Μια σπουδή κατάργησης των ορίων είναι το βιβλίο, που επιτρέπει στον συγγραφέα να καταλύσει κάθε διαχωριστική γραμμή αν το επιθυμεί, χωρίς ωστόσο να μπορεί να ξεφύγει από την διατύπωση και των προσωπικών του εμπειριών, της αισθητικής του, από το να διαφανεί ο ανοιχτός ή περιορισμένος ορίζοντάς του, ο θυμός, οι ανασφάλειες, οι φόβοι του.

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βιώσατε τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σας;

Τ.Ψ.: Με αγάπη πολλή, με αγνή πρόθεση κατανόησης ακόμα και των πλέον άδικων ή φαινομενικά αναίτιων αντιδράσεών τους αλλά και με πόνο τις στιγμές που ένιωθα «υποχρεωμένη» να τους εγκαταλείψω αβοήθητους έτσι ώστε, όσο γίνεται αληθοφανώς, να προκαλέσω το δικό τους συναίσθημα να ζωγραφίσει τις πράξεις τους. Και τέλος με θλίψη, όταν χρειάστηκε πλέον να τους αποχωριστώ, αφήνοντας τις ζωές τους να κατοικούν στη μνήμη.

Μ.Γ.: Εφόσον η αστραπή σκοτώνει, πώς κρατιέται στα χέρια η «λάμψη της αστραπής» που αναφέρετε στην αφιέρωση;

Τ.Ψ.: «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό…» αναφέρει στίχος αγαπημένου τραγουδιού και νομίζω πως όλοι το έχουμε δει να συμβαίνει γύρω μας ή και σε μας τους ίδιους ακόμα. Έλκει το δύσκολο, έχει γοητεία το επικίνδυνο, ειδικά όταν τύχει να λάμπει σαν διαμάντι αστραφτερό ταυτόχρονα. Αναγνωρίζουμε το ρίσκο, αποζητάμε την πολύτιμη λάμψη ωστόσο. Σαν τα μικρά έντομα και τις θανατηφόρες πτήσεις τους γύρω από το φως της λάμπας.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδα τα βιβλία σας.

Τ.Ψ.: Σας ευχαριστώ θερμά για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και τις ευχές σας. Θα κλείσω, ελπίζοντας πως η όμορφη φράση του Τσέχοφ, «ο συγγραφέας είναι για να θέτει ερωτήσεις, όχι για να τις απαντάει», βρήκε την εφαρμογή της στο μυαλό όσων επιλέξουν να μας διαβάσουν…

*Τα βιβλία «Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι» και «Αριστερό πέταγμα» της Τζίνας Ψάρρη κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

Related posts