Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
24 Ιαν 2021
Πολιτισμός

Τόλης Αναγνωστόπουλος:Οι περισσότεροι ψάχνουν απεμπλοκή παρά εμπλοκή με τα προβλήματα του άλλου

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Τόλης Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Γράφει με σκοπό να βρει τον εαυτό του ή να τον αλλάξει. Αγαπά το βιβλίο. Διαβάζει απείρως περισσότερο απ’ όσο γράφει και σέβεται τον αναγνώστη τόσο, ώστε να αφήνει κενά σε κάθε πόνημά του για να τα συμπληρώνει ο ίδιος. Επιλέγει ήρωες με πολλά ελαττώματα, γιατί είναι πιο αυθεντικοί και έχουν πολλά να πουν. Απεχθάνεται οτιδήποτε ηλεκτρονικό, ιδιαίτερα σε ό,τι έχει να κάνει με φιλία, έρωτα και βιβλίο.

Είναι ειδικός συνεργάτης του κοινωνικού δικτύου για το βιβλίο «Bookia» και αρθρογραφεί στη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω γραφής». 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: «Δρόμος η ζωή, ταράτσες τα όνειρά μας» είναι ο τίτλος του νέου μυθιστορήματός σου. Πώς προέκυψε ο ιδιαίτερος αυτός τίτλος;

ΤΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: Προέκυψε αποκλειστικά από την υπόθεση του βιβλίου. Είναι με μία φράση όλο το βιβλίο για δύο άνδρες που έμαθαν να κάνουν όνειρα σε ταράτσες και να τα πραγματοποιούν στον δρόμο της ζωής.

Μ.Γ.: Δυο άντρες και μια γυναίκα είναι οι ήρωες του βιβλίου. Πώς συνδέονται μεταξύ τους;

Τ.Α.: Ο Πάρης φτασμένος μπάρμαν και ο Βασίλης πρώην στέλεχος μεγάλης εταιρίας είναι φίλοι από παλιά. Ο Βασίλης καταφεύγει στον φίλο του για στήριξη μετά από αποτυχίες σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Είναι κάτι που συνήθιζε όταν κάτι στράβωνε στη ζωή του. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι πιο δύσκολα καθώς ο Πάρης αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ο Βασίλης αποφασίζει να συγκατοικήσει με τον φίλο του στο δώμα. Η Βάλια μένει στην ίδια πολυκατοικία και έχει και αυτή στήριγμα τον Πάρη και το δώμα του όταν ο βάναυσος σύζυγός της, την κακοποιεί σωματικά και ψυχολογικά. 

Μ.Γ.: Μια δυνατή φιλία συνδέει τον Βασίλη με τον Πάρη, από τα παιδικά τους χρόνια, παρόλο που είναι διαφορετικοί χαρακτήρες και ακολουθούν ξεχωριστές διαδρομές. Τι είναι αυτό που συνετέλεσε ώστε να δημιουργηθεί αυτός ο ισχυρός δεσμός;

Τ.Α.: Αρχικά η διαφορετικότητά τους. Ο ένας έπαιρνε από τον άλλο στοιχεία που απουσίαζαν από τον χαρακτήρα αλλά και τον τρόπο ζωής του. Αναπτύχθηκε έτσι μια φιλία πραγματική, όπου και οι δύο ήθελαν να είναι κοντά ο ένας στον άλλο, να δίνουν χωρίς την απαίτηση να πάρουν και το σημαντικότερο να σέβεται ο ένας την προσωπικότητα και την ιδιαιτερότητα του άλλου. Στην πορεία ένα άλλο γεγονός θα τους δέσει περισσότερο σε βαθμό που η φιλία τους αυτόματα περνάει σε στάδιο παθολογικό. 

Μ.Γ.: Η Βάλια πώς «έδεσε» μεταξύ τους;

Τ.Α.: Η Βάλια έχει τα δικά της θέματα. Ψάχνει στήριξη για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και να αντισταθεί στον άνδρα της. Παίζει το ρόλο του καταλύτη ανάμεσα στους δύο άνδρες για να μπορέσουν να αποδεχτούν πράγματα και καταστάσεις από το παρελθόν και το παρόν και να πορευτούν πιο απελευθερωμένοι στο μέλλον. Και οι δύο αντιλαμβάνονται αυτό το γεγονός γρήγορα γι’ αυτό και την κάνουν μέρος της παρέας και των σχεδίων τους. 

Μ.Γ.: Οι τρεις τους ξεκινάνε ένα ταξίδι μ’ ένα παλιό αυτοκίνητο. Πέρα από τους δρόμους που διανύουν ποιος είναι ο πραγματικός προορισμός που αναζητούν;

Τ.Α.: Ο λόγος για αυτό το roadtrip φαίνεται να είναι η ανάγκη του Πάρη να ξεφύγει από τη στασιμότητα και τις μπάρες των μπαρ και να βάλει τη ζωή του σε ρόδες χωρίς ορίζοντα και πλάνο. Είναι μια επιθυμία που επιτέλους «διαβάζει» ο Βασίλης μέσα από τις σιωπές του φίλου του. Όμως το ταξίδι και για τους τρεις έχει βαθύτερα αίτια ξεχωριστά για τον καθένα, σίγουρα όμως ένα κοινό για όλους: Την αναζήτηση μιας καλύτερης εκδοχής του εαυτού τους. 

Μ.Γ.: Ποιο είναι το εσωτερικό σκοτάδι που κουβαλάει ο καθένας τους;

Τ.Α.: Είναι τα κατάλοιπα και των τριών από την παιδική ηλικία και τον τρόπο που μεγάλωσαν. Είναι η πορεία τους που ακόμα και αν είχε εξάρσεις ευτυχίας και ικανοποίησης από την επίτευξη στόχων (ειδικά για τους άνδρες) εν τούτοις «το μέσα τους» τσιγκλούσε και φώναζε για το αντίθετο. Η συνειδητοποίηση και αποδοχή αυτού του γεγονότος οδηγεί και τους τρεις σε ένα ταξίδι που μοιάζει ανέμελο αλλά κατά βάθος είναι πολύ εσωτερικό και λυτρωτικό. 

Μ.Γ.: Καθώς «έχτιζες» τους χαρακτήρες του βιβλίου ποιο επίθετο είχες κατά νου για τον κάθε ένα από τους τρεις;

Τ.Α.: Για τον Πάρη αυθεντικός για τον Βασίλη συντηρητικός και για τη Βάλια άτυχη. 

Μ.Γ.: «Πώς ικανοποιείται το “εγώ” με απομακρυσμένες επικοινωνίες; Ένας υψωμένος αντίχειρας μπορεί να βοηθήσει καταστάσεις;» αναρωτιέται ο Πάρης για το Facebook και το Twitter. Ποια είναι η απάντησή σου;

Τ.Α.: Δεν ικανοποιείται ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ. Οποιαδήποτε ικανοποίηση είναι συνήθως βραχυχρόνια και πλασματική. Πρέπει να έχεις χαμηλές προσδοκίες από ένα μέσο το οποίο δημιουργεί ένα εικονικό κόσμο όπου οι περισσότεροι προσποιούνται άλλους. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε κανονική φιλία. 

Μ.Γ.: «Το χειρότερο πράγμα είναι να νομίζουν οι άλλοι ότι αντέχεις ή ότι είσαι σκληρός και δεν έχεις ανάγκη» γράφει ο Πάρης στο ημερολόγιό του. Απλά το νομίζουν (οι άλλοι) ή συνειδητά απαλλάσσουν τον εαυτό τους από το να σε στηρίξουν ώστε να μη «φορτωθούν» το πρόβλημά σου;

Τ.Α.: Ακριβώς αυτό. Οι περισσότεροι ψάχνουν απεμπλοκή παρά εμπλοκή με τα προβλήματα του άλλου. Γι’ αυτό και οι πραγματικές φιλίες είναι δυσεύρετες.

Ευαισθησία υπάρχει σαφέστατα αλλά το σύνηθες είναι να τη δείχνουμε μαζί με την αλληλεγγύη μας όταν ο άλλος έχει πέσει ήδη κάτω. Και τότε ίσως είναι αργά. Ειδικότερα αυτοί που μοιάζουν ισχυρότεροι καταρρέουν ευκολότερα. 

Μ.Γ.: «Εγώ φταίω-ανέχομαι άρα του δίνω δύναμη» σκέφτεται η Βάλια για τον βίαιο σύζυγό της. Τι την κρατάει κοντά του;

Τ.Α.: Ουσιαστικά τίποτα. Όπως λέει και η ίδια μέσα στη γενικότερη κακοποίηση που υφίσταται, ψάχνει και κάνει κολάζ τις στιγμές που ήταν γλυκός και ανθρώπινος. Έτσι όμως μη αντιδρώντας του δίνει δύναμη να συνεχίσει. Νιώθει αδύναμη να του αντισταθεί, ζει πρωτόγνωρες καταστάσεις δεδομένου ότι στην οικογένειά της βασίλευε η αγάπη και ο σεβασμός. 

Μ.Γ.: «Ευνουχισμένος (ο Πάρης) από τα δικά μου μεγάλα προβλήματα» αναγνωρίζει ο Βασίλης. Τι είναι αυτό που στερεί ο Βασίλης στον Πάρη ώστε να είναι «ευνουχισμένος»;

Τ.Α.: Η σχέση που έχουν δομήσει ήταν ο Βασίλης να τρέχει για οποιοδήποτε πρόβλημα στον Πάρη και αυτός φαινομενικά πάντα πιο δυνατός να τον παρηγορεί και να του δίνει κουράγιο. Το παραδέχεται μάλιστα λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Αισθάνομαι σα να είχα χτίσει χρόνια ένα οικοδόμημα σαθρό από την πλευρά μου.

Σα να τον πρόδωσα, σα να τον έβαλα εγώ στη θέση ψυχολόγου, παρατηρητή και εμψυχωτή κι εμένα πάντα απέναντί του στην πολυθρόνα ή το ντιβάνι».

Τώρα που τον έχει ο φίλος του ανάγκη μοιάζει μουδιασμένος και δυσκολεύεται να αντιδράσει. 

Μ.Γ.: «Η οικογένεια βλάπτει – αυτό το συμπέρασμα βγάζω, όχι μόνο από μένα, γενικά» είναι λόγια που γράφει στο τετράδιό του ο Πάρης. Πώς φτάνει σ’ αυτό το συμπέρασμα;

Τ.Α.: Ο Πάρης έχει πληρώσει υψηλό τίμημα από τη δική του σχεδόν διαλυμένη οικογένεια, ο Βασίλης γαλουχήθηκε σε ένα συντηρητικό και θρησκευτικό περιβάλλον που του άφησε στίγματα και η Βάλια σάστισε όταν βρέθηκε απέναντι στον τύραννο – άνδρα της δεδομένου πως είχε πάρει υπερβολική αγάπη σε βαθμό «νταντέματος» από τους δικούς της. Σε γενικό πλαίσιο αυτό που λέει ο Πάρης είναι ότι η ελληνική οικογένεια είναι υπέρ το δέον προστατευτική και με βαθιές αγκυλώσεις στερώντας με έμμεσο (και άμεσο πολλές φορές) τρόπο την πραγματική ελευθερία των παιδιών. Στην περίπτωση του Πάρη βέβαια ίσχυσε το αντίθετο αφού οι γονείς του  επέδειξαν στάση ψυχρή, απόμακρη, ενεργώντας παράλληλα με βασικό άξονα το συμφέρον τους πάνω ακόμα, ακόμα και από αυτό του παιδιού τους. 

Μ.Γ.: Ο Πάρης προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος, ο Βασίλης να ανακάμψει κι η Βάλια να ξαναζήσει. Τι είναι αυτό που προσφέρει ο ένας στον άλλον;

Τ.Α.: Το ψυχολογικό δεκανίκι που λείπει από τον άλλο. Όταν φτάνεις σε πραγματικά επίπεδα φιλίας και νοιάζεσαι για τον άλλο συμπληρώνεις τα κομμάτια του παζλ που απαιτούνται και που δεν μπορεί καθένας από μόνος του να τοποθετήσει. 

Μ.Γ.: «Το άλλο ήμισυ δεν χρειάζεται να είναι σύζυγος ή εραστής» σκέφτεται ο Πάρης. Πώς προσδιορίζεις το άλλο ήμισυ;

Τ.Α.: Αν και το γράφω στο βιβλίο ότι δεν συμφωνώ ακριβώς με το «έτερον ήμισυ» καθώς θεωρώ πως όλοι είμαστε ολόκληροι, θα σας παραπέμψω στην προηγούμενη απάντησή μου όπου στη βαθιά φιλία ο ένας συμπληρώνει στον άλλο αυτό που του λείπει. 

Μ.Γ.: «Πορεύεσαι στη ζωή με την ταμπέλα και τα χαρακτηριστικά που σου έχουν προσδώσει άλλοι» είναι ακόμα μια σκέψη του Πάρη, δηλαδή δική σου. Πρόκειται για μια διεργασία συνειδητή ή ασυνείδητη;

Τ.Α.: Είναι μία διεργασία που μπορεί να γίνεται και ασυνείδητα. Είναι τόσο βαριές οι ταμπέλες που σου «κολλάνε» στις μέρες μας που είναι δύσκολο να τις αποτινάξεις από πάνω σου. Οι κοινωνίες δεν συγχωρούν το παραμικρό λάθος, οι άνθρωποι διψούν να σχολιάσουν τα πάντα, να κατατάξουν άλλους ανθρώπους. Πολλές φορές μάλιστα διψούν και για αίμα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για πολιτική, κομματική ή αθλητική τοποθέτηση. Ο φρενήρης τρόπος ζωής και εργασίας αλλά και η σύγχρονη τεχνολογία με την γρήγορη πληροφορία, με αρχικές σελίδες που σε ρωτάνε συνέχεια «τι σκέφτεσαι;» ή σε επιπλήττουν για το ότι «οι φίλοι σου έχουν καιρό να δουν δημοσίευση από εσένα» σε ωθούν στο λάθος που περιμένουν πολλοί για να σε κρίνουν. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σου;

Τ.Α.: Πραγματικά ήταν σαν να ήμουν εκεί μαζί τους, να ταξιδεύω με αυτούς. Αρκετά νωρίς λίγο μετά το χτίσιμό τους από εμένα αυτονομήθηκαν και με έβαλαν στην παρέα τους κινώντας αυτοί τα ηνία της ζωής τους. Οφείλω να ομολογήσω ότι σε αυτό το βιβλίο πέρασα καλύτερα από τα προηγούμενα γιατί μοιράστηκα συναισθήματα πόνου και ευτυχίας, γέλασα και έκλαψα πραγματικά με την παρέα των τριών. 

Μ.Γ.: Ποια είναι τα στοιχεία της σχέσης των τριών ηρώων που σε συγκίνησαν περισσότερο;

Τ.Α.: Το ότι έκαναν όλοι αποδοχή της κατάστασής τους πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Να αντιμετωπίσεις και να αποδεχτείς τον εαυτό σου δηλαδή. Σε αυτό βοήθησε ο ένας τον άλλο είτε άμεσα είτε ασυναίσθητα. Μετά η ίδια φιλία τους, που ειδικά μεταξύ των ανδρών είχε βαθιές ρίζες και ήταν τελικά η κινητήριος δύναμη για όλο αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας. 

Μ.Γ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Τ.Α.: Εγώ σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία, τις εύστοχες ερωτήσεις σας και εύχομαι καλή επιτυχία και στα δικά σας βιβλία.

*Το μυθιστόρημα «Δρόμος η ζωή, ταράτσες τα όνειρά μας» του Τόλη Αναγνωστόπουλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.           

Related posts