Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
30 Ιαν 2023
SLIDER

Τι γονιός θέλεις να είσαι;

Της Γεωργίας Βρεττού

Υπάρχουν γονείς «αλεξιπτωτιστές». Εμφανίζονται στον αθλητικό σύλλογο όπου προπονείται το παιδί τους και τσακώνονται με τον προπονητή γιατί δεν έβαλε το καμάρι τους στην πεντάδα, εξάδα ή εντεκάδα.

Υπάρχουν γονείς οι οποίοι όταν πηγαίνουν στο σχολείο να παραλάβουν τον έλεγχο προόδου του παιδιού τους, επιπλήττουν  τον δάσκαλο γιατί έβαλε στην μουσική οκτώ και όχι δέκα ενώ το παιδί έχει μουσικό αφτί και τραγουδά υπέροχα ή έβαλε εννιά στην γυμναστική ενώ είναι αθλητής.

Υπάρχουν γονείς και γονείς. Υπάρχουν γονείς που μαθαίνουν τα παιδιά τους ότι όλα επιτρέπονται και αν προκύψει πρόβλημα καθαρίζουν αυτοί «μην φοβάσαι εγώ είμαι εδώ».

Υπάρχουν γονείς που ποτέ δεν λένε μπράβο. Αντίθετα υποτιμούν κάθε προσπάθεια των παιδιών τους λέγοντας «όταν εγώ ήμουν στην ηλικία σου ήμουν πρώτος μαθητής», «όταν εγώ έκανα μπαλέτο ήμουν η καλύτερη χορεύτρια της τάξης».

Υπάρχουν και γονείς οι οποίοι είναι ανώριμοι, οι οποίοι ακόμα ζουν την εφηβική τους ηλικία. Μανάδες που συναγωνίζονται τις κόρες τους, «εγώ στην ηλικία σου φόραγα σμόλ» λέει η μάνα στην έφηβη κόρη της, «εγώ ήμουν  άσσος στα μαθηματικά» λέει ο πατέρας. Αυτή η κατηγορία γονέων έχει πάντα ένα «ωραία…αλλά εγώ…».

Ίσως να κρατάμε τον μαγικό καθρέφτη στα χέρια μας και να ρωτάμε συνέχεια «καθρέφτη καθρεφτάκι μου ποίος ή ποια είναι ο ομορφότερος ή η ομορφότερη;»

Υπάρχουν γονείς εγωιστές. Δεν βλέπουν ποτέ τα θέλω των παιδιών τους. «Εγώ θέλω να γίνεις δικηγόρος». Δεν ακούν, δεν συμμερίζονται, είναι πάντα εκεί όμως δίπλα στα παιδιά τους, αρπάζουν κάθε ευκαιρία ωστόσο να προτάξουν  τις δικές τους ματαιοδοξίες.

Υπάρχουν γονείς που θέλουν τα παιδιά να ζουν στην σκιά τους υποτιμώντας τα  και υπερτιμώντας των εαυτό τους, «εγώ όταν έγραφα διαγωνίσματα δεν έβλεπα το φως του ήλιου» ή «σιγά που κουράστηκες. Στην ηλικία σου εγώ…».  Αυτή η κατηγορία των γονιών πάντα υποτιμά κάθε προσπάθεια του παιδιού φωτίζοντας τις δικές της επιτυχίες, τις σπουδές της, τον καλό γάμο που έκανε διότι είχε αλάνθαστο κριτήριο «ενώ εσύ πάντα λάθος παρέες επιλέγεις».

Υπάρχουν γονείς που προφητεύουν  την αποτυχία των παιδιών τους λέγοντας εκ των υστέρων «στα έλεγα εγώ». Οι γονείς προφήτες βλέπουν την τρικυμία αλλά δεν αναλαμβάνουν τον ρόλο του καπετάνιου του σκάφους που πάει προς τα βράχια.

Υπάρχουν γονείς που γίνονται γονείς απλά για να εκπληρώσουν το χρέος τους προς τον γάμο, την συμβίωση, την οικογένεια τους, να ακούσει ο παππούς το όνομά του, υπάρχουν και γονείς που κατά λάθος έγιναν γονείς.

Υπάρχουν γονείς χειριστικοί. Προσφέρουν αγάπη και υλικά αγαθά στο παιδί τους με σκοπό κάποτε να τα πάρουν πίσω. «εγώ σε σπούδασα, πλήρωσα τα φροντιστήρια, τώρα είναι η σειρά σου να με γιατροπορεύσεις ή να σταθείς στα γεράματά μου».

Υπάρχουν γονείς εξουσιαστές. Ασκούν εξουσία με οιονδήποτε τρόπο. Χρησιμοποιούν βία η οποία δεν είναι απαραίτητα η χειροδικία. Βία είναι η φωνή, η απειλή, ο εκβιασμός, η τιμωρία (όχι οι συνέπειες), η στέρηση.  Βία βιώνει κάθε παιδί που φοβάται. Και ο φόβος φαίνεται στα μάτια του.  Αυτοί οι γονείς καμαρώνουν στον κύκλο τους λέγοντας «το δικό μου παιδί με τρέμει, δεν τολμά να μου αντιμιλήσει».

Υπάρχουν γονείς άνευ ορίων. Γονείς που πιστεύουν ότι τα παιδιά μεγαλώνουν καλύτερα χωρίς περιορισμούς, φραγμούς, χωρίς να ακούσουν ένα όχι. Λένε σε όλα ναι, υποστηρίζοντας ότι τα παιδιά τους μεγαλώνουν και αναπτύσσονται καλύτερα μέσα σε ένα δημοκρατικό περιβάλλον (ασύδοτο θα έλεγα) και έτσι τα βοηθούν να καλλιεργήσουν την κρίση τους. Είναι πιστοί οπαδοί του να «πάθουν για να μάθουν». Αυτό μεταφράζεται ότι δεν αφιερώνω χρόνο για να θέσω όρια, να βοηθήσω  το παιδί, οι αποφάσεις είναι μόνο δικές του και το σε όλα ναι είναι πιο ξεκούραστο από το να εξηγήσεις το όχι.

Σχολή γονέων δεν υπάρχει ώστε να μάθουμε τον σωστό τρόπο διαπαιδαγώγησης. Και αν υπήρχε θα έπρεπε να ονομάζεται «σχολή υπομονής και αγάπης». Το «αγαπώ» αρχίζει από το άλφα και τελειώνει στο ωμέγα.

Για να φτάσουμε ως γονείς να είμαστε μαθητές αυτής της σχολής ίσως θα ήταν καλό να απαρνηθούμε το εγώ μας, τις ματαιοδοξίες μας, τις πιθανές άσχημες εμπειρίες που ενδεχομένως είχαμε στα παιδικά μας χρόνια. Ό,τι εμείς καταφέραμε το λίγο μας, το πολύ μας, δεν πρέπει να σκιάζει τον απόγονό μας. Τι είναι σωστό, τι λάθος, ποια η δικιά μας αλήθεια, αφορά μόνο εμάς.

Τα παιδιά μεγαλώνουν καλύτερα με αγάπη και ό,τι περικλείεται μέσα σε αυτήν. Χρειάζεται  το κτίσιμο και η ενίσχυση  της αυτοεκτίμησης, o σεβασμός και η ευγένεια. Κανένα πτυχίο, καμία πολυεθνική, κανένας τραπεζικός λογαριασμός δεν μπορεί να αντιρροπήσει τα παραπάνω. Οι αρχές και οι ηθικές αξίες που εμείς θα τους διδάξουμε θα τα προάγουν στην κοινωνία και θα λειτουργήσουν ως μια δια βίου αποταμίευση για το μέλλον τους.

Τα παιδιά είναι το οικοδόμημα, που ψηλώνει και θέλει να γίνει ουρανοξύστης, να αγγίξει τον ουρανό. Τίποτα δεν πρέπει να σκιάζει το οικοδόμημα. Εμείς είμαστε τα θεμέλια. Ας φροντίσουμε τα θεμέλια αυτά να είναι γερά ώστε να μπορούν να απορροφούν τυχόν κραδασμούς.

Εξαρτάται από μας τι γονείς θέλουμε να είμαστε. Όταν εμείς αποφασίσουμε, θα έχουμε και τα παιδιά που θα μας ξεπεράσουν. Ευχής έργον θα ήταν να φτάσουμε εγκαίρως σε αυτήν την συνειδητοποίηση.

Η πατρότητα και η μητρότητα είναι το τελευταίο πεδίο στο οποίο ασχολούνται ερασιτέχνες. Alvin Toffler, Αμερικανός συγγραφέας (1928)

Related posts