Subscribe Now
Trending News
Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
14 Ιούλ 2024
Πολιτισμός

Τάνια Γρεμή: Η Αγάπη κρύβεται μέσα στον καθένα μας

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Τάνια Γρεμή αποτελεί κλασικό παράδειγμα αστυφιλίας. Οι ρίζες της, από Χρυσούπολη και Τζουμέρκα, διασταυρώθηκαν κάπου στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο ΕΚΠΑ. Το διάβασμα και το γράψιμο κατείχαν πάντοτε περίοπτη θέση ανάμεσα στα ενδιαφέροντά της. ‘Αλλωστε, το δεύτερο ήταν κι εκείνο που ανέκαθεν λειτουργούσε ως βασικό μέσο, για την ίδια, έκφρασης και προβληματισμού. Διαμένει σε κάποια «ανθρώπινη» ακόμα συνοικία της Αττικής, ενώ η ενασχόλησή της με τα παιδιά είναι εμφανής στα γραπτά της.  

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Στο βιογραφικό σας αναφέρετε ότι είστε κλασικό παράδειγμα αστυφιλίας. Πώς το εννοείτε;

ΤΑΝΙΑ ΓΡΕΜΗ: Καταρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνετε να μιλήσω για κάτι που αγαπώ πολύ, δηλαδή το πρώτο μου διήγημα, το οποίο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο  Ζενίθ στις αρχές του καλοκαιριού.

Για να έρθω στην ερώτησή σας τώρα, λέγοντας ότι είμαι κλασικό παράδειγμα αστυφιλίας,  εννοώ πως οι γονείς μου προσπαθώντας να βελτιώσουν τις συνθήκες της ζωής τους βρέθηκαν κάποια στιγμή από την επαρχία, απ’ όπου κατάγονταν, στην Αθήνα. Εκεί γνωρίστηκαν κι εκεί επέλεξαν να μείνουν και να δημιουργήσουν την οικογένειά τους. 

Μ.Γ.: Έχετε ρίζες από Χρυσούπολη κι από Τζουμέρκα. Ποια περιοχή πιστεύετε ότι έχει επιδράσει περισσότερο στην ψυχοσύνθεσή σας;

Τ.Γ.: Δεν νομίζω ότι μπορώ να ξεχωρίσω. Η καταγωγή κάθε ανθρώπου αποτελεί ένα είδος θησαυρού. Τον κουβαλάει μέσα του, σαν ένα κομμάτι DNA, που καθορίζει συχνά ασυναίσθητα τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα ή τον συγκινούν ορισμένες καταστάσεις. Για παράδειγμα μπορώ να δω κάποιες φορές στις αντιδράσεις μου την εξωστρέφεια, τη ζεστασιά και την εύθυμη διάθεση  των Μακεδόνων ενώ κάποιες άλλες την αντοχή, την περηφάνια και τη λιτή εκφραστικότητα των Ηπειρωτών. Είναι τόσο αλληλένδετα αυτά τα στοιχεία μεταξύ τους, ώστε κάθε προσπάθεια να τα διακρίνω, θα έμοιαζε μάλλον με παράτολμο εγχείρημα να ξετυλίξω ένα μπερδεμένο κουβάρι.

 Μ.Γ.: Είστε φιλόλογος και παράλληλα ασχολείστε με τη συγγραφή.  Η φιλολογία συντέλεσε στο ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή ή η αγάπη σας για τη λογοτεχνία σας ώθησε προς τη φιλολογία;

Τ.Γ.: Νομίζω πως γεννήθηκαν ταυτοχρόνως,  μόνο που δεν το είχα συνειδητοποιήσει αμέσως. Επεξηγώ. Από παιδί ακόμα είχα την τάση να εκφράζομαι κυρίως με τον γραπτό λόγο. Θυμάμαι τους καθηγητές μου στο σχολείο να παραπονούνται πως στα διαγωνίσματα τα πήγαινα μια χαρά, αλλά απέφευγα να σηκώσω το χέρι μου, για να απαντήσω στις ερωτήσεις τους. Το διάβασμα από την άλλη αποτελούσε ένα από τα βασικά μου ενδιαφέροντα. Με συνάρπαζε το ταξίδι. Έπειτα, ήταν και ο θαυμασμός που έτρεφα ,κυρίως, για τους φιλολόγους, όχι μόνο λόγω του αντικειμένου, αλλά κι εξαιτίας της σχέσης που συνήθως ανέπτυσσαν με τα παιδιά… Με τόσους «επιβαρυντικούς» παράγοντες, πολύ θέλει ο άνθρωπος!

Το θετικό της υπόθεσης είναι πως, όταν στο δεύτερο έτος του Πανεπιστημίου,  κλήθηκα να επιλέξω κατεύθυνση, ήξερα σχεδόν αμέσως τι να αποφασίσω. Ακόμα δεν έχω λησμονήσει τα λόγια καθηγήτριάς  μου η οποία μας επεσήμανε ότι από τον χώρο αυτό θα γεννιόνταν οι νέοι συγγραφείς. Μου είχε προξενήσει, θυμάμαι, έντονη εντύπωση αυτή της η φράση και είχε κλειδώσει στο μυαλό μου.

Βέβαια, γνωρίζω ότι ένα διήγημα δεν με κάνει αυτοστιγμεί και συγγραφέα. Χρειάζεται χρόνος και τριβή, ωστόσο, έχει γίνει η αρχή… Από εκεί και πέρα ο καιρός θα δείξει. 

Μ.Γ.: Το πρώτο σας βιβλίο έχει τον τίτλο «Αγάπη Από Καρδιάς» και αφορά σε ένα διήγημα.  Τι πραγματεύεται το βιβλίο σας;

Τ.Γ.: Η αλήθεια είναι πως ήθελα να ξεκινήσω τα πρώτα μου συγγραφικά βήματα με κάτι που εμένα τουλάχιστον με συγκινεί και με προβληματίζει. Έτσι, επέλεξα να ασχοληθώ με την καθημερινότητα ενός ζευγαριού το οποίο προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις δύσκολες καταστάσεις που του επιφυλάσσει η ζωή. Δύσκολες, γιατί τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως θέλουμε ή όπως κάποιες φορές μάς μαθαίνουν να θέλουμε. Δύσκολες επίσης, καθώς ο κόσμος, δυστυχώς,  δεν είναι αγγελικά πλασμένος και οι καλοθελητές, οι οποίοι χωρίς διάκριση πασχίζουν σε κάθε τομέα του βίου  να σου «ξύσουν» την πληγή, είναι πολλοί. Σαν να προσπαθούν να σου τονώσουν το αίσθημα της έλλειψης και του ανικανοποίητου, οπότε κι εσύ οφείλεις συνεχώς να παλεύεις, ώστε να ανταποκριθείς στις προσδοκίες τους. Να μην παρεκκλίνεις ούτε κεραία από τον μέσο όρο. Να μη διαφέρεις, αλλά να ακολουθείς την πεπατημένη πάση θυσία! Το γεγονός αυτό από μόνο του αποτελεί δυσβάσταχτο φορτίο,  αν το σκεφτεί κάποιος. 

Μ.Γ.: Σύμφωνα με τον τίτλο «Αγάπη Από Καρδιάς» Υπάρχει Αγάπη που δεν προέρχεται από την καρδιά;

Τ.Γ.: Πιστεύω πως ναι. Υπάρχει η Αγάπη που προέρχεται από την ανάγκη μας να νιώσουμε αυτό που τόσοι ποιητές έχουν υμνήσει και άλλοι τόσοι κινηματογραφικοί ήρωες έχουν «ζήσει». Όμως, κάτι τέτοιο δεν περικλείει την ουσία της αγάπης, παρά μόνο ένα καθρέφτισμα της.

Στη σκέψη μας συχνά η Αγάπη συγχέεται με τον έρωτα. Ωστόσο, ενώ ο έρωτας φαντάζει σαν χείμαρρος που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, καθώς διακρίνεται για την ένταση και το σφρίγος του, η Αγάπη μοιάζει με σπόρο που αργεί πολύ, ώσπου να βγάλει ρίζες, να γίνει δέντρο, να καρπίσει και ίσως μια μέρα να φιλοξενήσει κάποιο διαβάτη κάτω από τη σκιά του.

Φανταστείτε πόσο κόπο και πόση υπομονή χρειάζεται να καταβάλει όποιος επιλέξει να την υπηρετήσει, προκειμένου να δει όλη αυτή τη διαδικασία να έχει αίσια κατάληξη.

Γιατί, αν στοχεύεις στην Αγάπη, οφείλεις να υπηρετείς και να εξελίσσεσαι, παραμερίζοντας το Εγώ και τα κάθε τύπου κτητικά, αλλιώς, δύσκολα θα καρπίσει η σπορά σου. 

Μ.Γ.: Ένα ζευγάρι σαν από αλλού φερμένο,  που δεν συναντά κάποιος συχνά στη σύγχρονη κυνική εποχή των «εύκολων» λύσεων γράφετε για τη Δήμητρα και τον Ανέστη.  Πιστεύετε ότι τα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα διαφέρουν από το ζευγάρι του βιβλίου σας;

Τ.Γ.: Όχι απαραίτητα, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς με βεβαιότητα. Σε κάποια διαφέρει ίσως η προοπτική.

Οι συγκεκριμένοι ήρωες έχουν αποφασίσει το «Μαζί» και το «Για Πάντα» να είναι πράγματι «Μαζί» και «Για Πάντα». Δεν βλέπουν τον γάμο τους ως δεσμά, ούτε φτιάχνουν βαλίτσα στην πρώτη δυσκολία. Έχουν αποφασίσει συνειδητά να μείνουν ενωμένοι ό, τι κι αν τους επιφυλάσσει το μέλλον. Συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν άλλη επιλογή, μολονότι γνωρίζουν ότι έχουν… Μοιάζουν σαν να τους δένει μια αόρατη ατσάλινη κλωστή που δεν μπορεί τίποτα και κανείς να την κόψει.

Γνωρίζω τέτοια ζευγάρια, οπότε θεωρώ πως δεν πρόκειται για ουτοπία… Ξέρω επίσης και πόση προσπάθεια, υπομονή αλλά και παιδεία κρύβεται πίσω από  αυτά, οπότε καταλαβαίνω γιατί θυμίζουν  εξωτικά πουλιά, τόσο όμορφα, μα τόσο μακρινά… ζευγάρια σαν από αλλού φερμένα. 

Μ.Γ.: Ποια είναι τα συναισθήματα των ηρώων σας, όταν τελματώνουν στην ιδέα ότι ίσως δεν θα εκπληρωθούν οι προσδοκίες τους;

Τ.Γ.: Όπως και να ‘χει το τέλμα, είναι πάντα τέλμα. Οι ήρωες μου δεν είναι υπεράνθρωποι, το αντίθετο θα έλεγα. Πρόκειται για ιδιαίτερα ευαίσθητους και ανθρώπινους χαρακτήρες που έχουν πιάσει πάτο και προσπαθούν να  διαχειριστούν το γεγονός αυτό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Απογοητεύονται , πικραίνονται, πέφτουν, μα δεν μένουν εκεί. Δεν αρκούνται στον πάτο. Παλεύουν και σηκώνονται… κι ας ξαναπέφτουν, αυτοί πάλι σηκώνονται. Έτσι, είναι και η ίδια η ζωή, άλλωστε• ένας διαρκής αγώνας αντοχής και δύναμης που σαν παιδιά με γδαρμένα γόνατα κι αγκώνες μαθαίνουμε, όταν πέφτουμε,  να σηκωνόμαστε… Εξάλλου, όταν έχεις φτάσει στον πάτο, μόνο προς τα πάνω μπορείς να πας, δεν έχει πιο κάτω!

Μ.Γ.: «Μέσα στα τείχη που ο καθένας έχει χτίσει, εγκλωβισμένη η Αγάπη εκλιπαρεί φτερά να ανοίξει…» γράφετε στο οπισθόφυλλο.  Πώς χτίζονται αυτά τα τείχη που εγκλωβίζουν την αγάπη;

Τ.Γ.: Είναι πολλά τα υλικά, ωστόσο, τα δυο πιο βασικά πιστεύω ότι είναι ο εγωισμός και ο φόβος… Φόβος μη δεθούμε, μην πληγωθούμε, μην αλλάξουμε στο παραμικρό από τα περιχαρακωμένα όριά μας και φανούμε ευάλωτοι κι απροστάτευτοι, σαν τον Βασιλιά του παραμυθιού που τελικά γελάστηκε και ήταν γυμνός! Γιατί ο εγωισμός του δεν άντεχε να ακούσει την αλήθεια και ο φόβος είχε κλείσει τα στόματα των υπηκόων του. Μόνο ένας πραγματικά αθώος στην ψυχή, ωσάν παιδί, μπορεί να ξεπεράσει αυτά τα εμπόδια και να μην υπολογίσει εγωισμούς και φόβους. 

Μ.Γ.: Πώς μπορεί αυτή ν’ απελευθερωθεί;

Τ.Γ.: Αυτό είναι το δύσκολο της υπόθεσης. Η Αγάπη κρύβεται, και μάλιστα, με μεγάλη επιτυχία μέσα στον καθένα μας. Μοιάζει σαν πεταλούδα που πότε εγκλωβίζεται στους ατέρμονους ψυχρούς διαδρόμους του μυαλού μας, ψάχνοντας την έξοδο από το λαβύρινθο, και πότε αναπαύεται στους φλογερούς κοιτώνες της καρδιάς μας ζώντας με ψευδαισθήσεις.

Γιατί στην ουσία δεν μπορεί να πετάξει όσο εμείς της κρατάμε τα φτερά ξεφτίζοντας το χρώμα από τις άκρες τους… Φοβίζοντάς τη με τον στυγνό υπολογισμό μας και ξεπουλώντας τη με φανταχτερά μπιχλιμπίδια  που μοιάζουν με διαμάντια, αλλά διαμάντια δεν είναι… Είναι γυαλιά κοφτερά που ύπουλα σκίζουν τα φτερά της, χωρίς έλεος… Ψεύτικες χάντρες  που καμώνονται τους πολύτιμους λίθους, μήπως κι έτσι ξεγελαστεί  κάποιος περαστικός ή κανένας διαβάτης!

Αν εμείς δεν αλλάξουμε, αν εμείς δεν ελευθερωθούμε από το Εγώ, τους Φόβους, τις Εμμονές και τις Πληγές μας, τότε κι αυτή  θα παιδεύεται  μαζί μας, παγιδευμένη στα τείχη μας, χωρίς πολλές ελπίδες σωτηρίας! Και οι κραυγές της θα συγκλονίζουν το «Είναι» μας.

Μ.Γ.: Ο Ανέστης και η Δήμητρα είναι ένα αγαπημένο ζευγάρι.  Όταν όσα εύχονται κι ελπίζουν, μοιάζουν να χάνονται,  καταφεύγουν σε ψυχίατρο. Πόσο απαραίτητη είναι η βοήθεια του ειδικού σ’ αυτές τις περιπτώσεις;

Τ.Γ.: Όταν ένας άνθρωπος έχει φτάσει ή ίσως έχει ξεπεράσει κιόλας τα όριά του, καλό θα ήταν να αναζητήσει βοήθεια. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες, όπως ούτε και οι αντοχές του κάθε προσώπου. Ένας φίλος ίσως μπορεί να βοηθήσει σε ένα αρχικό στάδιο, όμως υπάρχουν περιστάσεις, που απαιτείται επαγγελματική ενίσχυση. Ο άνθρωπος αποτελεί  ένα πολυσύνθετο δημιούργημα που λίγο να διαταραχθεί η ισορροπία,  για παράδειγμα από ένα ατύχημα, μια ορμονική διαταραχή ή μια απώλεια, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι καταστροφικά. 

Μ.Γ.: «Αισθανόταν ότι έμεναν στάσιμοι.  Στάσιμοι δεν ήταν η σωστή λέξη. Βαλτωμένοι! Αυτό ένιωθε ότι βίωναν. Βαλτωμένοι σ’ έναν βούρκο από τον οποίο δεν ήξεραν πώς να ελευθερωθούν» γράφετε για τη Δήμητρα.  Η αγάπη,  η κατανόηση και η αλληλοϋποστήριξη με τον Ανέστη ήταν δεδομένα. Τι είδους βούρκος ήταν αυτός κι από πού προερχόταν;

Τ.Γ.: Πράγματι, ο Ανέστης και η Δήμητρα ήταν ενωμένοι σαν μια γροθιά, ωστόσο ως άνθρωποι είχαν κι αυτοί τις ανασφάλειές τους. Δεν είχαν αντιληφθεί  τη μοναδικότητα της σχέσης τους και αναλώνονταν  σε μια άοκνη προσπάθεια να ανταποκριθούν στα πρότυπα, σύμφωνα με τα οποία είχαν γαλουχηθεί. Ουσιαστικά,  η Δήμητρα ήταν εκείνη που είχε επηρεαστεί περισσότερο από όλη αυτή τη διαδικασία, καθώς επωμιζόταν περισσότερες ευθύνες απ’ όσες της αναλογούσαν, παρασυρμένη από προκαταλήψεις και αντιλήψεις σκληρές κι απαρχαιωμένες. Ωστόσο, όλη αυτή η δοκιμασία αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ανακαλύψει τόσο για τον εαυτό της, όσο και για τον σύντροφό της στοιχεία που ως τότε αγνοούσε. Και το πιο σπουδαίο ήταν ότι συνειδητοποίησε στα δύσκολα πως στο πρόσωπο του Ανέστη είχε συναντήσει την αληθινή ανόθευτη αγάπη, που χωρεί και συγχωρεί, προσφέρει και προσφέρεται, μένει κι επιμένει! 

Μ.Γ.: Ποια συναισθήματα επικρατούν στο βιβλίο σας από την αρχή και κατά τη διάρκεια εξέλιξης της ιστορίας;

Τ.Γ.: Θα έλεγα ότι παρουσιάζεται μια πλειάδα συναισθημάτων στους ήρωες. Μπορεί κάποιος να διακρίνει τη Χαρά που πνίγεται στη θλίψη, τον πόνο και την απόγνωση… Την Αγάπη που κρύβεται πίσω από την υπομονή, την επιμονή και τη θυσία… Την Ελπίδα που γεννιέται μέσα από την υπέρβαση του Εγώ, τη γενναιοδωρία και τη μεγαλοψυχία.

Μα πιο πολύ μπορεί να αισθανθεί κάποιος την κάθαρση  του ταξιδεμένου αναγνώστη και τη λύτρωση του θαλασσοπνιγμένου ήρωα, όταν περνώντας δια πυρός και σιδήρου, κατορθώνει να  βιώσει  την προσωπική του  Ανάσταση!

 Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κίνητρο για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου;

Τ.Γ.: Νομίζω πως το όλο εγχείρημα έλαβε αφορμή από δυο πρόσωπα που το πέρασμά τους  στη ζωή μου επέδρασε καταλυτικά στην απόφασή μου να γράψω το συγκεκριμένο διήγημα. Ήταν οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, οι οποίες μου προσέφεραν μια όσο το δυνατό ολοκληρωμένη  οπτική του φαινομένου. Στη συνέχεια μέσα από φίλους που μοιράζονταν παρόμοιες ανησυχίες ή ακόμα και καταστάσεις, μπόρεσα να ανακαλύψω περισσότερες πτυχές του θέματος που με απασχολούσε, οπότε κάπου εκεί η απόφαση έμοιαζε πλέον μονόδρομος.

Μ.Γ.: Θέλατε να περάσετε κάποιο μήνυμα στους αναγνώστες του;

Τ.Γ.: Η αλήθεια είναι πως ήθελα μόνο να μιλήσω με απλότητα και γλυκύτητα για καταστάσεις  που με προβληματίζουν και νιώθω πως αφορούν αρκετό κόσμο.

Αν κάτι εύχομαι, αυτό είναι να μπορέσει τούτο το διήγημα  να αγγίξει την ψυχή εκείνου που θα το διαβάσει και να τον ευαισθητοποιήσει ενεργοποιώντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά του, ώστε τα φαινόμενα που παρουσιάζονται στο βιβλίο σιγά-σιγά να εκλείψουν!

Γνωρίζω, ωστόσο, ότι για να συμβεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται Χρόνος, Παιδεία και πολλή υπομονή, οπότε το μόνο που μου μένει να κάνω, είναι να περιμένω, να επιμένω και να ελπίζω σε μια προσωπική, αλλά και καθολική μαζί Ανάσταση…

Κάπου εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον εκδοτικό οίκο Ζενίθ, και ιδιαιτέρως την κυρία Μελίνα Τούντα, για την εμπιστοσύνη και την ενθάρρυνση με την οποία αγκάλιασε το πρώτο μου αυτό πόνημα στηρίζοντας ουσιαστικά την προσπάθειά μου…

Όλους εκείνους τους φίλους και γνωστούς που στάθηκαν δίπλα μου ενισχύοντας με την καλή τους διάθεση αυτή την προσπάθεια. Ιδιαίτερη αναφορά αρμόζει στον Ανδρέα Ατζάμπο, ο οποίος επιμελήθηκε τη φωτογραφία εξωφύλλου και τη Φωτεινή Αρκουμάνη, η οποία έφερε εις πέρας τη σελιδοποίηση…

Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω εσάς προσωπικά αρχικά για την ευκαιρία που μου δώσατε, όταν παρευρεθήκατε στην παρουσίαση του βιβλίου μου, έπειτα, για τη δυνατότητα  που μου προσφέρατε να επικοινωνήσω το διήγημά μου και  τέλος, για την υπομονή που επιδείξατε έως ότου ολοκληρωθεί αυτή η συνέντευξη. Να είστε καλά. Και πάλι ευχαριστώ.

 Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

 *Το βιβλίο «Αγάπη από καρδιάς» της Τάνιας Γρεμή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ζενίθ.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.