Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
03 Αυγ 2021
Πολιτισμός

Σταύρος Κανελλίδης : Για ένα έρωτα… έχω φτάσει ως τα όριά μου

 

Συνέντευξη στη συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη

 

Για πρώτη φορά, συνάντησα τον Σταύρο Κανελλίδη, στην οντισιόν αναζήτησης ηθοποιών για τη θεατρική παράσταση Ερωτόκριτος. Αναμφισβήτητα, πρόκειται για έναν πολύ ωραίο νέο άντρα, αυτή είναι η πρώτη εντύπωση. Στη συνάντησή μας, για τη συνέντευξη, διαπίστωσα ότι –πέρα από την εξωτερική εμφάνιση- διαθέτει ωριμότητα σκέψης, καθαρό βλέμμα, μεστό λόγο, ειλικρίνεια και «η φωνή της λογικής» -όπως απαιτεί και ο ρόλος του Πολύδωρου στον Ερωτόκριτο- είναι η φωνή που καθοδηγεί τα δικά του βήματα σε σταθερά ανοδική πορεία.

 

ΕΡ. Σταύρο γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Αθήνα. Ποιες θυμάσαι να είναι οι πρώτες εικόνες κινηματογράφου, τηλεόρασης ή θεάτρου που έχουν παραμείνει στη μνήμη σου;

ΑΠ. Oι πρώτες μου μνήμες είναι από παιδικό θέατρο, η αρχή τις ιδιωτικής τηλεόρασης, και ένα θερινό σινεμά που πήγαινα αργότερα από πέντε χρονών στην καμπίνα προβολής και έβλεπα όλη τη διαδικασία προβολής από ένα φίλο του πατέρα μου! Αυτό όμως που μου χε κάνει εντύπωση περισσότερο σαν παιδί και είναι ίσως και κάτι που με συγκινεί ακόμα, όταν το βλέπω, είναι οι κλόουν στο τσίρκο.

ΕΡ. Σαν παιδί τι ονειρευόσουν ότι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

ΑΠ. Από τριών, τεσσάρων χρονών αυτό που είπα ήταν ότι  θέλω να γίνω ήταν ηθοποιός. Ποτέ δεν αμφιταλαντεύτηκα σε αυτή μου την απόφαση. Σίγουρα δεν είναι μια ηλικία που ώριμα μπορείς να αποφασίσεις για ένα επάγγελμα. Είναι όμως ένα δείγμα για έναν άνθρωπο που το κάνει από μία βαθύτερη ανάγκη.

ΕΡ. Μεγαλώνοντας σπούδασες υποκριτική στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «ΙΑΣΜΟΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ» κι επίσης παρακολούθησες και πολλά σεμινάρια. Υπάρχει κάποια συμβουλή δασκάλου/ας σου που δεν ξεχνάς ποτέ;

ΑΠ. Θυμάμαι κάτι που μου είχε πει μια από τις αγαπημένες μου δασκάλες η Μίρκα  Παπακωνσταντίνου, επειδή ήμουν δεκαοκτώ χρονών ο μικρότερος μέσα στο τμήμα. «Δούλευε συνέχεια και κάνε και λάθη δε πειράζει μεγαλώνοντας θα καταλάβεις πως αυτό θα σε εξελίξει σαν καλλιτέχνη, η συνεχής δουλειά.». Ακολούθησα τη συμβουλή της και πιστεύω ότι είχε απόλυτο δίκιο.

ΕΡ. Ποιος ήταν ο πρώτος σου ρόλος και τι θυμάσαι από αυτή τη πρώτη εμπειρία;

ΑΠ. Ο πρώτος μου ρόλος στο επαγγελματικό θέατρο ήταν ο ρόλος του Μάριου στους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκώ. Θυμάμαι ότι έκανα αντικατάσταση, πέρασα από οντισιόν,  πήρα το κείμενο από το σκηνοθέτη, ο  οποίος μου  είπε να το μάθω μέσα σε δύο μέρες και να περάσω ξανά από οντισιόν για την τελική επιλογή. Πήγα σε μια καφετέρια και κάθισα τρεις ώρες, έμαθα όλο τον ρόλο απ΄ έξω και  τον πήρα τηλέφωνο, μου είπε να ξαναπεράσω,  την ίδια μέρα κάναμε κάποιες δοκιμές και μου έδωσε το ρόλο. Από την άλλη μέρα ξεκινήσαμε πρόβες όλη μέρα, σε έξι μέρες είχαμε πρεμιέρα. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, δε κοιμόμουν μέχρι την πρεμιέρα, αλλά ούτε μετά, γιατί συνέχισα να κάνω πρόβες. Είχα την αίσθηση πως μπήκα στο θέατρο με μία κλωτσιά  και κατάλαβα πως όταν θες κάτι πολύ το κάνεις. Τίποτα δεν είναι  ανέφικτο αρκεί να προσπαθείς πραγματικά.

ΕΡ. Πολύ νωρίς και σε πολύ νεαρή ηλικία ήρθαν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι. Πως αισθάνθηκες σ΄ αυτή τη τόσο γρήγορη καταξίωση;

ΑΠ. Δεν θεωρώ καταξίωση τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Σημασία έχει η ανάπτυξη ενός καλλιτέχνη .Το να διορθώνεις τα λάθη, τις αδυναμίες σου, να μη σταματάς να είσαι σκληρός με τον εαυτό σου και να ζητάς το καλλίτερο κάθε φορά. Τότε ίσως έρθει και η καταξίωση. Δεν έρχεται από τους ρόλους έρχεται από το κοινό. Αν καταφέρεις να τους συγκινήσεις .Αν καταφέρεις να τους κάνεις να σκεφτούν.

ΕΡ. Υπάρχει κάποια συνεργασία στο θέατρο που για οποιοδήποτε λόγο την έχεις ξεχωρίσει;

ΑΠ. Όλες οι συνεργασίες που έχω κάνει είναι ξεχωριστές για κάτι. Ακόμα και μια κακή συνεργασία έχει πάντα κάτι θετικό αν βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο. Μαθαίνεις εξελίσσεσαι. Αυτό είναι το θέμα, να τα βρίσκεις όλα ξεχωριστά και από όλα να αποκομίζεις κάτι θετικό. Αλλιώς δεν προχωράς και αποκτάς απωθημένα.

ΕΡ. Έχεις ασχοληθεί και με τον κινηματογράφο. Πως εισέπραξες την εμπειρία του κινηματογράφου;

ΑΠ. Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία .Η πρώτη μου εμπειρία ήταν όταν ήμουν στο πρώτο έτος της σχολής. Ήμουν εντελώς άπειρος, δεκαοκτώ χρονών και προσπάθησα να κάνω όσο το δυνατόν καλλίτερα αυτό που νόμιζα πως είναι ο κινηματογράφος. Σιγά-σιγά άρχισε να με γοητεύει τόσο πολύ που άρχισα να ασχολούμαι με τα φώτα, τους φακούς, τις κάμερες και όταν έμαθα πια μοντάζ άλλαξε όλη η λογική μου για το πώς παίζεις στο σινεμά .Είναι μια πολύ γοητευτική διαδικασία, γιατί πλάνο-πλάνο συνθέτεις μια ταινία, κάτι που υπάρχει και είναι ζωντανό στο πέρασμα του χρόνου.

ΕΡ. Και από τις συμμετοχές σου στην τηλεόραση ποια εμπειρία αποκόμισες;

ΑΠ. Η τηλεόραση απ όσο τη γνώρισα είναι ένας άλλος χώρος, απαιτεί ετοιμότητα και ταχύτητα. Το όμορφο σε όλα αυτά τα είδη της δουλειάς του ηθοποιού είναι να τα χαίρεσαι και να τα σέβεσαι όταν  τα κάνεις, ξέροντας βέβαια και τις απαιτήσεις που έχει το καθένα ξεχωριστά.

ΕΡ. Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση. Αν σου έλεγα να τα βάλεις μια σειρά προτίμησης, ποια θα ήταν;

ΑΠ. Το θέατρο έχει μια άλλη μαγεία, υπάρχει η ζωντανή επαφή, η επικοινωνία με το κοινό. Κάθε βράδυ η κάθε παράσταση είναι και ένα καινούργιο στοίχημα. Ο κινηματογράφος από την άλλη είναι μια μορφή τέχνης που μένει για πάντα Βλέπουμε ταινίες του 40 και του 50 και λέμε πόσο προχωρημένες είναι. Αυτό σημαίνει πως ο κινηματογράφος έχει παντοτινή διάρκεια. Η τηλεόραση είναι μέσο και μάλιστα μαζικό, αυτό σημαίνει πως είναι στο χέρι μας πως θα την χρησιμοποιήσουμε και ως καλλιτέχνες αλλά και ως θεατές. Έχω δει πολύ καλές δουλειές στην Ελληνική τηλεόραση. Τώρα πια που έχουν αλλάξει  οι όροι παντού στον κόσμο και μπαίνει στην κινηματογραφική λογική θα έχουμε ελπίζω πολύ καλύτερη τηλεόραση.

ΕΡ. Πριν λίγο καιρό ετοίμαζες μια εκπομπή μέσω webtv. Θέλεις να μας πεις δυο λόγια γι΄ αυτό;

ΑΠ. Είναι  μια εκπομπή για τον κινηματογράφο όπου θα έχει θέμα κάθε φορά μια σημαντική ταινία από όλο το φάσμα του ελληνικού κινηματογράφου και θα λέγεται CELLULOID. Σε αυτή τη φάση, είμαστε στη διαδικασία της έρευνας και πιστεύω σε σύντομο χρονικό διάστημα να αρχίσουμε τα γυρίσματα.

ΕΡ. Αυτό το διάστημα συμμετέχεις στην παράσταση Ερωτόκριτος του Βιντσέντζου Κορνάρου, στο Studio Μαυρομιχάλη, σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλα. Μίλησέ μας για το ρόλο σου.

ΑΠ. Ερμηνεύω το ρόλο του Πολύδωρου. Είναι ο φίλος του Ερωτόκριτου, έχουν μεγαλώσει μαζί. Αν και είναι ένας άνθρωπος κατώτερης τάξης από τον Ερωτόκριτο,  δε παύει σαν πιο έμπειρος στη ζωή να λειτουργεί σαν η φωνή της λογικής για εκείνον.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με το Σταύρο Κανελλίδη

ΕΡ. Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν να προσαρμοσθείς στη διάλεκτο του Κορνάρου;

ΑΠ. Είναι ένα πολύ δύσκολο έργο. Είναι γραμμένο σε Κρητική διάλεκτο και ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Πρόκειται για ένα ποίημα 1000 στίχων  σε διασκευή για το θέατρο. Για εμένα προσωπικά λειτούργησε σαν πρόκληση το έργο, περισσότερο και από τον ρόλο. Οι πρόβες που κάναμε και με το θίασο αλλά κι αυτές που έκανα μόνος μου, ήταν σαν ένα studio, στο να δοκιμάσω να αποδώσω ένα ποιητικό έμμετρο λόγο άμεσα  χωρίς όμως να χαθεί το  συναίσθημα.

ΕΡ. Ο Πολύδωρος είναι η φωνή της λογικής. Εσύ πως νομίζεις ότι θα συμβούλευες κάποιο φίλο σου σε αντίστοιχη περίπτωση στην αληθινή ζωή;

ΑΠ. Δε συμβουλεύω τους φίλους μου. Τους ακούω. Προσπαθώ να τους καταλάβω και να τους εκμαιεύσω, όταν έχουν διλήμματα, αυτό το οποίο τους εκφράζει περισσότερο.

ΕΡ. Ως Σταύρος ως που θα μπορούσες να φτάσεις για έναν έρωτα;

ΑΠ. Έχω φτάσει ήδη πολύ μακριά, ως τα όρια μου. Το θέμα βέβαια δεν είναι  να θυσιάζεις  πράγματα για να θρέψεις την ανασφάλεια του άλλου. Ο έρωτας είναι το μαζί, να μην θεωρείς καν ότι θυσιάζεις πράγματα, να μη θεωρείς ότι πας μακριά αλλά να θεωρείς ότι πας μαζί με το άλλο σου μισό. Όλα τα άλλα κατά τη γνώμη μου είναι πράγματα που τα κάνουν  άνθρωποι που δεν μπορούν να αγαπήσουν ,που δε βλέπουν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους και απλά κάνουν θόρυβο.

ΕΡ. Είναι πολύ νωρίς για «ταξίδια στη μνήμη…» όμως υπάρχει κάτι που νοσταλγείς;

ΑΠ. Ποτέ δεν είναι νωρίς. Από μικρό παιδί νοσταλγούσα πράγματα. Νοσταλγώ ανθρώπους στιγμές, χαμόγελα και κλάματα. Την ίδια τη ζωή που περνάει νοσταλγώ και ταυτόχρονα τη χαίρομαι γιατί ξέρω πως κανείς μας τελικά δεν ήρθε για να μείνει.

 ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Θέλω να σε ευχαριστήσω για την όμορφη κουβέντα που κάναμε. Να σου ευχηθώ κάθε επιτυχία στο νέο σου βιβλίο «Τα πλήκτρα της σιωπής» και στους επισκέπτες της ιστοσελίδας now24.gr  να αντιμετωπίζουν τη ζωή με ένα πηγαίο χαμόγελο.

* Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στο Hilton Athens από τον Peter Tamas

https://www.facebook.com/Peter-Tamas-Photography-703420489707592/?fref=ts

** Το Σταύρο Κανελλίδη έντυσε για τη φωτογράφιση ο Νίκος Αποστολόπουλος

http://www.nikosapostolopoulos.gr/

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

Related posts