Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
19 Νοέ 2018
Πολιτισμός

Σοφία Ντούπη: Το αστυνομικό μυθιστόρημα μοιάζει με μια καλή παρτίδα σκάκι

 Συνέντευξη στην Μαίρη Γκαζιάνη

 Η Σοφία Ντούπη γεννήθηκε στη Λιέγη του Βελγίου. Εργάστηκε ως ιδιωτική υπάλληλος για είκοσι χρόνια. Ζει και διαμένει στην Ορεστιάδα. Είναι παντρεμένη, μητέρα δύο παιδιών και γιαγιά τεσσάρων εγγονιών. Όπως λέει η ίδια: «Η ενασχόληση μου με τις λέξεις λειτούργησε, και λειτουργεί ακόμη, σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης συναισθημάτων που άφησε πίσω της η μεγαλύτερη απώλεια που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος στην πορεία του. Ο δρόμος όπου με έβγαλε αυτή η ενασχόληση καταγράφει αρκετές συμμετοχές μου με διηγήματα, μικρές ιστορίες και ποιήματα σε διάφορες διαδικτυακές σελίδες, βραβεύσεις ποιημάτων και παραμυθιών μου και τη συμμετοχή μου σε μικρές συλλογικές εκδόσεις… Μότο μου μια φράση του μεγάλου Καζαντζάκη. «Μια αστραπή είναι η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε!»».

 

Μ.Γ.: Κυρία Ντούπη πως προέκυψε η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή;

Σ.Ν.: Η διαχείριση ενός μεγάλου πόνου και η ανάγκη μου να πιαστώ από κάπου με έβγαλε σε αυτό το δρόμο. Τον δρόμο της γραφής.

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά σας με τίτλο «Το τίμημα». Σε τι είδους τίμημα αναφέρεται;

Σ.Ν.: Είμαι πεπεισμένη πως όλοι πληρώνουμε για κάθε μας πράξη/επιλογή ένα τίμημα. Πολλές φορές μάλιστα το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο… Σε ένα παρόμοιο τίμημα αναφέρεται το βιβλίο μου.

 

Μ.Γ.: Αν και το βιβλίο σας είναι αστυνομικό, θίγετε πολλά κοινωνικά θέματα. Μπορείτε να μας τα αναφέρετε;

Σ.Ν.: Όταν μια κοινωνία όπως είναι διαμορφωμένη σήμερα η δική μας, η Ελληνική, σφύζει από θέματα, αναπόφευκτα επηρεάζεσαι. Κοινωνικό είναι το θέμα της κακομεταχείρισης ανηλίκων από τη μητέρα τους. Κοινωνικό και η υιοθεσία δύο εγκαταλελειμμένων παιδιών από ένα ζευγάρι που δεν δύναται να τεκνοποιήσει. Άκρως κοινωνικό θέμα επίσης είναι η άδεια αλλά και η τελική αποφυλάκιση ορισμένων τροφίμων ‘’βαρυποινιτών’’ που γίνεται για την αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών καταστημάτων και για θέματα ‘’υγείας’’, που δυστυχώς αποβαίνει μοιραία για κάποιους αθώους ανυποψίαστους πολίτες…

 

Μ.Γ.: Πως γεννήθηκε στη σκέψη σας η ιστορία που αφηγείστε;

Σ.Ν.: Η ιδέα μου προέκυψε από ορισμένα τραγικά αστυνομικά συμβάντα που απασχόλησαν τα πρωτοσέλιδα της πατρίδας μας και είχαν για πρωταγωνιστές τους πρώην καταδίκους που ήταν εκτός φυλακής γιατί έκαναν χρήση του νόμο 4322/15.-Νόμος του Παρασκευόπουλου-. Ήθελα επίσης να μιλήσω για την αδικία που υφίσταται η κοινωνία μας από τον ίδιο της τον νομοθέτη.

Μ.Γ.: Ομολογώ ότι διάβασα το βιβλίο σας σε μια μέρα με αμείωτο ενδιαφέρον. Που στηρίζεται έναν καλό αστυνομικό βιβλίο;

Σ.Ν.: Χαίρομαι πολύ που περάσατε όμορφα μαζί του. Νομίζω στις λεπτομέρειες… Το αστυνομικό μοιάζει με μια καλή παρτίδα σκάκι που θέτει σε εγρήγορση αλλά και θέλει προσηλωμένους και τους δύο παίκτες. Αυτόν που το γράφει αλλά και αυτόν που το διαβάζει.

 

Μ.Γ.: Συνήθως, στα αστυνομικά βιβλία ο αναγνώστης «ψάχνει» τον ένοχο. Εσείς γιατί επιλέξατε να τον γνωρίζουμε σχεδόν από την αρχή του βιβλίου;

Σ.Ν.: Πιστεύω πως έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς δύο ευθύγραμμες πορείες… του αστυνόμου και του θύτη/δολοφόνου εν προκειμένου, δημιουργώντας το σημείο σύγκλησης… το σημείο που θα ενωθούν οι παράλληλες ευθείες και θα γεννηθεί η αλήθεια.

Μ.Γ.: Στην πραγματική ζωή, ένας αντίστοιχος Πέτρος, που έχει αποταχθεί από το αστυνομικό σώμα λόγω αλκοολισμού, θα μπορούσε «να βάλει σε τάξη το σκόρπιο του μυαλό, τον πόνο και την απόλυτη εξάρτησή του απ΄ το ποτό» προκειμένου να διαλευκάνει την υπόθεση;

Σ.Ν.: Ναι, έχω δει ανθρώπους που βρέθηκαν στον πάτο και παρόλα αυτά όταν καλέστηκαν από τις συνθήκες, τη ζωή, στάθηκαν όρθιοι… Ο αλκοολισμός είναι μια σημαντική εξάρτηση όχι όμως τόσο δυνατή, τόσο σημαντική όσο η θέληση που έχει μέσα του κάθε άνθρωπος.

 

Μ.Γ.: Στο οπισθόφυλλο υπάρχει η ερώτηση: «Τι θα μετρήσει περισσότερο για κείνον, η φιλία ή η δικαιοσύνη;». Έχει κάποιος το δικαίωμα να προσπεράσει τη δικαιοσύνη έναντι της φιλίας;

Σ.Ν.: Θεωρώ πως όχι… όμως αυτό δεν σημαίνει πως ένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να ταλαντευτεί ή και να επιλέξει ακόμη, λάθος…

 

Μ.Γ.: Ο Επαμεινώνδας πιστεύει ότι «όταν το ένστικτό μας μπαίνει σε λειτουργία, όσο ακραίο κι αν είναι, όσο ακραίο κι αν ακούγεται, φέρνει την κάθαρση». Εσείς πιστεύετε στο ένστικτο ή στη λογική;

Σ.Ν.: Κατά βάση πιστεύω στη λογική, δίχως όμως να παρακάμπτω και να αποκλείω τη δύναμη του ενστίκτου… Το ένστικτο προϋπάρχει της μνήμης και της μάθησης- αρά υπάρχει μέσα μας από τη γέννησή μας- αν δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες λοιπόν ενεργοποιείται.

Cover_to timima_final

Μ.Γ.: Έχετε ως πρότυπα παλαιότερους ή σύγχρονους συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων; 

Σ.Ν.: Είναι δύσκολο, όμως συνήθως προσπαθώ να μην ακολουθώ χνάρια. Ο καθένας έχει το ύφος του και μπορεί να αφήσει το στίγμα του. Δεν έχει και τόση σημασία αν είναι μικρό ή μεγάλο αρκεί να είναι αποκλειστικά και μόνον δικό του… Παρόλα αυτά  μου αρέσουν πολύ οι Έλληνες συγγραφείς δίχως να ξεχωρίζω τους παλιούς από τους νεότερους. Η κάθε εποχή παράγει το ίδιο καλούς ή κακούς συγγραφείς και όχι μόνο.

 

Μ.Γ.: Πολύ λόγος γίνεται για τη Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία. Ποια είναι η γνώμη σας;

Σ.Ν.: Όταν τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας έχουν πλημμυρίσει από ογκώδη αστυνομικά μυθιστορήματα, γραμμένα από Σκανδιναβούς συγγραφείς, -κυρίως Σουηδούς και Νορβηγούς- δεν γίνεται απλά και μόνον λόγος… Θεωρώ όμως πως τίποτα από όσα γράφουν οι Σκανδιναβοί αστυνομικοί συγγραφείς δεν είναι πρωτότυπο, νεωτεριστικό, πρωτοποριακό. Όλοι έχουν επηρεαστεί από ξένα πρότυπα, ιδίως τα Αμερικανικά. Άποψη μου επίσης είναι πως ο αστυνόμος Μπέκας του δικού μας Γιάννη Μαρή δεν υστερεί σε τίποτα έναντι του Σουηδού επιθεωρητή Μάρτιν Μπεκ.

 

Μ.Γ.: Και για την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία τι πιστεύεται;

Σ.Ν.: Νομίζω ότι δεν της δώσαμε τη θέση που πραγματικά της αξίζει. Και ότι την υποτιμούμε. Κακώς την υποτιμούμε φυσικά, τα ελληνικά μυαλά δεν υστερούν σε τίποτε έναντι των ξένων. Εκείνο που θα ήθελα να πω επίσης είναι πως υπάρχουν τόσο καλογραμμένα αστυνομικά μυθιστορήματα κλασσικά αλλά και σύγχρονα που δεν πρέπει να λείπουν από την βιβλιοθήκη κανενός!

Μ.Γ.: Εμπνέεστε από αληθινές αστυνομικές ιστορίες;

Σ.Ν.: Ναι, είναι τόσο εύκολο αυτό. Ζούμε σε μια εποχή που θα την χαρακτήριζα άκρως αστυνομική. Όταν η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη, από αστυνομικές πλοκές, διαπλοκές, ανατροπές και εκπλήξεις δεν είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς ή και να καθοδηγηθεί ακόμη από την πλούσια θεματολογία της.

 

Μ.Γ.: Όσα αναφέρετε για το αστυνομικό σώμα αφορά μια απεικόνιση της πραγματικότητας;

Σ.Ν.: Φυσικά, οι αστυνομικοί είναι μέρος της κοινωνίας μας… δεν είναι μια κλειστή κοινωνική ομάδα που δεν έχει σχέση με την δική μας πραγματικότητα. Γιατί  πρέπει να τους ξεχωρίζουμε; Γιατί τους τοποθετούμε στο απυρόβλητο; Γιατί δεν δεχόμαστε λάθη, ελαττώματα, αδυναμίες από αυτούς;  Άνθρωποι είναι όπως όλοι μας κι οι περισσότεροι αστυνομικοί που έτυχε να γνωρίζω είναι καλοί άνθρωποι. Που εργάζονται σκληρά, αναλώνοντας όλη τους την ενέργεια στο να αποτρέψουν ή να εξιχνιάσουν το έγκλημα.

 

Μ.Γ.: Πριν ολοκληρώσετε τη συγγραφή του βιβλίου σκεφτήκατε να δώσετε διαφορετικό τέλος ή ήσασταν εξ αρχής αποφασισμένη χωρίς να επιτρέψετε στους ήρωές σας να παρεκκλίνουν;

Σ.Ν.: Μόνο στην αρχή, όταν ξεκίνησα να το γράφω. Είχα κάποια πράγματα στο μυαλό μου τότε, όμως οι ήρωες μου είχαν αντίθετη άποψη από εμένα και έδωσαν το δικό τους τέλος.

 

Μ.Γ.: Θα συνεχίσετε να γράφετε παρέα με την ίδια αστυνομική ομάδα ή θα τους αντικαταστήσετε;

Σ.Ν.: Ναι. Τα βασικά πρόσωπα απασχολούν και το δεύτερο βιβλίο μου που τελείωσε ήδη και ψάχνει την τύχη του, αλλά και το τρίτο που είναι περίπου στα μισά. Τους αγαπώ δε τόσο πολύ όλους που αν και όταν θα χρειαστεί να χωρίσουμε γνωρίζω εκ των προτέρων ότι θα μου στοιχίσει πολύ…

 

Μ.Γ.: Έχετε σκεφτεί να γράψετε ένα μη αστυνομικό μυθιστόρημα;

Σ.Ν.: Έχω σκεφτεί και εάν έχω υγεία κάποια στιγμή θα το κάνω. Το οφείλω άλλωστε σε ανθρώπους που αγαπώ πολύ.

 

Μ.Γ.: Κυρία Ντούπη σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Σ.Ν.: Εγώ σας ευχαριστώ κυρία  Γκαζιάνη για το βήμα που δώσατε στον πρώτο μου βιβλίο ‘’ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ’’ Εύχομαι ό,τι καλύτερο στη ζωή σας!

 

*Το μυθιστόρημα «Το τίμημα» της Σοφίας Ντούπη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από τριακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Το διάστημα Ιούλιος 2017 έως Μάρτιος 2018 υπήρξε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.       

 

Related posts