Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
05 Απρ 2020
Πολιτισμός

Συνέντευξη της Ελευθερίας Μεταξά στο now24.gr

Με πένα βουτηγμένη στο μελάνι της καρδιάς, με πλοκή που διεγείρει τη φαντασία και καθηλώνει τον αναγνώστη και με ήρωες που δραπέτευσαν από τη διπλανή πόρτα το τελευταίο μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελευθερίας Μεταξά κερδίζει χωρίς κόπο μια ξεχωριστή θέση στις προτιμήσεις των βιβλιοφάγων. Η ίδια μιλάει στο NOW24 και μεταξύ άλλων τοποθετείται πάνω στο αστυνομικό περιεχόμενο των βιβλίων, την αξία που έχουν σήμερα τα βιβλία και τη σημασία που αποδίδει στις κριτικές.

Συνέντευξη στον Κυριάκο Κουζούμη

 

 

Τι πραγματεύεται το τελευταίο σας μυθιστόρημα;

Το τελευταίο μου μυθιστόρημα, «Μην κοιτάξεις πίσω», πραγματεύεται την ιστορία της Φαίδρας, μιας νεαρής νοσηλεύτριας, η οποία μετά από μια προσωπική τραγωδία προσπαθεί να ξαναστήσει απ’ την αρχή τη ζωή της και να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες του παρελθόντος και του παρόντος της. Ένας παιδικός της φίλος θα γίνει η αφορμή να εμπλακεί σε μια περίεργη ιστορία με πρωταγωνιστή έναν αδίστακτο κακοποιό, τον οποίον η Φαίδρα θα προσπαθήσει να ξεσκεπάσει. Αυτή της όμως η προσπάθεια, θα φέρει στο φως καλά κρυμμένα μυστικά που αφορούν την ίδια και θα την οδηγήσουν  στην απόφαση να ρισκάρει ακόμα και τη ζωή της, προκειμένου να αποκαλύψει την αλήθεια. Έτσι, θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην Κεφαλλονιά, να ψάξει στο παρελθόν και έρθει αντιμέτωπη με τον χειρότερο εχθρό της: το παρελθόν.

Γιατί επιμένετε στο αστυνομικό είδος μυθιστορήματος; Το βρίσκετε περισσότερο ελκυστικό;

Πάντα μου άρεσαν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, γιατί έχουν μυστήριο και αγωνία. Ακόμη και ως αναγνώστρια τα προτιμώ, προσπαθώντας να ανακαλύψω τον ένοχο και την αλήθεια. Είναι ένα υπέροχο παιχνίδι του μυαλού και των αισθήσεων να προσπαθώ να συνθέσω μια ιστορία όταν γράφω, να ταιριάξω τα στοιχεία, να προκαλέσω αναπάντεχες ανατροπές, να παρασύρω τον αναγνώστη στο δικό μου ταξίδι, να τον συγκινήσω, να τον κάνω να θυμώσει, να νιώσει αγωνία, να ψάξει κι ο ίδιος να βρει την άκρη του νήματος μαζί με τους ήρωες.

Η συγγραφή είναι κατά κύριο λόγο ένα ατομικό «σπορ» με το οποίο συνήθως καταπιάνονται τα άτομα που αισθάνονται μια βαθύτερη μοναξιά. Ισχύει το ίδιο και στη δική σας περίπτωση;

Δεν ξέρω αν είμαι μοναχική. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω την ανάγκη να απομονωθώ, άλλοτε όμως πάλι δεν αντέχω ούτε στην ιδέα της μοναξιάς. Σίγουρα όμως απομονώνομαι στον δικό μου κόσμο όταν γράφω, παρέα μόνο με τους ήρωές μου.

 

Βρίσκετε το είδος του βιβλίου να είναι απαραίτητο τον σύγχρονο Έλληνα ή λόγω της κρίσης αυτό αποτελεί ένα είδος πολυτελείας;

Το βιβλίο σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια. Είναι ανάγκη, αφού οξύνει το μυαλό, καλλιεργεί την ευαισθησία, αναπτύσσει τη φαντασία, ασκεί και ενδυναμώνει την κριτική ικανότητα. Ειδικά σε περιόδους κρίσης οικονομικής, η οποία προκαλεί και κρίση αξιών, όλα αυτά τα στοιχεία είναι απαραίτητα. Οι αξίες και τα μηνύματα που υπάρχουν σ’ ένα βιβλίο μπορούν να διαπλάσουν τον χαρακτήρα και την ψυχή του ανθρώπου. Ασφαλώς, το οικονομικό κόστος είναι υπολογίσιμο στη σημερινή εποχή. Όμως, ακόμα κι αν κάποιος δεν μπορεί να αγοράσει ένα βιβλίο, μπορεί πάντα να καταφύγει στις δανειστικές βιβλιοθήκες ή να ανταλλάξει βιβλία με φίλους. Νομίζω ότι όποιος θέλει να διαβάσει, θα βρει τον τρόπο.

Ποια είναι η γνώμη σας για την ψηφιοποίηση των βιβλίων; Θα αισθανόσασταν την ίδια ικανοποίηση αν κάποιος αναγνώστης αντί να αγόραζε το βιβλίο σας, επέλεγε να κάνει «download» αυτού;

Η τεχνολογία, καλώς ή κακώς, είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να επηρεάσει και το βιβλίο. Πολλοί άνθρωποι σήμερα προτιμούν τα ηλεκτρονικά βιβλία απ’ τα έντυπα κι αυτή τους η επιλογή σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι απορριπτέα ή κατακριτέα. Είναι μεγάλη χαρά να μαθαίνω ότι κάποιος διάβασε ένα βιβλίο μου, και η μορφή του βιβλίου δεν επηρεάζει τη χαρά αυτή. Βέβαια, ως αναγνώστρια προτιμώ το έντυπο. Θέλω το βιβλίο να το αγγίζω, να το κρατάω στα χέρια μου, να το ξεφυλλίζω και να ακούω τον ήχο των σελίδων καθώς γυρίζουν, να μυρίζω το χαρτί. Μου είναι αδύνατον να διαβάσω απ’ τον υπολογιστή. Μου χαλάει τη μαγεία. Παλαιομοδίτισσα; Ίσως! Όμως πιστεύω ότι κάποια πράγματα είναι καλύτερο να μένουν όπως είναι, όπως τα γνωρίσαμε από μικροί.

Λένε πως μια βιβλιοθήκη είναι ένα παράθυρο στον κόσμο. Μέσα από ποιους τίτλους της δικής σας βιβλιοθήκης είδατε εσείς τον κόσμο αλλιώς;

Ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη και στην καρδιά μου κρατούν πάντα « Η Ασκητική»  και « Οι αδελφοφάδες»  του Καζαντζάκη, βιβλία στα οποία ανατρέχω συχνά, καθώς ανακαλύπτω διαρκώς και κάτι καινούριο στις σελίδες τους. Αγαπημένο μου βιβλίο είναι και η « Λωξάντρα» της Μ. Ιορδανίδου, για την απλότητα, την καλοσύνη και τη δοτικότητα της ηρωίδας της, αλλά κι ο «Γλάρος Ιωνάθαν» του Ρ. Μπαχ, για τον αέρα ελευθερίας και ανθρωπιάς που αποπνέει.

Τι σημασία αποδίδετε στις κριτικές τόσο του κοινού όσο και των ειδικών;

Οι κριτικές είναι για μένα σημαντικές, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσω να εντοπίσω τις αδυναμίες στη γραφή μου και να τις βελτιώσω. Είναι πολύ ωραίο να ακούς ότι αρέσει η γραφή σου, όμως αυτό δεν σε εξελίσσει ως συγγραφέα. Άλλωστε, όποιος γράφει απευθύνεται στους αναγνώστες, στο κοινό. Πώς είναι δυνατόν να αρνείται τις συνέπειες της έκθεσης αυτής, μέρος της οποίας είναι και η αρνητική κριτική;

Ποιος είναι συνήθως ο πρώτος σας αναγνώστης, πριν ακόμα εκδοθεί το κάθε βιβλίο σας;

Ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει τα βιβλία μου είναι η αδελφή μου, η Υπατία. Είναι πάντα αντικειμενική και αυστηρή, αφού όταν διαβάζει λειτουργεί -ευτυχώς-  ως αναγνώστρια κι όχι ως αδελφή μου. Αν κάτι δεν της αρέσει θα μου το πει χωρίς περιστροφές, εξηγώντας μου παράλληλα γιατί το θεωρεί λάθος ή κακό. Στο τελευταίο μου μάλιστα μυθιστόρημα στάθηκε πολύτιμη βοηθός μου, καθώς μου έδωσε πολύτιμες ιατρικές συμβουλές, απαραίτητες για την πλοκή της ιστορίας και γι’ αυτό την ευχαριστώ πολύ!

Γιατί τα κεντρικά πρόσωπα στα βιβλία σας είναι συνήθως γυναίκες. Βρίσκετε τον εαυτό σας αδύναμο (για την ώρα) να καταπιαστεί και να εντρυφήσει στην αντρική ψυχολογία;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό κι η ερώτησή σας είναι μια καλή ευκαιρία για προβληματισμό. Μάλλον τα κεντρικά πρόσωπα των βιβλίων μου είναι γυναίκες γιατί η γυναικεία ψυχολογία και ο τρόπος σκέψης  μου είναι οικεία. Είναι όμως μια ωραία πρόκληση να γράψω ένα βιβλίο με πρωταγωνιστή έναν άντρα! Μόνο που αυτό δεν θα γίνει ούτε στο επόμενο, καθώς έχω ήδη αρχίσει να το γράφω και στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται και πάλι μια γυναίκα.

Και τέλος, ορμώμενος απ’ τον τίτλο του βιβλίου σας, πείτε μου, αξίζει τελικά κανείς να κοιτά πίσω;

Νομίζω ότι το παρελθόν μάς παρέχει τις εμπειρίες και το υλικό να χτίσουμε το μέλλον μας και διαμορφώνει τοn χαρακτήρα και την προσωπικότητά μας. Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε, κατά τη γνώμη μου, είναι να μένουμε προσκολλημένοι εκεί, στα ωραία ή στα άσχημα, αλλά να κοιτάζουμε μπροστά, σ’ αυτά που θα έρθουν και μας περιμένουν να τα γευτούμε. Η φαρέτρα της ζωής μας κουβαλάει κομμάτια απ’ το παρελθόν μας, όμως τα βέλη μας πρέπει να στοχεύουν στο μέλλον!

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 

«Μην κοιτάξεις πίσω»- Εκδόσεις: Ωκεανός

«Μην κοιτάξεις πίσω»

Μην κοιτάξεις πίσω! Αυτά τα λόγια, βγαλμένα απ’ το στόμα ενός ετοιμοθάνατου άνδρα, ήταν αρκετά για να ταράξουν την ήσυχη ζωή της Φαίδρας. Ποιός ήταν ο άγνωστος, που έφεραν, βαριά τραυματισμένο, εκείνο το βράδυ στο νοσοκομείο όπου εκείνη εργαζόταν ως νοσηλεύτρια; Ένα ορφανοτροφείο στην Κεφαλλονιά, ένας παιδικός έρωτας, η προδοσία του άντρα που αγάπησε όσο τίποτε στη ζωή της, ένας στυγερός εγκληματίας, οι γονείς που ποτέ δε γνώρισε, αλλά και ένα μυστικό που στοιχειώνει την ίδια της την ύπαρξη, θα φέρουν τη Φαίδρα αντιμέτωπη με το παρελθόν και το παρόν της. Ο Χριστόφορος, ο γοητευτικός χειρουργός, θα σταθεί στο πλευρό της, προσπαθώντας να τη βοηθήσει να αντιμετωπίσει τον εφιάλτη. Ο Δημήτρης, ο αστυνόμος του τμήματος Ανθρωποκτονιών, θα ζητήσει τη συνδρομή της στη διαλεύκανση του μυστηρίου, που δίχως να το γνωρίζει, αφορά και την ίδια. Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να βρει την άκρη του νήματος, παρότι όλοι της φωνάζουν να μην το κάνει: να κοιτάξει πίσω.

 

Η συγγραφέας Ελευθερία Μεταξά

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ

Η Ελευθερία Μεταξά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών (τμήμα Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής Ψυχολογίας), της δραματικής σχολής «Διομήδη Φωτιάδη» και του Εργαστηρίου Ελευθέρων Σπουδών ΑΝΤ1 (τμήμα Δημοσιογραφίας). Μιλάει αγγλικά. Μέχρι το 1998 εργάστηκε ως ηθοποιός, λαμβάνοντας μέρος σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές, ενώ το καλοκαίρι του 1998 δούλεψε στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 ως ασκούμενη δημοσιογράφος. Σήμερα εργάζεται ως φιλόλογος σε φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης. Από τις εκδόσεις Ωκεανός κυκλοφορούν τα βιβλία της: Όταν μιλούν τα Φεγγάρια και Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά.

Related posts