Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
20 Ιαν 2021
Πολιτισμός

Σέβη Τηλιακού:Να προστατεύσουμε και να προστατευτούμε μέχρι να περάσει η μπόρα

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Σέβη Τηλιακού γεννήθηκε στην Αθήνα. Έζησε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στη Ρόδο. Αποφοίτησε από το Καζούλλειο Γυμνάσιο Θηλέων και στη συνέχεια από την Ανωτέρα Σχολή Τουριστικών  Έπαγγελμάτων  (ΑΣΤΈΡ).  Σπούδασε  Μουσική,  βιολί  και θεωρητικά,  στο  ΈθνικόΩδείο του Μανώλη Καλομοίρη. Από το 1958 ζει στην Αθήνα. Εργάστηκε για πέντε χρόνια ως ιπταμένη συνοδός στην Ολυμπιακή Αεροπορία και από το 1967 ασχολείται επαγγελματικά με τον στίχο, έχοντας συνεργαστεί με κορυφαίους Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές. Στον χώρο της λογοτεχνίας, δραστηριοποιείται από το 2007. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Τηλιακού αν και γεννηθήκατε στην Αθήνα περάσατε τα παιδικά και νεανικά σας χρόνια στη Ρόδο. Τι συμβολίζει για σας αυτό το υπέροχο νησί;

ΣΕΒΗ ΤΗΛΙΑΚΟΥ: Η Ρόδος, είναι για μένα ο τόπος μου. Μπορεί να γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά από τριών μηνών βρέφος, μεγάλωσα στο νησί. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα, ψέλλισα τις πρώτες μου λέξεις, έμαθα γράμματα, έζησα την εφηβεία μου, έκανα φιλίες που διαρκούν ως τώρα. Έφυγα απ’ τη Ρόδο στα είκοσί μου χρόνια αλλά ποτέ δεν διέκοψα τις επαφές μου. Όλα τα χρόνια που όπως λέμε, «χτίζουν» την ψυχοσύνθεση και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του ανθρώπου, εκεί τα πέρασα. Είναι λοιπόν φυσικό τη Ρόδο να θεωρώ τόπο μου. Η Ρόδος είναι το «σημείο αναφοράς» που πάντα, ανακουφίζει και παρηγορεί τη ψυχή μου. 

Μ.Γ.: Σπουδάσατε σε Ανωτέρα Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων και εργαστήκατε ως αεροσυνοδός. Πώς βρεθήκατε να «πετάτε» στα σύννεφα;

Σ.Τ.: Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας μου, κρυφό μου όνειρο ήταν να γίνω ηθοποιός. Και λέω κρυφό επειδή ποτέ δεν τόλμησα να το εκφράσω. Η αντίληψη που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια γενικότερα αλλά ιδιαίτερα σε μικρές κοινωνίες για τους ηθοποιούς, είναι γνωστή. Ήρθε όμως κάποια στιγμή που το κρυφό όνειρο «αποκαλύφθηκε» από μόνο του και εκ των συνθηκών. Στη τελευταία τάξη του Καζουλλείου Γυμνασίου θηλέων όπου φοιτούσα,  με τη βοήθεια και τη διδασκαλία της φιλολόγου μας Ελένης Ζαχαρίου, ανεβάσαμε στο Δημοτικό Θέατρο την Ηλέκτρα του Σοφοκλή. Για το Καζούλλειο Γυμνάσιο η θεατρική παράσταση στο τέλος της σχολικής χρονιάς, από την τελευταία τάξη ήταν θεσμός. Μου δόθηκε ο ρόλος της Ηλέκτρας και αν κρίνω από τις κριτικές των τοπικών εφημερίδων, δεν τα πήγα κι άσχημα. Με εισήγηση του Γυμνασιάρχη μας, μου δόθηκε από το Δήμο μια υποτροφία για σπουδές υποκριτικής. Οι γονείς μου, αρνήθηκαν με το επιχείρημα ότι αν δεν γινόμουν μια Συνοδινού, κάπως αλλιώς θα κατέληγα!!! Η αντίληψη περί ηθοποιών που λέγαμε. Έτσι, η υποτροφία, μετατράπηκε σε υποτροφία για την Ανωτέρα Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, που εκείνη τη χρονιά άνοιγε τις πύλες της για πρώτη φορά, στη Ρόδο. Μόλις αποφοίτησα απ’ τη Σχολή, έκανα την αίτησή μου στην Ολυμπιακή Αεροπορία. Τα αεροπλάνα ήταν επίσης μεγάλη αδυναμία μου – όπως και τα ταξίδια. Ήμουν λοιπόν στην πρώτη σειρά αεροσυνοδών που προσελήφθησαν επί Ωνάση.

Έζησα πέντε αλησμόνητα χρόνια και παραιτήθηκα μόνο όταν παντρεύτηκα – κάτι που ακόμα το μετανιώνω.

Μ.Γ.: Το κυριότερο είναι ότι ασχοληθήκατε με τη στιχουργική και είστε μια από τις σημαντικότερες ελληνίδες στιχουργούς. Πότε ανακαλύψατε αυτό το ταλέντο σας;

Σ.Τ.: Από πολύ νωρίς, μου άρεσε να γράφω πράγματα δικά μου. Ποιήματα, πεζά… ό,τι ένιωθα τέλος πάντων… Απλώς ήταν ένας τρόπος να εξωτερικεύω τις ανησυχίες μου και να περνάω την ώρα μου. Δεν ήταν ακόμα ανάγκη. Ανάγκη επιτακτική, έγινε μετά τη γέννηση των παιδιών μου, όταν τα συναισθήματα πύκνωσαν μέσα μου και ζητούσαν διέξοδο. Τότε έδωσα τους πρώτους μου στίχους. Είχα την τύχη να με πιστέψουν σημαντικοί άνθρωποι του χώρου του τραγουδιού, συνθέτες, ερμηνευτές και ερμηνεύτριες. Το αποτέλεσμα αυτών των συνεργασιών είναι πάνω από οκτακόσια δισκογραφημένα τραγούδια σε στίχους μου. Τα υπόλοιπα, τα ξέρετε. 

Μ.Γ.: Αποκτήσατε μεγάλη καταξίωση στον χώρο, συνεργαστήκατε με πολύ μεγάλα ονόματα της ελληνική μουσικής σκηνής και σίγουρα εισπράξατε πολλές χαρές. Λύπες εισπράξατε;

Σ.Τ.: Οι λύπες, δεν λείπουν από τη ζωή και την πορεία κανενός! Μας πικραίνουν για λίγο ή και για πολύ καιρό και μετά χάνονται στη σκιά. Ό,τι μετράει, είναι το αποτέλεσμα – αυτό που μένει. Και είναι πολλές, πράγματι, οι χαρές που πήρα κι ακόμα παίρνω. 

Μ.Γ.: Κάποια στιγμή αρχίσατε ν’ ασχολείστε και με τη συγγραφή βιβλίων. Πως προέκυψε η έμπνευση ν΄ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Σ.Τ.: Πριν από δεκαπέντε, περίπου, χρόνια, με την κρίση των δισκογραφικών εταιρειών, αποφάσισα να αποστασιοποιηθώ από την ενεργή δισκογραφία. Οι συνθήκες είχαν αλλάξει, το περιβάλλον είχε αλλάξει, το ίδιο το τραγούδι είχε αρχίσει ν’ αλλάζει –όχι προς το καλύτερο–εκτός των γνωστών φωτεινών εξαιρέσεων. Θα μπορούσα να κάνω «εκπτώσεις» και να συνεχίσω να δισκογραφώ αλλά πριν καν το σκεφτώ, το είχα ήδη απορρίψει. Από την άλλη, μέσα μου, από καιρό είχα αποφασίσει τι ήθελα πια να κάνω. Κι αυτό που ήθελα, ήταν να επεκτείνω τον λόγο μου πιο ώριμα πια και πιο διεξοδικά. Δεν μου έφταναν πια τα (ας πούμε) στενά όρια ενός στίχου. Ήθελα να μπορώ ν’ αναπτύξω τις σκέψεις μου, να βγάλω και να μοιραστώ όσα είχα μαζεμένα μέσα μου. Συναισθήματα, βιώματα, εμπειρίες. Το πρώτο μου βιβλίο «Όταν η μικρή μου αδερφή», γράφτηκε το 2006 και εκδόθηκε το 2007 από τις εκδόσεις Καλλιέπεια, πέντε χρόνια μετά την απώλεια της αδελφούλας μου – στη μνήμη της. Από κει και πέρα δεν σταμάτησα να γράφω. 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πνοή το βιβλίο σας «Βασιλικούλα μ’ ρίζα μ’».  Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης;

Σ.Τ.: Πρώτα απ’ όλα, με την Ιστορία του Ελληνισμού του Πόντου και κατ’ επέκταση την Ιστορία της Ελλάδας και όχι μόνο. Ο τρόπος ζωής, τα ήθη, τα έθιμα, οι ανησυχίες, οι διωγμοί, η Γενοκτονία, η καταστροφή της Σμύρνης, η Οδύσσεια της προσφυγιάς. Ο ξεσπιτωμός, το ρίζωμα στη νέα πατρίδα και η άσβεστη ελπίδα του νόστου στις πατρογονικές εστίες. Όλα τα παραπάνω που «τρέχουν» παράλληλα με τα μεγάλα και καταλυτικά ιστορικά γεγονότα της εποχής. 

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να γράψετε την ιστορία ζωής της Βασιλικούλας;

Σ.Τ.: Ο σεβασμός και η αγάπη στην Ποντιακή ρίζα μου, από την πλευρά της μητέρας μου. Ένα «χρέος» σε κείνη, στην Προγιαγιά μου και τη Γιαγιά μου. Πόντιες, από την Τραπεζούντα που ακολούθησαν την πορεία που ακολουθεί και η Οικογένεια Αλευρίδη του βιβλίου: Τραπεζούντα-Βατούμ-Ελλάδα, ελάχιστα χρόνια πριν τη Μεγάλη Γενοκτονία το Μάη του 1919.

 Μ.Γ.: Υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις που βίωσαν σε όσα αναφέρετε;

Σ.Τ.: Όπως έχω ξαναπεί, δεν προσπάθησα να γράψω ένα «καθαρόαιμο» ιστορικό βιβλίο. Προσανατολίστηκα λοιπόν σε ένα μυθιστόρημα, απόλυτα βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα. Αρκετά από τα πρόσωπα της ιστορίας μου, υπήρξαν πράγματι  μόνο που κάποια εμφανίζονται «αυτούσια» και κάποια «προσαρμοσμένα» στις ανάγκες της αφήγησής μου. Η κεντρική ηρωίδα μου η Βασιλικούλα, δεν είναι παρά η «επαναστατημένη» έκδοχή, της Βασιλικής Χαραλαμπίδη – της Προγιαγιάς μου. ΄Ηταν καλλονή και «τζώρας» στα νιάτα της και μέχρι τα βαθειά της γεράματα.

Η Σέβη Τηλιακού με την εκδότρια της Πνοής Κάκια Ξύδη

Μ.Γ.: Βασιστήκατε σε αφηγήσεις δικών σας ανθρώπων για όσα διηγείστε ή ανατρέξατε σε ιστορικές πηγές;

Σ.Τ.: Πριν αρχίσω τη συγγραφή του βιβλίου και για τα τρία περίπου χρόνια που διήρκεσε ξεκίνησε και συνεχίστηκε η έρευνά μου, μέσα από σελίδες Ποντιακών Συλλόγων, εφημερίδων της εποχής, αλλά κυρίως συγγενών και φίλων της μητέρας μου. Την πληροφόρηση από την ίδια τη μητέρα μου, είχα αρχίσει να την επεξεργάζομαι από πολύ νωρίς και σε πολλά σημεία του βιβλίου, υπήρξε ο «πυρήνας» της  αφήγησης. 

Μ.Γ.: Στο βιβλίο υπάρχει έντονα η διάλεκτος των ποντίων. Τη γνωρίζετε;

Σ.Τ.: Η γλώσσα μου ήταν οικεία. Την άκουγα από τους συγγενείς της μητέρας μου όλα μου τα χρόνια. Αλλά μελέτησα πολύ την Ποντιακή γραμματική όπως διδασκόταν εκείνα τα χρόνια, λεξιλόγιο, χαρακτηριστικές εκφράσεις. Πήρα και πολύτιμη βοήθεια από φίλους. Δεν μπορώ να πω ότι την κατέχω, μπορώ όμως να πω πως, μπορώ να συνεννοηθώ άνετα. 

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που απέτρεπε τη Βασιλικούλα να εκδηλώσει την αγάπη της στον σύζυγό της Ρωμανό;

Σ.Τ.: Η Βασιλικούλα ήταν μια γυναίκα που από παιδί σχεδόν είχε εκδηλώσει μια έντονη προσωπικότητα. Άρνηση στα χρόνια της νιότης, αυταρχισμός στην ωριμότητα. Αυτά τα δύο σε συνδυασμό με την ανασφάλεια που ένιωθε από την άδικη εγκατάλειψη του πατέρα, θέριεψαν μέσα της το θυμό, την ανάγκη αυτοπροστασίας και κυριαρχίας. Ήταν ο φόβος της απώλειας αυτής της κυριαρχίας στη σχέση με το Ρωμανό που την απέτρεπε από το να εκφράσει τα συναισθήματά της. 

Μ.Γ.: «Το πρώτο ερωτικό χτυποκάρδι συνοδεύει τον άνθρωπο ως τον θάνατο», όπως γράφετε;

Σ.Τ.: Αυτό πιστεύω-γλυκά ή πικρά. Αλλά βέβαια, αυτό είναι προσωπική μου γνώμη.

Μ.Γ.: Τι κρύβεται πίσω από τη φράση «Δεν είναι καιρός τώρα» που μας προτρέπει ν’ αφήσουμε επιθυμίες για αργότερα;

Σ.Τ.: Μια πρόφαση είναι. Ίσως και φόβος. Η και η διάθεση να αποφύγουμε, να καθυστερήσουμε, ν’ αποτρέψουμε ίσως, κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει το «πλαίσιο» της ζωής ή των σχέσεων όπως το έχουμε επιλέξει και καθορίσει. Μπορεί και αδιαφορία ή ίσως η αλαζονική ανθρώπινη πίστη πως πάντα υπάρχει καιρός – που όμως δεν υπάρχει πάντα. 

Μ.Γ.: Από πού αντλούσε η Βασιλικούλα δύναμη για όσα τραγικά της συνέβαιναν;

Σ.Τ.: Από την ίδια «πηγή» που αντλούσε και τη δύναμη να αντιστέκεται στην εποχή της και τις συχνά ασφυκτικές κοινωνικές συνθήκες: Από τον ίδιο της τον εαυτό. Σ’ αυτόν πίστευε και στηριζόταν πάντα. Από εκείνο το «δίκιο» που πάντα πίστευε πως είχε. Το ένστικτο που της υπαγόρευε πως ο δυνατός κερδίζει τις μάχες. Αργότερα με τη φυγή στην Ελλάδα, ήταν η αγάπη και η έγνοια για την οικογένειά της, η ευθύνη και τα χτυπήματα της μοίρας που έσπρωξαν στην άκρη την υποτιθέμενη δύναμη, μετατρέποντάς την σε απεριόριστη Αντοχή! 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βιώσατε τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σας;

Σ.Τ.: Τους λάτρεψα, τους συμμερίστηκα, τους θαύμασα και τους συμπόνεσα. Έζησα «μαζί» τους  δυνατά, ένα αλησμόνητο ταξίδι!  

Μ.Γ.: Τις τελευταίες μέρες βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση στους ρυθμούς που μας επιβάλει ο Covid-19 (κορωναϊός). Κατά πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά σας, έχουν επηρεαστεί οι επιλογές και οι προτεραιότητές σας;

Σ.Τ.: Η επιβολή των μέτρων προστασίας με βρήκε λίγες μέρες μετά τη μετακόμιση σε νέο σπίτι. Ένα μήνα τώρα ζω μέσα σ’ αυτό, προσπαθώντας να βάλω σε τάξη όσα έμειναν στη μέση. Δεν μου είναι εύκολο. Αυτό το υποχρεωτικό μάντρωμα, με πνίγει. Είναι για το καλό όλων μας. Εντάξει, το σέβομαι και το τηρώ ευλαβικά. Όμως, πόσες ώρες της ημέρας  αντέχει να τις περάσει ο άνθρωπος στον καναπέ! Ψάχνω να βρω δουλειές που θα με κρατήσουν, ας πούμε, όρθια. Για τόσο-όσο. Μετά, πάλι πίσω στον καναπέ. Εδώ δεν μπαίνουν προτεραιότητες. Απλώς, προσπαθώ να περνώ την κάθε μέρα, όσο γίνεται πιο ανώδυνα. 

Μ.Γ.: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στους Έλληνες ώστε να δώσετε κουράγιο και δύναμη ν΄ αντέξουμε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, με σκοπό να προφυλαχθούμε και να προφυλάξουμε;

Σ.Τ.: Το μήνυμα που πάντα προσπαθώ να στέλνω στους συνανθρώπους και τους φίλους μου, είναι Δύναμη, Υπομονή, Αισιοδοξία. Δεν θα πω κι εγώ «μένουμε σπίτι» – είναι αυτονόητο. Η ΥΓΕΊΑ και η ΖΩΗ είναι αγαθά πολύτιμα. ΠΡΕΠΕΙ να τα προφυλάξουμε.

Λέω, να σεβαστούμε τους γύρω μας, για να μας σεβαστούν κι εκείνοι, να προστατεύσουμε και να προστατευτούμε, μέχρι να περάσει η μπόρα.

*Το μυθιστόρημα «Βασιλικούλα μ’ ρίζα μ’» της Σέβης Τηλιακού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

Related posts