Επιστροφή στην κορυφή
Παρασκεύη, 24 Νοε 2017
 
 

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες…

Κυριακή, 24 Μάιος 2015 - 10:06

-a Μέγεθος κειμένου +A





Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες…Ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν… 

Το γεφύρι της Άρτας…

 

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

 

 

Μέχρι και σήμερα όταν το περνούν οι Αρτινοί, το γεφύρι της Άρτας χαμηλώνουν τη φωνή και τα μάτια αποδίδοντας φόρο τιμής στην Πρωτομαστόρισσα που με τη θυσία της αλλά και την αλλαγή των κατάρων της σε ευχές πρόσφερε στους προγόνους τους ότι πιο απαραίτητο για την επιβίωση και την ευμάρειά τους: το Γεφύρι, που ενώνει τις δύο όχθες του Άραχθου κι όχι μόνο.

Σταθείτε για λίγο πάνω στο γεφύρι, νιώστε τη δύναμη του ποταμού και κάντε ένα νοερό ταξίδι στο μύθο για να κλέψετε λίγο από τη μαγεία του. Κι αφού περάσετε στην αντίπερα όχθη, πάρτε το δρόμο για την πόλη της Άρτας.

Τι θα συναντήσετε; Δεν έχετε ιδέα!!! Για πάρτε μια γεύση από αυτά που σας προτείνω κι έπειτα επιλέξτε εσείς το σημείο όπου θα ξαποστάσετε. Εγώ πάντως κατέληξα εκεί από όπου ξεκίνησα. Πίσω στο γεφύρι κι απόλαυσα έναν παγωμένο καφέ κάτω από τον μεγάλο πλάτανο, εκεί δίπλα στον πρωτομάστορα να μου ψιθυρίζει τον καημό του…

Για δείτε όμως πού περπάτησα…

Το Κάστρο της Άρτας είναι από τα πιο όμορφα κάστρα της Ελλάδας. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα βυζαντινής οχυρωματικής τέχνης και χτίστηκε τον 13ο αιώνα από τους Κομνηνούς, τους άρχοντες του Δεσποτάτου της Ηπείρου, για να ενισχύσουν την αμυντική ικανότητα της πρωτεύουσάς τους. Το Κάστρο της Άρτας στο βορειοανατολικό του τμήμα είναι χτισμένο πάνω στα στιβαρά τείχη της αρχαίας Αμβρακίας που έχουν μεγαλώσει σε ύψος και έχουν ενισχυθεί με οχυρούς πύργους σύμφωνα με τα μεσαιωνικά πρότυπα.

Η Παναγία η Παρηγορήτισσα είναι ο πιο σημαντικός και διάσημος βυζαντινός ναός του νομού Άρτας. Χτίστηκε τον 13ο αιώνα από τον Νικηφόρο τον Α’ Κομνηνό Δούκα, στην ακμή του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Ο ναός είναι αφιερωμένος στον ευαγγελισμό της Θεοτόκου και υπάρχουν ενδείξεις ότι τον 16ο αιώνα ήταν το Καθολικό γυναικείου μοναστηριού. Από τη μονή σήμερα σώζονται 16 κελιά που χρησιμοποιούνται ως αποθηκευτικοί χώροι και το εστιατόριο που έχει αναστηλωθεί και φιλοξενεί προσωρινά σημαντική αρχαιολογική συλλογή, με ευρήματα από ολόκληρο το νομό Άρτας. Μετά την παρακμή του μοναστηριού η Παναγία η Παρηγορήτισσα ήταν μετόχι της Μονής της Κάτω Παναγιάς και για πολλά χρόνια η Μητρόπολη της Άρτας. Σήμερα είναι βυζαντινό μουσείο και δεν λειτουργεί ως ναός.

Κατεβαίνοντας την οδό Βασιλέως Πύρρου, μία από τις πιο κεντρικές της Άρτας, ψάχνουμε, όπως ακριβώς μας είπαν, σε κάθε στενό και σοκάκι για το ναό της Αγίας Θεοδώρας, που μετράει περισσότερους από εννέα αιώνες ζωής και ξεκίνησε την πορεία του ως γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Δεν πρόκειται για ένα ακόμη βυζαντινό μνημείο από τα πολλά που στολίζουν την πόλη, αλλά για ένα σημείο αναφοράς ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην πολιούχο της πόλης, που στα τελευταία χρόνια της ζωής της μόνασε εκεί, και βασίλισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, με πρωτεύουσα την Άρτα, το οποίο ίδρυσαν οι Άγγελοι Κομνηνοί Δούκες, όταν κατέφυγαν εδώ μετά την πρώτη Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

Το τείχος της αρχαίας Αμβρακίας είναι από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα της Άρτας. Το τείχος σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις άρχισε να κατασκευάζεται τον 6ο αιώνα π.Χ. και συμπληρώθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ.

Στα ριζά της Περάνθης, του λόφου όπου στη βόρεια πλαγιάς της είναι κτισμένη η πόλη της Άρτας, βρίσκεται φωλιασμένο το μοναστήρι της Κάτω Παναγιάς. Η τοποθεσία είναι ειδυλλιακή και αρκούν ελάχιστα λεπτά από το κέντρο της πόλης για να φτάσετε στρίβοντας αριστερά πριν τη γέφυρα και τραβώντας το δρόμο προς το νοσοκομείο αρχικά και παράλληλα με τις ανατολικές όχθες του Άραχθου ποταμού στη συνέχεια.

Στην σπηλιά, η οποία βρίσκεται στο Μαυροβούνιο (βουνό στη Βίγλα Αμβρακικού Άρτας) και συγκεκριμένα  ένα χιλιόμετρο μετά το μοναστήρι Παναγίας Ροδιάς, λέγεται ότι μόνασε ο Άγιος Βλάσιος, επίσκοπος Σεβαστείας.  Η πρόσβαση της σπηλιάς είναι πλέον εύκολη. Ακολουθούμε μετά τη Βίγλα, τον παράκτιο δρόμο. Στα δεξιά μας  ορθώνεται το Μαυροβούνιο. Στα αριστερά μας εκτείνεται πρώτα η λιμνοθάλασσα Αι-Γιωργιού, μετά το λιμανάκι Μιλιχιές και τέλος η βαθύτερη (3μ.) λιμνοθάλασσα της Ροδιάς. Στο δρόμο μας συναντούμε το βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας της Ροδιάς.

Και φυσικά όπως προείπα, κατέληξα στον Πλάτανο. Στην αριστερή όχθη του ποταμού Άραχθου, ελάχιστα μέτρα από το σημείο που βρίσκεται η πρώτη κρυφή, χτιστή μέσα στη γη, καμάρα του θρυλικού Γεφυριού της Άρτας, στέκει αγέρωχος και επιβλητικός ο Πλάτανος της Άρτας ή αλλιώς ο Πλάτανος του Αλή Πασά. Πρόκειται για έναν υπεραιωνόβιο πλάτανο. Σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους κάτω από τη σκιά του καθόταν ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, απ’ όπου και πήρε τ’ όνομα Πλάτανος του Αλή Πασά και επιτηρούσε το κρέμασμα των ξεροκέφαλων γκιαούρηδων, που τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι στην εξουσία του.

Από το 1976 ο Πλάτανος της Άρτας έχει ανακηρυχτεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Το πυκνό πανέμορφο φύλλωμα του εκτείνεται σε περισσότερο από 200 τ.μ. σχηματίζοντας μια παχιά σκιά για όσους κάθονται από κάτω και πίνοντας τον καφέ τους απολαμβάνουν τη θέα του Γεφυριού και το κελάρυσμα του Άραχθου ποταμού που κυλάει από κάτω. Πάρα πολλά από τα τεράστια σε μέγεθος κλαδιά του έχουν υποστυλώματα ενώ οι Αρτινοί δείχνουν να τον φροντίζουν σαν τα μάτια τους καθώς τα τελευταία χρόνια έχουν κατασκευάσει γύρω από το θεόρατο κορμό του, όπου για να τον αγκαλιάσουν χρειάζονται 8-10 ενήλικες, ένα κιγκλίδωμα για να αποθαρρύνονται τα πιτσιρίκια, από το να μπαίνουν στο εσωτερικό του και να σκαρφαλώνουν στον κορμό του και στα κλαδιά του. Η ιστορία του Πλάτανου της Άρτας, από τους παλαιότερους και ομορφότερους στην Ελλάδα έχει γίνει και δημοτικό τραγούδι, κλέφτικο, και ακόμα τραγουδιέται στα πανηγύρια και στις χαρές στα αρτινά χωριά.

Μύθοι, παράδοση και ιστορία, όλα καλά σφαλισμένα στη δικλείδα του χρόνου!!!

 

 

 

 

 



Μοιράσου το…!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: