Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
24 Μαΐ 2022
SLIDER

Σάρα Τερζή:Το θέατρο έχει μια ύψιστη αξία,στέκει ψηλότερα από εμάς και υπάρχει ως φως καθαρό

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Τελικά, γεννιέται κάποιος ηθοποιός ή γίνεται; Αυτή η ερώτηση στριφογύρναγε στο μυαλό μου μετά τη συζήτηση που είχα με τη Σάρα Τερζή η οποία δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία στο θεατρικό έργο «Αι γενεαί πάσαι…Νικηταράς» και με τον επίσης συγκλονιστικό Χρίστο Γεωργίου ως Νικηταρά προσφέρουν στο θεατρόφιλο κοινό μια εξαιρετική θεατρική παράσταση.  Η Σάρα μου μίλησε για το θέατρο, την παράσταση, τις δυσκολίες του ρόλου της ως Τρελοσοφιά και τη συνεργασία με το άριστο αποτέλεσμα. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Πες μας λίγα λόγια για σένα, πότε και πως αποφάσισες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός; Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε στην τέχνη του θεάτρου;

ΣΑΡΑ ΤΕΡΖΗ: Από μικρό παιδί. Έχω μνήμες να παίζω με τις φίλες μου θέατρο, αλλά πως; Με τόμους εγκυκλοπαίδειας να φτιάχνω την σκηνή και τα μικρά μου κουκλάκια να υποδύονται ρόλους ως ηθοποιοί! Εγώ κείμενο, σκηνοθεσία, όλα! Γελάω γλυκά κάθε φορά που το σκέφτομαι! Ένιωθα, κι αυτό μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει, το θέατρο ως κάτι μαγικό! Έχει ένα ιδιαίτερο «άρωμα», ήχο, χρώμα η σκηνή, το θέατρο! Υπάρχει το «άχρονο», η «μεταμόρφωση» που με γοητεύουν! Πάντα ένιωθα πως βρίσκομαι στον φυσικό μου χώρο. Αυτόν που μου δίνει φρέσκο αέρα να αναπνεύσω! 

Μ.Γ.: Μίλησέ μας για την πρώτη σου εμπειρία στη σκηνή.  Ποια ήταν τα συναισθήματά σου στην πρώτη επαφή με το κοινό;

Σ.Τ.: Με δυο λέξεις «άγχος» αλλά και «δύναμη». Ξεκίνησα με έναν ρόλο πρωταγωνιστικό στην «Εταιρία Θαυμάτων» του Ψαθά, όπου καθώς πάτησα το πόδι μου στην σκηνή, ένιωθα σα να πετάω, ήξερα πως θα «απογειωθώ», σα να ήμουν πάντα εκεί, η σκηνή μου ανήκε. Έπαιρνα δύναμη από την ενέργειά της. Και ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν τέτοιος, που σκεφτόμουν κατόπιν πως «κάτι καλό έγινε κι αυτό θα ξανασυμβεί». Αυτή η αλληλεπίδραση είναι μέρος του θεάτρου αναπόσπαστο. 

Μ.Γ.: Έκανες ένα μεγάλο διάλειμμα στη θεατρική σου πορεία. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε μακριά από την τέχνη σου και ποια ανάγκη σου σε επανάφερε σε αυτήν;

Σ.Τ.: Αυτή η ερώτηση πάντα μου προκαλεί μια μελαγχολία, αλλά παίρνω και δύναμη, μεγάλη φόρα να κερδίσω όσα έχασα. Πρόδωσα τα όνειρά μου, συμβιβάστηκα, ταξίδεψα, έζησα στην Γερμανία, επέστρεψα, εργάστηκα στον χώρο των επιχειρήσεων κυρίως γερμανικών θυγατρικών, δίδαξα την Γλώσσα, έκανα οικογένεια και απείχα από το θέατρο, ούτε ως θεατής δεν ήθελα να ήμουν, γιατί κάθε φορά έβλεπα τον εαυτό μου στην σκηνή, ένιωθα το «κάλεσμα» και πληγωνόμουν. Για όλα όμως έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Μια στιγμή, μια τυχαία αφορμή με έκανε να αψηφήσω τις όποιες δυσκολίες της καθημερινότητας και να μπω ξανά στο «φως», στο θέατρο. Τελικά με αγαπά τόσο όσο κι εγώ! Με την πρώτη κιόλας επαφή ένιωθα πως η ψυχή μου έβρισκε δίοδο να εκφράσει τόσα πολλά, ένιωθα λύτρωση κι αυτό δεν σταματά πια… 

Μ.Γ.: Αυτό το διάστημα συμμετέχεις στη θεατρική παράσταση «Αι γενεαί πάσαι Νικηταράς»,  σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Α. Χριστοδούλου και συμπρωταγωνιστή τον Χρίστο Γεωργίου. Τι αφορά το έργο και ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;

Σ.Τ.: Έχω την τιμή να συμμετέχω σ΄ ένα σπουδαίο έργο, όπως το αποκαλώ «μνημόσυνο» στον Ήρωα αλλά και συνεργάζομαι με τον άξιο κι υπέροχο συνάδελφο Χρίστο Γεωργίου. Το έργο αφορά στη ζωή του, με όλες τις αδικίες και τα βασανιστήρια που υπέστη, λέγονται αλήθειες διαχρονικές μέσα από τον διάλογο με την ψυχικά διαταραγμένη κόρη του Σοφία, την οποία και υποδύομαι. Η Σοφία είναι η φωνή της αλήθειας, του αδικημένου λαού, αναζητά τη λύτρωση της από τον πόνο της αδικίας, που κατάντησαν τον λατρεμένο της πατέρα τυφλό και ζητιάνο. Συγκλονιστικό δε το πως και γιατί η ίδια «έχασε το μυαλό» της, που αποτελεί και μεγάλη τομή στο έργο! Ο Νικηταράς ως ήρωας, αλλά και πατέρας…Εξαιρετικά συγκινητικό. 

Μ.Γ.: Έχω δει την παράσταση και πραγματικά είσαι συγκλονιστική στον ρόλο της κόρης του Νικηταρά. Συνάντησες κάποιες ιδιαίτερες δυσκολίες στην προσαρμογή σου ως «τρελο Σοφία» κι αν ναι πως τις ξεπέρασες;

Σ.Τ.: Αναμφισβήτητα είναι εξαιρετικά δύσκολο! Η ισορροπία είναι που το καθιστά δυσκολότερο. Η Τρελοσοφιά δεν είναι μια τρελή που μιλά ακατάληπτα και συνεχώς παραληρεί. Είναι μια άρρωστη, αιμορραγούσα ψυχή που έχει όντως χάσει το μυαλό της και ακροβατεί στην αιχμηρή κόψη του πόνου, της αδικίας και της αλήθειας! Λέει αλήθειες, έχει λογική στα λόγια της, αλλά η ψυχή της έχει παγώσει σε μια εικόνα, μια στιγμή που γι’ αυτή σταμάτησε ο χρόνος και που δεν θέλω να προϊδεάσω σχετικά τον θεατή. Όλα αυτά συνθέτουν έναν πολύπλοκο ρόλο που τον κεντάς βελονιά τη βελονιά με ιδιαίτερη επιδεξιότητα. Εγώ αφέθηκα σε αυτήν την ύπαρξη, ταξίδεψα με έναν τρόπο υπερβατικό στην ψυχή της και με τη σωστή σκηνοθετική καθοδήγηση του Γ.Α.Χριστοδούλου, τη ζωντανεύω στη σκηνή, είμαι αυτή. 

Μ.Γ.: Ποιο είναι εκείνο το μαγικό κλικ που μετατρέπει τον ηθοποιό στον ήρωα που υποδύεται και ταυτίζεται μαζί του;

Σ.Τ.: Προσωπικά αφήνομαι μελετώντας τον ρόλο, κυρίως ώρες, που έχω καλύτερη επικοινωνία με τον εαυτό μου και κάνω την ψυχή μου tabula rasa, καθαρή από κάθε ενέργεια που με μπλοκάρει, χάνομαι μέσα στην εκάστοτε ύπαρξη, κρατώ απόσταση, με βλέπω ως θεατής να είμαι αυτή, μπαίνω στη ζωή της με έναν τρόπο υπερβατικό, χάνομαι σε αυτή και σταδιακά ζω καθημερινά με αυτή, τη φέρω μέσα μου, εξελίσσομαι και την ανακαλύπτω κάθε στιγμή. Δεν υπάρχει άρα μαγικό κλικ, αλλά μια διαρκής πορεία… 

Μ.Γ.: Υπάρχει κάτι που ως άνθρωπος διδάχτηκες μέσα από τον συγκεκριμένο ρόλο σου;

Σ.Τ.: Ως ηθοποιός, διδάχθηκα. Πως όταν αγαπάς με πάθος και δουλεύεις με πείσμα και ανοιχτή ψυχή δημιουργείς «μεγέθη» που δεν φαντάζεσαι πως μπορείς… Ως άνθρωπος όμως, είναι μια έντονη υπενθύμιση όσων πιστεύω, πως πρέπει να στεκόμαστε με σθένος μπροστά στην αδικία, ακόμα κι αν πάμε κόντρα στο ρεύμα, να παλεύουμε για τις αξίες μας, να έχουμε καθαρή συνείδηση, εν συναίσθηση, να σεβόμαστε τις αξίες των συνανθρώπων μας και να αγαπάμε! 

Μ.Γ.: Θεωρείς πιο ενδιαφέροντες τους σκοτεινούς ρόλους ή τους ευχάριστους;

Σ.Τ.: Είμαστε όπως και η ζωή, ποικιλόχρωμοι και πολυσχιδείς. Μου αρέσουν και οι δυο. Δεν αγαπώ το εύκολο. Σκοτεινό και ευχάριστο, μπορεί καμιά φορά να είναι έτσι, για δημιουργία εντυπώσεων και χωρίς ουσία. Αγαπώ ό,τι έχει ουσία, «δρόμο» για να αναδυθούν πτυχές της ψυχής μου, που θα εκφραστούν υποκριτικά και γενικά ό,τι έχει «στροφές». Στις στροφές του δρόμου, ανακαλύπτω αναπάντεχα τοπία με θέα, στην ευθεία ξεκουράζομαι κι απολαμβάνω…Κάθε δρόμος όμως για να τον διανύσεις θέλει προσπάθεια και κινητήρια δύναμη που είναι η θέληση. 

Μ.Γ.: Αν ένας ρόλος σου είναι αντίθετος με τα δικά σου πιστεύω, τον θεωρείς ρίσκο ή πρόκληση;

Σ.Τ.: Εδώ υπάρχει η λεγόμενη «κόκκινη γραμμή». Δεν θα έπαιζα ποτέ έναν ρόλο, που παραβιάζει τις αρχές μου και με προσβάλλει. Δεν θα ήταν βέβαια τότε θέατρο. Το θέατρο έχει μια ύψιστη αξία, στέκει ψηλότερα από εμάς και υπάρχει ως φως καθαρό. Αν λοιπόν δεν μιλάμε για ύβρη, τότε μπορώ να το θεωρήσω μόνο πρόκληση. Ρίσκο υπάρχει στην επιχειρηματικότητα. Στο θέατρο, στον ρόλο όχι. 

Μ.Γ.: Πιστεύεις ότι η τέχνη αμείβεται όσο αξίζει;

Σ.Τ.: Όχι, αν μιλάμε για το θέατρο. Ειδικά στα χρόνια που διανύουμε. Η κατάθεση ψυχής σε κάθε μορφή τέχνης είναι θεωρώ οικονομικά υποτιμημένη. 

Μ.Γ.: Τι πιστεύεις ότι επιλέγει το θεατρικό κοινό, έργα που τον διασκεδάζουν ή έργα που τον προβληματίζουν;

Σ.Τ.: Θεωρώ και τα δυο. Δεν μπορεί το ένα να αποκλείσει το άλλο. Βέβαια κάθε θεατρικό έργο ως προϊόν, απευθύνεται εκ των προτέρων σε μια μερίδα της αγοράς που είναι το κοινό, χωρίς βέβαια τα όρια να είναι αυστηρά. Όπως και τα όρια του διασκεδάζω και προβληματίζω δεν είναι και τόσο σαφή. Δεν αποκλείει το ένα το άλλο. Και βέβαια τι εννοεί ο καθένας μας διασκέδαση είναι κι αυτό τόσο υποκειμενικό! 

Μ.Γ.: Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας τα προσεχή σχέδιά σου;

Σ.Τ.: Το έργο «Αι γενεαί πάσαι…Νικηταράς» του Γιώργου Α. Χριστοδούλου είναι η προτεραιότητά μου. Παίζεται επιτυχώς από τον Οκτώβριο έως και σήμερα και έχει ακόμα πορεία, μεγάλη θα έλεγα. Ωστόσο προτάσεις υπάρχουν και όλες βέβαια αξιολογούνται σωστά και υπεύθυνα. 

Μ.Γ.: Θα ήθελες να μας δυο λόγια για το#metoo. Είχες κάποια σχετική προσωπική εμπειρία;

Σ.Τ.: Πιστεύω στην αλήθεια, η οποία έχει δύναμη και πάντα πρέπει να βγαίνει μπροστά! Δεν υπάρχει το «αργά» στην αλήθεια, όπως πολλές φορές ειπώθηκε! Γνωρίζει από χρόνο η αλήθεια; Το «κακό» αλλάζει με τον χρόνο; Απαλείφεται; Από εκεί και πέρα όμως η αλήθεια ας κριθεί από τα δικαστήρια και όχι από τα «λαϊκά δικαστήρια», που τόσο εύκολα στήνονται. Ευτυχώς, δεν αντιμετώπισα τέτοια προβλήματα, μέχρι στιγμής συνεργάζομαι με ηθικούς και έντιμους ανθρώπους του χώρου μας, που μόνο καλά έχω εισπράξει!

Μ.Γ.: Τέλος, για την ενημέρωση των αναγνωστών, πες μας που, από πότε, ποιες μέρες και ώρες θα παίζεται η παράσταση.

Σ.Τ.: Η παράστασή μας παίζεται τώρα ήδη -μετά την επιτυχημένη πορεία της στην Galerie δημιουργών- και θα παίζεται έως και Κυριακή 17.04. στις 20.30 στο Θέατρο «Αλκμήνη».

Μ.Γ.: Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μας διέθεσες κι εύχομαι καλή επιτυχία στη συνέχεια των παραστάσεων.

Σ.Τ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη συνέντευξη!

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Related posts