Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
26 Οκτ 2021
SLIDER

Σανατόριο Πάρνηθας-Ένας θρύλος που αργοσβήνει

Από την Μαρία Παλαιολόγου

Φωτογραφίες Μαρία Παλαιολόγου

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα και στο ψηλότερο βουνό της Αττικής, στέκεται εκεί για δεκαετίες, ένα φάντασμα του παρελθόντος, που κουβαλάει μεγάλη ιστορία, αφού ήταν συνώνυμο του πόνου πολλών ανθρώπων που πέρασαν το κατώφλι του, αλλά και μέχρι σήμερα ως σταθμός για λάτρεις του μεταφυσικού..

Πάμε να το γνωρίσουμε λοιπόν.

Ξεκινάμε από το 1914 όταν η Μονή Πετράκη, έκανε δωρεά στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός τον χώρο, ώστε να δημιουργηθεί ένα νοσοκομείο για τους ανθρώπους που έπασχαν από φυματίωση.  Μία ασθένεια που τότε θέριζε.

Φανταστείτε πως μόνο σε μία δεκαετία έχασαν τη ζωή τους από αυτήν, σχεδόν 100.000 άνθρωποι.  Ο καθαρός αέρας του βουνού, καθώς και η τοποθεσία, κρίθηκε κατάλληλη.  Εκεί χτίστηκε το πενταώροφο αυτό σανατόριο με τους δαιδαλώδεις διαδρόμους.

Αξιοσημείωτο είναι πως εκεί νοσηλεύτηκε και ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος, από τον Οκτώβριο του 1937 έως τον Απρίλιο του 1938.

Εκεί έγραψε τρία έργα του “Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού”, “Μία πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα” και “Εαρινή συμφωνία”, απόσπασμα της οποίας βρίσκεται στο πάρκο των ψυχών ακριβώς απέναντι από την κεντρική είσοδο του σανατορίου.Μετά το 1950 και την ανακάλυψη της πενικιλίνης το κτίριο έπαψε να λειτουργεί ως νοσοκομείο και πέρασε στα χέρια του ΕΟΤ όπου λειτούργησε για λίγο καιρό ως ξενοδοχείο.  Το γνωστό ΞΕΝΙΑ.

 

 

Ωστόσο λόγω δυσλειτουργιών, πέρασε στα χέρια της σχολής τουριστικών επαγγελμάτων για να εγκαταλειφθεί για άλλη μία φορά και τελευταία, το 1984 όταν μεταφέρθηκε η σχολή στην Ανάβυσσο.

Από τότε, παραδόθηκε στα στοιχεία της φύσης και στα χέρια κάποιων που αψηφώντας την ιστορία του, ξήλωσαν ότι υπήρχε μέσα…  αρχεία, έπιπλα, αντικείμενα.  Ένα μόνο δεν μπόρεσαν να σηκώσουν.  Τα συναισθήματα και τις μνήμες όλων όσων έζησαν “τη ζωή του”.

Μετά το μεγάλο σεισμό του 1999 στην Πάρνηθα, το κτίριο κρίθηκε ακατάλληλο και επικίνδυνο για επίσκεψη, κάτι που δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει κάποιους.

Ούτε φυσικά και μένα που είχα διαβάσει τόσα πολλά για αυτό και με έτρωγε η περιέργεια να το γνωρίσω από κοντά.

Σαν σημείωση να αναφέρω, πώς ένας μεγάλος αριθμός ατόμων που το επισκέπτεται είναι λάτρεις του μεταφυσικού, αφού έχουν αναφερθεί πολλές περιπτώσεις για “φιγούρες” που κάνουν βόλτες μέσα σε αυτό, φωνές και πόρτες που ανοιγοκλείνουν μόνες τους και φυσικά την πιο γνωστή ιστορία για το κοριτσάκι με τα άσπρα ρούχα.

Μπορώ να πω πως όλα αυτά ήταν αρκετά για να με κάνουν να το ξανασκεφτώ. Η περιέργεια όμως, υπερνίκησε τον φόβο μου οπότε…

Μόλις το αντίκρισα ένα κτίριο γεμάτο ρωγμές, ένα κουφάρι που πριν ακόμα μπεις μέσα, η εικόνα των ξηλωμένων κουφωμάτων, οι απότομες πέτρινες σκάλες που φαίνονταν και τα σκοτεινά δωμάτια του υπογείου, σου παγώνουν το αίμα.

Κάτι άλλο που μου έκανε τρομερή εντύπωση, ήταν ο κόσμος που υπήρχε μέσα και έξω, πράγμα που για μένα σήμαινε πως άξιζε η εξερεύνηση.

Δεν θα  μπω σε πολλές λεπτομέρειες, γιατί πιστέψτε με θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες ολόκληρες για το σανατόριο. Και μόνο η όψη του, σου προκαλεί δέος.  Ίσως  εξαιτίας της μεγάλης ιστορίας που κουβαλάει το κουφάρι του ή επειδή έχει γίνει “καταφύγιο χαμένων ψυχών”  σύμφωνα με κάποιους.

Πάντως ούτε φαντάσματα είδαμε, ούτε κάποιος μπαμπούλας πετάχτηκε μπροστά μας στο εντελώς σκοτεινό υπόγειο.

Σίγουρα όμως νιώθεις μελαγχολία… πόνο.  Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά και προσπαθείς να φανταστείς τους δεκάδες ανθρώπους που αποκομμένοι από τον έξω κόσμο ζούσαν με την ελπίδα της λύτρωσης σε όποια μορφή κι αν τους ερχόταν.

Φεύγοντας και αφού είχε πέσει η νύχτα, γύρισα και το κοίταξα για τελευταία φορά..

Απλά το είχα ερωτευτεί

Πλέον και σίγουρα για καλό, το σανατόριο έχει σφραγιστεί από παντού.  Στην είσοδο υπάρχει φύλακας και αυτοκίνητα περιπολούν τον τεράστιο χώρο γύρω του.

Αξίζει όμως να πας να το δεις έστω απ’ έξω,  αλλά και να επισκεφτείς το “πάρκο των ψυχών” απέναντί του…

Και κοιτάζοντας τα γλυπτά… και προσπαθώντας να φανταστείς τη ζωή εκεί μέσα, τότε ναι… Ίσως να νιώσεις σαν ταξιδιώτης του χρόνου…

Related posts