Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
15 Νοέ 2019
Πολιτισμός

Ρόδος… πεταλούδες και ιππότες!!!

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Αυτό το νησί, όσο το σκέφτομαι, μου θυμίζει την μετάβαση από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή μου και όχι άδικα. Αφού η τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί ήταν όταν ήμουν στην τρίτη λυκείου και πήγαμε πενταήμερη με το σχολείο.

Και μιας και το θυμήθηκα αυτό, προσέξτε αγαπητοί αναγνώστες μου πώς θα γίνει η ξενάγησή μας αυτή τη φορά. Σαν να είμαστε μαθητές σε σχολική εκδρομή. Φυσικά, εγώ στη λίστα με τ’ αξιοθέατα που θα σας δώσω παρακάτω, θα φροντίσω να ευχαριστήσω μέσα από το ταξίδι αυτό, όλες τις ηλικίες. Απλώς βρε παιδιά, ας το κάνουμε πιο ξένοιαστα τούτη τη φορά και με πιο ανέμελη διάθεση, όπως ταξιδεύαμε σε πιο νεαρές ηλικίες…

Πρώτα όμως, θα ήθελα να σας δώσω μερικές πληροφορίες για τη Ρόδο, γιατί αξίζει να μάθουμε την ιστορία της και πόσα χέρια κατακτητών άλλαξε, μέχρι να φτάσει σήμερα να λέγεται ακόμα, το νησί των Ιπποτών.

Η Ρόδος κατοικήθηκε από Αχαιούς (15ο αι. π.Χ.) και Δωριείς (11ο αι. π.Χ.). Το 700 π.Χ. αποτέλεσε τμήμα της Δωρικής Εξάπολης. Στη μάχη της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) πολέμησε -από αναγκαιότητα- στο πλευρό των Περσών. Το 478-7 π.Χ. προσχώρησε στην Αθηναϊκή Συμμαχία. H πόλη της Ρόδου χτίστηκε το 408 π.Χ. πάνω σε σχέδια του σπουδαίου πολεοδόμου Ιππόδαμου από τη Μίλητο. Στη διάρκεια του 5ου, 4ου και 3ου αι. αποτελεί το αδιαφιλονίκητο ναυτικό-εμπορικό κέντρο, πλουτίζει, παρουσιάζει μεγάλη πολιτιστική ακμή (θέατρο, περίφημη σχολή ρητορικής με Έλληνες και Ρωμαίους μαθητές), κόβει δικά της νομίσματα. Το 269 δέχτηκε την εισβολή των Γότθων. Αργότερα (297) εντάσσεται στα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Για μικρό διάστημα, στα μέσα του 7ου αι., καταλαμβάνεται από τους Σαρακηνούς. Από τον 11ο μέχρι το 16ο αι. περνάει σταδιακά στην κυριαρχία των Γενοβέζων και των Σταυροφόρων. Το 1306 πουλήθηκε από τους Γενοβέζους στους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη (η κυριαρχία τους άρχισε από το 1309). Έφτιαξαν πανίσχυρο στόλο, εμπορικό και πολεμικό, έχτισαν τη μεσαιωνική Ρόδο και τη στόλισαν με εκατοντάδες επιβλητικά κτίρια που τα οχύρωσαν πίσω από ένα επιβλητικό τείχος-κάστρο. Το 1522 έγινε τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Τούρκοι έμειναν στο νησί μέχρι το 1912. Από τότε και μέχρι το 1945 η Ρόδος έζησε κάτω από την ιταλική κατοχή. Το 1947 ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Σήμερα, αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης πόλης όπου αναπτύσσονται εμπορικές, τουριστικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες ενώ περιλαμβάνει και κατοικήσιμες περιοχές.

Κι αφού μάθαμε όσα χρειάζονταν για την ιστορία της, ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας για να γνωρίσουμε και τις ομορφιές της. Παρακάτω, σας αναφέρω κάποια και όχι όλα, όπως κάθε φορά, από τα αξιοσημείωτα μέρη του νησιού και όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί είναι αδύνατον να σας περιγράψω με κάθε λεπτομέρεια όλες τις ομορφιές αυτού του βγαλμένου σαν από παραμύθι νησιού. Όπως θα διαπιστώσετε και μόνη σας όταν το επισκεφθείτε, είναι τόσα πολλά που μπορεί να συναντήσει κανείς στη Ρόδο, που κάθε περιγραφή και κάθε ταξιδιωτική οδηγία είναι φτωχές μπροστά στην πραγματικότητα. Περπατήστε ας πούμε για λίγο στα δρομάκια της παλιάς πόλης και θα με καταλάβετε…

Παλιά Πόλη της Ρόδου

Η παλιά πόλη κτίστηκε από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη που έφτασαν στη Ρόδο το 13ο αιώνα. Το εντυπωσιακό Κάστρο των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη ή Ιπποτών της Ρόδου πλέον βρίσκεται στη ΒΔ πλευρά του κάστρου της Παλιάς Μεσαιωνικής Πόλης, το επονομαζόμενο, κατά τα χρόνια της Ιπποτοκρατίας (1309-1522), Κολλάκιο ή Chateu. Η περιπλάνηση σας στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης θα σας φέρει μπροστά στην Οδό των Ιπποτών, που είναι χτισμένη πάνω σε δρόμο της αρχαίας πόλης. Πρόκειται για την κεντρική οδό της Παλιάς Πόλης, πλάτους 6 μέτρων, όπου θα συναντήσετε και τα περισσότερα μεσαιωνικά κτίρια. Το 1522 μετά από αρκετές αποτυχημένες απόπειρες τελικά η Πόλη της Ρόδου πέφτει στα χέρια των Οθωμανών και ξεκινά η περίοδος της Τουρκοκρατίας (1522-1912). Δεν θα χαρακτηρίζαμε αυτή την περίοδο από τις πιο λαμπρές για την πόλη, αλλά μάλλον το αντίθετο. Οι μεν οχυρώσεις αλλά και τα περισσότερα μεσαιωνικά κτίσματα συντηρούνται αλλά οι μετατροπές στις χρήσεις είναι σημαντικές. Το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου μετατρέπεται σε φυλακή, το Νοσοκομείο των Ιπποτών σε στρατώνα, ενώ την ίδια ώρα κτίζονται πολλά τζαμιά, με εντυπωσιακούς μιναρέδες αλλά και λουτρά. Οι Έλληνες δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να κατοικούν εντός των τειχών. Όσοι διατηρούσαν καταστήματα και γενικά όσοι εργάζονταν μέσα σ’ αυτήν, ήταν υποχρεωμένοι να την εγκαταλείπουν το ηλιοβασίλεμα. Το 1912 ξεκινά μια νέα περίοδος για τη Ρόδο, όταν καταλαμβάνεται από τους Ιταλούς. Η περίοδος της Ιταλοκρατίας (1912-1948) είναι μια περίοδος ανάπτυξης αλλά και μεταμόρφωσης της πόλης. Άλλα σημαντικά αξιοθέατα της Παλιάς Πόλης η οποία εκτός από μεσαιωνικά μνημεία, φιλοξενεί ένα ολόκληρο μωσαϊκό αρχαίων, βυζαντινών, οθωμανικών αλλά ιταλικών μνημείων είναι ο Ναός της Αφροδίτης, το Νοσοκομείο των Ιπποτών, όπου στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο, η Οπλοθήκη, το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών, το Τζαμί του Σουλεϊμάν και το Μέγαρο της Καστελλανίας.Η Παλιά Πόλη δεν προσφέρεται ωστόσο μόνο για ρομαντικούς περιπάτους. Πρόκειται όπως είπαμε για μια ολοζώντανη Πολιτεία, που κατακλύζεται -πάντα με σεβασμό στην παράδοση, καθώς απαγορεύεται οποιαδήποτε ρυμοτομική επέμβαση- από κάθε είδους εμπορικά μαγαζιά, εστιατόρια, ταβέρνες ενώ η νυχτερινή της ζωή είναι παροιμιώδης.

Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων (Καστέλο)

Η περιήγηση στην Μεσαιωνική Πόλη θα προσφέρει στον επισκέπτη ένα ζωντανό μάθημα ιστορίας, μέσα σε ένα περιβάλλον, σύγχρονο και τουριστικό, μα συγχρόνως και έντονα ιστορικό. Η πόλη απέκτησε την μορφή που γνωρίζουμε σήμερα από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη που κατείχαν την πόλη από τις αρχές του 14ου αιώνα, έως το 1522 που έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Το σημαντικότερο μνημείο της είναι το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, του μεσαιωνικού κυβερνήτη της πόλης και του νησιού. Αρχικά είχε κτιστεί κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, τον 7ο αιώνα, ως ακρόπολη του Βυζαντινού κάστρου. Βρίσκεται στο τέρμα της οδού των Ιπποτών, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Οι ιππότες το συντήρησαν και του πρόσθεσαν διάφορα νέα κτίρια και λειτουργίες, ώστε να γίνει κατοικία του Μεγάλου Μαγίστρου και διοικητικό κέντρο της πόλης. Η μεγάλη πολιορκία του 1522 από τους Οθωμανούς το άφησε ανέπαφο, λόγω της γερής του κατασκευής, αλλά καταστράφηκε από μεγάλη έκρηξη της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη. Οι Ιταλοί κατακτητές, το 1940, το ανακατασκεύασαν κρατώντας στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την αρχική μορφή του. Τις τελευταίες δεκαετίες συντηρήθηκε και εκσυγχρονίστηκε από την Ελληνική κυβέρνηση για να υποδεχτεί την Σύνοδο Κορυφής της ΕΟΚ το 1988. Σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις και σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα. Ο δρόμος που οδηγεί στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, η οδός των Ιπποτών, είναι ο σπουδαιότερος δρόμος της Μεσαιωνικής Πόλης. Με μήκος 200 μέτρα και πλάτος 6, έχει στις πλευρές του τα σπίτια των Ιπποτών με τα οικόσημά τους που τα βλέπουμε στις πόρτες τους καθώς περιδιαβάζουμε στον παλιό αυτό δρόμο. Κοντά στην αρχή του δρόμου βρίσκεται το Νοσοκομείο των Ιπποτών, το πιο σημαντικό κτίριο της εποχής των ιπποτών, που σήμερα στεγάζει το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου. Ακόμα, στο δρόμο θα δείτε και το Ναό της Αγίας Τριάδας του 15ου αιώνα.

Ενυδρείο της Ρόδου

Το Ενυδρείο της Ρόδου ή Υδροβιολογικός Σταθμός Ρόδου (ΥΣΡ) βρίσκεται στο βορειότερο άκρο της πόλης, στην παραλία μετά το Μανδράκι. Κατασκευάστηκε κατά την εποχή της Ιταλοκρατίας μεταξύ των ετών 1934-1936. Από το 1937 έλαβε το όνομα «Reale Instituto di Ricerche Biologiche di Rodi», δηλαδή Βασιλικό Ινστιτούτο Θαλάσσιας Βιολογίας Ρόδου. Μετά την απελευθέρωση και ενσωμάτωση της Ρόδου στην Ελλάδα μετονομάστηκε σε Ελληνικό Υδροβιολογικό Ινστιτούτο και συνέχισε να λειτουργεί υπό την εποπτεία της Ακαδημίας Αθηνών. Σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο, Ενυδρείο και Ερευνητική μονάδα και ανήκει στο Εθνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών. Ο κυριότερος σκοπός του Ενυδρείου είναι η διατήρηση και έκθεση ταριχευμένων και ζωντανών εκπροσώπων της Μεσογείου θαλάσσης. Οι περισσότεροι από 200.000 επισκέπτες του τον χρόνο θαυμάζουν πολλά σπάνια και όμορφα είδη του θαλάσσιου βασιλείου. Επίσης λειτουργεί και ως πρότυπη ερευνητική μονάδα με χώρο ευθύνης τον θαλάσσιο χώρο των Δωδεκανήσων και με έρευνες που καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της επιστήμης της Ωκεανογραφίας. Διαθέτει αξιόλογη επιστημονική βιβλιοθήκη Το Υπουργείο Πολιτισμού με απόφασή του έχει χαρακτηρίσει το κτίριο που στεγάζεται το Ενυδρείου ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και ως ένα εξαιρετικό δείγμα αρχιτεκτονικής του «Διεθνούς Στυλ».

Λόφος του Μόντε Σμιθ (Λόφος του Αγίου Στεφάνου ή Ανω Ακρόπολη της αρχαίας Ρόδου)

Για όσους είναι εραστές των αρχαιολογικών περιπάτων μια βόλτα στο Μόντε Σμιθ θα αποτελέσει σίγουρα μια καταληκτική εμπειρία, καθώς στην κορυφή του λόφου δεσπόζουν τα ερείπια της αρχαίας Ακρόπολης της Ρόδου ενώ στη νότια πλευρά του σώζονται τα λείψανα σημαντικών αρχαιοτήτων, μέσα σ’ ένα πανέμορφο και κατάφυτο αρχαιολογικό πάρκο. Στο αρχαιολογικό πάρκο, που «φιλοξενείται» μέσα σ’ ένα φυσικό βαθούλωμα, διασώζεται το Στάδιο, που είναι γνωστό κι ως Στάδιο του Διαγόρα, ένα έργο της ελληνιστικής περιόδου του 3ου ή 2ου αι. π.Χ., όπου διεξάγονταν οι αθλητικοί αγώνες των Αλίων, της μεγάλης γιορτής των αρχαίων Ροδίων προς τιμήν του θεού Ήλιου. Το Στάδιο, που έχει ανοικοδομηθεί σε μεγάλο ποσοστό, έχει μήκος 200 μ. και πλάτος 35 μ. Δίπλα ακριβώς στο Στάδιο σώζεται το μικρό μαρμάρινο υπαίθριο Θέατρο όπου δίνονται και σήμερα μουσικές παραστάσεις, όπως και στην αρχαιότητα. Στην κορυφή του Λόφου, όπου δεσπόζει η Άνω Ακρόπολη της αρχαίας πόλης της Ρόδου διασώζονται ερείπια, όπως τρεις κίονες, από το ναό του Πυθίου Απόλλωνα, προστάτη της πόλης ενώ σώζονται επίσης τμήματα από τους ναούς της Πολιάδας Αθηνάς και του Δία. Η καλύτερη ώρα για να ανέβει κάποιος στο Λόφο είναι το απόγευμα. Η θέα τόσο προς τη θάλασσα όσο και προς την πόλη είναι μαγευτική ενώ οι ρομαντικοί θα απολαύσουν ένα ανεπανάληπτο ηλιοβασίλεμα.

Πάρκο Ροδίνι

Κατά μήκος του δρόμου για τη Λίνδο, τρία μόλις χιλιόμετρα από την Πόλη της Ρόδου, βρίσκεται ένας επίγειος παράδεισος, το Πάρκο Ροδίνι. Πρόκειται ίσως για το αρχαιότερο πάρκο στον κόσμο, μια μικρή κοιλάδα γεμάτη ροδοδάφνες, σκιερά πλατάνια, τρεχούμενα νερά και δροσερές καταπράσινες λιμνούλες γεμάτες νούφαρα, τις οποίες διασχίζουν γεφυράκια. Το ειδυλλιακό σκηνικό -το οποίο μπορούμε μεν να διασχίσουμε και με αυτοκίνητο αλλά σαφώς και είναι προτιμότερος ο περίπατος στα υπέροχα μονοπάτια του- συμπληρώνουν ένας κήπος με τριαντάφυλλα, καθώς κι ένας μικρός ζωολογικός κήπος, όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τα περίφημα ελάφια της Ρόδου. Εξάλλου τα παγώνια, που κινούνται ελεύθερα μέσα στην έκταση του Πάρκου Ροδίνι δίνουν μια εντυπωσιακή όσο και εξωτική νότα. Στο Πάρκο Ροδίνι μπορούμε να δούμε κι ένα τμήμα από το σύστημα υδροδότησης της αρχαίας πόλης της Ρόδου ενώ πάνω από το Πάρκο, στη θέση Πευκάκια, θα συναντήσουμε κομμάτια της αρχαίας νεκρόπολης (4ος-3ος π.Χ. αιώνας), που φτάνει έως τη Φανερωμένη και το Καρακόνερο. Στην αρχαία νεκρόπολη θα συναντήσουμε ατμοσφαιρικά φωτισμένους, λαξευτούς στους βράχους, τάφους ή τούμπες της ελληνιστικής περιόδου με χαραγμένες διονυσιακές παραστάσεις καθώς κι έναν εντυπωσιακό σε μέγεθος τύμβο λαξευμένο στο βράχο με πλευρά μήκους 27,80 μέτρων, που ονομάζεται Τάφος των Πτολεμαίων και σύμφωνα με το θρύλο ήταν αφιερωμένος στο Πτολεμαίο των Α’. Την κάθε πλευρά του κοσμούν 21 ημιστύλια δωρικού ρυθμού. Ο Τάφος των Πτολεμαίων αναστηλώθηκε το 1924 κατά τη διάρκεια της Ιταλοκρατίας. Μέσα στο Πάρκο ο Δήμος της Ρόδου λειτουργεί και αναψυκτήριο ενώ τα έργα ανάπλασης, που βρίσκονται σε εξέλιξη έχουν σκοπό να του προσδώσουν την αρχική του μορφή ως πάρκου ψυχαγωγίας και αναψυχής.

Λίνδος

Η Λίνδος, ισχυρή ναυτική πόλη στην αρχαιότητα, θεωρείται σήμερα, μαζί με τις γύρω περιοχές -την Κάλαθο και τα Βληχά, τους Πεύκους, την Πυλώνα και τη Λάρδο -, ένα από τα γοητευτικότερα θέρετρα του νησιού, που συνδυάζει την ομορφιά της φύσης με την πολιτιστική κληρονομιά. Τα σπίτια της, σκαρφαλωμένα στις πλαγιές, προβάλλουν κατάλευκα στο γαλάζιο βάθος του ουρανού και της θάλασσας. Περπατώντας στα λιθόστρωτα στενά της, απολαμβάνετε τη λιτή ομορφιά της παραδοσιακής νησιώτικης αρχιτεκτονικής κι ακολουθώντας διαδρομές δαιδαλώδεις, οδηγείτε ασυναίσθητα τα βήματά σας ως την αρχαία Ακρόπολη, μάρτυρα της πολυτάραχης ιστορίας του. Από κει ψηλά, το πέλαγος ανοίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια σας, ως πέρα μακριά, ως τη γλαυκή γραμμή του ορίζοντα. Τα ακρογιάλια γύρω, χρυσά στου ήλιου το φως, ολοκληρώνουν τη μαγεία του τοπίου. Κι όταν ο ήλιος πια βουτήξει στα νερά του Αιγαίου, νύχτες μαγικές κι ονειρεμένες σας περιμένουν.

 

 

Κοιλάδα με τις Πεταλούδες

Η κοιλάδα των πεταλούδων εκτίνεται κοντά στο χωριό Θεολόγος σε απόσταση 23 χιλιόμετρα Νοτιοανατολικά από την πόλη της Ρόδου. Διασχίζεται από τον ποταμό Πελεκάνο και είναι κοντά στην Μονή της Καλοπέτρας. Σύμφωνα με την παράδοση παλαιότερα η κοιλάδα ονομαζόταν Πελεκάνος, από το όνομα ενός δούλου του άρχοντα Αλέξανδρου Υψηλάντου. Ο άρχοντας έφερε την κόρη του που έπασχε από φυματίωση στην περιοχή για να την γιατρέψει το καλό κλίμα του τόπου και έκτισε το Μοναστήρι της Καλοπέτρας (1782) στα ερείπια παλιότερου και έβαλε τον δούλο του να την φυλάει. Η αρχοντοπούλα αγάπησε τον δούλο, αλλά ο άρχοντας Υψηλάντης αρνήθηκε να δώσει την κόρη του σε ένα δούλο. Τότε αυτός αυτοκτόνησε από την πίκρα και τον καημό του και έτσι ο τόπος πήρε το όνομά του. Η όμορφη αυτή πεταλούδα έχει πολλούς εχθρούς: βατράχους, σαύρες, καβούρια, αρκετά πουλιά, τον διώκτη της την νυκτερίδα και τον φοβερότερο εχθρό της: τον άνθρωπο. Πραγματικά, τα τελευταία χρόνια οι πολλοί τουρίστες, Έλληνες και ξένοι δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στις πεταλούδες, οι οποίες αναγκάζονται να αποσύρονται σε απόκρημνα μέρη για να αποφύγουν τους «φιλόζωους» ανθρώπους. Η πεταλούδα αυτή δεν ζει μόνο στην Ρόδο, αλλά σε όλη την Μεσόγειο, την Ευρώπη και την Δυτική Ασία. Στη Ρόδο έχει εντοπιστεί ο μεγαλύτερος πληθυσμός της, αλλά στον ελλαδικό χώρο την συναντάμε και στην Βοιωτία, την Κρήτη, την Αττική, πολλά νησιά και αλλού. Λέγεται πως κυριότερος λόγος, πέρα από τις άριστες κλιματολογικές συνθήκες για την μεγάλη συγκέντρωση πεταλούδων στη Ρόδο είναι η ύπαρξη του πανέμορφου, όσο και σπάνιου δέντρου «Υγράμβαρη» με την αρωματική της ρητίνη.

Επτά Πηγές

Οι Επτά Πηγές βρίσκονται σε απόσταση 19 μιλίων νοτιανατολικά της πρωτεύουσας. Η τοποθεσία είναι υπέροχη, με πολλά πεύκα και πλατάνια και για αυτό το λόγο η θερμοκρασία είναι πιο χαμηλή. Υπάρχει μία λίμνη που αποτελείται από 7 πηγές και μπορείτε να δείτε χήνες, πάπιες και παγώνια. Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε αυτό το σκιερό μέρος και να γευματίσετε στην ταβέρνα με τη μοναδική πανοραμική θέα προς τα βουνά.

Οι Παραδοσιακοί Φάροι της Ρόδου

H Ρόδος διαθέτει δύο  παραδοσιακούς φάρους οι οποίοι κατασκευάστηκαν τον 19ο αιώνα, όταν η Ρόδος ανήκε ακόμη στην οθωμανική αυτοκρατορία. Οι φάροι της Ρόδου κατασκευάστηκαν από την ίδια εταιρεία που κατασκεύαζε φάρους και στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Ο ένας φάρος της Ρόδου βρίσκεται στη πόλη της Ρόδου μέσα στο λιμάνι, ενώ ο άλλος βρίσκεται στη νοτιότερη άκρη του νησιού πάνω στο Πρασονήσι.

Και πριν ολοκληρώσω τις αναφορές μας για τ’ αξιοθέατα του νησιού, θα μου επιτρέψετε να σας πω και δυο λόγια για τον περίφημο Κολοσσό της Ρόδου, ο οποίος είναι ένα από τα 7 θαύματα του κόσμου και στεκόταν επιβλητικός στην είσοδο του λιμανιού και τα πλοία περνούσαν από κάτω για να εισέρθουν στο λιμάνι. ‘Ήταν ένα μπρούτζινο άγαλμα, ύψους 31 μέτρων, που χρειάστηκε 12 χρόνια για να κατασκευαστεί. 66 χρόνια μετά την κατασκευή του, καταστράφηκε εν μέρει από ένα σεισμό και δεν ανακατασκευάστηκε.

Πώς όμως θα ήταν δυνατόν, να μην αναφέρω λόγω εποχής ειδικά, τις πιο γνωστές παραλίες του νησιού. Πάρτε λοιπόν χαρτί και μολύβι και σημειώνετε γιατί είναι τόσες πολλές που δεν θα μπορείτε να τις θυμάστε όλες. Για δείτε πόσες είναι: Αγάθη, Άγιος Παύλος, Άντονι Κουίν, Ασκληπειό, Αφάντου, Βλύχα, Γεννάδι, Γλύστρα, Γλυφάδα, Ιαλυσός, Ιξιά, Κάλαθος, Καλλιθέα, Κιοτάρι, Κολύμπια, Λαδικό, Λίνδος, Πεύκοι, Πρασονήσι, Ρόδος, Στεγνά, Τραγανού, Τσαμπίκα, Φαληράκι, Φούρνοι, Χαράκι. Είδατε που έχω δίκιο; Όπου κι αν βρεθείς όμως στη Ρόδο, μια βουτιά επιβάλλεται.

Κλείνοντας τούτη την ξενάγηση, δεν σας κρύβω ότι όσο έγραφα αυτό το άρθρο, τόλμησα για λίγο να ονειρευτώ ξανά εκείνη την εποχή, που περπάτησα έφηβη μέσα στο κάστρο των Ιπποτών και φαντάστηκα πως έζησα κι εγώ στην τότε πρωτεύουσα της Μεσαιωνικής αριστοκρατίας , διεκδικώντας έστω και νοερά, μια μικρή θέση στην ιστορία της.

Τι είναι τελικά για εμένα η Ρόδος; Ένα κάστρο ολόκληρο το νησί. Και κάθε πέτρα των τειχών της και μια διαφορετική σφραγίδα των εκάστοτε κατακτητών. Κάποιος άλλος μπορεί να πει, ότι είναι ένα πολύχρωμο, αλλά αριστοκρατικά φτιαγμένο βιτρό, με χρώματα που σημάδεψαν όσοι πάτησαν τα χώματά της Ρόδου.

Όπως και να περιγράψει αυτό το νησί κανείς, θα έχει δίκιο και σίγουρα η κάθε περιγραφή θα είναι πιο ζηλευτή από κάποια άλλη. Εγώ θα συμφωνήσω με όλες και θα σας προκαλέσω να επισκεφθείτε τη Ρόδο για να δημιουργήσετε τις δικές σας εντυπώσεις και αναμνήσεις…

Καλό ταξίδι φίλοι μου!!!   

Related posts