Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Οκτ 2021
Πολιτισμός

Πέτρος Μπράιλας: Καθένας με την μοναδικότητά του αποτελεί κομμάτι μιας ιστορίας η οποία είναι έτοιμη να γραφτεί  

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Πέτρος Μπράιλας μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του ασχολήθηκε με τις πωλήσεις και το εμπόριο. Λόγω του επαγγέλματός του και μέσω της επικοινωνίας του με διαφορετικούς ανθρώπους, κατάφερε να εμπλουτίσει ακόμα περισσότερο τη φαντασία του, ένα εφόδιο που στην ουσία τον ώθησε να ξεκινήσει τη συγγραφή μικρών αυτοτελών ιστοριών λόγου. Παρόλο που είχε πάρει μέρος σε διάφορους διαγωνισμούς συγγραφής με θετικές κριτικές, δεν αποφάσιζε να κάνει το βήμα για τη συγγραφή ολοκληρωμένων μυθιστορημάτων.

Εν τέλει ένα ταξίδι στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Μιλάνο θα είναι το ερέθισμα για να ξεκινήσει τη συγγραφή και την ολοκλήρωση του πρώτου του μυθιστορήματος, με τίτλο «Αέναοι συνοδοιπόροι» από τις εκδόσεις Φυλάτος.

Δύο από τις μεγαλύτερες αγάπες του είναι η εκμάθηση ξένων γλωσσών και οι νέες τεχνολογίες. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Αν και ασχολείστε με τις πωλήσεις και το εμπόριο παράλληλα ασχολείστε και με τη συγγραφή. Πώς συνδέονται αυτές οι διαφορετικές ιδιότητες μεταξύ τους;

ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΡΑΪΛΑΣ: Πρόκειται για δυο ιδιότητες που μοιράζονται κάποια κοινά στοιχεία, όπως είναι το να θέτεις στόχους, η επιμονή στο να τους πετύχεις, να θέτεις κατάλληλες ερωτήσεις στους ανθρώπους που έχεις κυριολεκτικά και μεταφορικά απέναντί σου και φυσικά να ξέρεις να ακούς και να διαβλέπεις μια ιστορία. Όλα τα παραπάνω, μεταφράζονται είτε σε μια πετυχημένη πώληση και εμπορική πορεία, είτε στην μετουσίωσή τους σε μια καλή και ενδιαφέρουσα για τον αναγνώστη ιστορία. Υπό αυτό το πρίσμα θα έλεγα πως οι δυο αυτές ιδιότητες λειτουργούν απολύτως εναρμονισμένα στην καθημερινότητά μου. 

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Π.Μ.: Ανέκαθεν το γράψιμο μου λειτουργούσε ψυχοθεραπευτικά, με βοηθούσε να κατανοήσω τα συναισθήματά μου, να αναλύσω τις εμπειρίες μου και να προχωρήσω καταγράφοντάς τες. Νομίζω πως το έναυσμα ήταν ακριβώς αυτό, η ανάγκη για την κατανόηση και την ανάλυση των ανθρωπίνων συμπεριφορών που χρησιμοποιώντας την γραφή ως μέσο, μπορεί κανείς να τις επεξεργαστεί και να τις αξιολογήσει στον δικό του χρόνο, ερμηνεύοντάς τες καταλλήλως. 

Μ.Γ.: Κατά πόσο η επαγγελματική επικοινωνία σας με τους ανθρώπους προκαλεί τη συγγραφική σας έμπνευση;

Π.Μ.: Για μένα μια αλληλεπίδραση με έναν άνθρωπο, ο χαρακτήρας ή ακόμη κι ένα μεμονωμένο  χαρακτηριστικό του, είναι αρκετό για να μου πυροδοτήσει την έμπνευση για την σκιαγράφηση ολόκληρου του χαρακτήρα του και ταυτόχρονα την δημιουργία μιας ολοκληρωμένης ιστορίας, είτε μικρότερης είτε μεγαλύτερης.

Σίγουρα λοιπόν η καθημερινή τριβή με τους ανθρώπους που είναι κύριο στοιχείο του εμπορίου, μου δίνει την ευκαιρία να έρχομαι σε επαφή και επικοινωνία με πολλά και διαφορετικά προφίλ ανθρώπων, που ο καθένας με την μοναδικότητά του, πρακτικά αποτελεί  κομμάτι μιας ιστορίας η οποία είναι έτοιμη να γραφτεί. Επίσης είναι εντυπωσιακό το πόσα ενδιαφέροντα κομμάτια από τη ζωή του είναι διατεθειμένος να μοιραστεί κανείς με κάποιον που θέλει πραγματικά να τον ακούσει! 

Μ.Γ.: Ξεκινήσατε γράφοντας μικρές αυτοτελείς ιστορίες. Ποια ήταν η καταλυτική στιγμή που είπατε, τώρα θα γράψω ένα μυθιστόρημα;

Π.Μ.: Η στιγμή αυτή ήταν η σύλληψη της ιδέας του πρώτου μου μυθιστορήματος. Ήταν μια ιδέα η οποία θεώρησα πως δεν χωρούσε στην μικρή φόρμα του διηγήματος, οπότε η μεγαλύτερη φόρμα του μυθιστορήματος ήρθε φυσικά. 

Μ.Γ.: Innuendo είναι ο τίτλος του δεύτερου μυθιστορήματός σας. Πως προέκυψε ο ιδιαίτερος αυτός τίτλος;

Π.Μ.: Οι υπαινιγμοί και τα υπονοούμενα της ερωτικής φύσης των ηρώων κυρίως σε εγκεφαλικό επίπεδο, είναι διάσπαρτα σε όλο το βιβλίο και αποτελούν μάλιστα την πεμπτουσία της σχέσης των ηρώων μεταξύ τους. Νομίζω ήταν ο πιο κατάλληλος τίτλος για να συμπυκνώσει όλο αυτό σε μια λέξη. 

Μ.Γ.: Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του βιβλίου;

Π.Μ.: Διαβάζοντας το βιβλίο ο αναγνώστης καλείται να ανακαλύψει τις ιδέες του για την διαφορετικότητα, και γιατί όχι να τις αναθεωρήσει, κυρίως στο σημείο που αυτή έχει να κάνει με την διαφορά ηλικίας σε οποιαδήποτε σχέση, είτε αυτή είναι ερωτική είτε φιλική. Η ηλικιακή προκατάληψη και τα στερεότυπά της είναι, ένα θέμα που με απασχολεί πολύ και νομίζω πως παρ’ όλο που απαντάται καθημερινά, δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, δεν θεωρώ πως ένας άνθρωπος που ανήκει σε ένα ηλικιακό γκρουπ «πρέπει» να λειτουργεί με βάση τις κοινωνικές συμβάσεις που του προσδίδονται λόγω της ηλικίας του και ρεαλιστικά μάλιστα θα έλεγα πως απελευθερώνεται όταν δεν το κάνει. Και ποιος θα μπορούσε να το αντιπροσωπεύσει αυτό καλύτερα από την Ιζαμπέλ Ντε Μποκ; 

Μ.Γ.: «Ένα ανορθόδοξο παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, ξεκινά από την πρώτη κιόλας στιγμή» για τους δυο ήρωές σας, τον Στέφανο και την Ιζαμπέλ. Τι είναι αυτό που πραγματικά βρίσκει ο ένας στον άλλον;

Π.Μ.: Πιστεύω πως  είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος και έτσι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον σε σημεία. Από τη μια έχουμε τον Στέφανο που έχει μια πιο προσγειωμένη συμπεριφορά και πορεία ζωής και από την άλλη την Ιζαμπέλ που αρνείται να μπει σε οποιαδήποτε νόρμα και στην ουσία χαράσσει το δικό της μονοπάτι. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για κάνει τον κάθε ήρωα να βρει στον άλλον το κομμάτι που του λείπει και να τον εξιτάρει. 

Μ.Γ.: Υπάρχουν δικά σας χαρακτηριστικά που έχετε δανείσει στη συγγραφέα Ιζαμπέλ (πχ η παρατήρηση των ανθρώπων στην καφετέρια) και στον λογιστή Στέφανο;

Π.Μ.: Σίγουρα ναι! Συγκεκριμένα η Ιζαμπέλ έχει ακριβώς αυτό το κομμάτι μου που ανέφερα και πριν, της παρατήρησης των ανθρώπων και της ανάλυσης των συμπεριφορών τους. Από την άλλη θα έλεγα πως ο Στέφανος είναι πολύ πιο κοντά στον χαρακτήρα μου σαν σύνολο, λόγω της οργανωτικής φύσης του. 

Μ.Γ.: «Κομπάρσος… Δευτερευούσης σημασίας ήρωας που δεν θα γίνει πρωταγωνιστής…» σκέφτεται η Ιζαμπέλ για έναν σερβιτόρο. Τι σημαίνει η συνήθειά της να ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε κομπάρσους και πρωταγωνιστές;

Π.Μ.: Η Ιζαμπέλ, ως εγκεφαλικός άνθρωπος, λατρεύει τις προκλήσεις και εξυψώνει τους ανθρώπους που δεν αντιστέκονται σε αυτές. Αυτούς τους θεωρεί πρωταγωνιστές αφού πρακτικά γράφουν την δική τους ιστορία. Αντιθέτως εκείνους που λειτουργούν υπογείως προσπαθώντας να επικρίνουν τους άλλους, τους θεωρεί κομπάρσους αφού είναι αναγκασμένοι λόγω της φύσης τους να ζουν τη ζωή τους μονάχα μέσω της ζωής των άλλων. 

Μ.Γ.: Η ίδια τι άνθρωπος είναι;

Π.Μ.: Η Ιζαμπέλ είναι εξ’ ορισμού πρωταγωνίστρια της ζωής της, ένας άνθρωπος που δημιουργεί τα δικά της δεδομένα, ακόμα κι αν μερικές φορές πιέζει τις καταστάσεις με τον δικό της μοναδικό τρόπο! Είναι ένας άνθρωπος οξυδερκής που μια καλή εγκεφαλική πρόκληση μπορεί να την διεγείρει σε όλα τα επίπεδα. 

Μ.Γ.: Ποιους θεωρεί η ίδια «ερασιτέχνες» όπως σκέφτεται για μια «αταίριαστη παρέα»;

Π.Μ.: Κατά την Ιζαμπέλ, ερασιτέχνες είναι οι άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να ολοκληρώσουν με επιτυχία μια αναμέτρηση μαζί της, σε όποιο επίπεδο κι αν υλοποιείται αυτή. Η κυρία της «αταίριαστης παρέας» φαίνεται να το προσπάθησε νομίζοντας πως ήταν ισοδύναμή της, όμως τελικά διαπιστώθηκε πως κέρδιζε μονάχα σε αναμετρήσεις που όριζε από την αρχή. Όπως έκανε δηλαδή με τα άλλα δυο μέλη της παρέας. Αυτό για την Ιζαμπέλ ήταν δείγμα ερασιτεχνισμού αφού δεν γνώριζε την θέση της. 

Μ.Γ.: Ο Στέφανος εμπιστεύεται την Ιζαμπέλ «πηγαία, οπότε δεν είχε κανένα πρόβλημα να την αφήσει να τον καθοδηγήσει». Τι είδους έλξη τους ενώνει;

Π.Μ.: Ο Στέφανος βλέπει βασικά στην Ιζαμπέλ το αντίθετό του και έρχεται αντιμέτωπος με έναν χαρακτήρα που δεν είχε συναντήσει ξανά. Αυτή η κατάσταση αμέσως του κεντρίζει το ενδιαφέρον και φυσικά ο χαρακτήρας της Ιζαμπέλ τον μαγνητίζει, διαβλέποντας τον κρίσιμο ρόλο που ήρθε να παίξει στην ζωή του. Αντίστοιχα για την Ιζαμπέλ, αυτό που αρχικά ξεκινά ως έναυσμα για την δημιουργία του νέου της μυθιστορήματος, εξελίσσεται σε μια εγκεφαλική έλξη για τον Στέφανο και τις προκλήσεις που θέτει ο ένας στον άλλον σε αυτό το επίπεδο. 

Μ.Γ.: Από τι τον αποπροσανατόλιζε «η παρουσία της και η έντονη προσωπικότητά της»;

Π.Μ.: Ο Στέφανος  αγαπά την ρουτίνα του και την αίσθηση της ηρεμίας που αυτή του δώριζε. Η Ιζαμπέλ βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της του της κατάστασης, κάνοντας τα πάντα για να αποφύγει την ρουτίνα και την πεπατημένη. Σίγουρα δεν ήταν κάτι που ήθελε να αλλάξει ο ίδιος, όμως κάποιες φορές αυτό που θέλουμε δεν είναι απαραίτητα αυτό που χρειαζόμαστε, οπότε η Ιζαμπέλ λειτούργησε θα έλεγα σαν από μηχανής θεός για εκείνον. 

Μ.Γ.: Ποιο κομμάτι του βιβλίου σας συγκίνησε περισσότερο κατά τη συγγραφή του;

Π.Μ.: Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι καθώς όλα τους αποτελούν κρίκο της ίδιας αλυσίδας και για μένα είχαν την ίδια βαρύτητα τόσο σε προσωπικό, όσο και σε δημιουργικό επίπεδο. Ωστόσο νομίζω πως η εξέλιξη των χαρακτήρων και η απόδοση της πνευματικής τους έλξης ήταν αυτό που απόλαυσα περισσότερο να βλέπω να εξελίσσεται. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βιώσατε τη συγγραφική πορεία και ποια καταστάλαξαν μέσα σας γράφοντας τη λέξη τέλος;

Π.Μ.: Αγάπησα πολύ τους ήρωες μου, όπως κάθε δημιουργός άλλωστε. Ως εκ τούτου δεν μπόρεσα να μην εντυπωσιαστώ από την Ιζαμπέλ, που ομολογώ είναι και ο αγαπημένος μου ήρωας -και πως θα μπορούσε να μην είναι άλλωστε- αφού από ένα σημείο κι έπειτα άρχισε να λειτουργεί και να πράττει σχεδόν αυτόνομα. Οπότε, φιλοξενώντας τους στο μυαλό μου και στον χώρο μου για κοντά δυο χρόνια, αναλύοντάς τους και πλάθοντας τους χαρακτήρες τους, έμαθα μαζί τους πράγματα για τις ανθρώπινες συμπεριφορές, ώσπου γράφοντας το «τέλος» ένιωσα μια ξεκάθαρη ικανοποίηση γιατί ο κάθε ήρωας πήρε στην ουσία από την όλη εμπειρία αυτό που χρειαζόταν πραγματικά. Και μαζί τους κι εγώ, όπως ελπίζω και ο αναγνώστης… 

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Π.Μ.: Εγώ σας ευχαριστώ για την ανάγνωσή του και φυσικά για τις όμορφες ερωτήσεις και την φιλοξενία στην στήλη σας!

*Το μυθιστόρημα «Innuendo» του Πέτρου Μπράιλα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Fylatos. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

 

Related posts