Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Σεπ 2019
SLIDER

Πέτρος Κόκκαλης-Το «βάρος» του ονόματος στην ιστορία της Αριστεράς

Από την Παναγιώτα Δεληγιάννη

Ο ένας Ολυμπιακός και ο άλλος αντιστασιακός! Τι κοινά έχουν όμως πέρα απ’ το ονοματεπώνυμο τους και τη συγγένεια παππού- εγγονού;

Ο Κόκκαλης του Βουνού και του αντάρτικου, ο παππούς του γνωστού επιχειρηματία Πέτρου, κατείχε στη ζωή του πολλές ιδιότητες, όπως γιατρός, υπουργός, ακαδημαϊκός και φιλάνθρωπος. Η δράση του όμως ξέφευγε του επαγγέλματος, καθώς ότι έκανε φρόντιζε να το κάνει “αναρχικά!” Ο μεγάλος Κόκκαλης άφησε πίσω του λαμπρό έργο, πέρα από την περιουσία του με την οποία ο γιος του Σωκράτης ανέλαβε την ιδιοκτησία της ερυθρόλευκης ομάδας. Είναι πολλά τα οποία δεν γνωρίζουμε για τον “παππού” του Ολυμπιακού και δυστυχώς κανένα μέσο δεν ασχολήθηκε να τα ανασύρει στο φως της δημοσιότητας τόσα χρόνια, είτε εσκεμμένα είτε όχι.

Ο περήφανος για την ακροαριστερή του ιδεολογία Πέτρος, εξάσκησε το επάγγελμα του γιατρού χειρουργικής με πολυάριθμες σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ υπήρξε και πρωτοπόρος ερευνητής. Από την συνεισφορά του στην επιστήμη στράφηκε στην συνεισφορά του στην ανθρωπότητα, βοηθώντας τους αδύναμους και άπορους σε κάθε ευκαιρία, με πλήρη μυστικότητα!

Πέρασε από την πολυθρόνα του διευθυντή κλινικής, καθώς κι από την έδρα του καθηγητή Πανεπιστημίου, μέχρι που κάποια στιγμή η “κόκκινη” ψυχή του, τον παρέσυρε στον αγώνα. Παράτησε τις προνομιούχες θέσεις του και ανέβηκε στα βουνά πλάι στους αντάρτες. Η συμμετοχή του στην Αντίσταση του στοίχισε την θέση του Πανεπιστημιακού, όμως αυτό αποτελούσε πλέον ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας για τον ίδιο, μιας και είχε ήδη βρει τον δρόμο του. Ο “αναρχικός γιατρός” επιτέλεσε Υπουργός Υγείας της κομουνιστικής κυβέρνησης (ΠΕΕΑ). Όπως ήταν λογικό ο Κόκκαλης άνοιξε πολλά μέτωπα με τις πολιτικές του επιλογές. Τα ελληνικά εδάφη γνώριζε καλά πως δεν μπορούσαν να τον στηρίξουν. Τα παλιά του προνόμια και οι έδρες του, δεν τον περίμεναν, ενώ το καθεστώς της Ελλάδας δεν του επέτρεπε να δράσει σε κανέναν κλάδο, επιστημονικό ή ακαδημαϊκό. Οπότε έφυγε… Η Γερμανία ήταν ο τελικός του προορισμός, όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Πέτρος Κόκκαλης ήταν ένας άνθρωπος που παρά των πολιτικών του δυνατοτήτων ουδέποτε διεκδίκησε κάποια πολιτική καρέκλα. Αν και εύπορος λειτουργούσε με ταπεινότητα έχοντας σαν στόχο το κοινό καλό, την υπεράσπιση των αδυνάτων και την πάταξη της ανέχειας. Τα ιδανικά του υπερίσχυαν των εδράνων και των διευθυντικών θέσεων. Αυτή ήταν και η πολυτιμότερη κληρονομιά που άφησε στους απογόνους του.

Ο γιος του, Σωκράτης Κόκκαλης κληρονομώντας τη τεράστια περιουσία του πατέρα του, αλλά και το πάθος του, ανέλαβε την ιδιοκτησία μιας ομάδας που αποτελούσε θρησκεία για μεγάλη μερίδα Ελλήνων. Τον Ολυμπιακό. Τον Ιούνιο του 2010, η προεδρεία της ομάδας μεταβιβάστηκε στον νυν πρόεδρο Βαγγέλη Μαρινάκη. Το “στίγμα” όμως του Ολυμπιακού δεν έφυγε ποτέ από το όνομα Κόκκαλης, με τον γιό του Σωκράτη, Πέτρο να τον ακολουθεί.

Ο επιχειρηματίας Πέτρος Κόκκαλης του σήμερα, επέλεξε να δραστηριοποιηθεί με την πολιτική, βάζοντας υποψηφιότητα για ευρωβουλευτής του κόμματος συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ. Η υποψηφιότητα του στο πλάι του Αλέξη Τσίπρα προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων, καθώς ο Πέτρος είναι ένας μεγαλοεπιχειρηματίας σε ένα κόμμα που αγωνίζεται για την λαϊκή κυριαρχία. Τι κάνει λοιπόν ένας που ανήκει στην “ελιτ” όπως αναφέρεται, στον σύνδεσμο του λαού; Η ερώτηση αυτή, απαντάται με ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα. Ακολουθεί ο κ. Κόκκαλης τα χνάρια του παππού

του; Mάχεται για τα πιστεύω του και την συνεισφορά του στα κοινά, ή αποσκοπεί αλλού με την υποψηφιότητα του;

Με μια “κόκκινη φανέλα” και μια “κόκκινη σημαία” ο εγγονός Κόκκαλης φαίνεται πως μοιράζεται ένα ακόμη κοινό στοιχείο με τον παππού του και αυτό είναι η αριστερή του ιδεολογία. Δεδομένου της “ευνοημένης” κοινωνικής του θέσης, ο Πέτρος Κόκκαλης δεν έχει τίποτα να χάσει και τίποτα να κερδίσει μέσα απ’ την ανερχόμενη πολιτική του καριέρα, ενώ ταυτόχρονα, γκρεμίζει τα στερεότυπα τα οποία δεν είχαν επιτρέψει στον “αναρχικό γιατρό” να προεδρεύσει στον κουμμουνισμό.

Ως Έλληνες πολίτες έχουμε τη τάση να εξηγούμε την οποιαδήποτε πολιτική κίνηση, στρεφόμενοι στη πονηρή, υποχθόνια και κερδοσκοπική εκδοχή της. Δικαιολογημένη αντίδραση, με βάση του ότι έχει προηγηθεί στον πολιτικό χώρο τα τελευταία χρόνια. Είναι γεγονός ότι τα κόμματα της σημερινής Ελλάδας παρεκκλίνουν των ιδεολογιών τους. Γεγονός επίσης είναι ότι έχει “καεί η γούνα μας” επειδή πιστέψαμε σε αυτές τις ιδεολογίες. Στην περίπτωση του Κόκκαλη όμως, υποβόσκει ένα ιστορικό και ιδεολογικό υπόβαθρο το οποίο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Μήπως πρέπει να αναλογιστούμε την ιστορία πίσω από τ’ όνομα, προτού σηκώσουμε το επικριτικό μας δάχτυλο;

Related posts