Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
10 Ιούλ 2020
Πολιτισμός

Πέτρος Βουνισέας: Θέλω να είμαι ό,τι περισσότερο μπορώ από όσα με αποτελούν

 Συνέντευξη στην Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Πέτρος Βουνισέας γεννήθηκε στις αρχές ενός καλοκαιριού. Αγαπά τον καυτό ήλιο, τους κρύους καφέδες και τις παγωμένες μπίρες. Ο Μερσώ – «σήμερα πέθανε η μαμά, μπορεί και χθες, δεν ξέρω» –, ο Αλμπέρ Καμί δηλαδή («ξένος εγώ, ξένος πολύ», που λέει κι ο Καβάφης), και ο Ερίκ Καντονά είναι χαραγμένοι στο μπράτσο του, ο Γαλλοαλγερινός και ο Μαρσεγιέζος, ο πρώτος γιατί ύψωνε ανάστημα απέναντι στη ματαιότητα της ύπαρξης και ο άλλος γιατί απλώς ύψωνε τον γιακά του μαζί με τα φρύδια του, αδιαφορώντας για το υποτιθέμενο βάρος των πραγμάτων.

Είναι σαράντα τεσσάρων ετών, ιστοριοπλάστης, αγαπά την Κατερίνα του, τη Σώτη του και τη Σιλβούλα του, και μοναδικός του σκοπός είναι η διαύγεια, η απόλυτη έλλειψη σκέψεων και αμφιβολιών, που θα του επιτρέψει να είναι όσο περισσότερο γίνεται ό,τι είναι και το ίδιο το σύμπαν: μια απεριόριστη δυνατότητα.

 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κύριε Βουνισέα είστε ιστοριοπλάστης όπως δηλώνετε στο βιογραφικό σας. Τι είδους ιστορίες πλάθετε;

ΠΕΤΡΟΣ ΒΟΥΝΙΣΕΑΣ: Πρωτίστως τη δική μου. Τη μία και μοναδική μου. Πηλός, θεός, δαίμονας σε συσκευασία του ενός.

Μ.Γ.: Γράφετε επίσης ότι, μοναδικός σκοπός σας είναι ο τρόπος που θα σας επιτρέψει να είστε μια απεριόριστη δυνατότητα. Θέλετε να μας το εξηγήσετε;

Π.Β.: Θέλω να είμαι ό,τι περισσότερο μπορώ από όσα με αποτελούν. Δεν θέλω να είμαι σταγόνα στον ωκεανό αλλά να χωρέσω όλον τον ωκεανό σε μια σταγόνα μου. Να φτάνω τη ροπή του κινητήρα μου στα κόκκινα σε μια επικίνδυνη στροφή. Και στο τσακ, να τη γλιτώνω.

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Το νεροπίστολο». Τι αφορά η ιστορία που αφηγείστε;

Π.Β.: Είναι η ιστορία τριών παιδιών που πάσχουν από γεροντομορφισμό και η ιστορία μιας κοινωνίας που διακατέχεται από κομπλεξισμό απέναντι στο διαφορετικό. Είναι η δική σας ιστορία που κάποιοι απαξιώνουν γιατί θεωρούν τη δική τους «πιο ενδιαφέρουσα». Λες και δεν είναι όλα ιστορίες που αξίζουν να ειπωθούν. Λες και δεν φτάσαμε ως εδώ απλώς μιλώντας γύρω από τη φωτιά και διεκδικώντας τη, μια μέρα, από τους θεούς.

Μ.Γ.: Τι συμβολίζει το νεροπίστολο;

Π.Β.: Τη συνειδητοποίηση.

Μ.Γ.: Τρία παιδιά πάσχουν από γεροντομορφισμό ενώ σ΄ ένα παράλληλο σύμπαν ζουν οι Σταρ. Ποια σχέση υπάρχει μεταξύ τους; 

Π.Β.: Η σχέση που έχετε εσείς με τον ανώτερο εαυτό σας. Με το big bang. Με την αστερόσκονη. Με τη διαστολή του σύμπαντος.

Μ.Γ.: «Τι θα γινόταν αν αυτοί οι δύο παράλληλοι κόσμοι τέμνονταν για μια και μόνο στιγμή;» ρωτάτε στο οπισθόφυλλο. Ποια είναι η δική σας απάντηση;

Π.Β.: Θα λεγόμασταν επιτέλους άνθρωποι. Δηλαδή θεοί. Θα ξεκόλλαγαν τα πόδια μας από τη λάσπη και θα ταξιδεύαμε στον χώρο και τον χρόνο ενωμένοι σε έναν συλλογικό νου, αυτόν που οι επιστήμονες ορίζουν και ως «σύμπαν».

Μ.Γ.: Υπάρχουν συμβολισμοί στο βιβλίο σας;

Π.Β.: Υπάρχουν μόνο συμβολισμοί.

Μ.Γ.: Τι σας δημιούργησε την ανάγκη της συγγραφής του συγκεκριμένου βιβλίου;

Π.Β.: Η βροχή. Η ρευστότητά της. Οι μεταμορφώσεις της. Και μετά, σταγόνα τη σταγόνα, έγραψα ένα καταρρακτώδες κείμενο.

Μ.Γ.: «Και χάναμε, ακόμη και όταν νικούσαμε…» αναφέρετε σε κάποιο σημείο. Πότε η νίκη έχει ως αποτέλεσμα την ήττα;

Π.Β.: Όταν νομίζεις ότι κέρδισες κάποιον άλλον και δεν αντιλαμβάνεσαι ότι κέρδισες τον εαυτό σου.

Μ.Γ.: Ποιος είναι ο φλοιός της ψυχής και ποιος ο πυρήνας της;

Π.Β.: Ο φλοιός είναι συνδεδεμένος με την ύπαρξή του εαυτού μας. Ο πυρήνας με την ανυπαρξία του εγώ μας.

Μ.Γ.: «Μόνο τα όνειρα μετράνε και η πίστη» αναφέρετε σε άλλο σημείο. Ο ρεαλισμός τι θέση έχει ανάμεσά τους;

Π.Β.: Ρεαλισμός είναι η φθορά. Ζωή είναι να διεκδικείς όνειρα και συμπαντικά ταξίδια πιστεύοντας ότι μπορείς να τα καταφέρεις, παρόλο που γνωρίζεις ότι αποσυντίθεσαι ολοένα και περισσότερο με κάθε λεπτό που περνάει.

Μ.Γ.: «Κάτι μέσα μας δεν μας αφήνει να πεθάνουμε, αλλά στ΄ αλήθεια είναι πιο εύκολο να πεθαίνεις απ΄ το να ζεις» γράφετε και παρομοιάζετε τον χάρο με γαμπρό γάμου. Αν σκεφτούμε ότι ο γάμος είναι ένα χαρούμενο γεγονός, το ίδιο αντιστοιχεί στον θάνατο;

Π.Β.: Ο θάνατος είναι η τελεία σε ένα βιβλίο που έγραφες κάθε μέρα με το αίμα σου. Δεν είναι ο θάνατος ένα χαρούμενο γεγονός. Αλλά η κατανόηση της θνητότητας είναι.

Μ.Γ.: «…βλέπει παιδιά διαμελισμένα και αμέσως μετά το νέο κούρεμα της Madonna, αλλά αντιδρά το ίδιο, όπως όλοι…». Που οφείλεται η ίδια αντιμετώπιση που αφορά όλους; 

Π.Β.: Παρακολουθούμε και δεν συμμετέχουμε. Η ζωή είναι likes στο Facebook και καρδούλες στο Instagram. Είμαστε οθόνες που αναπαράγουν το feed των smartphones μας. Νομίζουμε ότι έτσι ενωνόμαστε μεταξύ μας, αλλά στ’ αλήθεια διαλυόμαστε. Ως κοινωνικός ιστός και ως προσωπικότητες. Αλλά με ένα like και μια καρδούλα μπορεί και να πάρω πίσω αυτό που μόλις είπα.

Μ.Γ.: Τι αντιπροσωπεύει η «λάμψη» που είναι διαφορετική για τον κάθε άνθρωπο, «όπως όλες οι έννοιες»;

Π.Β.: Είναι η λάμψη του φεγγαριού όταν γεμίζει και ξέρεις ότι όλο αυτό οφείλεται στον ήλιο που κρύβεται από πίσω, αλλά εσύ εξακολουθείς να κοιτάς με θαυμασμό το φεγγάρι. Είναι οι άλλοι άνθρωποι ως καθρέφτες του είναι σου, τους οποίους εσύ κρίνεις αγνοώντας ότι μάλλον κοιτάζεις κατάφατσα την ξινισμένη μούρη σου.

 

Μ.Γ.: «Όταν το φως δεν είναι απόλυτο, δεν αξίζει τον κόπο…». Σ΄ αυτή τη περίπτωση είναι προτιμότερο το απόλυτο σκοτάδι; 

Π.Β.: Δεν υπάρχει απόλυτο σκοτάδι. Είναι απλώς απουσία φωτός.

 

Μ.Γ.: «Η εγκλωβισμένη αλήθεια αφοδεύει αναγκαστικά πάνω στο ψέμα σου». Με ποιο τρόπο το πετυχαίνει;

Π.Β.: Η αλήθεια είναι καλεσμένη σε ένα πάρτι από μασκοφόρους που συνωστίζονται στις τουαλέτες είτε για να «φρεσκαριστούν» είτε για να «πουδραριστούν». Κι εκείνη, γυμνή σε έναν κόσμο μεταμφιεσμένων, τρελή, αλλόκοτη, με εντερικές διαταραχές από τις φρούδες, σάπιες ελπίδες που την ταΐζει το ψέμα, ψάχνει τρόπο να ξεφορτωθεί το δηλητήριο που της τρυπά το στομάχι, αλλά όλες οι τουαλέτες είναι πιασμένες. Και είναι γνωστό τοις πάσι ότι η αλήθεια δεν έχει τρόπους. Είναι ανόθευτη, brutal και δεν δίνει δεκάρα για τη γνώμη των άλλων. Θα αφοδεύσει λοιπόν κάθε γλυκό παραμύθι και κάθε αλλοιωμένη κατά το δοκούν πραγματικότητα που κατά καιρούς την μπουκώναμε μήπως και ναρκωνόταν από το πολύ φαγητό.

 

Μ.Γ.: «Το ψέμα δείχνει πάντα τις ικανότητές του στον προσανατολισμό και στον αποπροσανατολισμό». Το ψέμα έχει μεγαλύτερη δύναμη από την αλήθεια;

Π.Β.: Το ψέμα έχει μικρή διάρκεια ζωής, αλλά μπορεί να μοιάζει τόσο εκτυφλωτικό που να μας τυφλώσει για λίγο. Το μόνο ψέμα που μπορεί να κρατήσει για πάντα είναι οι πεποιθήσεις που μας έχουν δανείσει οι γονείς μας και δεν μπήκαμε ποτέ στον κόπο να αναλύσουμε. Πάντως, ό,τι κι αν πούμε, ό,τι κι αν κάνουμε, όσο και αν κρυβόμαστε υπάρχει πάντα ένας προβολέας μέσα μας που αποκαλύπτει τα πράγματα ακριβώς όπως είναι. Η αλήθεια είναι γεγονός. Το ψέμα διαδικασία.

 

Μ.Γ.: Τι θέλετε να τονίσετε με τον τρόπο που παρουσιάζετε τον έρωτα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας;

Π.Β.: Οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι ο έρωτας δεν είναι η σύνδεση δύο κατεστραμμένων μισών αλλά η παράλληλη πορεία δύο ευτυχισμένων ολόκληρων. Τα ετερώνυμα μπορεί να έλκονται αλλά δεν μπορούν στ’ αλήθεια να ενωθούν. Μπορούν μόνο να τριφτούν το ένα πάνω στο άλλο, να κάνουν μανιασμένο έρωτα σαν να προσπαθούν να κυριαρχήσουν και όχι να ενωθούν. Το σεξ πρέπει να είναι βρόμικο αλλά να μην έχει βρόμικους σκοπούς. Δεν χρειάζεται να κατακτήσεις. Ούτε να υποδουλωθείς. Το μόνο ζητούμενο είναι η απόλαυση της ανταλλαγής: υγρών, φιλιών, σκέψεων και χαμόγελων.

Μ.Γ.: Τελικά, «υπάρχουν περιπτώσεις που αξίζει να χάνεις το δάσος για το δέντρο»;

Π.Β.: Σε όλες τις περιπτώσεις πρέπει να κοιτάζεις το δέντρο και όχι το δάσος. Τον άνθρωπο και όχι την ανθρωπότητα. Γιατί δεν μπορείς να προστατέψεις το δάσος ή την ανθρωπότητα αν δεν σε νοιάζει κάθε δέντρο και κάθε άνθρωπος ξεχωριστά.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Π.Β.: Εγώ σας ευχαριστώ. Οι ερωτήσεις σας έμοιαζαν περισσότερο με συναισθηματικές αναζητήσεις και αυτό με βοήθησε να αναστοχαστώ και όχι απλώς να απαντήσω.

*Το βιβλίο «Το νεροπίστολο» του Πέτρου Βουνισέα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.                

 

 

Related posts