Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
25 Μαΐ 2020
Πολιτισμός

Πάνος Ιωαννίδης: Κάθε επιλογή είναι καλό να έχει και το αντίβαρο της

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Πάνος Ιωαννίδης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1978. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με το διήγημα «Η γυναίκα από τη Ζυρίχη», το οποίο διακρίθηκε στον πρώτο διαγωνισμό της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Έχει εκδώσει το αστυνομικό μυθιστόρημα «Τα μωρά της Αθηνάς» (εκδόσεις Πηγή, 2016), το νουάρ μυθιστόρημα «Ο χορός της μέλισσας» (εκδόσεις Κέδρος, 2019) και τις ποιητικές συλλογές «Ποιήματα της Στιγμής και άλλες Ουτοπικές Ιστορίες» (ηλεκτρονική αυτοέκδοση, 2014) και «Λοκομοτίβα» (εκδόσεις Το Δόντι, 2017).

Είναι διδάκτωρ οικονομικών επιστημών. Ζει στη Δράμα με τη σύντροφό του και τον γιο τους. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κύριε Ιωαννίδη είστε διδάκτωρ οικονομικών επιστημών και ταυτόχρονα ασχολείστε με τη συγγραφή βιβλίων. Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στα οικονομικά και στη συγγραφή;

ΠΑΝΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Αν υπάρχει κάτι που ενώνει, έστω και υπογείως την συγγραφή με την οικονομολογική θεωρία, αυτό είναι η πραγματικότητα. Η οικονομολογία είναι μια κοινωνική επιστήμη που ερευνά τους πραγματικούς όρους της νομής, δηλαδή της παραγωγής, της ανταλλαγής των αγαθών μεταξύ των ανθρώπων. Η ενδελεχής επιστημονική σχέση που απέκτησα μαζί της, μου πρόσφερε ένα γερό θεωρητικό υπόβαθρο και μου έμαθε πως γυρίζει ο κόσμος, μέσα από τα διάφορα κίνητρα που έχουν οι άνθρωποι. Από την άλλη πλευρά, η συγγραφή συνιστά μια συνεχή συστηματική και επίμονη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς, προκειμένου να καταγραφεί υπό το σχήμα του μυθιστορήματος. Ανάμεσα στον ιδεαλιστικό κόσμο της λογοτεχνίας και στον υλιστικό κόσμο της οικονομίας, εκτείνεται το βλέμμα του συγγραφέα που προσπαθεί να διακρίνει αυτό που φαίνεται, το επιστητό και αυτό που κρύβεται, το ιδεατό.

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν΄ ασχοληθείτε συγγραφικά με τον κόσμο της λογοτεχνίας;

Π.Ι.: Αρχικά διακρίνεις την παρόρμηση να γράψεις και εσύ, όπως τόσοι και τόσες πριν από εσένα. Αφού ξεκινήσεις να γράφεις, συνειδητοποιείς ότι γράφεις τα βιβλία που θέλεις να διαβάσεις και, που δεν έχουν γραφτεί ακόμα. Καθώς όμως, μαθαίνεις να γράφεις γράφοντας, αντιλαμβάνεσαι ότι η συγγραφή είναι η βασική μορφή επικοινωνίας που έχεις με τους άλλους ανθρώπους. Μπαίνοντας στην εφηβεία έγινα ένα πολύ κλειστό παιδί που έμαθε να γνωρίζει τον κόσμο μέσα από τις ιστορίες των μυθιστορημάτων. Ταυτιζόμενος με τις περιπέτειες αμέτρητων ηρώων, κατάλαβα ότι μέσα από τον κόσμο του μυθιστορήματος μπορώ να βγω στον πραγματικό κόσμο.

Μ.Γ.: Έχετε γράψει πάνω από ένα βιβλία με κεντρικό ήρωά σας το ίδιο πρόσωπο. Πως γεννήθηκε στη σκέψη σας ο ντεντέκτιβ Ριβέρης;

Π.Ι.: Ήθελα να δημιουργήσω έναν ντετέκτιβ που να έχει στοιχεία τόσο από τον κοινό άνθρωπο, τον common sense δηλαδή, όσο και χαρακτηριστικά μιας εναλλακτικής προσωπικότητας. Να είναι μέσα και έξω στον κόσμο δηλαδή και να μπορεί να τον εξερευνά με άνεση παίρνοντας. Του έδωσα μια γερή ακαδημαϊκή μόρφωση, που του επιτρέπει να σκέφτεται δομικά και να αποφασίζει συντονισμένα. Και τον έβαλα να μεγαλώσει μέσα στην απώλεια-έχει χάσει και τους δυο γονείς του σε τροχαίο δυστύχημα και η μητέρα του ήταν έγκυος στην αδελφή του- και ο ίδιος είναι ο μόνος που επέζησε και τον μεγάλωσαν οι παππούδες του. Δεν ήθελα να είναι ο κλασικός ντετέκτιβ, βαρύς και ασήκωτος που δεν μπορεί να μαζέψει το στόμα του και μπλέκει συνεχώς σε φασαρίες. Η περιέργεια για τον κόσμο που τον περιβάλει είναι το βασικό του χαρακτηριστικό.

Με επισκέφτηκε ξαφνικά ένα βροχερό απόγευμα, σε ένα σύντομο ταξίδι με τους γονείς μου, όταν παρατηρούσα από τη θέση του συνοδηγού το μουντό μακεδονίτικο τοπίο. Μου συστήθηκε και μου είπε ότι είναι ο ντετέκτιβ μου. Και από τότε κάνουμε πολλή, μα πάρα πολλή παρέα.

Μ.Γ.: Του έχετε «δανείσει» δικά σας χαρακτηριστικά και συνήθειες; 

Π.Ι.: Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, δίχως όμως να σημαίνει ότι ο Πέτρος Ριβέρης συνιστά το alter ego μου. Αν ήμουν δηλαδή εγώ ο ντετέκτιβ και εκείνος ο συγγραφέας, θα τα είχαμε κάνει σίγουρα μαντάρα και οι δυο μας.

Ένα κοινό χαρακτηριστικό μας είναι η αφοσίωση μας στη φιλία και στον έρωτα. Ο Ριβέρης έχει πιστούς φίλους σε όλο το κοινωνικό φάσμα, τον Ρουσέτο Νίκα ψυχίατρο, τον Πάρη Παπά ταξιτζή και ερασιτέχνη ζιγκολό και τον Αντρέα Γεωργιάδη, πανεπιστημιακό, δίχως να είναι όμως μέλος κάποιας μόνιμης παρέας. Όπως εγώ, έτσι και αυτός περνάει αρκετές στιγμές με την συμβία του την Αύρα Συκουτρή, ενώ λατρεύει τις μοναχικές βόλτες μέσα στη Θεσσαλονίκη. Ακούει μπόλικη μουσική, κυρίως εναλλακτικό ροκ και τζαζ, ενώ διαβάζει ποίηση και πάει σινεμά.

Στον αντίποδα με μένα, προσφεύγει στη θάλασσα κάθε φορά που τα πράγματα σφίγγουν καθώς είναι ερασιτέχνης δύτης. Παρατηρώντας τον υδάτινο υπόγειο κόσμο, καταλαβαίνει καλύτερα τι γίνεται στον επίγειο. Και έχει εγκαταστήσει το γραφείο του στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ενώ εγώ εργάζομαι ως δημόσιος υπάλληλος στη Δράμα.

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Ο χορός της μέλισσας». Σε τι παραπέμπει ο τίτλος του;

Π.Ι.: Ο τίτλος παραπέμπει στον κυκλικό χορό που κάνουν οι μέλισσες όταν βρίσκουν τη γύρη. Η εργάτρια μέλισσα που βρίσκει το σημείο, χορεύει γύρω από αυτό καλώντας με αυτόν τον τρόπο τα μέλη του μελισσιού να προσέλθουν.

Στην πρώτη σκηνή του βιβλίου, ο δολοφόνος αιφνιδιάζει τον Αλέξανδρο Χρηστίδη πετώντας πάνω του ένα σμάρι μέλισσες, οι οποίες τον τσιμπούν ακατάπαυτα προκαλώντας του αλλεργικό σοκ. Στην συνέχεια τον σκοτώνει στο ξύλο.

Σε ένα αλληγορικό επίπεδο, ο τίτλος παραπέμπει στον χορό που χόρεψαν οι ήρωες του μυθιστορήματος, νεότεροι και πιο ηλικιωμένοι, γύρω από αυτό που οι ίδιοι όρισαν ως μέλι και γύρη. Και πως μπλέχτηκαν οι ζωές τους προκαλώντας μοιραία γεγονότα.

Μ.Γ.: Ποια είναι η μέλισσα του εξωφύλλου που στα φτερά της απεικονίζονται οικοδομικά τετράγωνα;

Π.Ι.: Η μέλισσα του ωραίου εξώφυλλου του βιβλίου μου, που ετοίμασαν με ιδιαίτερη φροντίδα οι Εκδόσεις Κέδρος, είναι η περιοχή εντός της οποίας διαδραματίζεται η υπόθεση του μυθιστορήματος. Πρόκειται για μια περιοχή που καλύπτει μεγάλο μέρος του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Στο βιβλίο αποτυπώνεται με μια οικοδομική κυψέλη εντός της οποίας κινείται ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Πέτρος Ριβέρης με σκοπό να βρει τα κείμενα που του αφήνει κάποιος άγνωστος. Τα κείμενα αυτά τον βοηθούν να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Χρηστίδη.

Η μέλισσα του εξωφύλλου έχει σημειολογικό χαρακτήρα και τονίζει με τον δικό της τρόπο, ότι η μεγάλη πρωταγωνίστρια του Χορού της μέλισσας είναι η πόλη, δηλαδή η Θεσσαλονίκη.

Μ.Γ.: Ποιος συμβολισμός υπάρχει στον τίτλο του βιβλίου;

Π.Ι.: Πολύ ωραία ερώτηση. Ο τίτλος αποτελεί μια σύνοψη, της δικής μου καλλιτεχνικής και συγγραφικής μου ματιάς, πάνω στον περίοδο της ελληνικής μεταπολίτευσης. Ένας στοχασμός πάνω σε όλα αυτά που βίωσα όντας γεννημένος το 1978. Για μένα η ελληνική μεταπολίτευση, δηλαδή η περίοδος των σαράντα ετών από το 1974 και μετά συνιστά έναν μεγάλο και ατελείωτο χορό της μέλισσας.

Μ.Γ.: Με ποιο τρόπο ο χορός της μέλισσας καθοδηγεί την έρευνα του ντεντέκτιβ Ριβέρη;

Π.Ι.: Από τη μία πλευρά υπάρχει η δολοφονία του Αλέξανδρου Χρηστίδη, ενός σημαίνοντος μέλους της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε πολιτικός μηχανικός με αντιστασιακή δράση στα φοιτητικά του χρόνια τον καιρό της δικτατορίας, δραστηριοποιήθηκε ως δημοτικός σύμβουλος στη μεταπολίτευση έχοντας πρωτοποριακή  παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, και δεν δίστασε στη δύση της καριέρας του, να υποστηρίξει τις δομές της κοινωνικής οικονομίας που δημιουργήθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης.

Ο Πέτρος Ριβέρης αφού αναλάβει την υπόθεση στρέφει αρχικά την προσοχή του στο περιβάλλον του νεκρού, στους οικογενειακούς φίλους και στους συναδέλφους του. Το άνετο μεσοαστικό περιβάλλον όπου κινούταν ο Αλέξανδρος Χρηστίδης περισσότερο περιορίζει παρά διευκολύνει τις έρευνες του.

Όμως τα μηνύματα που του στέλνει ένας άγνωστος αποστολέας τον ωθούν να αναζητήσει μια σειρά από κείμενα που έχουν γραφτεί αποκλειστικά για αυτόν. Τα κείμενα έχουν αφεθεί σε κεντρικά σημεία της Θεσσαλονίκης, τα οποία αν ενωθούν νοερά μεταξύ τους σχηματίζουν μια ιδιόμορφη πολεοδομική κυψέλη.

Η οικοδομική κυψέλη εκτείνεται ως εξής: Γωνία Ιασωνίδου με Αγίου Δημητρίου, Αριστοτέλους με Αγίου Δημητρίου στο πάρκο, Αγίου Δημητρίου με Καραολή και Δημητρίου, Καραολή και Δημητρίου με Εγνατία, Δωδεκανήσου με Πολυτεχνείου, Αριστοτέλους με Τσιμισκή στο Ρολόι, Τσιμισκή με Παλαιών Πατρών Γερμανού και τέλος γωνία Παλαιών Πατρών Γερμανού με Εγνατία στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.

Ο Ριβέρης αποφασίζει να εισέλθει μέσα σε αυτή την πολεοδομική κυψέλη και δεν βγαίνει χαμένος. Σύντομα μαθαίνει για έναν ακόμα χορό της μέλισσας, αυτόν που χορεύουν τέσσερις νέοι άνθρωποι, τέσσερις άνθρωποι σαν αυτόν, των οποίων οι ζωές έσμιξαν από έναν εξίσου τραγικό θάνατο. Τα κείμενα αυτά, του παρουσιάζουν μια νέα πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από την αλήθεια των φίλων και των οικείων του Αλέξανδρου Χρηστίδη και, όπως προείπα, τον βοηθούν να λύσει την υπόθεση της δολοφονίας του.

Μ.Γ.: Υπήρξε κάποια πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή του βιβλίου;

Π.Ι.: Η πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας, όπως τη βίωσα στην ενήλικη ζωή μου, από το 1996, μέχρι την είσοδο της χώρας στα μνημόνια, υπήρξε το υπόστρωμα της έμπνευσης μου. Από κει και πέρα, μια σειρά από προσωπικά γεγονότα της ζωής μου, μικρά και μεγάλα έδωσαν αέρα στα πανιά της έμπνευσης μου. Και φυσικά υπάρχει η μουσική, η ποίηση, το σινεμά, τα κόμιξ και οι ατελείωτες βόλτες πάνω στο ζουμερό κορμί της Θεσσαλονίκης, η οποία οφείλω να πω ότι, είναι η πόλη μούσα μου.

Μ.Γ.: Και ποιος ήταν ο στόχος σας σε σχέση με τον αναγνώστη; 

Π.Ι.: Στόχος μου ήταν να αφηγηθώ μια ιστορία που είναι επίκαιρη και ενδιαφέρουσα, καθότι μιλάει για πράγματα που έχουμε ζήσει. Και όπως προανέφερα, ήταν το δικό μου μήνυμα επικοινωνίας που στέλνω στο αναγνωστικό κοινό για να έρθουμε κοντά. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν οι αναγνώστες μου λένε ότι οι ήρωες μου είναι πραγματικοί και πως τέτοιους ανθρώπους έχουν συναναστραφεί και οι ίδιοι.

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας χαρακτηρίζεται ως νουάρ αστυνομικό μυθιστόρημα με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Που βασίστηκε η πλοκή του βιβλίου σας;

Π.Ι.: Το κεντρικό γεγονός είναι η δολοφονία του Αλέξανδρου Χρηστίδη, από έναν άγνωστο άντρα, ο οποίος φορώντας στολή μελισσοκόμου εισβάλει στο κτήμα του θύματος, όταν αυτός και φίλοι του γιορτάζουν το εφάπαξ του. Εκμεταλλευόμενος μια στιγμή απομόνωσης του Αλέξανδρου Χρηστίδη, του αφαιρεί τη ζωή. Γύρω από αυτό το γεγονός έχει στηθεί η πλοκή με μια κυψελοειδή αφηγηματική δομή, η οποία εκτυλίσσεται φανερώνοντας γωνίες και κορυφές της ιστορίας. Κόντρα στο θάνατο του Αλέξανδρου Χρηστίδη, τοποθετείται ο θάνατος ενός νέου ποιητή, δέκα χρόνια, ένα μοιραίο γεγονός που ένωσε την παρέα των τεσσάρων ανθρώπων που στέλνουν τα κείμενα στον Ριβέρη και που συμβάλλουν στη διαλεύκανση του μυστηρίου.

Μ.Γ.: Στην πραγματική ζωή υπάρχουν Οργανισμοί αντίστοιχοι με αυτούς που αναφέρονται στο βιβλίο σας, π.χ. η τράπεζα χρόνου;

Π.Ι.: Οι τράπεζες χρόνου αναπτύχθηκαν ως συλλογικότητες αντιμετώπισης της σφοδρής οικονομικής κρίσης, που έπληξε με πολύ άσχημο και άδικο τρόπο τη χώρα μας. Είναι ένας θεσμός που βασίζεται στην προσφορά του ατομικού μας χρόνου, προς το συλλογικό καλό. Χρησιμοποιεί την έννοια του αντιπραγματισμού και όχι την εγχρήματη έννοια της ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών. Φρονώ πως όσο η ζωή γίνεται δυσκολότερη για τους πολλούς, οι τράπεζες χρόνου θα εξακολουθούν να ανθίζουν.

Μ.Γ.: «Πιστεύω άλλωστε πως ένα από τα αίτια της σημερινής κατάντιας της χώρας είναι η υπερβολική ενασχόληση του λαού μας με την πολιτική και, για να γίνω πιο ακριβής, με τη μικροπολιτική» αναφέρει ο Παπαϊωάννου στον Ριβέρη. Συμφωνείτε με τα λόγια του;

Π.Ι.: Επιγραμματικά θα σας πω ότι, δεν συμφωνώ πάντα με όσα λένε οι ήρωες των βιβλίων μου. Έχουν δική τους προσωπικότητα, δικό τους χαρακτήρα και φυσικά δικές τους απόψεις, που συχνά απέχουν παρασάγγας από τις δικές μου. Τα λόγια του συμπαθούς Γιάννη Σαράφη με βρίσκουν εν μέρει σύμφωνο, όσον αφορά το κομμάτι της μικροπολιτικής. Φρονώ δηλαδή ότι ως λαός ασχολούμαστε περισσότερο με τη μικροπολιτική και όχι με την πολιτική. Ψάχνουν να βρούμε γιατί ένα δέντρο είναι αυτό που είναι, και όχι ποια η θέση του μέσα στο δάσος.

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που αναδεικνύεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας σχετικά με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα;

Π.Ι.: Ότι πολλά πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, και πως κάτω από την επιδερμική κρούστα συμβαίνουν γεγονότα που μας αφορούν όλους και όλες. Ότι υπάρχουν δημιουργικές μονάδες που, προσπαθούν μέσα από αντιξοότητες να γράψουν τη δική τους ιστορία. Ότι η ηθική της ευθύνης και η συνενοχή της φιλίας μπορούν να υπερισχύσουν του υλικού συμφέροντος ανοίγοντας νέες προοπτικές στη ζωή μας.

Μ.Γ.: «Η ηθική της φιλίας υπερέχει της ηθικής του επιστήμονα» αναφέρει ο γιατρός στον Ριβέρη. Αν αυτό ισχύει στην πραγματικότητα, ποιες συνέπειες μπορεί να έχει;

Π.Ι.: Όλα μπορούν να γίνουν σχετικά, καθότι η ζωή στην πολυδιάστατη και συχνά χαοτική υφή της, ξεπερνά κάθε καλλιτεχνική φαντασία. Συνεπώς η φράση που ξεστομίζει ο Μηνάς Παπαϊωάννο, αδελφικός φίλος του Αλέξανδρου Χρηστίδη και ιατρός που τέλεσε τη νεκροψία του, αναμφίβολα μπορεί να ισχύσει και στην πραγματικότητα. Όμως πρέπει να αναγνωρίσω πως, όταν η ανθρώπινη κατάσταση επικρατεί των αντικειμενικών συνθηκών και του νόμου, μπορεί να προκύψουν μοιραία αποτελέσματα. Φερ’ ειπείν αν ένας γενετιστής, με δεδομένη τη ραγδαία εξέλιξη της Γενετικής, λειτουργήσει ως φίλος και όχι ως επιστήμονας, οι συνέπειες μπορεί να είναι ιδιαίτερα άσχημες και τραγικές για το ανθρώπινο είδος. Κάθε επιλογή είναι καλό να έχει και το αντίβαρο της, μια και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη ζωή δίνει πάντοτε το μέτρο.

Μ.Γ.: «Οι πραγματικές φιλίες βασίζονται στην ανοχή του άλλου» όπως αναφέρει  η Λίνα Σαράφη ή βασίζονται στην εμπιστοσύνη;

Π.Ι.: Πρόκειται μια φράση που δεν με βρίσκει ιδιαίτερα σύμφωνο. Έχω την τύχη να βιώσω βαθύτατες φιλίες και γνωρίζω ότι το αίσθημα της εμπιστοσύνης, επικρατεί πάντα όλων των άλλων. Μιλάω για μια εμπιστοσύνη που με την πάροδο των χρόνων μετατρέπεται σε συνενοχή των φίλων, που δένονται μεταξύ τους από μικρά και μεγάλα γεγονότα που προκαλούν οι στιγμές που μοιράζονται. Η ανοχή είναι μια συμβατική κατάσταση, ενώ το να δέχεσαι τον άλλον όπως είναι καθορίζει και την πραγματική φιλία.

Μ.Γ.: Ο ντεντέκτιβ Ριβέρηςθα έχει μακρά πορεία ή σκέφτεστε να τον αντικαταστήσετε στο μέλλον;

Π.Ι.: Θα μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο, και επώδυνο θα έλεγα, να τον αφήσω στη μοίρα του, τώρα που πλέον έχουμε μάθει για τα καλά ο ένας τον άλλον. Έχουμε γίνει πλέον ο ένας η σκιά του άλλου, και όπως θα ξέρετε είναι δύσκολο να βρεις την σκιά που σου ταιριάζει. Έχει μπλεχτεί πλέον και σε μια νέα περιπέτεια, οπότε εξακολουθεί να επιζητά την προσοχή και τον στοχασμό μου.

Μ.Γ.: Ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Π.Ι.: Και γω σας ευχαριστώ. Οι ερωτήσεις σας ήταν ιδιαίτερα περιεκτικές και σπουδαίες. Με έκαναν να στοχαστώ γύρω από την τέχνη μου!

*Το μυθιστόρημα «Ο χορός της μέλισσας» του Πάνου Ιωαννίδη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

Related posts