Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
01 Δεκ 2021
Πολιτισμός

Ολυμπία Θεοδοσίου: Αντιμετωπίζω τα αντικείμενα σαν έμψυχα όντα, δεν τα διαχωρίζω από τον άνθρωπο

 Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Ολυμπία Θεοδοσίου είναι δασκάλα ισπανικής γλώσσας. Είναι επίσης κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (M.A. in Labour Economics and Human Resource Management) του New York College. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για εσάς ώστε να συστηθείτε στους αναγνώστες μας;

ΟΛΥΜΠΙΑ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ: Από μικρή ηλικία μου άρεσε να πλάθω ιστορίες και να τις αφηγούμαι στους γονείς μου και στους φίλους μου. Φυσικά τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πως κάποια στιγμή θα άγγιζα το όνειρο της έκδοσης ενός δικού μου βιβλίου. Τώρα σαν άνθρωπος θα έλεγα πως με χαρακτηρίζει η τάξη και ότι θέλω τα πάντα να γίνονται σε καθορισμένο χρόνο. Γνωρίζω πως έτσι κουράζω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, αλλά όσο κι αν έχω προσπαθήσει ο εαυτός μου είναι αρκετά πεισματάρης και δεν αλλάζει. Μου αρέσει πολύ η θάλασσα με ξεκουράζει, ευτυχώς ζω στο Πέραμα, κι έτσι έχω τόσο κοντά μου τον παρήγορο ήχο της. Γενικά, είμαι ένας άνθρωπος που δεν αναζητά κάτι περισσότερο από αυτά που έχει, δεν επαναπαύομαι και θέλω να λέω ευχαριστώ στην κάθε μέρα της ζωής που μου δωρίζει απρόσμενες εμπειρίες, μία από αυτές ήταν και η έκδοση του βιβλίου μου «Αξελερέ». 

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Ο.Θ.: Όπως ανέφερα μου άρεσε από παιδί να αφηγούμαι ιστορίες, βέβαια τότε ήταν μονάχα σύντομα παραμύθια. Όσο περνούσαν όμως τα χρόνια, με παρατηρούσα να σημειώνω λέξεις πάνω σε χαρτάκια, οι οποίες συνδέονταν με κάποιο συναίσθημα, και στην συνέχεια η σκέψη μου γεννούσε σύντομα διηγήματα. Όλα αυτά βέβαια τα εξέφραζα μέσω του προφορικού λόγου, ποτέ δεν είχα μπει στην διαδικασία να γράψω, ώσπου κάποια στιγμή κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και αντιλήφθηκα πως το είδωλο απέναντί μου μού έλεγε ψέματα. Έτσι, πήρα μολύβι και χαρτί και ξεκίνησα να αναζητώ τον εαυτό μου, θα έλεγα πως η συγγραφή για μένα ήταν ένας τρόπος για να ανακαλύψω εμένα την ίδια μέσα από τα διηγήματά μου. Κάθε άνθρωπος όταν αισθανθεί χαμένος, αναζητά μια σανίδα σωτηρίας, για μένα ήταν η συγγραφή. 

Μ.Γ.: «Αξελερέ» είναι ο τίτλος της συλλογής διηγημάτων σας που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Τι σημαίνει η λέξη αξελερέ και γιατί την επιλέξατε ως τίτλο;

Ο.Θ.: Η λέξη αξελερέ είναι κινηματογραφικός όρος και σημαίνει σε γρήγορη κίνηση είναι το αντίθετο του ρελαντί που σημαίνει σε αργό ρυθμό. Για να είμαι ειλικρινής, είχαμε συζητήσει με τις Εκδόσεις Συρτάρι διάφορους τίτλους και είχαμε καταλήξει μάλιστα σε κάποιον. Όταν όμως έλαβα το τελικό και επιμελημένο κείμενο από τον εκδοτικό μου οίκο, είδα στην θέση του τίτλου να αναγράφει «Αξελερέ» φυσικά και αναζήτησα την ερμηνεία της λέξης, κι αμέσως ενθουσιάστηκα, γιατί είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που θέλει να ζει σε ρυθμό αξελερέ. 

Μ.Γ.: Τι είδους διηγήματα περιλαμβάνονται στη συλλογή σας;

Ο.Θ.: Τα διηγήματά μου περιστρέφονται γύρω από τον άνθρωπο και από τις διαφορετικές πτυχές της ζωής. Ο αναγνώστης διαβάζοντάς τα θα νιώσει λύπη, χαρά, αγάπη, θυμό, απόγνωση, ακόμα και οργή. Προσπάθησα να συγκεντρώσω κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, ώστε να χαράξω ένα μονοπάτι προς την ανεξερεύνητη πλευρά του ανθρώπου. Μάλιστα, έδωσα ζωή και σε κάποια αντικείμενα ήθελα να δω την αντίδρασή τους σαν έμψυχα όντα, ήταν ένα πείραμα που μου δίδαξε πολλά, έμαθα πως είμαι μία απρόβλεπτη ύπαρξη. 

Μ.Γ.: «Ο λαβύρινθος του έρωτα» είναι το πρώτο διήγημα στο βιβλίο. Γιατί τοποθετείται τον έρωτα σ΄ ένα λαβύρινθο;

Ο.Θ.: Πίστευα από πάντα πως ο πραγματικός έρωτας είναι μία αδιέξοδη κατάσταση που δεν μπορεί να σε βγάλει σε κανένα ξέφωτο, ίσως ακούγεται σκληρό, αλλά όταν ερωτεύεσαι το μυαλό χάνει την αίσθηση με την πραγματικότητα, ο άνθρωπος ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και στον εφιάλτη, φοβάται πως αν χάσει το άτομο που ποθεί θα τελειώσει και η ζωή του. Έτσι ο έρωτας είναι ένας λαβύρινθος από τον οποίο δεν μπορείς να γλυτώσεις, εφόσον στα μάτια σου εμφανίζεται σαν επίγειος παράδεισος. 

Μ.Γ.: Πόσα συναισθήματα μπορεί να προκαλέσει ένα άψυχο αντικείμενο σύμφωνα με το διήγημα «Η ραπτομηχανή σιώπησε»;

Ο.Θ.: Πιστεύω πως τα αντικείμενα κουβαλούν την ψυχή και την σάρκα των ανθρώπων που τα είχαν στην κατοχή τους. Μπορείς να συνομιλήσεις με ένα αντικείμενο, η σιωπή του μπορεί να σημαίνει και κατανόηση. Κάποιοι άνθρωποι μάλιστα πετούν αντικείμενα, γιατί τους θυμίζουν μια δυσάρεστη στιγμή. Στο διήγημα «Η ραπτομηχανή σιώπησε» η νοσταλγία ντύνει την κοπέλα και την μεταμορφώνει σε ένα μικρό κορίτσι, η λύπη συμβιώνει με την αγάπη, κι έτσι η ραπτομηχανή είναι μια αφετηρία ανάμικτων συναισθημάτων. Εγώ αντιμετωπίζω τα αντικείμενα σαν έμψυχα όντα, δεν τα διαχωρίζω από τον άνθρωπο, έτσι και το πιο μικρό αντικείμενο μπορεί να σου δώσει το πιο μεγαλειώδες συναίσθημα. Στην ουσία και ο άνθρωπος είναι ένα αντικείμενο του σύμπαντος.      

Μ.Γ.: «Από το σκοτάδι ανθίζει το φως» είναι το επόμενο διήγημα. Από το φως δημιουργείται η σκιά, πως από το σκοτάδι ανθίζει το φως;

Ο.Θ.: Το σκοτάδι σε εγκλωβίζει δεν σου επιτρέπει να κοιτάξεις τον κόσμο, κλείνεσαι στον εαυτό σου, γίνεσαι μια γροθιά που αμύνεται στα πάντα, έτσι αρχίζεις και κοιτάζεις μέσα σου, σκαλίζεις τα σωθικά σου, γεμίζεις πληγές, ξεθάβεις νεκρούς και τότε όταν έχεις φτάσει στον πιο απόκρημνο γκρεμό του εαυτού σου, μια σχισμή που έχει απομείνει από τα παιδικά σου χρόνια, θα σου δωρίσει απλόχερα μια δέσμη φωτός. Εσύ από μόνος σου έφτιαξες το φως, γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του την σκοτεινή αλλά και την φωτεινή πλευρά του φάρου.    

Μ.Γ.: «Πόσα δεν καθορίζουν τη ζωή μας και πόσα πράγματα ξεχνάμε εσκεμμένα μες στο μυαλό μας» όπως ρωτάτε στη «γραπτή σκέψη»;

Ο.Θ.: Τα πράγματα που «δεν» κάνουμε είναι όλα εκείνα που αν είχαν γίνει, θα μας είχαν φέρει την ευτυχία. Από μόνοι μας συνειδητά πολεμάμε τη ζωή μας, θα έλεγα πως προσπαθούμε κιόλας να μας κάνουμε δυστυχισμένους, εφόσον ξέρουμε ποιο είναι το σωστό αλλά εμείς πράττουμε το λάθος. Όλη μας η ζωή είναι μία αναβολή για το επόμενο βήμα, εσκεμμένα στοιβάζουμε τα όνειρά μας και τα μετατρέπουμε σε μαρμάρινα μαυσωλεία, κατασκευάζουμε άλλοθι για το έγκλημα που κάνουμε στον εαυτό μας.   

Μ.Γ.: Ο τρόπος που η Σοφία αντιμετωπίζει την απιστία του άντρα της –στο διήγημα Επέτειος γάμου για τρεις- πόσο σκληρός είναι για την ίδια;

Ο.Θ.: Είναι σκληρός και συνάμα λυτρωτικός, ο πόνος της απιστίας τής έδωσε δύναμη για να γιατρέψει την πληγή της. Κάθε προδοσία είναι ένα σκληρό αγκάθι που εισχωρεί στην σάρκα, κι όσο δεν αντιδράς αυτό προχωρά μέσα σου, μέχρι να φτάσει στην καρδιά και να σε δηλητηριάσει. Ευτυχώς, η Σοφία μπόρεσε όχι μόνο να διώξει μακριά τον πόνο, αλλά και να τον αντιμετωπίσει κατάματα.  

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που έφερε κοντά τον άστεγο με τον μικρό Πέτρο και δημιουργήθηκε εμπιστοσύνη ανάμεσά τους στο διήγημα «Δυο φίλοι»;

Ο.Θ.: Ήταν και οι δύο ναυαγοί μέσα σε μια άγρια θάλασσα γεμάτοι από σαρκοβόρες υπάρξεις και αναζητούσαν λίγη ανθρωπιά, μια λωρίδα γης για να ζεσταθούν από το κρύο της αδιαφορίας. Το παιδί είχε έρθει από μια ξένη χώρα, με ένα αβέβαιο μέλλον σαν αποσκευή και ο άστεγος άνδρας θύμα μιας φιλεύσπλαχνης κοινωνίας. Ο ένας βρήκε στον άλλον τις χαμένες αρετές που εξαφάνισε ο ρυθμός της νέας ζωής. 

Μ.Γ.: Η Ιόλη μετά τον θάνατο της μητέρας της «άρχιζε να νιώθει πως  δεν είχε λόγο ύπαρξης πια».  Τι είναι αυτό που δεν αντέχει και γιατί;

Ο.Θ.: Η Ιόλη δεν αντέχει την απώλεια και την μοναξιά. Ένας θάνατος μπορεί να σε οδηγήσει στην πραγματικότητα που φοβόσουν να αντιμετωπίσεις. Η ηρωίδα γνώριζε πως η αφοσίωσή της στην μητέρα της θα της έφερνε πόνο και θλίψη κάποια στιγμή, εφόσον εκείνη δεν έκοψε ποτέ τον ομφάλιο λώρο μαζί της. Πολλές φορές τα παιδιά φορούν κατάσαρκα τους γονείς τους, ίσως το κάνουν από ανασφάλεια, αλλά έτσι όμως φυλακίζουν τον εαυτό τους στον μονόδρομο μιας νεκρής παιδικής ηλικίας. 

Μ.Γ.: «Μουτζούρες στην ψυχή» της Άννας στο ομότιτλο διήγημα. Τι είναι αυτό που κυριολεκτικά αναζητά ξεγυμνώνοντας την ψυχή της στο γράμμα προς τον πατέρα της;

Ο.Θ.: Η Άννα θέλει να δείξει στον πατέρα της την απόγνωση και τον τρόμο που είχε βιώσει σαν παιδί και σαν ενήλικη γυναίκα μετέπειτα. Θέλει να τον κάνει να νιώσει τύψεις για όλα όσα υπέστη η ψυχή και η σάρκα της. Στην ουσία τον θεωρεί ένοχο επειδή εκείνη έμεινε εγκλωβισμένη στην παιδική της ηλικία. Μέσα από το γράμμα της τον δικάζει και τον καταδικάζει και η ποινή του είναι να στερηθεί για πάντα το ίδιο του το παιδί.  

Μ.Γ.: «Πόσα χρόνια είχε να ανταμώσει τη Ζωή» ο Φίλιππος, στο διήγημα «Συνάντηση ζωής». Πόσοι άνθρωποι άραγε είμαστε σαν τον Φίλιππο και που οφείλεται;

Ο.Θ.: Μεγάλο ποσοστό ανθρώπων «μιμείται» τη στάση ζωής του Φίλιππου, στην ουσία υπάρχει μέσα σε μία «νεκρή» ζωή. Νομίζει πως αν βγει έξω από το καλούπι της κοινωνίας θα τον θεωρήσουν ανίκανο και τεμπέλη. Έτσι, προσαρμόζεται στα στερεότυπα και προσφέρει όλη του την ενέργεια σε πράγματα ανούσια που σκοπό έχουν να τον εξοντώσουν και ύστερα να περάσουν στο επόμενο θύμα. Καθημερινά βλέπουμε κοπάδια ανθρώπων να τρέχουν στον δρόμο και να μην γνωρίζουν τον προορισμό τους, εκείνη ακριβώς την στιγμή θανατώνουν την ύπαρξή τους. 

Μ.Γ.: Διαβάζοντας το διήγημα «Αέναη πάλη» ένιωσα μια ασφυξία στα όνειρα των νέων παιδιών. Ως που μπορεί να τους οδηγήσει η απελπισία της ανεργίας

Ο.Θ.: Με το συγκεκριμένο διήγημα θέλω να τονίσω πως κάθε νέος άνθρωπος που βλέπει τα όνειρά του να χάνονται σιγά σιγά στην κινούμενη άμμο της κοινωνίας είναι ικανός για τα πάντα. Η απελπισία τον τυλίγει σαν φίδι και τον αναγκάζει να μην βλέπει την όμορφη πλευρά της ζωής. Οι νέοι άνθρωποι θέλουν να παλέψουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους, όμως συνεχώς βρίσκουν μπροστά τους εμπόδια, εκείνη ακριβώς την στιγμή δεν πρέπει να υποκύψουν, αλλά πρέπει να πατήσουν γερά στη γη και να έχουν το βλέμμα πάντα στραμμένο προς την ανατολή. Η παραίτηση δεν χωρά στη δική μας ζωή, αυτό πρέπει να το επαναλαμβάνουμε καθημερινά.   

Μ.Γ.: Τι συμβολίζει η «Μαγική σφαίρα» στο ομότιτλο διήγημα;

Ο.Θ.: Όπως αναφέρω και στο βιβλίο «είναι η πύλη που μας οδηγεί από τον θάνατο στη ζωή». Φυσικά έχει μεταφορική έννοια όπως και ολόκληρο το διήγημα, θέλω να δείξω πως μία κατάσταση ή ένα συναίσθημα μπορούν να μας απεγκλωβίσουν από την απόγνωση. Χρειάζεται απλώς να πιστέψουμε στο ανέφικτο και μονάχα έτσι θα το δούμε να υλοποιείται μπροστά μας. Θαύματα θνητά ξεκινούν από μία απλή πράξη. 

Μ.Γ.: Ποια ανάγκη της προσπαθεί να καλύψει η ενενηνταεξάχρονη γυναίκα με τον επικήδειο λόγο που ετοίμασε για τον εαυτό της;

Ο.Θ.: Η ηλικιωμένη γυναίκα θέλει να γιατρέψει την ψυχή της, να βγάλει από μέσα της τις ρίζες του μυστικού της, και να ξεκινήσει το «ταξίδι» της δίχως να αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς. Ο επικήδειος που έγραψε είναι μια εξομολόγηση, εκεί μέσα συνομιλεί με το κορίτσι που ήταν κάποτε, ίσως να θέλει να της δώσει και κάποια ελαφρυντικά, γι’ αυτό που έκανε, όμως κατά κύριο λόγο αναζητά την λύτρωση.   

Μ.Γ.: Ποια είναι η ερμηνεία του  έρωτα σύμφωνα με το τελευταίο διήγημα του βιβλίου σας;

Ο.Θ.: Ο έρωτας σε οδηγεί σε απονενοημένες πράξεις, σε αναγκάζει πολλές φορές να παλέψεις με την απόγνωση, να πονέσεις και να θες να κλείσεις μέσα στην παλάμη σου τα αγκάθια ενός ποδοπατημένου τριαντάφυλλου. Την ίδια στιγμή όμως ο έρωτας είναι και ζωή, από εμάς εξαρτάται η ερμηνεία του, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να τον περιγράψει με τα δικά του λόγια. Ο έρωτας είναι ένα ελεύθερο «θέμα». 

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας παρά τη θλίψη που κυριαρχεί σε πολλά διηγήματα ταυτόχρονα αναβλύζει πολύ τρυφερότητα. Εσείς με ποια συναισθήματα βιώσατε τη συγγραφή του;

Ο.Θ.: Τολμώ να πω πως τα συναισθήματά μου εναλλάσσονταν, την κάθε ιστορία την βίωνα διαφορετικά, βέβαια όταν η θλίψη ήταν διάχυτη στο κείμενο, χρειαζόμουν αρκετές παύσεις για να φτάσω στην ολοκλήρωση του διηγήματος. Φυσικά και απόλαυσα κάθε στιγμή που πέρασα γράφοντάς το, ακόμα και η λύπη δίνει χαρά στο τέλος. 

Μ.Γ.: Στο οπισθόφυλλο γράφετε «κάποιοι από τους ήρωες ξέφυγαν της προσοχής μου και δραπέτευσαν από το χαρτί». Τι θέλατε να τονίσετε;

Ο.Θ.: Θέλω να τονίσω πως οι ήρωες του βιβλίου είμαστε εμείς οι ίδιοι οι αναγνώστες, δεν διαφέρουμε από την Ιόλη, τον Φίλιππο, την Άννα και από τους υπόλοιπους, είμαστε όλοι άνθρωποι, σκόρπιες νότες στο πεντάγραμμο της ζωής.

*Το βιβλίο «Αξελερέ» της Ολυμπίας Θεοδοσίου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.

 

 

Related posts