Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
18 Σεπ 2021
Πολιτισμός

Όλγα Μουργελά : Η σχέση μου με το θέατρο είναι εντελώς υπαρξιακή!

 

Από τη συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη

Η Όλγα Μουργελά ξεκίνησε από τη Χώρα Αρκαδίας, ήρθε στην Αθήνα, εργάστηκε στον τραπεζικό χώρο, δημιούργησε οικογένεια και στη συνέχεια αποφάσισε να κυνηγήσει τ΄ όνειρό της, το θέατρο. Εγκατέλειψε μια σίγουρη καριέρα και αφοσιώθηκε στην υποκριτική τέχνη με την οποία η σχέση της είναι υπαρξιακή όπως μας τονίζει η ίδια.

 

ΕΡ. Όλγα γεννήθηκες στη Χώρα Αρκαδίας και μεγάλωσες στη Τρίπολη. Τι θυμάσαι πιο έντονα από τα παιδικά σου χρόνια;

ΑΠ. Τα όμορφα παιδικά μου χρόνια. Τα χρόνια της αθωότητας. Έζησα την αγάπη των γονιών μου, την ανεμελιά. Θυμάμαι τις γιορτάδες μέρες των Χριστουγέννων. Την απέραντη μαγεία των ημερών αυτών με τα κάλαντα, τα δώρα, τις γλυκές παρέες. Τα παιδικά μου χρόνια είχαν ισορροπία και αγάπη χωρίς τραυματικές εμπειρίες. Πάντα η σκέψη μου δραπετεύει σε αυτά σαν ιερό καταφύγιο γαλήνης και ηρεμίας.

 

ΕΡ. Ποιες ανησυχίες είχες ως έφηβη ως προς τον επαγγελματικό προσδιορισμό σου;

ΑΠ. Όπως όλοι νέοι της επαρχίας είχα και εγώ το πρόβλημα της άμεσης εργασίας. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς θέλω. Στο θέατρο είχα μια αδυναμία, έβλεπα παραστάσεις, αλλά δεν το είχα σκεφτεί επαγγελματικά.

 

ΕΡ. Για κάποια χρόνια εργάστηκες σε Τράπεζα. Τι σε έκανε να στραφείς προς ένα χώρο που δεν ήταν αυτό που ονειρευόσουν;

ΑΠ. Η ανάγκη για μια μόνιμη και σταθερή εργασία ήταν αναγκαία για να ζήσεις και μετά μπορείς να κάνεις όνειρα για το μέλλον. Η τράπεζα μου έδινε αυτή τη βεβαιότητα.

 

ΕΡ. Κάποια στιγμή αποφασίζεις να εγκαταλείψεις τη τράπεζα δηλαδή μια σίγουρη καριέρα και να σπουδάσεις στην ανώτερη Δραματική Σχολή «Θεατρική Τέχνη». Μετάνιωσες ποτέ;

ΑΠ. Όχι, ποτέ δε μετάνιωσα, αλλά και πριν εγκαταλείψω την τράπεζα είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το θέατρο σε διάφορα εργαστήρια και ερασιτεχνικές ομάδες. Αυτή μου η επαφή είχε σαν αποτέλεσμα να δοκιμάσω το θέατρο, έδωσα εξετάσεις στη Σχολή, πήγα πολύ καλά και αποφοίτησα με άριστα.

 

ΕΡ. Ποια ήταν η πρώτη θεατρική σου παράσταση και τι θυμάσαι από αυτήν;

ΑΠ. Από την πρώτη μου παράσταση «κομμάτια και θρύψαλα» του Γ. Σκούρτη θυμάμαι το απέραντο τρακ  της πρώτης μου επαφής με τον κόσμο. Βέβαια, λένε πως το τρακ σε συνοδεύει πάντα και είναι στοιχείο ευθύνης, εδώ όμως δε μιλάμε για απλό τρακ. Βέβαια, μετά το πρώτο δεκάλεπτο, φεύγουν όλα και γεμίζεις αυτοπεποίθηση. Είναι που λέμε το βάπτισμα του πυρός.

ΕΡ. Ακολούθησαν πολλές θεατρικές παραστάσεις. Πότε μια παράσταση θεωρείται επιτυχημένη;

ΑΠ. Έχω πάρει μέρος σε αρκετές παραστάσεις, μέγας κριτής είναι το κοινό. Όταν συντελεστές της σκηνής και η πλατεία, δηλαδή το κοινό, επικοινωνούν και συγκρούονται, αυτός που θα κυριαρχήσει είναι ο νικητής, ή οι ηθοποιοί ή το κοινό. Όταν οι ηθοποιοί κερδίζουν, η παράσταση είναι πετυχημένη αρέσει στο κοινό που την βλέπει. Παράσταση χωρίς κοινό είναι αποτυχία.

 

ΕΡ. Έχεις παίξει σε πολλά παιδικά θεατρικά έργα. Ποιο κοινό είναι πιο απαιτητικό, των ενηλίκων ή των παιδιών;

ΑΠ. Είναι δυο διαφορετικές περιπτώσεις. Άλλες οι απαιτήσεις του ενήλικου κοινού κι άλλες του παιδικού κοινού. Σημαντικό είναι ο σεβασμός του ηθοποιού και στους μεγάλους και στους μικρούς. Όλοι έχουν τη δική τους αισθητική και τις δικές τους απαιτήσεις. Πάντως θεωρώ ότι τα παιδιά πρέπει να τ΄ αντιμετωπίζεις με μεγαλύτερη ευαισθησία, γιατί στο μυαλουδάκι τους καταγράφονται πιο έντονα οι εικόνες από μια παράσταση.

 

ΕΡ. Έχεις ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία ως βοηθός σκηνοθέτη. Τι είναι καλύτερο, να βρίσκεσαι επάνω στη σκηνή ή πίσω από αυτή;

 ΑΠ. Φυσικά πάνω στη σκηνή. Η γοητεία της επαφής με το κοινό δεν αντικαθίσταται. Όμως και η σκηνοθεσία έχει τη δική της σημασία. Είναι  υπεύθυνη  δουλειά, γιατί πρέπει να αντιμετωπίσεις συνολικά ένα έργο και όχι ένα ρόλο. Στην σκηνοθεσία πρέπει να έχεις μια γενικότερη πολιτική–αισθητική και οικονομική γνώση του χρόνου που γράφτηκε και αναφέρεται το έργο αλλά και του χώρου που πραγματοποιείται η παράσταση. Πρέπει ακόμα να συντονίσεις όλα όσα συνθέτουν την παράσταση (ηθοποιοί–σκηνικός χώρος–μουσική–φωτισμός). Όλα έχουν, πρέπει να έχουν, την αρμονία τους για να έχεις και το σωστό αποτέλεσμα.

 

ΕΡ. Συμμετείχες στη παράσταση «Το φως που πάντα καίει» του Κώστα Βάρναλη σε σκηνοθεσία Βασίλη Κολοβού η οποία έφτασε μέχρι την Αυστραλία. Πως σας υποδέχθηκαν οι ομογενείς μας;

ΑΠ. Γενικότερα Η υποδοχή του κοινού σ’ αυτό το έργο ήταν απίστευτα ενθουσιώδης. Στην Αθήνα 2 χρόνια, στη Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Καλαμάτα, Χαλκίδα, Λιβαδειά και άλλες πόλεις ήταν το ίδιο. Αλλά αυτό που ζήσαμε στην Αυστραλία, (Σίδνεϊ και Μελβούρνη) ήταν μοναδικό. Είναι απίστευτο να βλέπεις 700 –800 θεατές όρθιοι να σε χειροκροτούν και να μη σε αφήνουν να φύγεις από τη σκηνή. Όταν δώσαμε την τελευταία παράσταση στη Μελβούρνη, οι εντυπώσεις ήταν τόσο θετικές που μας πρότειναν να μείνουμε και για άλλες παραστάσεις. Δυστυχώς όμως, την άλλη μέρα φεύγαμε και ήταν πολύ δύσκολη και δαπανηρή η αλλαγή των εισιτηρίων. Μας περιμένουν πάλι με το νέο μας έργο. Ελπίζουμε να τα καταφέρουμε να πάμε.

 

ΕΡ. Υπάρχει κάποια παράστασή που έχει ιδιαίτερη θέση στη καρδιά σου;

ΑΠ. Η παράσταση «το φως που (πάντα) καίει» του Κώστα Βάρναλη, σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία του Βασίλη Κολοβού, έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να δοκιμαστώ σε διαφορετικούς ρόλους.

 

ΕΡ. Διδάσκεις υποκριτική στο θεατρικό εργαστήρι «Αφύπνισης». Πιστεύεις ότι μπορούν να ξεπηδήσουν ταλέντα από ένα θεατρικό εργαστήρι;

ΑΠ. Διδάσκω υποκριτική και ορθοφωνία στο θεατρικό εργαστήρι «Αφύπνισης». Όσοι παρακολουθούν το θεατρικό εργαστήρι,  μπορούν να γίνουν καλοί θεατές, χωρίς να αποκλείεται, ότι κάποια παιδιά μπορεί ν΄ ακολουθήσουν επαγγελματικά το θέατρο. Ναι, το πιστεύω ότι από τέτοιους χώρους μπορούν να ξεπηδήσουν ταλέντα.

 

ΕΡ. Τη περίοδο που διανύουμε σε ποια θεατρική σκηνή σε συναντάμε;

ΑΠ. Στην παιδική σκηνή «Το θέατρο της ημέρας», στο έργο της Λένας Τερκεσίδου  «Οι σωματοφύλακές της κατσαρόλας», σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Μοντζολή. Είμαι  μαζί με εξαιρετικούς συναδέλφους, τον Ισίδωρο Σταμούλη, το Σωτήρη Χατζηνικολάου, τη Δανάη Δασκαλάκη και την βασική εμψυχώτρια του έργου Κάτια Μακρυκώστα.

 

ΕΡ. Ετοιμάζεσαι για κάποιο άλλο θεατρικό έργο;

ΑΠ. Έχουμε ξεκινήσει πρόβες για νέο έργο με σκηνοθέτη τον Βασίλη Κολοβό. Ακόμα όμως είμαστε στην αρχή και στον προγραμματισμό. Αργότερα θα μπορούμε να πούμε περισσότερα και για το έργο και για τις παραστάσεις.

 

Η Μαίρη Γκαζιάνη με την ηθοποιό Όλγα Μουργελά

ΕΡ. Αυτό τον καιρό, παίζεται στη σκηνή  του θεάτρου Studio Μαυρομιχάλη η παράσταση «Ερωτόκριτος» σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλα. Μας λες με ποιο τρόπο εμπλέκεσαι στη παράσταση;

ΑΠ. Μαζί με το σκηνοθέτη της παράστασης Μενέλαο Τζαβέλλα και με άλλους αξιόλογους ανθρώπους (όπως εσύ), είχα την ευθύνη της επιλογής των ηθοποιών και κάποιον οργανωτικών διαδικασιών. Πρέπει να διευκρινίσω ότι η σωστή και επιτυχημένη επιλογή των ηθοποιών, για κάθε ρόλο, είναι το κλειδί για μια δεμένη και καλή παράσταση . Είναι μια δύσκολη και πολύ υπεύθυνη δουλειά.

 

ΕΡ. Έχεις κάποιο όνειρο σε σχέση με το θέατρο που περιμένεις την κατάλληλη στιγμή για να το πραγματοποιήσεις;

ΑΠ. Θέλω να παίξω καλούς ρόλους, σε καλά έργα, αλλά δεν εξαρτάται από μένα. Το θέατρο είναι συλλογική δουλειά, αυτό είναι κυρίαρχο. Η προσωπική φιλοδοξία πάντα υπάρχει αλλά πρέπει να υπάρχουν οι συνθήκες για να πραγματοποιηθεί.

 

ΕΡ. Χρειάστηκε να κάνεις κάποιες θυσίες για την καριέρα σου; και μαζί με σένα να κάνει θυσίες και η οικογένειά σου;

ΑΠ. Όχι κάποιες, αλλά πολλές, κυρίως με την οικογένειά μου. Πάντως θυσίες ή παραχωρήσεις έξω από τις αρχές μου δεν έκανα ποτέ.

 

ΕΡ. Πως χαλαρώνεις;

ΑΠ. Ακούω μουσική, διαβάζω, συζητώ με τους δικούς μου ανθρώπους, κάνω αυτοκριτική προσπαθώντας να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη.

 

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Το θέατρο είναι σκληρή δουλειά, απαιτεί πολλά πράγματα. Όμως το βασικό είναι να μη χάσεις  τον εαυτό σου. Πρέπει να αντιστέκεσαι στους πειρασμούς και τις ευκολίες. Δεν υπάρχει επάγγελμα του ηθοποιού, υπάρχει η τρέλα, ο έρωτας, το πάθος για τη δημιουργία. Η σχέση μου με το θέατρο είναι εντελώς υπαρξιακή. Υπάρχω μέσα από αυτό, εκφράζομαι με αυτό και βασικά δε ζω χωρίς αυτό. Μαίρη μου ένα ευχαριστώ  από καρδιάς σ΄ εσένα, που είσαι πάντα δίπλα μας.

 

*** Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στο ΥΑΔΕΣ café-bar-restaurant  από τον Peter Tamas

 

https://www.facebook.com/Peter-Tamas-Photography-703420489707592/?fref=ts

 

Μαίρη ΓκαζιάνηΓεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

 

 

Related posts