Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
21 Μαρ 2019
Πολιτισμός

Ο συγγραφέας Αντώνης Αντωνιάδης μιλάει για το βιβλίο του ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

 Ο Αντώνης Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Άλτενα της Γερμανίας. Αποφοίτησε από τη σχολή Φυσικοθεραπείας του Βελιγραδίου. Το διάστημα 2000-2004 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού «Άβατον», ενώ από το 2004 είναι διευθυντής του περιοδικού «Μυστική Ελλάδα». Το 2003 οργάνωσε την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς «Άγνωστες Πύλες» που προβλήθηκε στην ΕΤ3. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά βιβλία και επίσης έχει επιμεληθεί ανάλογο αριθμό βιβλίων άλλων συγγραφέων. Έχει γράψει τις μελέτες Δελφοί, οι Πολιτικοί Σχεδιασμοί του Ιερατείου και Παράξενες Διηγήσεις Αρχαίων Ελλήνων. Επίσης τα ιστορικά μυθιστορήματα Ο Λύκος της Σπάρτης και το Εκστρατεία στην Έρημο, τα οποία κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία και στην Ιταλία, όπως και το μυθιστόρημα μυστηρίου Δαιμόνιος Βάκχος.

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κύριε Αντωνιάδη γεννηθήκατε στη Γερμανία, σπουδάσατε Φυσικοθεραπεία στο Βελιγράδι, σήμερα ζείτε μόνιμα στη Δράμα, εργαστήκατε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού Άβατον και στη συνέχεια ως διευθυντής του περιοδικού Μυστική Ελλάδα, οργανώσατε την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς «Άγνωστες Πύλες» και επιπλέον ασχολείστε με τη συγγραφή. Πώς αισθάνεστε στον απολογισμό των όσων έχετε κάνει μέχρι σήμερα;

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ: Νομίζω ότι κάπου στην ηλικία μου ήταν και ο Ιούλιος Καίσαρας όταν στάθηκε μπροστά σ’ ένα άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και είπε ότι ο Αλέξανδρος μέχρι τα 30 του είχε κάνει τόσα πράγματα που ο ίδιος δεν είχε πιθανότητες να τα κάνει. Βέβαια μετά έγινε κι εκείνος το ίδιο πασίγνωστος με τα δικά του κατορθώματα. Θέλω να πω ότι η ζωή είναι σαν ταξίδι, οτιδήποτε κάνουμε άλλοτε μας φαίνεται λίγο κι άλλοτε πολύ, αναλόγως τον χρόνο της ανασκόπησης και πάντα σε εξάρτηση με τις γνώσεις που αποκτούμε. Εύχομαι να έχω κι άλλους δρόμους μπροστά μου. 

Μ.Γ.:Μετά από μελέτες και λογοτεχνικά βιβλία καταλήξατε να γράψετε το «Νεκρονομικόν-Το χειρόγραφο των νεκρών». Κατά πόσο σας επηρέασαν οι «Άγνωστες Πύλες» στο ν’ αποφασίσετε να γράψετε το βιβλίο;

Α.Α.: Αν με το «Άγνωστες Πύλες» εννοείς την αναζήτηση απαντήσεων για το «άγνωστο» που μας περιβάλλει νομίζω ότι οι διάφορες ιστορικές-θρησκευτικές-ψυχολογικές-κοινωνικές μελέτες που είχα γράψει παλαιότερα σε διάφορα βιβλία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη συγγραφή του Νεκρονομικού. Θα μπορούσα να πω μάλιστα ότι έχουν μια γραμμική συνοχή η οποία καταλήγει στο Νεκρονομικόν. Για παράδειγμα, σε συνδυασμό πάντα με τα διάφορα άρθρα, έχω γράψει σε χρονολογική σειρά τα εξής κεφάλαια σε συλλογικά βιβλία: Βουντού η Παρεξηγημένη Θρησκεία, Η Μαγεία στο Ισλάμ, Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, Νεκρομαντεία, Η Ιερή Γεωγραφία του Άδη, Θαύματα, Οι Γυναίκες στο Βυζάντιο, Οι Δούλοι του Θεού, στη συνέχεια έγραψα το βιβλίο Παράξενες Διηγήσεις Αρχαίων Ελλήνων και στο τέλος το Νεκρονομικόν. Επηρεασμένος μάλιστα από αυτές τις μελέτες έδωσα στο μυθιστόρημα μεγαλύτερο βάθος και περισσότερη παραστατικότητα παρουσιάζοντας μέσα σ’ αυτό φιλοσοφικά, ιστορικά και θρησκευτικά ζητήματα.

 

Μ.Γ.: Αμπντούλ Αλχαζρέντ, Χ. Φ. Λάβκραφτ, Αντώνης Αντωνιάδης. Ποια είναι η πορεία του Νεκρονομικού;

Α.Α.: Ο Αμπντούλ Αλχαζρέντ είναι ο φανταστικός συγγραφέας του περιβόητου Αλ Αζίφ, το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά και μετονομάστηκε σε Νεκρονομικόν από τον Θεόδωρο Φιλήτα. Ο Χ. Φ. Λάβκραφτ είναι ο Αμερικανός συγγραφέας ιστοριών τρόμου που τον προηγούμενο αιώνα φαντάστηκε και έγραψε στα βιβλία του το όλο θέμα με σκοπό να προσφέρει στους αναγνώστες του ανατριχίλες και εφιάλτες. Εγώ με τη σειρά μου φαντάστηκα και έγραψα τις περιπέτειες που είχε ο Θεόδωρος Φιλήτας κατά την εύρεση και τη μετάφραση του Νεκρονομικού. 

Μ.Γ.: Τι σας έκανε ν’ ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο θέμα;

Α.Α.: Ο βαρύγδουπος και ανατριχιαστικός τίτλος Νεκρονομικόν προκαλεί έλξη και ερεθίζει τη φαντασία των συγγραφέων και όχι μόνο. Στα εφηβικά μου χρόνια είχα διαβάσει πολλά διηγήματα διάφορων συγγραφέων που επηρεασμένοι από τον Λάβκραφτ αναφέρονταν στο «τρομακτικό και απαγορευμένο βιβλίο που όποιος το διαβάζει πεθαίνει» και με τη φαντασία μου προσπαθούσα να το προσεγγίσω, να το δω και να το διαβάσω, όχι για να πεθάνω φυσικά, αλλά για να μάθω τα μυστικά που έκρυβε. Πολλά χρόνια αργότερα, σε μια φάση αναζήτησης συγγραφικού θέματος, το ανέσυρα από τη λήθη και κάθισα να γράψω πια τη δική μου ιστορία πάνω σ’ αυτό. 

Μ.Γ.: Γνωρίζετε αν άλλοι συγγραφείς έχουν ασχοληθεί να γράψουν Νεκρονομικόν επηρεασμένοι από τον Αμπντούλ Αλχαζρέντ ή τον Χ. Φ. Λάβκραφτ;

Α.Α.: Πάρα πολλοί! Ήδη από την εποχή που ζούσε ο Λάβκραφτ πολλοί φίλοι του συγγραφείς δανείστηκαν την ιδέα του και έγραψαν σχετικά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια ολόκληρη νέα μυθολογία. Ο Λαβκραφτικός κύκλος των συγγραφέων εκείνης της εποχής επηρέασε τους κατοπινούς και όχι μόνο. Οι ίδιοι οι αναγνώστες πίστεψαν ότι το Νεκρονομικόν είναι αληθινό βιβλίο κι άρχισαν να το ψάχνουν σε βιβλιοθήκες, μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Στη συνέχεια, όπως γίνεται συνήθως, βρέθηκαν κι εκείνοι που βλέποντας ότι η υπόθεση μπορεί να τους φέρει χρήματα, γυναίκες και δόξα, βγήκαν και διέδωσαν είτε ότι διάβασαν το πραγματικό Νεκρονομικόν είτε ότι το κατέχουν. Οι πιο αετονύχηδες κάθισαν και συνέγραψαν βιβλία τα οποία περιείχαν αποκρυφιστικές γνώσεις, μαγικές θεωρίες και τελετές, τα ονόμασαν Νεκρονομικά και τα μοσχοπούλησαν στους αφελείς. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα που υπάρχουν δεκάδες βιβλία με τον τίτλο Νεκρονομικόν και κάποια απ’ αυτά τα πλασάρουν σαν το γνήσιο-φανταστικό.

Μ.Γ.: Πού νομίζετε ότι οφείλεται η μεγάλη διάδοσή του;

Α.Α.: Τα πρώτα χρόνια οφειλόταν στην τρομακτική επίδραση που έχει ο τίτλος και η αναφορά ότι περιέχει φοβερά μυστικά. Οι αναγνώστες ιστοριών τρόμου λάτρεψαν την ιδέα ενός τόσο τρομακτικού βιβλίου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα κι άλλοι συγγραφείς να γράψουν για το Νεκρονομικόν, αλλά και να εμπνευστούν από αυτό παρόμοια βιβλία όπως το Βιβλίο του Έιμπον, το Ακατονόμαστες Λατρείες, το Βιβλίο του Σκώληκα και άλλα, τα οποία όμως δεν βρήκαν την ίδια αποδοχή με το Νεκρονομικόν. Στη συνέχεια η μανία των αναγνωστών να βρούνε το αληθινό Νεκρονομικόν έφερε την τάση στους διάφορους μελετητές να αφήνουν μισόλογα για την πιθανή ύπαρξή του και τους πονηρούς να πουλάνε ψεύτικα βιβλία σαν αληθινά. Αργότερα η όλη υπόθεση έφερε νέους μελετητές που προσέθεταν δήθεν καινούργια στοιχεία και άλλους αετονύχηδες που πουλούσαν νέα Νεκρονομικά. Τέλος, από τη δεκαετία του ’90 μπήκε κι αυτό στο μάρκετινγκ της αγοράς, όπως όλα. Ένας ακόμη λόγος όμως είναι ότι με την πάροδο του χρόνου το Νεκρονομικόν απέκτησε μια ξεχωριστή θέση στο φαντασιακό των αναγνωστών, μοιάζει πια με τη φιλοσοφική λίθο των αλχημιστών ή το ιερό δισκοπότηρο που ψάχνουν όλοι για να κερδίσουν μέσω αυτού την αθανασία. 

Μ.Γ.: Έχετε διαβάσει την ελληνική μετάφραση του πρωτότυπου Αλ Αφίζ;

Α.Α.: Ίσως σε κάποιο όνειρο. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις από εκείνους που δεν γνωρίζουν θα τονίσω ότι το Αλ Αζίφ, ο αραβικός τίτλος του Νεκρονομικού, είναι προϊόν φαντασίας του συγγραφέα Χ.Φ. Λάβκραφτ. Ο Λάβκραφτ όπως ανάφερα ήδη φαντάστηκε την ιστορία ενός τρομακτικού βιβλίου, του έδωσε όνομα, ονόμασε και τον φανταστικό συγγραφέα του και στη συνέχεια έγραψε μια περίληψη της φανταστικής του ιστορίας. Αυτό το φανταστικό δημιούργημα όμως ενθουσίασε κάποιους αναγνώστες, οι οποίοι, χωρίς να γνωρίζουν καν τη διαδικασία της φαντασίας, πίστεψαν ότι είναι πραγματικό βιβλίο και άρχισαν να το αναζητούν. Ε και όπου υπάρχει ζήτηση εμφανίζεται και η προσφορά, με αποτέλεσμα αρκετοί για να εκμεταλλευτούν την αφέλεια των αναγνωστών άρχισαν να παρουσιάζουν διάφορα βιβλία με τον τίτλο Νεκρονομικόν και να τα πουλάνε. Έτσι δημιουργήθηκε και η εντύπωση ότι ίσως κάπου να υπάρχει το αληθινό, εκείνο δηλαδή που ενέπνευσε τον Λάβκραφτ να γράψει για το φανταστικό. Αυτό όλο όμως οφείλεται στο ότι πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν τη διαδικασία της φαντασίας, γιατί νομίζουν ότι εάν δεν υπάρχει κάτι τότε δεν μπορείς να το περιγράψεις, ξεχνώντας ότι όλος ο τεχνολογικός πολιτισμός που αναπτύξαμε δεν υπήρχε, αλλά τον φανταστήκαμε πρώτα και μετά τον φτιάξαμε, π.χ. τα κινητά τηλέφωνα με κάμερες τις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80 ήταν απλώς επιστημονική φαντασία. Για να φανταστούμε κάτι δεν χρειάζεται να το δούμε ή να υπάρχει, αλλά να το έχουμε ανάγκη ή απλώς να φανταστούμε ότι υπάρχει επειδή το θέλουμε.

 

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας θεωρείται επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Υπάρχουν αλήθειες μέσα στις σελίδες του;

Α.Α.: Εκτός από τους φανταστικούς χαρακτήρες και την υπόθεση, όλα τα υπόλοιπα είναι βασισμένα σε αληθινά γεγονότα, συνθήκες και καταστάσεις. Αναφέρονται πολλά αληθινά πρόσωπα, όπως αυτοκράτορες, πατριάρχες, φιλόσοφοι, άγιοι της Εκκλησίας και άλλοι, όπως και οι βίοι τους. Γενικώς όλο το πλαίσιο είναι βασισμένο στα ιστορικά δεδομένα της εποχής ώστε να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο αληθοφανές. Επίσης οι υπαρξιακές, ψυχικές και κοινωνικές αλήθειες που ισχύουν σήμερα ίσχυαν και τότε. 

Μ.Γ.: Πώς πιστεύετε ότι αντιδρά ο άνθρωπος στο άγνωστο;

Α.Α.: Με φόβο και περιέργεια. Αν κάνουμε μια αναδρομή στην Ιστορία της Ανθρωπότητας θα δούμε ότι ο φόβος και η περιέργεια μας προς το άγνωστο μας έκαναν να πηγαίνουμε πάντα ένα βήμα παραπέρα, να καταφέρνουμε, να ανακαλύπτουμε, να δημιουργούμε και τελικά να φτάσουμε στο σήμερα, ενώ αύριο να πάμε ακόμα μακρύτερα είτε μέσα στο διάστημα είτε προς την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής μας. Ωστόσο ο φόβος του αγνώστου δεν προκαλεί την ίδια διάθεση σε όλους τους ανθρώπους, η πλειονότητα αδυνατεί να τον παλέψει ώστε να τον νικήσει. Αντιθέτως ο φόβος τους παγώνει, τους κοκαλώνει και τους ακινητοποιεί με αποτέλεσμα να φέρνουν και να δημιουργούν συνεχώς προσκόμματα, να επιβάλλουν απαγορεύσεις και να εμποδίζουν εκείνους που παρά το τρέμουλο που νοιώθουν θέλουν να φωτίσουν τα σκοτάδια και να εξερευνήσουν το άγνωστο. Γι’ αυτό άλλωστε η Ιστορία μας βασίζεται σ’ εκείνους που πάλεψαν και νίκησαν. 

Μ.Γ.: Όσο κι αν έψαξα στο διαδίκτυο δεν βρήκα πληροφορίες για τον Θεόδωρο Φιλήτα. Εσείς καταφέρατε ν’ ανακαλύψετε πληροφορίες ή αρκεστήκατε στη μυθοπλαστία;

Α.Α.: Πράγματι δεν υπάρχουν πληροφορίες. Άλλωστε ο Λάβκραφτ στην περίληψη της ιστορίας του Νεκρονομικού αναφέρει μονάχα μια πρόταση: το 950 μ.Χ. ο Θεόδωρος Φιλήτας μετέφρασε το Αλ Αζίφ στα ελληνικά και το ονόμασε Νεκρονομικόν. Η χρονολογία και το όνομα ήταν τα μόνα στοιχεία που είχα ώστε να δημιουργήσω τον χαρακτήρα και να φανταστώ τις περιπέτειές του. Τα διάφορα άλλα φανταστικά στοιχεία που αναφέρει ο Λάβκραφτ, όπως ότι ο Αμπντούλ Αλχαζρέντ σκοτώθηκε στην Δαμασκό από κάποιο τέρας, ενώθηκαν με ιστορικά γεγονότα της εποχής με αποτέλεσμα να βγει η υπόθεση του βιβλίου.

 

Μ.Γ.: Ποιο σημείο του βιβλίου σας δυσκόλεψε και ποιο αγαπήσατε περισσότερο;

Α.Α.: Το δυσκολότερο ήταν ο ίδιος ο Θεόδωρος Φιλήτας. Όπως ανάφερα ο Λάβκραφτ δεν γράφει τίποτα άλλο εκτός από το όνομα. Παρ’ όλα αυτά επειδή δεν ήταν δική μου έμπνευση, δηλαδή δεν τον είχα φανταστεί εγώ έστω και σαν όνομα μονάχα, μου ήταν δύσκολο να τον πλάσω στο μυαλό μου, με αποτέλεσμα να κάνω δυο αποτυχημένες προσπάθειες πριν την τελική μορφή που κυκλοφόρησε. Στην πρώτη προσπάθεια για να χτίσω τον χαρακτήρα και την ιστορία έπιασα τον Θεόδωρο από την εφηβική του ηλικία, ενώ στη δεύτερη από τα τριάντα του. Έτσι, παρ’ όλο που είχα γράψει αρκετά κεφάλαια, τα απέρριψα και έγραψα την τελική του μορφή. Όσο για τα αγαπημένα σημεία είναι πολλά. Ένα από αυτά είναι η διαφορετική οπτική απέναντι στα γεγονότα, όπου μπροστά στη μεταφορά ενός πτώματος ο Θεόδωρος σκέφτεται τον θάνατο και τα μυστήριά του, ενώ ο φίλος του ο Λέων, όντας ερωτευμένος με τη Ρεβέκκα, σκέφτεται τη ζωή και τον έρωτα. Ωστόσο ένα κεφάλαιο που με ενθουσίασε καθώς το έγραφα είναι το προτελευταίο του βιβλίου, όπου γίνεται πραγματικός χαμός από δράση και πρόσωπα. Πανζουρλισμός! 

Μ.Γ.: Δεδομένου ότι ασχοληθήκατε με τις «Άγνωστες Πύλες», πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν;

Α.Α.: Η θεωρία φαντάζει απίθανη, ελκυστική μεν αλλά απίθανη δε. Ωστόσο όπως γράφω και στο βιβλίο υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας όπου το απίθανο γίνεται πιθανό και το παράλογο η μόνη λογική μας επιλογή. 

Μ.Γ.: Κατά τη γνώμη σας, η φιλοσοφία ή η θρησκεία επηρεάζει περισσότερο τους ανθρώπους;

Α.Α.: Θα ήθελα να το αρνηθώ, αλλά δυστυχώς παγκοσμίως είναι η θρησκεία αυτή που επηρεάζει περισσότερο τους ανθρώπους. Τους επηρέαζε και συνεχίζει παρά την εξέλιξη και την ανάπτυξη των γνώσεών μας. Η φιλοσοφία ήταν και είναι το πλατύσκαλο της Επιστήμης. Η σφοδρή όμως πολεμική που δέχτηκε από τη θρησκεία από τα βρεφικά της χρόνια, την περιέβαλλε με στερεότυπα και προκαταλήψεις που παραμένουν και σήμερα και βλέπουμε ότι οι άνθρωποι την αποστρέφονται, παρά τις γνώσεις που αποκτήσαμε. Αυτή βέβαια η συμπεριφορά και η νοοτροπία απέναντί της οφείλεται στα ιδεοληπτικά σχήματα τα οποία πρωτοσχηματίστηκαν στους αρχαίους χρόνους και συνεχίζουν να επηρεάζουν τους ανθρώπους λόγω των διαστρεβλώσεων που επικρατούν. Βλέπουμε δηλαδή ότι οι ίδιες διαστρεβλώσεις που επικρατούσαν στους αρχαίους απέναντι στην Επιστήμη συνεχίζουν να ισχύουν και σήμερα. Κι ενώ μέσω της φιλοσοφίας και της Επιστήμης οι άνθρωποι καταφέραμε να επεκτείνουμε τη ζωή μας, να καλυτερεύσουμε τις συνθήκες διαβίωσής μας, να εξηγήσουμε φαινόμενα που κάποτε προκαλούσαν φόβο, να θεραπεύσουμε ασθένειες που κάποτε σκότωναν κατά χιλιάδες, είμαστε έτοιμοι να πράξουμε το χειρότερο και να επιστρέψουμε στη Λίθινη Εποχή επειδή θα βρεθούν κάποιοι ιερείς ή φανατικοί που θα κηρύξουν ότι ο θεός ή τα θρησκευτικά δόγματα λένε άλλα. Και δεν αναφέρομαι μονάχα στα μουσουλμανικά κράτη, μήτε καν στο προβλέψιμο θεοκρατικό μέλλον της Ευρώπης, αλλά στην τωρινή Δύση, η οποία φαινομενικά μόνο θεωρεί ότι έχει βγει από το δεισιδαιμονικό της παρελθόν. Όποιος καθίσει και εξετάσει τα στατιστικά στοιχεία θα ανακαλύψει ότι οι Ευρωπαίοι μπορεί μεν να μην επηρεαζόμαστε τόσο από τον Χριστιανισμό, αλλά όσοι τον απέρριψαν μέσω των γνώσεων που απόκτησαν, αντί να ξεφύγουν από το ιδεοληπτικό του μαντρί, πήγαν και χώθηκαν σε κάποιο άλλο είτε θρησκευτικό είτε παραθρησκευτικό είτε και παραφυσικό, με αποτέλεσμα να συνεχίζει αμείωτο το ποσοστό των ιδεοληπτικών να αντιπαλεύει την Επιστήμη και τη φιλοσοφία εκεί όπου δεν συμφέρει την προσωπική του οπτική. Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου: είναι άλλο η πίστη στον θεό και άλλο η πίστη σε δόγματα και μύθους των ανθρώπων για τον θεό, οι θρησκείες περιέχουν και τα δυο, μόνο που τα δόγματα και οι μύθοι τους προέρχονται από πανάρχαιες εποχές όταν επικρατούσαν απίστευτες δεισιδαιμονίες και η γνώση για τη Φύση και τον άνθρωπο ελάχιστη, τα οποία δεν απορρίφτηκαν με την πάροδο του χρόνου ως ανοησίες αμόρφωτων αλλά διατηρούνται σαν ιερός θεϊκός λόγος με αποτέλεσμα να συνεχίζουν να επηρεάζουν αρνητικά τους σύγχρονους ανθρώπους και να τους οδηγούν σε αντιφάσεις και παρανοϊκές καταστάσεις.

 

Μ.Γ.: Τι αποκομίζει ο αναγνώστης από το βιβλίο σας, γνώσεις, προβληματισμό ή απλά μια ευχάριστη αναγνωστική διαδρομή;

Α.Α.: Ελπίζω όλα αυτά που αναφέρεις. Οι κριτικές που ακούω και διαβάζω φανερώνουν ότι οι αναγνώστες ενθουσιάζονται.

Μ.Γ.: Γιατί επιλέξατε να εκδοθεί το Νεκρονομικόν πρώτα στην Αμερική και μετά στην Ελλάδα;

Α.Α.: Λόγω θέματος και οικονομικής κρίσης. Θεώρησα δηλαδή ότι ως θέμα δεν θα βρει μεγάλη ανταπόκριση στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, γιατί ο τίτλος και μόνο για πολλούς συμπατριώτες μας φαντάζει αντιχριστιανικός, ενώ ταυτόχρονα οι αναγνώστες βιβλίων φαντασίας στην Ελλάδα είναι συγκριτικά με άλλα κράτη ελάχιστοι. Έτσι, επειδή το έγραψα μέσα στην κρίση, όταν οι εκδοτικοί οίκοι μείωσαν αισθητά τον αριθμό των βιβλίων που κυκλοφορούσαν, σκέφτηκα ότι θα είχε περισσότερη τύχη στις ΗΠΑ παρά στην Ελλάδα.

 

Μ.Γ.: Στο βιβλίο σας υπάρχουν πολύ έντονες εικόνες και περιγραφές. Θα θέλατε να το δείτε στη μεγάλη οθόνη;

Α.Α.: Το εύχομαι. Αν γνωρίζεις κάποιον παραγωγό ή σκηνοθέτη να το στείλουμε ίσως το όνειρο να γίνει πραγματικότητα. 

Μ.Γ.: Θα υπάρξει συνέχεια στο Νεκρονομικόν ή πιστεύετε ότι ολοκληρώσατε με «Το χειρόγραφο των νεκρών»;

Α.Α.: Η αλήθεια είναι ότι έχω σκεφτεί δυο συνέχειες για να βγει τριλογία, ωστόσο δεν είναι ακόμα στις επόμενες προτεραιότητές μου. 

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Α.Α.: Ευχαριστώ κι εγώ για τις όμορφες ερωτήσεις και τις ευχές σας.

*Το μυθιστρόρημα «ΝΕΚΡΟΝΟΜΙΚΟΝ» του συγγραφέα Αντώνη Αντωνιάδη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ.

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.       

 

 

Related posts