Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
09 Δεκ 2019
Πολιτισμός

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καρατζιάς μιλάει στο NOW24!

Απέχει παρασάγγας από οτιδήποτε εύπεπτο και επιφανειακό. Επιλέγει στη δουλειά του τη βαθύτητα, το δεύτερο ή και τρίτο επίπεδο και κάθε φορά, κατόπιν σκληρής προετοιμασίας, επικοινωνεί στον αποδέκτη-θεατή ένα έργο που θρέφει τον νου με πολλή σκέψη ενώ παράλληλα τη συνείδηση με πολύ προβληματισμό. Ακούραστος, επίμονος και ίσως -κατά τα αμερικάνικα κριτήρια- ρετρό ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καρατζιάς μιλάει στο NOW24 για την επιτυχία του σκληρού έργου «The curing room», το γυμνό θέαμα, τα ένστικτα επιβίωσης, τη σύγχρονη εποχή αλλά και για τα μελλοντικά του σχέδια.

Συνέντευξη στον Κυριάκο Κουζούμη.

Κ.Κ: Γιατί επέλεξες ένα τέτοιο έργο που αναδύει τη σκληρότητα σε μία εποχή που ίσως το κοινό να έχει ανάγκη από ηρεμία και χαλάρωση; Πιστεύεις πως η τέχνη οφείλει να επιτίθεται με ανάλογα θεάματα έχοντας ως στόχο τον προβληματισμό;

Δ.Κ: Υπάρχει μια μερίδα του κοινού που αναζητά διασκέδαση, ψυχαγωγία, ηρεμία χαλάρωση. Κι ένα άλλο κοινό που ψάχνει πολύ πιο «δύσπεπτα», πολύ πιο «δύσκολα» θεάματα. Σαφώς και το The curing room απευθύνεται στο δεύτερο. Είναι ένα έργο έντονα πολιτικοποιημένο, σκληρό, μα ταυτόχρονα τόσο ανθρώπινο και συγκινητικό. Για μας δεν είναι επίθεση, αλλά λύτρωση. Κι ελπίζω και για όλους τους ανθρώπους που το παρακολούθησαν και θα συνεχίσουν να το παρακολουθούν.

Κ.Κ: Πρόκειται για αληθινή ιστορία. Πώς ήρθε στο φως; Και ποιο στοιχείο της ήταν αυτό που σε έπεισε πως άξιζε τον κόπο να τη μεταφέρεις (μεταφρασμένη) σε ελληνικό θέατρο;

Δ.Κ: Έγινε μελέτη και πραγματεία πάνω σε μια μαρτυρία από κάποιους Ρώσους στρατιώτες στη Νότια Πολωνία το 1944, που βρήκαν κάποιους άλλους συστρατιώτες τους, οι οποίοι ήταν κλεισμένοι από τους Ναζί σε ένα κελάρι ενός μοναστηριού για 40 μέρες, στα τελειώματα του Β’ παγκοσμίου Πολέμου. Αυτή η μελέτη έπεσε στα χέρια του συγγραφέα David Ian Lee κι έτσι έγραψε το έργο. Ένα υπέροχο, καλογραμμένο αντιπολεμικό δράμα. Το έργο και ό,τι ήταν βασισμένο σε αυτή την απίστευτη ιστορία επιβίωσης ήταν αρκετά για να μεταφερθεί στη σκηνή.

Κ.Κ: Τα ένστικτα επιβίωσης πρωτοστατούν στο έργο. Ποια αντίστοιχα ένστικτα βρίσκεις να εξωτερικεύονται στη σύγχρονη εποχή;

Δ.Κ: Και μόνο συμβολικά αν το πάρουμε η «ανθρωποφαγία» είναι μέρος της καθημερινότητας μας εδώ και 10 χρόνια. «Ο θάνατος σου η ζωή μου». Με όλα τα παρακλάδια και τα νοήματα που μπορεί να έχει αυτή η φράση.

Κ.Κ: Όποιος παρακολουθήσει την παράσταση θα συμφωνήσει πως το γυμνό θέαμα περνά σε δεύτερη μοίρα, εφόσον η ουσία του έργου, οι σκηνές που εκτυλίσσονται και το κείμενο-σενάριο, κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Συμφωνείς τελικά πως το γυμνό δεν είναι δα και τόσο ισχυρός μαγνήτης έλξης του θεατή;

Δ.Κ: Αντίθετα θεωρώ ότι είναι αποτρεπτικό για τους θεατές αν δεν έχει πολύ σοβαρό λόγο ύπαρξης. Στην εποχή μας έχουμε χορτάσει γυμνό. Άλλες είναι οι ανάγκες μας πια. Κανείς δεν θα σηκωθεί από το σπίτι του για να δει μια παράσταση μόνο και μόνο επειδή έχει γυμνό. Είκοσι χρόνια πριν μπορεί και να ήταν κάτι σοκαριστικό, μέχρι και κίνητρο για να πας στο θέατρο. Όχι όμως πια.

Φωτό: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Κ.Κ: Πες μου δυο λόγια για την εποχή στην οποία διαδραματίζεται το έργο;

Δ.Κ: Νότια Πολωνία. Β’ Παγκόσμιος πόλεμος. Άνοιξη του 1944. Μια εποχή ανεξάντλητη για όλες τις τέχνες. Άγρια. Ακόμη μετράμε πληγές από έναν τόσο μεγάλο πόλεμο.

Κ.Κ: Κρίνεις πως αν συνέβαινε κάτι ανάλογο και σήμερα, οι αντιδράσεις των προσώπων που θα ήταν εγκλωβισμένοι σε ένα κελί, θα ήταν οι ίδιες (δολοφονία, ανθρωποφαγία κτλ) ή πως θα επεδείκνυαν υπομονή ώστε κάποιος από μηχανής θεός να τους απελευθέρωνε;

Δ.Κ: Η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. Και το ένστικτο επιβίωσης είναι τόσο δυνατό που δυστυχώς, είμαι σίγουρος, πως οι αντιδράσεις θα ήταν ίδιες με των στρατιωτών σε εκείνο το κελάρι το 1944.

Κ.Κ: Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος κατά τη γνώμη σου ώστε να ζήσει;

Αν κρίνω από την Ιστορία και τα χιλιάδες περιστατικά που έχουν καταγραφεί, σίγουρα στα άκρα. Πολύ εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να μεταμορφωθεί σε θηρίο, για να προστατέψει τη ζωή του και τη ζωή όσων αγαπάει. Το αντίθετο θα ήταν έως και παράλογο.

Κ.Κ: Σήμερα πολλοί παλεύουν για το ζην, εφόσον λόγω της κρίσης το ευ ζην φαντάζει πολυτέλεια. Τι θα είχες να πεις σε κάποιον σύγχρονο συμπολίτη σου που πεινά ή γενικότερα μαστίζεται από ένδεια κάθε μορφής;

Δ.Κ: Τίποτα δεν μπορείς να πεις σε αυτές τις περιπτώσεις. Δεν χωράνε λόγια, συμβουλές, παρηγοριές σε έναν άνθρωπο που πεινάει. Μόνο να βοηθήσεις μπορείς. Αν μπορείς. Με όποιον τρόπο.

Κ.Κ: Τι ευθύνες θα απέδιδες στους πολιτικούς για τα όσα βιώνουν οι πολίτες μιας χώρας; Θα τους ζητούσες τα «ρέστα» εφόσον οι συνθήκες διαβίωσης αγγίζουν ή ακόμα και μειώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια;

Δ.Κ: Τη μεγαλύτερη ευθύνη. Και αμέσως μετά σε όλους μας. Όλοι μας έχουμε το μερίδιο μας. Κανείς δεν είναι αθώος. Όλοι μας με κάποιον τρόπο φταίμε που έφτασε η χώρα μας σε αυτό το στάδιο.

Κ.Κ: Πες μου μια αντίδραση θεατή που είδε την παράσταση και την ξεχώρισες καθώς και τον λόγο…

Δ.Κ: Είναι τόσο πολλές και τόσο διαφορετικές οι αντιδράσεις. Σοκ, συγκίνηση, δέος. Πιο σημαντικά τα λόγια μιας 85χρονης κυρίας, που βγήκε με δάκρυα στα μάτια «αν δεν ζήσεις πόλεμο, δεν μπορείς να καταλάβεις τι πέρασαν εκείνα τα παιδιά εκεί μέσα. Τι σημαίνει να χεις το θάνατο παρέα και να ψάχνεις κάτι, οτιδήποτε για να χορτάσεις την πείνα σου. Μεγάλο κακό ο πόλεμος παιδί μου, το μεγαλύτερο».

Κ.Κ: Πες μου μία φράση του έργου που σε εκφράζει τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο.

Δ.Κ: «Όλοι είμαστε ικανοί για τις μικρές μας θηριωδίες». Όλοι μας είμαστε ικανοί για τα καλύτερα και τα χειρότερα. Στο χέρι μας είναι να αποφασίσουμε ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε.

Κ.Κ: Μελλοντικά σχέδια;

Δ.Κ: Πέρα από το The curing room εδώ και ένα μήνα παρουσιάζεται στο Vault και η δεύτερη παράσταση μας οι «Φυλακισμένες», των Ignacio del Moral & Verónica Fernández, με έναν 16μελή θίασο. Ισπανία, χειμώνας του 1950, μετά τον εμφύλιο. Η Δικτατορία του Φράνκο στην εξουσία. Συνεργασία Εκκλησίας και Φασιστών. Καθολικισμός. Γυναικείες Φυλακές μέσα σε ένα Μοναστήρι. Κρύο, πείνα, αρρώστιες, απομόνωση, κακοποίηση, βία, θάνατος. Γυναίκες φυλακισμένες. Κάποιες για πολιτικούς λόγους, όπως η κουμουνίστρια και η αναρχική, κι άλλες για κλεψιές, πορνεία, μοιχεία, παράνομες εκτρώσεις, φόνους, κάποια που σκότωσε τον άντρα της και άλλη που έπνιξε το μωρό της. Χαίρονται, γελάνε, ερωτεύονται, ονειρεύονται, ελπίζουν, προσεύχονται, ραδιουργούνε, θυμώνουν, γκρινιάζουν, τσακώνονται, απελπίζονται, κλαίνε, πονάνε, αλλά πάντα συμπαραστέκονται η μία στην άλλη. Επιθυμούν το πολυτιμότερο αγαθό, την ελευθερία τους, ένα καινούργιο ξεκίνημα, μια νέα αρχή. Οι ακραίες συνθήκες και τα ακραία πάθη, οδηγούν σε ακραίες συμπεριφορές. Μια χάρη από τον επίσκοπο που διεκδικούν όλες. Ένα καταστροφικό επισκεπτήριο. Ένοχα μυστικά βγαίνουν στο φως. Και μετά μια σειρά από αποκαλύψεις και ανατροπές που οδηγούν στο τραγικό τέλος…

Δυο λόγια για το έργο…

Άνοιξη 1944. Νότια Πολωνία. Πριν αποχωρήσουν τα Ναζιστικά στρατεύματα αιχμαλωτίζουν μια διμοιρία Ρώσων στρατιωτών. Τους σκοτώνουν όλους εκτός από επτά άνδρες, που κλειδώνουν γυμνούς, χωρίς φαγητό και νερό στο κελάρι ενός άδειου Μοναστηριού. Την ελπίδα, θα τη διαδεχτεί η ένταση, ο θυμός, η άρνηση, ο φόβος, η απόγνωση, η απελπισία. Ο εγκλεισμός, η πείνα και η δίψα, το ένστικτο της επιβίωσης γρήγορα θα τους οδηγήσει στα άκρα.

Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων:

Από την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017 έως την Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018, κάθε Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:15.

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ 

Συγγραφέας:  David Ian Lee

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικός χώρος: Γιώργος Λυντζέρης

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Αφίσα παράστασης: Σίμος Παπαναστασόπουλος

Διδασκαλία σκηνικής πάλης: Αλέξανδος Αχτάρ

Βοηθός σκηνοθέτη: Μάνος Κανναβός

Παραγωγή: VAULT

Παίζουν: Ευθύμης Γεωργόπουλος, Νίκος Γκέλια, Τάσος Δέδες, Στέλιος Καλαϊτζής, Πάνος Νάτσης, Βασίλης Τσιγκριστάρης, Στέλιος Ψαρουδάκης

Η παράσταση The Curing Room είναι υποψήφια για 3 βραβεία από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης στα 36α Κορφιάτικα Βραβεία (Ψυχολογικό θεατρικό θρίλερ, Α΄ Αντρικής Ερμηνείας για τoν Στέλιο Ψαρουδάκη και Μουσικής θεατρικού έργου, για το Μάνο Αντωνιάδη)

Related posts