Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Απρ 2021
Πολιτισμός

Ο συγγραφέας Μάκης Ρουσομάνης “εξομολογείται” στη Μαίρη Γκαζιάνη


Από την Μαίρη Γκαζιάνη
«Ο συγγραφέας θα πρέπει να είναι και μεγάλος παραμυθάς. Θα πρέπει πρώτα ο ίδιος να πιστεύει στα ψέματα που πλάθει και μετά να τα λέει ή να τα γράφει», ισχυρίζεται ο Μάκης Ρουσομάνης.
 
ΕΡ. Γεννήθηκες και μεγάλωσες στα Κύμινα Θεσσαλονίκης. Πως ήσουν σαν μικρό παιδί;
ΑΠ. Ήμουν η ψυχή της παρέας. Ζωηρός και άτακτος. Μάζευα τα παιδιά της γειτονιάς στην αυλή και κάναμε διάφορα καλλιτεχνικά. Από θέατρο μέχρι συναυλίες. Ήμουν ένα χαρούμενο παιδί με πολλές ανησυχίες και φοβίες που κάποιες  υπάρχουν ακόμη και σήμερα.
ΕΡ. Μεγαλώνοντας σπούδασες νοσηλευτική. Ήταν επιλογή ή σύμπτωση;
ΑΠ. Συνειδητή επιλογή. Πάντα ήθελα να βοηθάω και να προσφέρω στον άνθρωπο το καλύτερο δυνατό που μπορούσα. Δεν το μετάνιωσα. Αγαπώ τους ανθρώπους και είμαι ακόμη και σήμερα καλοπροαίρετος και θετικός σε κάθε νέα γνωριμία. Όνειρο μου ήταν να γίνω ιατροδικαστής, μα δεν τα κατάφερα. Να φανταστείς αυτό το κόλλημα υπάρχει και σήμερα. Δεν είναι λίγοι οι φίλοι μου που με φωνάζουν ιατροδικαστή γιατί ξέρουν την αγάπη και το πάθος μου με αυτή την ειδικότητα της ιατρικής. Για μένα η καλύτερη απ όλες.
ΕΡ. Εργάσθηκες για 7 επτά έτη σε γενικό χειρουργείο. Ποια συναισθηματική εμπειρία αποκόμισες;
ΑΠ. Τι να σου πω είναι τόσα πολλά τα περιστατικά που με «φόρτισαν» συναισθήματα που δε μπορώ να ξεχωρίσω και να αναφέρω. Από μόνο του το επάγγελμα-λειτούργημα είναι εμπειρία. Θα σου πω μόνο πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που τους βοήθησα εκείνα τα χρόνια και έχουν να θυμούνται περιστατικά και στιγμές, που για μένα δεν ήταν κάτι σημαντικό αφού ήταν στα πλαίσια της δουλειάς και της ανθρώπινης προσφοράς και αγάπης μου για τον συνάνθρωπο. Έτσι είμαι ως άνθρωπος ανεξάρτητα από την δουλειά που κάνω. Όταν μπορώ να σταθώ σ΄ έναν άνθρωπο το κάνω.
ΕΡ. Ως νοσηλευτής, έχεις τιμηθεί από τον όμιλο του Ιατρικού Αθηνών. Ποια είναι η σχέση σου με τους ασθενείς;
ΑΠ. Δεν ήταν κάτι το σημαντικό. Τιμήθηκε τότε όλο το νοσηλευτικό προσωπικό που μέσα σε αυτό ήμουν και εγώ. Όσο για τις σχέσεις μου με τους ασθενείς ήταν και είναι πολύ καλή, ανθρώπινη. Βάζω τον εαυτό μου στην δική τους θέση και κάνω όλα όσα θα ήθελα να μου κάνουν σε μια ανάλογη περίπτωση αν αντιμετώπιζα κάποιο πρόβλημα υγείας.
ΕΡ. Από μικρός έδειξες ροπή προς τις τέχνες. Τι ήταν αυτό που σε ωθούσε προς αυτές;
ΑΠ. Νομίζω η μεγάλη μου αγάπη για την μουσική, που ήρθε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία. Ξέρεις στο χωριό, στο σπίτι οι συγγενείς είχαν πάντα ένα τραγούδι στο στόμα και ένα χορό, αν το τραγούδι ήταν παραδοσιακό. Μερακλήδες γλεντζέδες άνθρωποι. Έμαθα να χορεύω από μικρή ηλικία να τραγουδάω, χάρη τους συγγενείς μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα γλέντια, χωρίς λόγο, που ξεκινούσαν νωρίς το απόγευμα με τις θείες μου και τελείωναν αργά το βράδυ, έτσι απλά, γιατί ο Πάριος ας πούμε, έβγαλε νέο δίσκο με νησιώτικα και έπρεπε να τα χορέψουμε.
ΕΡ. Ιδιαίτερη αγάπη είχες στη μουσική. Πως δραστηριοποιήθηκες γύρω απ΄ αυτή;
ΑΠ. Δεν είμαι ενεργό μέλος. Είμαι λάτρης της καλής Ελληνικής μουσικής. Είμαι εραστής και όχι νόμιμος άνδρας της μουσικής. Έτσι με είχε χαρακτηρίσει κάποτε η Μελίνα Κανά. Η αγάπη αυτή ήταν η αιτία να καταφέρω να γνωρίσω μουσικούς, τραγουδιστές να τους βοηθήσω, έτσι απλά χωρίς κάποια χρηματική αμοιβή. Έτσι σήμερα μετά από χρόνια το βιογραφικό μου έχει και κάποιες μουσικές συμμετοχές μου.
ΕΡ. Σε συνδέει μια πολύ φιλική σχέση, αδερφική θα έλεγα, με τη γνωστή τραγουδίστρια Γλυκερία. Πως έτυχε να γνωριστείτε και να έρθετε τόσο κοντά;
ΑΠ. Η φωνή της και μόνο, ήταν η αιτία. Τη λάτρεψα από τα δέκα μου χρόνια όταν την άκουσα να τραγουδά Σμυρναίικα τραγούδια. Ζήτησα από τους γονείς μου το 1984 να πάμε να την ακούσουμε ζωντανά. Δεν μου χάλασαν το χατίρι. Πήγα  τη γνώρισα κι αυτό ήταν. Με τα χρόνια η σχέση ωρίμασε και σήμερα τολμώ να πω πως την έχω πλάι μου σαν δεύτερη μάνα μου. Την αγαπώ και την θαυμάζω από παιδί. Χαίρομαι που είδα αυτό το «κάτι» στην φωνή της και τη ξεχώρισα από μικρό παιδί. Φαντάσου τραγουδάω σωστά, ας πούμε, γιατί την μελέτησα. Μπορώ σήμερα και ξεχωρίζω το φάλτσο, χωρίς να είμαι μουσικός, γιατί η φωνή της ήταν οδηγός και εκείνη η δασκάλα μου, χωρίς να το γνωρίζει.
ΕΡ. Στην συγγραφή αρχικά μπήκες από τα «πλάγια». Δηλαδή συμμετείχες στο πάνελ των παρουσιάσεων γνωστών συγγραφέων. Πότε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσες την ανάγκη να εκφραστείς με τα δικά σου γραπτά;
ΑΠ. Σωστά. Αρχικά συμμετείχα σε μια παρουσίαση ενός βιβλίου της αγαπημένης μου Αναστασίας Καλλιοντζή.
Ξέρεις κάτι… Όταν κάτι με συγκινήσει, όπως ένα τραγούδι η ένα βιβλίο, θέλω να γνωρίσω τον δημιουργό του και να του εκφράσω την αγάπη μου και τον θαυμασμό μου. Έτσι έγινε και με την Αναστασία Καλλιοντζή. Διάβασα ένα βιβλίο της και με πλάνεψε. Γνωριστήκαμε από κοντά, και την επόμενη χρονιά μου αφιέρωσε το βιβλίο της με τίτλο «ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ». Σε μία παρουσίαση διάβασα ένα μέρος του βιβλίου της. Της είπα πως θέλω να γράψει μια ιστορία που έχω στο νου μου. Εκείνη τότε μου απαντά πως είναι καλύτερα να την γράψεις εγώ. Παναγιά μου λέω με το νου μου!! Δεν υπάρχει καμία περίπτωση εγώ να γράψω. Καταρχήν κάνω πολλά ορθογραφικά και συντακτικά λάθη. Δεν ξέρω να μιλάω σωστά! Το μικρόβιο όμως μπήκε στο υποσυνείδητο. Όταν μετά από καιρό μια θεατρική ομάδα έψαχνε για κάποιο νέο έργο, προσφέρθηκα να γράψω εγώ ένα σενάριο με εκείνη την ιστορία που ήθελα να πω. Και ξεκίνησα. Από τις πρώτες θυμάμαι σελίδες το κείμενο έμοιαζε με μυθιστόρημα και όχι με σενάριο. Όταν τελείωσε το έστειλα σε έναν εκδοτικό και μέσα σε λιγότερο από 4 μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο από την «Ελληνική πρωτοβουλία» και έγινα κι εγώ συγγραφέας. Τόσο απλά.
ΕΡ. Το 2013 κυκλοφορεί το πρώτο σου μυθιστόρημα με τον τίτλο «Σαν να είχε δει φάντασμα» και αγαπήθηκε αμέσως από τους αναγνώστες. Σε τι αναφέρεται;
ΑΠ. Είναι ακούσματα και ιστορίες που είχα ακούσει από συγγενείς στην παιδική μου ηλικία και που όλες αυτές τις έκανα μία. Περιστατικά παλιά, μύθοι που ακούγονται και στο σήμερα. Πολύ μυστήριο και αγωνία με γρήγορη εξέλιξη όπως μου λένε αναγνώστες. Μια ιστορία αγάπης που θα μπορούσε να είναι σενάριο για κινηματογραφική ταινία που το κεντρικό θέμα βασίζετε σε έναν αστικό μύθο.
ΕΡ. Το 2014 κυκλοφορεί το παιδικό παραμύθι «Ο Μελένιος, το αηδόνι κι ένας τυφλός ποντικός» από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Πως το εμπνεύστηκες;
ΑΠ. Πηγή έμπνευσης, για το παραμυθάκι αυτό, ήταν η σχολή τυφλών Θεσσαλονίκης και τα παιδιά. Μια πολύ τρυφερή ιστορία που περνά πολλά μηνύματα αγάπης κατανόησης της διαφορετικότητας, και με μια μεγάλη ανατροπή στο τέλος.
Τα σκίτσα του βιβλίου τα έφτιαξε ο Νίκος Ραφαηλίδης ενώ το εξώφυλλο το φιλοτέχνησαν σε ειδικό αρχικά χαρτί, οι μαθητές του ειδικού δημοτικού σχολείου τυφλών της σχολής τυφλών Κ.Ε.Α.Τ Θεσσαλονίκης. Παιδιά δηλαδή με προβλήματα όρασης και τους ευχαριστώ για την τιμή.
ΕΡ. Το 2015 κυκλοφορεί το νέο μυθιστόρημά σου με τίτλο «Άυλος έρωτας» από τις εκδόσεις ΕΞΗ. Αποτελεί συνέχεια του πρώτου μυθιστορήματος ή είναι ανεξάρτητο;
ΑΠ. Δεν είναι ακριβώς συνέχεια. Μιλάει για τον ίδιο αστικό μύθο που έχει να κάνει με τον θάνατο μια κοπέλας από τα χέρια του αγαπημένου της, και που δέκα χρόνια μετά εμφανίζεται και πάλι και συναντά έναν άνδρα που την ερωτεύεται. Είναι ο αστικός μύθος με το παλτό που βρέθηκε στο μνήμα της. Λέω λοιπόν την ιστορία του μύθου στο νέο μου βιβλίο και δίνω συνέχεια και φινάλε, με περιστατικά πολλά και με χρονικές μετατοπίσεις στον αρχικό μύθο. Με μυστήριο, έντονη δράση και πλοκή με πολλή αγάπη και έρωτα. Κομμάτια ενός παζλ διάσπαρτα στο χρόνο που σχηματίζουν μια ιστορία, από το 1947 μέχρι το 2025, που θα σας καθηλώσει. Να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις ΕΞΗ για την άψογη δουλειά τους, την διανομή, την άριστη επιμέλεια και την προσιτή τιμή του βιβλίου μου στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε. Κι ένα ευχαριστώ στους αναγνώστες, που με τιμούν διαβάζοντας τα βιβλία μου.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με τον Μάκη Ρουσομάνη στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης

ΕΡ. Και στα δυο μυθιστορήματά σου υπάρχει έντονα το μεταφυσικό στοιχείο. Τι σε ωθεί προς αυτό;
ΑΠ. Τόσα χρόνια ως αναγνώστης, έχω βαρεθεί να διαβάζω κοινότυπες ιστορίες αγάπης και έρωτα. Για παράδειγμα «Ένα ζευγάρι που αγαπιέται, ζει ρομαντικά στη θάλασσα με φόντο το γεμάτο φεγγάρι και κάποιος κάτι παθαίνει ή δε θέλει η πεθερά τη νύφη και αρχίζουν τα προβλήματα». Δεν μπορώ άλλο ρομαντικές προβλέψιμες ιστοριούλες. Θέλω αγάπη, έρωτα και δράση. Αλλά σε συνδυασμό με κάτι μυστήριο που να ωθεί τον αναγνώστη να αγωνιά για τη συνέχεια και να διαβάζει το βιβλίο σε λίγο χρόνο. Μεγάλη υπόθεση, για της δικές μου ιστορίες, να μου λένε αναγνώστες μου πως «δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου ή το διάβασα σε δυο ημέρες γιατί δεν άντεχα με την αγωνία». Να λοιπόν γιατί έχω μεταφυσικό στοιχείο και μυστήριο στις ιστορίες μου. Κι εννοείται συνδυασμένο πάντα με την ανατροπή στο φινάλε που κάνει τον αναγνώστη να ανατριχιάσει. Αν φτάσω σε σημείο να γράφω μόνο για αγάπες και λουλούδια και έρωτες δίχως αύριο νομίζω δε θα ξαναγράψω ποτέ ξανά.
ΕΡ. Είχες ποτέ ο ίδιος κάποια μεταφυσική εμπειρία;
ΑΠ. Όχι, ποτέ μου. Αν και υπάρχουν κάποια πράγματα ανεξήγητα που τα δικαιολογώ πως «έτυχε» και συνέβησαν, δε τα ονομάζω μεταφυσική εμπειρία. Αλλά και πάλι, τίποτα δεν γίνεται τυχαία….
ΕΡ. Το επόμενο βιβλίο σου σε τι θα αναφέρεται;
ΑΠ. Θα είναι επτά Χριστουγεννιάτικα διηγήματα. Επτά ιστορίες που θα ξεκινούν παραμονή και θα τελειώνουν ανήμερα των Χριστουγέννων, σε διαφορετικούς χρόνους και θα φωτίσουν την άλλη όψη της γιορτής… Επτά και να προσέχεις!!!
ΕΡ. Μ΄ αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής σου και περιμένω μια σειρά βιβλίων από σένα, με έντονο μεταφυσικό στοιχείο. Ωστόσο έχεις σκεφτεί να γράψεις και κάτι διαφορετικό;
ΑΠ. Δεν θεωρώ πως γράφω αποκλειστικά μεταφυσικά βιβλία. Ίσα-ίσα είμαι πολύ ευαίσθητος και ρομαντικός  για να λέω μόνο παράξενες ιστορίες ή ιστορίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Υπάρχει στα βιβλία μου το μυστήριο, είναι σαν το αλάτι και το πιπέρι για να κεντρίζει τον αναγνώστη. Στο ίδιο ύφος θα συνεχίσω γιατί μου αρέσει.
ΕΡ. Φαίνεται πως θέλεις ν΄ αγγίξεις όλα τα είδη γραφής. Ποιο άλλο είδος να περιμένουμε από σένα; Π.χ. διηγήματα; Θεατρικό έργο;
ΑΠ. Είναι έτοιμο το βιβλίο μου με τα επτά διηγήματα και έχω επίσης έτοιμα άλλα 3 μυθιστορήματα. Θεατρικό ακόμη δε ξέρω αν θα τα καταφέρω να γράψω. Ωστόσο μια ποιητική συλλογή υπάρχει στο συρτάρι μου και κάποια στιγμή αν θέλει ο Θεός θα βγει στην κυκλοφορία.
ΕΡ. Πόσο συχνά γράφεις;
ΑΠ. Όταν νιώσω την ανάγκη πως θέλω να πω ένα ψέμα. Τότε ξεκινάω να γράφω. Ξέρεις ο συγγραφέας θα πρέπει να είναι και μεγάλος παραμυθάς. Θα πρέπει πρώτα ο ίδιος να πιστεύει στα ψέματα που πλάθει και μετά να τα λέει ή να τα γράφει. Κι εγώ είμαι πολύ καλός στη μυθοπλασία!! Βέβαια είναι και το ταλέντο και το χάρισμα που πρέπει να υπάρχει. Θέλει ταλέντο να πεις ένα ψέμα και χάρισμα για να το γράψεις.
ΕΡ. Τελικά η γραφή κυκλοφορεί –εκτός από το μυαλό σου- στο αίμα σου. Θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς αυτήν;
ΑΠ. Αν υπάρχει στο μυαλό σου δε σημαίνει τίποτα. Ο καθένας νομίζει ότι είναι κάτι. Ένας που τραγουδά νομίζει ότι είναι  τραγουδιστής επειδή του το είπαν οι φίλοι του. Δεν τον ενδιαφέρει αν τραγουδά καλά. Έτσι και με τους συγγραφείς. Όλοι έχουν στο νου τους πως μπορούν να γράψουν. Κάποιοι το κάνουν καλώς η κακώς, δε θα το πω εγώ. Το θέμα όμως είναι να υπάρχει στο αίμα σου και όχι στο νου σου. Τότε είναι ταλέντο και χάρισμα που αργά η γρήγορα θα βγει στην επιφάνεια και δε θα μπορείς να ζεις χωρίς αυτή την θεϊκή, την μαγική στιγμή που κάθεσαι και λες, λες, λες, όσα η ψυχούλα σου προστάζει.
ΕΡ. Γνωρίζω πως αυτή τη περίοδο, ετοιμάζεις παρουσιάσεις του βιβλίου σου «Άυλος έρωτας» σε διάφορες πόλεις. Μπορείς να μας πεις το πρόγραμμά σου για να ενημερωθούν οι αναγνώστες σου μέσα από τη συνέντευξη;
ΑΠ. Ήδη πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη με πολύ μεγάλη επιτυχία. Ακολουθούν οι παρουσιάσεις στην Αθήνα στις 7 Νοεμβρίου, 12 το μεσημέρι στο  Polis Art Café, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου  και στην Κατερίνη στις 28 Νοεμβρίου 6.30 μ.μ στο «Άλλο καφενείο». Βεβαίως και οπουδήποτε αλλού υπάρξει πρόταση, δε θα πω όχι σε μια παρουσίαση.
ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Αγάπη για όλους. Μόνο αγάπη, αγάπη μου. Όλα τα άλλα είναι καπνός.
 
Η φωτογράφιση του Μάκη Ρουσομάνη πραγματοποιήθηκε από την Κωνσταντίνα Σαρρή.
 

Μαίρη Γκαζιάνη
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα. 
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

Related posts