Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
27 Ιούν 2022
Πολιτισμός

Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Κοτάκης μιλάει για τα βιβλία του «Ιρίνα» και «Η υπόσχεση»

 
 Από την Μαίρη Γκαζιάνη
 
Γνώρισα τον Κωνσταντίνο Κοτάκη, όταν με τίμησε με την παρουσία του, στην εκδήλωση για την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου μου. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η ηρεμία και η ευγένεια που τον χαρακτηρίζει. Είναι γέννημα-θρέμμα της Πόλης, με τους ήχους της και τις μυρωδιές της να προκαλούν και να προσκαλούν τις αισθήσεις του, μέσα από τις θύμησες της παιδικής και εφηβικής ηλικίας του. Ο ίδιος δηλώνει: «Mάλλον είμαι πολύ ανεξάρτητος, απρόβλεπτος, ιδιόρρυθμος και ατομιστής όπως και οι γάτες μου».
 
ΕΡ. Κύριες Κοτάκη γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στη Πόλη. Πως θυμάστε την Πόλη των παιδικών και των εφηβικών σας χρόνων;
ΑΠ. Ήταν ανέμελα, ευτυχισμένα, γεμάτα προστασία και οικογενειακή θαλπωρή. Η Πόλη που γεννήθηκα και έζησα σαν παιδί ήταν πολύβουη, μύριζε θάλασσα το καλοκαίρι, χαμομήλι  και ασφοδέλους την άνοιξη, φουρνιστό αρνάκι και πατάτες τις χειμωνιάτικες Κυριακές. Ξυπνούσα στην τρείς τα ξημερώματα με τους ψαλμούς του μουεζίνη από το κοντινό μιναρέ του τζαμιού, έκανα σκασιαρχείο για να πάω σινεμά τα μεσημέρια και έβλεπα το χιόνι να σκεπάζει για εβδομάδες τα γυμνά δέντρα στο πάρκο απέναντι από το σπίτι μου.
ΕΡ. Τι νοσταλγείτε περισσότερο από τη Πόλη;
ΑΠ. Το φαγητό, τα ονειρεμένα γλυκά, την αύρα της θάλασσας, το τραγούδι των γλάρων, την κατανυκτική ατμόσφαιρα της Μεγάλης εβδομάδας, το άρωμα από το θυμίαμα στους τάφους των παππούδων και την χαμένη ιστορία μου σαν Ρωμιός κάθε που μπαίνω στην Μεγάλη εκκλησιά μου.
ΕΡ. Στη συνέχεια φύγατε για σπουδές ιστορίας στη Γαλλία. Υπήρχε συγκεκριμένος λόγος που επιλέξατε τη Γαλλία;
ΑΠ. Η αδελφή της μητέρας μου είχε παντρευτεί Γάλλο τον μεσοπόλεμο και έκτοτε ζούσε στην Νίκαια, έμενα μαζί της.
ΕΡ. Μετά από τρία χρόνια έρχεστε στην Αθήνα για να σπουδάσετε οικονομικά. Τι σας έκανε να περάσετε από την ιστορία στα οικονομικά;
ΑΠ. Επέμενε ο πατέρας μου που ήταν επιχειρηματίας στην Πόλη, έδωσα εξετάσεις στο ΕΜΠ… δεν πέτυχα σαν αρχιτέκτων και στην τότε ΠΟΕ που έγινα δεκτός, παρακολούθησα μάλλον αδιάφορα τις παραδόσεις από καθήκον. Τα οικονομικά άρχισαν να με ενδιαφέρουν και να ασκώ την επιστήμη με πάθος και μάλλον με καλές επιδόσεις μόλις άρχισα να εργάζομαι σε εταιρίες σε διάφορες θέσεις σχετικές με το αντικείμενο.
ΕΡ. Έκτοτε, παραμείνατε στην Αθήνα αλλά επιστρέφετε συχνά στην Πόλη και στο Παρίσι. Τι αντιπροσωπεύουν η Πόλη και το Παρίσι για σας;
ΑΠ. Δεν έχουν την μιζέρια της Αθήνας, έχουν παρελθόν και ποιότητα που ανακαλύπτεις σε κάθε γωνιά τους. Είναι πολυπολιτισμικές και δεν έχουν  «δήθεν» ανθρώπους. Η Αθήνα δεν έχει προσωπικότητα σαν πόλη.
ΕΡ. Είστε φιλόζωος αλλά έχετε ιδιαίτερη αδυναμία στις γάτες. Πως το εξηγείτε;
ΑΠ. Μάλλον είμαι πολύ ανεξάρτητος, απρόβλεπτος, ιδιόρρυθμος και ατομιστής όπως και οι γάτες.
ΕΡ. Έχω ακούσει ότι είστε πολύ καλός μάγειρας. Μαγειρεύετε για τους φίλους σας;
ΑΠ. Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις, ετοιμάζομαι για μέρες με πάντα διαφορετικά πιάτα και το κάνω με πολύ αγάπη και μεράκι. Καθημερινά βαριέμαι να μαγειρεύω μόνο για μένα, νομίζω πως με εμπνέουν στο μαγείρεμα η αίσθηση  φιλοξενίας και η παρέα μόνο με όσους αγαπώ. Κοινωνικές υποχρεώσεις καλύπτονται (βαριεστημένα) μια φορά κάθε χρόνο… από καθήκον ανταπόδοσης.
ΕΡ. Η συγγραφή πότε μπήκε στη ζωή σας;
ΑΠ. Το 2005, ζούσα δύσκολες καταστάσεις, με ψυχικές και σωματικές αδυναμίες. Σαν ενστικτώδη αντίδραση (ίσως ρεφλέξ αυτοάμυνας του οργανισμού) ένα πρωί κάθισα στον υπολογιστή και άρχισα να περιγράφω ένα υπαρκτό πρόσωπο με όσα συναισθήματα υπέθεσα ταλάνιζαν της ψυχή της και με περιγραφή της ζωής και της καθημερινότητας. Αναφέρομαι στην «Ανθή» που είναι μια από τις ηρωίδες στο βιβλίο μου «Ιρίνα». Η επιλογή και η αιτία της ανάγκης αναφοράς σ΄ αυτή  καθώς και σκιαγράφηση της προσωπικότητας και ζωής της, ήταν ίσως το «απόλυτο» συναισθηματικό κενό που ένοιωθα τότε.
ΕΡ. Έχουν εκδοθεί, ως τώρα, δυο βιβλία σας, ΙΡΙΝΑ και Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ.  Από τι εμπνέεστε;
ΑΠ. Αρχικά από ένα συναίσθημα μου που θέλω να μοιραστώ με άλλους και μετά από σκέψη αν αυτά που θα γράψω έχουν κάποιο μήνυμα να δώσουν. Δεν με ενδιαφέρει να πω μια ωραία ιστορία αν δεν έχει κάτι ουσιαστικό ή σοβαρό να περάσει στους αναγνώστες. Βέβαια το ουσιαστικό και σοβαρό είναι υποκειμενικό αλλά αυτό πιστεύω πρέπει να είναι το πνεύμα της γραφής ενός κειμένου.
ΕΡ. Το πρώτο μυθιστόρημά σας έχει τον τίτλο «Ιρίνα». Σε τι αναφέρεται;
ΑΠ. Αναφέρεται στην μόνη γλώσσα που μιλούν όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από φύλλο, γλώσσα, καταγωγή, θρησκεία, κοινωνικές τάξεις, ήθη, έθιμα, διαφορετικές συνθήκες ωρίμανσης χαρακτήρα, παιδεία κτλ κτλ (ο κατάλογος ανεξάντλητος)… επαναλαμβάνω… η ΜΟΝΑΔΙΚΗ γλώσσα συνεννόησης και αποδοχής (μεταξύ τους)  όλων αυτών των ετερόκλητων διαμορφωμένων προσωπικοτήτων είναι η ΑΓΑΠΗ,  σε οποιαδήποτε μορφή της.
ΕΡ. Το βιβλίο σας περιλαμβάνει 4 γενιές μιας οικογένειας. Βασίζεται σε  πρόσωπα που υπήρξαν/υπάρχουν και σε πραγματικά περιστατικά;
ΑΠ. Όλα ανεξαιρέτως τα άτομα που  αναφέρονται στο βιβλίο που μέσα από την ιστορία σε 4 γενιές μιας οικογένειας είναι υπαρκτά και έχουν ζήσει (ή ακόμη είναι εν ζωή), έχω αλλάξει ορισμένα ΜΟΝΟ ονόματα και τις σχέσεις μεταξύ τους. Για αν το πούμε πιο απλά όλα είναι άτομα που έχω γνωρίσει και συναντήσει στην ζωή μου  και μου είναι αξέχαστα, προσπάθησα να περιγράψω την ζωή, αισθήματα, λόγο ή πράξεις τους κάνοντας συρραφή σε μια ιστορία με γνώμονα την αγάπη. Το μόνο μη υπαρκτό πρόσωπο είναι η Ιρίνα.
ΕΡ. Η Ιρίνα είναι πρόσωπο του βιβλίου, της αφιερώνετε λίγες σελίδες κι ωστόσο κυριαρχεί σ΄ όλο το βιβλίο. Τι αντιπροσωπεύει η «Ιρίνα»;
ΑΠ. Η Ιρίνα όπως αναφέρεται στην τελική σελίδα  «επίλογος» του βιβλίου είναι μια ιδέα, δεν είναι ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Είναι θνητή και αθάνατη, γεννιέται με κάθε μωρό και πεθαίνει σε κάθε σώμα, γήινη με σάρκα και ουράνια, είναι η Αγάπη  που με οποιαδήποτε μορφή φωλιάζει στις ψυχές κάθε ανθρώπου.
ΕΡ. Ο Δωρόθεος, κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου σας, αφιερώθηκε σε μια  Ιρίνα που δεν κατάφερε ν΄ ανακαλύψει ή την ανακάλυψε αλλά δεν της παραδόθηκε ή της παραδόθηκε με λάθος τρόπο. Λυτρώθηκε;
ΑΠ. Όχι, έμεινε με το ερωτηματικό όπως τελειώνει και το βιβλίο «Λάθος ;»
ΕΡ. «Πλήρης κύκλος. Άρχιζε και τέλειωνε.» γράφετε προς το τέλος του βιβλίου. Πάντα έτσι συμβαίνει;
ΑΠ. Αν εστιάσουμε την προσοχή μας σε πράξεις μας, στην ζωή μας, στις αποφάσεις μας και στο αποτέλεσμα όλων αυτών, μια συγκεκριμένη στιγμή ειλικρίνειας απολογισμού και απογραφής γεγονότων κάπου εκεί καταλήγουμε. Εξάλλου είναι και νομοτέλεια γεννιόμαστε, ζούμε, πεθαίνουμε πλήρης κύκλος «αρχίζει …τελειώνει»… Είναι και κάτι άλλο …απρόβλεπτο, που λέγεται μοίρα.
ΕΡ. Στο βιβλίο σας «Η υπόσχεση» αναφέρεστε στη ζωή του ήρωά σου Θεοκλή από την ημέρα γέννησής του. Βασίζεται σε πραγματική ιστορία;
ΑΠ. Είναι παιδικές αναμνήσεις από την Πόλη μου εκείνης της εποχής, μια συνηθισμένη ζωή με ψήγματα ιστορίας ως προς τα ήθη και τα έθιμα, ιδιωματισμούς και συνθήκες του τότε, που είναι καταδικασμένα να ξεχαστούν μιας και είμαι από την τελευταία γενιά που τα έζησε και που συνέχισε μια άλλη ζωή σε μια διαφορετική χώρα, την Ελλάδα. Υπάρχουν πολλά κοινά σημεία μεταξύ του ήρωα Θεοκλή και εμένα.
ΕΡ. Η ζωή φέρεται σκληρά στον ήρωά σας από τα πρώτα παιδικά του χρόνια και του αφήνει το «σημάδι» της για όλη του τη ζωή. Πόσο επηρέασε τη ζωή του Θεοκλή αυτό το «σημάδι»;  
ΑΠ. Μυθιστορηματικά στην «Υπόσχεση»  η αναπηρία του Θεοκλή, χτυπημένου παιδί από πολιομυελίτιδα, σίγουρα τον οδήγησε  να ζήσει μια στερημένη ζωή σε σχέση με υγιείς συνανθρώπους του, με ρομαντισμό και δοτικότητα, όμως υπάρχουν και διαφορετικά «σημάδια» πέραν μιας σωματικής αναπηρίας που ζωγραφίζουν με θλιβερό φόντο μια ζωή.
ΕΡ. «Η ζωή ακούγεται σαν παραμύθι και το παραμύθι κρύβει μια ζωή» αναφέρετε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Που βρίσκεται το παραμύθι της ζωής και που η αλήθεια του παραμυθιού;
ΑΠ. Παραμύθι είναι τα λυπητερά  που καταλήγουν συνήθως σε ευτυχισμένο τέλος (και μας προετοιμάζουν από παιδιά είτε με αφήγηση, είτε από εικονογραφημένα βιβλιαράκια) και Αλήθεια αυτά που μας φανερώνονται  στη Ζωή μας. Είναι συχνά λυπητερά σαν τα παραμύθια καμιά φορά με καλή έκβαση όμως  πάντα με την ελπίδα για ένα ευτυχισμένο τέλος.
ΕΡ. «Γιατί πάντα οι ερωτικές ιστορίες καταλήγουν σε φτηνιάρικα φινάλε;» γράφετε σε κάποιο σημείο. Σ΄ αυτή τη φράση υπάρχει και το παραμύθι και η ζωή. Ποιος ευθύνεται όμως γι΄ αυτά;
ΑΠ. Η παρακμή των αισθημάτων, το αλλοπρόσαλλο, εγωιστικό, κακό ή όπως αλλιώς ονομάσει κανείς κάθε αρνητική συμπεριφορά  που οδηγεί συνήθως σε ευτελή κατάληξη μιας ερωτικής ιστορίας.
ΕΡ. Γνωρίζω ότι έχετε γράψει ένα βιβλίο στην αγγλική γλώσσα το οποίο αφορά τη βιογραφία κα΄ποιου Φωτογράφου Μόδας. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά δεν έχει εκδοθεί ακόμα στην Ελλάδα. Μπορείτε να μας πείτε για ποιο λόγο καθυστερεί η έκδοσή του; 
ΑΠ. Θεωρείται τολμηρό επειδή εξιστορεί μια πραγματικότητα στις σκοτεινές πτυχές του λαμπερού κόσμου τζετ σετ και της μόδας με πρακτικές όπου κυριαρχούν ο πόνος, η πάλη για να κρατηθείς στην κορφή, οι  ουσίες και η λεηλασία ψυχών και κορμιών.
Η Ελληνική αστική πλειοψηφία με την πανοπλία «ευπρεπισμού» και το προσωπείο «νοικοκύρη» δεν είναι έτοιμη να ψάξει τον ψυχισμό κάθε εμπνευσμένου ανήσυχου καλλιτέχνη. Περιορίζεται   σε κους κους στα πρωινάδικα και φευγαλέας εικόνας επίπλαστης και κακόγουστης γκλαμουριάς που μοιραία γλυκαίνει την σκληρή καθημερινότητα που ζει.
ΕΡ. Σας αρέσει πολύ η κλασσική μουσική. Όταν γράφετε, συνοδεύετε τις ώρες  γραφής με αγαπημένα σας κομμάτια και ποια είναι αυτά;
ΑΠ. Συνήθως άριες από όπερες, αλλά μπορεί να είναι και απλά μουσικά κομμάτια αυτά που λέμε ορχηστρικά, όχι όμως τραγούδια, με αποσπούν και μπερδεύουν αυτό που θέλω να εκφράσω.
ΕΡ. Τι θα θέλατε να πείτε ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Να μια δύσκολη ερώτηση, δυστυχώς πρέπει να ομολογήσω πως αισθάνομαι. Στις εποχές και τις καταστάσεις που ζούμε, έχουμε γίνει εχθρικοί, εριστικοί μεταξύ μας και υπερβολικοί ζηλωτές σε θέσεις και απόψεις μας. Δυστυχώς τα ΜΜΕ μας γεμίζουν ψέματα και μας παρασύρουν σε θέσεις που σκοπεύουν σε  σκοπιμότητες εξυπηρετώντας «ένθεν και ένθεν» συμφέροντα.
Υπάρχει δυστυχία και καθημερινός αγώνας επιβίωσης, τίποτα δεν είναι ανέμελο, ευχάριστο ή παρηγορητικό για την επόμενη μέρα που ξημερώνει, είμαστε πλέον ένας δυστυχισμένος λαός χωρίς ελπίδα και όνειρα και το χειρότερο χωρίς οράματα. Μ’ αυτή την ζοφερή εικόνα που εισπράττω καθημερινά αδυνατώ να βάλω ένα θετικό και ελπιδοφόρο επίλογο σαν μήνυμα τέλους.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας και την τιμή που μου κάνετε με αυτή την συνέντευξη.
*** Τα βιβλία του Κωνσταντίνου Κοτάκη «Ιρίνα» και «Η υπόσχεση» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ
 

Μαίρη ΓκαζιάνηΓεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

Related posts