Γράφει η Άντζελα Ζιούτη
Εσμός σημαίνει πλήθος ανθρώπων. Σημαίνει όμως και κομφορμισμός. Την αβασάνιστη προσαρμογή δηλαδή και την υπακοή των ανθρώπων στους κανόνες του συνόλου και στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος, Ακόμα κι αν αυτές έρχονται σε σύγκρουση με τις επιταγές της συνείδησής τους. Υπό αυτές τις συνθήκες τα άτομα αποδέχονται τα κοινωνικά πρότυπα, υποτάσσονται στις κοινωνικές νόρμες και σταδιακά, χάνοντας την αυτενέργειά τους, στερούνται ένα μέρος της δύναμής τους και μαζοποιούνται. Τότε η ταυτότητα του καθενός από εμάς απενεργοποιείται, συνθέτοντας οι άνθρωποι ένα σμήνος που οδεύει προς την ίδια κατεύθυνση.
Η Τέχνη ευτυχώς αντιστέκεται ακόμα. Παραδείγματος χάρη, το θρυλικό έργο Ο Κύκλος των χαμένων ποιητών του Τομ Σούλμαν, που είχε τη χαρά να απολαύσει το κοινό στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη. Το οποίο μέσα από τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών, μας καλεί να επαναπροσδιοριστούμε και να ανακαλύψουμε και πάλι το χαμένο μας – μέσα στο θόρυβο και την κοινωνική αλλοτρίωση – εγώ.
Στον καλύτερο ίσως ρόλο της καριέρας του ο Άκης Σακελλαρίου υποδύεται τον Τζον Κίτινγκ, τον αντισυμβατικό Καθηγητή: «Δεν διαβάζουμε ή γράφουμε ποίηση για να δείξουμε εκκεντρικοί! Διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση, επειδή ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος και το ανθρώπινο γένος ξεχειλίζει από πάθος! Η ιατρική, η νομική, η διοίκηση επιχειρήσεων. Αυτά είναι σεβαστά επαγγέλματα, απαραίτητα για να συνεχίζεται η ζωή… Η ποίηση, όμως, ο ρομαντισμός, η ομορφιά, ο έρωτας! Αυτά είναι που μας κρατάνε στη ζωή!».
Τόσο συγκλονιστικός και απελευθερωμένος με ερμηνευτική υπεροχή, μιλά και ο λόγος του γίνεται νυστέρι στην επιδιόρθωση των δεινών της καθημερινότητας.
Ο Τάσος Χαλκιάς ερμηνεύει το ρόλο του συντηρητικού και απειλητικού διευθυντή Νόλαν και ο Σπύρος Τσεκούρας αυτόν του τραγικού πατέρα του Κολεγιόπαιδου Νηλ. Οι μαθητές ενσαρκώνονται από επίλεκτους ταλαντούχους ηθοποιούς της νέας γενιάς. Πρόκειται για τους Θοδωρή Θεοδωρακόπουλο, Νικόλας Παπαϊωάννου, Θησέα Παπαπαναγιώτου, Στέφανο Παπατρέχα, Πάνο Κλάδη, Τάσο Τυρογαλά, Αλέξανδρο Τωμαδάκη, Zαχαρίας Γουέλα και Λυδία Στέφου.
Τη μετάφραση υπογράφει η Νικολέτα Κοτσαηλίδου και τη μουσική έγραψε η Μαρίζα Ρίζου, ενώ τα σκηνικά επιμελήθηκε η Αρετή Μουστάκα και τα κοστούμια η Ηλένια Δουλαδίρη, ενώ τους φωτισμούς σχεδίασε η Ζωή Μολυβδά Φαμέλη.
Οι κοινωνίες έχουν ανάγκη από έναν σύγχρονο Τζον Κίτινγκ. Που θα μεταλαμπαδεύσει το όραμα και το ψυχικό «πέταγμα» ψηλά. Ρουφώντας το μεδούλι της ζωής. Και που πάντα θα μας ψιθυρίζει στο αυτί «ότι έτσι κι αλλιώς όλοι θα γίνουμε τροφή για τα σκουλήκια». Έστω κι αν απολυθεί και πάλιαπό έναν αυταρχικό διευθυντή σχολείου, οι μαθητές που τον λάτρεψαν θα ξεπεράσουν τα δεσμά τους και θα κάνουν κάτι εντελώς παράτολμο για τα σχολικά δεδομένα. Την ώρα του μαθήματος θα ανέβουν κι αυτοί στα θρανία τους απαγγέλλοντας: «OhCaptain! ΜyCaptain».