Subscribe Now
Trending News
Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
20 Ιούλ 2024
Πολιτισμός

Ο καθηγητής Ιωάννης Λιάπης που έγινε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος

 
Από τον Δημήτρη Γ. Κιουσόπουλο
Έναν διαφορετικό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν όσοι παρευρέθηκαν τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015 στην τελετή αναγόρευσής του, σε επίτιμο μέλος της Ένωσης Αποφοίτων Λεοντείου Λυκείου (ΕΑΛΛ), που πραγματοποιήθηκε στην  αίθουσα θεάτρου του Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης, αυτήν που είχε εγκαινιάσει αυτοπροσώπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Σαρλ Ντε Γκολ το 1963. Επίσης του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός Αρετής και Ευποιίας της ένωσης. Παρών ήταν πολύς κόσμος, κυρίως απόφοιτοι, πολλοί διακεκριμένοι στην πολιτική, την τέχνη, την επιστήμη, την οικονομία, αλλά ακόμα περισσότεροι στην ευγενή και ανώνυμη πάλη της καθημερινότητας.
Οι  λόγοι της απονομής δεν ήταν τυπικοί. Ο Αδελφός Φραγκίσκος Κρητικός, μέλος της Μαριανής Αδελφότητας, αναφέρθηκε σε εκείνο το πρωί, πριν από μισό αιώνα ακριβώς, στην έναρξη  τους σχολικού έτους 1965-66, όταν ο ψηλός νέος φιλόλογος με το αφοπλιστικό χαμόγελο, ο κύριος Ιωάννης Λιάπης, παρουσιάστηκε για να διδάξει, όπως και έκανε για τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι να τον καλέσει ένα άλλο κουδούνι, διαφορετικό  από το σχολικό, η καμπάνα της ιεροσύνης, για να χειροτονηθεί πατήρ Ιερώνυμος.
Σε αυτά τα δύο χρόνια η εντύπωση που έκανε στους μαθητές ήταν μεγάλη. Σε εκείνη τη δύσκολη εποχή, όταν στην Ευρώπη «η Δύση διψούσε για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη και η Ανατολή για περισσότερη ελευθερία», αναφέρθηκε ο κος Στάθης Δαλαμάγκας, εκ μέρους των τότε μαθητών, έκτοτε φίλων του. Ζωντανή ήταν η ανάμνηση από το μάθημά του που ξεπέρναγε τα εσκαμμένα, η διαθεσιμότητά του στα διαλείμματα για εμβάθυνση σε όσα θέματα έσπευδαν να συζητήσουν μαζί του οι ανήσυχοι νέοι, αλλά και η ομιλία του κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1967, κήρυγμα αγάπης και ελευθερίας σε καιρούς χαλεπούς.
Μάταια θα περίμενε κάποιος να γίνει νύξη  στα προβλήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης, τον ΦΠΑ κτλ. Ο λόγος εκείνη την ημέρα ήταν μόνο για αγάπη και προσφορά. Ο ιδρυτής της Μαριανής Αδελφότητας Μαρκελλίνος Σαμπανιά (Marcellin Champagnat, 1789-1840) είχε άλλωστε κηρύξει: «Για να διαπαιδαγωγήσεις τα παιδιά πρέπει να τα αγαπάς και να τα αγαπάς όλα εξίσου», και αυτό δεν αφορά μόνο εκείνα που πληρώνουν δίδακτρα: ο πρόεδρος της ΕΑΛΛ μαθηματικός κος Παναγιώτης Μαμαλής αναφέρθηκε διεξοδικά στους σύγχρονους πρόσφυγες και την προσφορά του Αρχιεπισκόπου προς αυτούς.
Τον Μακαριότατο προσφώνησαν επίσης ο Αδελφός Ματθαίος Λεβαντίνος, ο αντιπρόεδρος της ΕΑΛΛ κος  Άγγελος Μπεφόν, ο πνευματικός υιός του Αρχιεπισκόπου Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας Γεώργιος, η Γενική Διευθύντρια του σχολείου κα Αικατερίνη Μουζάκη, ενώ διαβάστηκε χαιρετισμός του Υπουργού Παιδείας κου Νίκου Φίλη.  Παρών και ο συνθέτης Μίμης Πλέσσας, που συνόδευσε αυτοπροσώπως σε τραγούδια του τη Νεανική Χορωδία του σχολείου, σε διεύθυνση της κας Κατερίνας Βασιλικού, που έδωσαν το δικό τους μήνυμα ελπίδας τραγουδώντας από τον παλιό φωνόγραφο «μη μου λυπάσαι, είναι όμορφη η ζωή, να το θυμάσαι». Με κατανυκτική μεγαλοπρέπεια έψαλε και ο Βυζαντινός Χορός του Λεοντείου Λυκείου Πατησίων, με χοράρχη τον κο Κωνσταντίνο Ζέπο.
Στην αντιφώνησή του ο Μακαριώτατος αναφέρθηκε στη σημασία της εκπαίδευσης και στη θυσία που αποτέλεσε για αυτόν η εγκατάλειψη της διδασκαλίας, και μάλιστα σε ένα εκπαιδευτικά άριστο περιβάλλον. Αναφέρθηκε στα προβλήματα της σύγχρονης εκπαίδευσης, με έμφαση στην αξία του μαθήματος των θρησκευτικών, για το οποίο παραδέχτηκε ότι σίγουρα μπορεί να γίνουν πολλά όσον αφορά στο περιεχόμενο του, είναι όμως απαραίτητο.  Κάλεσε, τέλος, να μελετήσουμε τους εκπροσώπους του «ορθόδοξου διαφωτισμού», όπως τον Κοσμά τον Αιτωλό, που διέδωσαν τα φώτα και την παιδεία υπερασπιζόμενοι ταυτόχρονα την πίστη.
Μαζί με την αγάπη για τα παιδιά, συνεχώς παρούσα η μεγάλη αγάπη του για την πατρίδα του Βοιωτία, την οποία πρώτα αγάπησε ως άνθρωπος, έπειτα μελέτησε ως αρχαιολόγος, και τελικά διαποίμανε ως ιερωμένος, προτού κληθεί να ηγηθεί της Εκκλησίας της Ελλάδος. Επιστρέφει όμως τακτικά για να ησυχάσει στην αισθητική και πνευματική φύση της ιδιαίτερης πατρίδας του, στο κελί του στην ιερά Μονή Αγ. Θεοδώρων Ζάλτσας, στο οποίο σε υποδέχεται η δική του διατύπωση χριστιανικής αυταπάρνησης «Σήμερον εμού, αύριον ετέρου, ουδέποτε τινός».