Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
26 Νοέ 2020
Πολιτισμός

Ο γλύπτης Σπυρίδων Ντασιώτης “εξομολογείται” στη Μαίρη Γκαζιάνη


Απο τη Μαίρη Γκαζιάνη
Ο Σπυρίδων Ντασιώτης είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, είναι ταπεινός, σεμνός και λιγομίλητος. Στο βάθος των ματιών του κρύβει την αλήθεια του κόσμου κι ενώ δεν μιλάει γι΄ αυτήν, την εκφράζει μέσα από τα έργα του. Με πολύ κόπο και μόχθο έχει δημιουργήσει το «Πάρκο των ψυχών» στον Εθνικό δρυμό Πάρνηθας από ξυλόγλυπτους κορμούς «νεκρών» δένδρων, έργα που εκπέμπουν τη σιωπηλή κραυγή του προκειμένου να αφυπνίσει μνήμες και μέσα από το παρελθόν να διδάξει το παρόν.
«Να δώσουμε μια ευκαιρία στην ειρήνη…» μας προτρέπει ο γλύπτης Σπυρίδων Ντασιώτης κι αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπει με τα έργα του.
ΕΡ. Γεννήθηκες στη Πρασιά Ευρυτανίας και μεγάλωσες στην Αλίαρτο Βοιωτίας. Ποιες εικόνες έχουν παραμείνει έντονα στη μνήμη σου από τα παιδικά σου χρόνια;
ΑΠ. Στο μέρος  που γεννήθηκα θυμάμαι έντονα τις πρώτες δύο τάξεις του σχολείου και το διάβασμα υπό το φώς της λάμπας πετρελαίου, επίσης θυμάμαι την οικογενειακή θαλπωρή στο πετρόκτιστο σπίτι μας. Στην Αλίαρτο θυμάμαι έντονα τον αγώνα των γονιών μου να μας μεγαλώσουν εμένα και τα πέντε αδέρφια μου.
ΕΡ. Στη συνέχεια πως βρέθηκες στη Χίο;
ΑΠ. Βρέθηκα λόγω δουλειάς, στα 26 μου χρόνια διορίστηκα στη Δ/νση Δασών Χίου. Έμεινα στη Χίο 11 χρόνι

“Το πάρκο των ψυχών”

ΕΡ. Με ποια αφορμή αφυπνίστηκε η ανάγκη σου για δημιουργία;
ΑΠ. Αφορμή για να ασχοληθώ με την τέχνη ήταν η μοναξιά και το φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον που ζούσα στη Βολισσό της βόρειας Χίου, όπου συναναστράφηκα και με ενέπνευσαν με την ζωή τους οι ντόπιοι και οι μικρασιατικής καταγωγής (Ταχυδρόμοι της Ιστορίας όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ) κάτοικοι περήφανοι και με σπουδαία ιστορία .
ΕΡ. Σε ποια ηλικία δημιούργησες τα πρώτα έργα σου και με ποια υλικά;
ΑΠ. Από 6 ετών περίπου ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση από κάτι που έφτιαχνα με τα χέρια μου, δημιουργούσα με τα πιο απλά υλικά που υπήρχαν όπως γύψο, πέτρα, καθώς και ζωγραφική… Το μεγαλύτερο μου έργο όμως κάθε χρόνο ήταν ο χαρταετός… Αχ ο χαρταετός!
ΕΡ. Με τη πάροδο του χρόνου πως εξέλιξες τη τέχνη σου;
ΑΠ. Για κάποια χρόνια η τέχνη για εμένα ήταν πολυτέλεια γιατί δεν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες, βέβαια μου άρεσε πολύ η ποίηση και με αυτόν τον τρόπο κάλυπτα την εσωτερική ανάγκη έκφρασης. Η εξέλιξη είναι κάτι συνεχές, προέρχεται από την ίδια την καθημερινή ενασχόληση με το υλικό μαζί με σκληρή δουλειά, το πάθος, τη συνεχή ενημέρωση και φυσικά γνώση για την ιστορία της τέχνης.
ΕΡ. Από τι εμπνέεσαι κυρίως;
ΑΠ. Θα μπορούσα να πω ότι, σχεδόν, οτιδήποτε μπορεί να με εμπνεύσει, κυρίως όμως το ανθρώπινο σώμα και η ψυχή του μέσα σε αυτό, καθώς και η ίδια η ζωή.
ΕΡ. Ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις μέσα από τα έργα σου;
ΑΠ. Θέλω να περάσω την ελπίδα, την ομορφιά,  θέλω να συγκινήσω, να ξυπνήσω συναισθήματα αλλά και να σοκάρω.
“Η νοσταλγία της μάνας” και στο βάθος “Η έγκυος”

ΕΡ. Το 2003 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική έκθεσή σου. Πως υποδέχθηκε τα έργα σου το φιλότεχνο κοινό;
ΑΠ. Η πρώτη μου έκθεση πραγματοποιήθηκε στην Πινακοθήκη Χίου, ένα υπέροχο κτίριο με ιστορία. Θα μου μείνει πάντα στην καρδιά με τι συγκίνηση με υποδέχθηκε ο κόσμος, με έκαναν να αισθανθώ πολίτης του κόσμου, άρα και Χιώτης.
ΕΡ. Έργα σου βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές αλλά και σε δημόσιους χώρους. Μπορείς να μας αναφέρεις κάποιους;
ΑΠ. Έργα μου βρίσκονται στη Πάρνηθα το «πάρκο των ψυχών», ένα μαρμάρινο μνημείο με πρωτοβουλία του φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, όπως επίσης ένα έργο στο κτίριο του Φορέα Διαχείρισης που απεικονίζει τον όλεθρο της καταστροφής της Πάρνηθας, ένα έργο στο καταφύγιο Μπάφι, στο Ιστορικό και Λαογραφικό μουσείο Αχαρνών, στο υπό ανακατασκευή Ναυτικό Μουσείο Καρδάμυλων Χίου, ένα έργο μου στη Αλίαρτο κ.λ.π.
ΕΡ. Μας εξηγείς τι είναι και πως εμπνεύστηκες το «Πάρκο των Ψυχών» που δημιούργησες στον εθνικό δρυμό Πάρνηθας;
ΑΠ. Είναι ένα σύνολο γλυπτών των οποίων το υλικό αποτελείται από καμένα δέντρα. Το εμπνεύστηκα από το εγκαταλειμμένο κτήριο που υπάρχει απέναντι και που λειτουργούσε κάποτε ως Σανατόριο. Μαθαίνοντας την ιστορία του ήθελα να ξυπνήσω μνήμες γιατί πιστεύω μου είναι ότι αν ξεχνάμε το παρελθόν αυτό επιστρέφει πιο σκληρό και πιο άγριο
ΕΡ. Είχες την ανάλογη υποστήριξη από τους αρμόδιους φορείς ή χρειάστηκε χρόνος για να τους πείσεις;
ΑΠ. Είχα την απόλυτη υποστήριξη στο θέμα της άδειας και από το Δασαρχείο Πάρνηθας και από τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας. Επίσης το οικονομικό κόστος το κάλυψε ο Φορέας Διαχείρισης και ο Σύνδεσμος Προστασίας Πάρνηθας (μεταφορά κορμών, στήσιμο των έργων και συντηρητικά). Θέλω να γίνει ξεκάθαρο ότι το έργο το έφτιαξα αφιλοκερδώς και δεν θέλω να αναλύσω τα δικά μου έξοδα, πέρα από την σωματική και ψυχική κούραση, ήταν επιλογή μου.
ΕΡ. Πόσος χρόνος και κόπος απαιτήθηκε για τη δημιουργία του;
ΑΠ. Ξεκίνησα Μάιο 2012 και τελείωσα στο τέλος Σεπτεμβρίου του 2012. Δούλευα απογεύματα Σαββατοκύριακα και στη άδειά μου, αυτός ήταν ο χρόνος μα πιο πολύς ήταν ο κόπος.
ΕΡ. Από πού προέρχονται οι κορμοί των δέντρων που χρησιμοποίησες για τη δημιουργία των γλυπτών;
ΑΠ. Προέρχονται από την περιοχή γύρω από το Σανατόριο και την ευρύτερη περιοχή της Πάρνηθας.
ΕΡ. Ποιος ήταν ο στόχος σου με τη δημιουργία «του πάρκου των ψυχών»;    
ΑΠ. Ο Στόχος έχει σχέση με την μνήμη, αφού μου δίνεται την ευκαιρία θέλω να τονίσω ότι η μνήμη, πιστεύω, είναι ένα από τα στοιχεία της εξέλιξης μας. Με το πάρκο ο στόχος ήταν διπλός, ο πρώτος ήταν να επαναφέρω από τη λήθη του παρελθόντος και να υπενθυμίσω ότι σε αυτό το κτήριο υπέφεραν κάποτε συνάνθρωποι μας. Και ο δεύτερος, οι καμένοι κορμοί, να υπενθυμίζουν τη μεγάλη καταστροφή της Πάρνηθας, γιατί η λήθη δημιουργεί της συνθήκες μιας καταστροφικής επανάληψης.
Γενική άποψη του πάρκου των ψυχών

ΕΡ. Το πάρκο είναι ιδιωτικό ή δημόσιο; Μπορεί να το επισκεφθεί κάποιος ελεύθερα;
ΑΠ. Φυσικά Δημόσιο και μπορεί να το επισκεφτεί όποιος το επιθυμεί.
Η Μαίρη Γκαζιάνη με τον γλύπτη Σπύρο Ντασιώτη στο καφέ-μπαρ Κλωστήριον στο Μεταξουργείο

ΕΡ. Ποια είναι τα σχόλια που έχεις ακούσει σχετικά με τη δημιουργία του πάρκου από επίσημους φορείς αλλά και από απλούς πολίτες; 
ΑΠ. Τα καλύτερα, μεγάλη συμπάθεια, θαυμασμό από τους απλούς πολίτες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι δεν γνώριζαν ότι ήταν Σανατόριο. Από τους επίσημους φορείς δεν μ΄ ενδιαφέρει τόσο η συμπάθεια και ο θαυμασμός, μ΄ ενδιαφέρει περισσότερο να συντηρήσουν το πάρκο. Αν δεν το κάνουν δεν θα μου κάνει εντύπωση, θα είναι μια διαπίστωση για εμένα: ότι η φθορά με την γενικότερη έννοια, είναι κυρίαρχη στην ανθρώπινη συμπεριφορά και ποιος ξέρει ίσως πηγή εμπνεύσεως, για κάποιο άλλο έργο σε κάποιο άλλο βουνό.
ΕΡ. Τι είναι για σένα η δημιουργία;
ΑΠ. Η δημιουργία είναι για εμένα η απόλυτη ψυχική ανάγκη, θεραπεία, έκφραση και φυσικά εναλλαγή συναισθημάτων και ικανοποίηση.
ΕΡ. Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου σχετικά με τη γλυπτική;
ΑΠ. Οι επόμενοι στόχοι σχετικά με την γλυπτική είναι να παρουσιάσω τα έργα μου σε ένα κεντρικό χώρο στην Αθήνα. Επίσης να εξελίξω αυτό που έχω αρχίσει να κάνω δηλαδή την σύνθεση διαφόρων υλικών.
ΕΡ.  Ως δασικός υπάλληλος ποια είναι η σχέση σου με το βουνό και το δάσος;
ΑΠ. Όταν είμαι στο βουνό και στο δάσος νιώθω κάτι από τα παιδικά μου χρόνια, με άλλα λόγια νιώθω ένα με τη φύση.
ΕΡ. Από την εμπειρία σου, ποια είναι η κυριότερη συμβουλή σου προς όσους τα επισκέπτονται;
ΑΠ. Έχω να πω το εξής : Εμένα με εκφράζει απόλυτα ο μεγάλος μας ποιητής Γ. Ρίτσος, ίσως ο μεγαλύτερος, σε  ένα απόσπασμά του από το έργο του η «Εαρινή Συμφωνία», την οποία έγραψε εκεί στο Σανατόριο και την έχω χαράξει στο πάρκο σε μάρμαρο σαν υπενθύμιση και λέει τα εξής:
Αγαπούμε την γη τους ανθρώπους και τα ζώα
τα ερπετά των ουρανό και τα έντομα
Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί ,
μαζί και ο ουρανός και η γη.
ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. θα ήθελα να ευχηθώ να βρούμε την δύναμη να αγωνιστούμε για την ειρήνη. Γνώμη μου είναι ότι μόνο διαμέσου του πολιτισμού μπορεί να επιτευχθεί.
Εύχομαι λοιπόν με όλοι μου την καρδιά να δώσουμε μια ευκαιρία στην ειρήνη…
 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα. 
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.
 
 
 

Related posts