Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
31 Ιούλ 2021
Απόψεις

Ο Φρανσουά Ολάντ σήμερα στην Αθήνα

Γράφει ο Γιώργος Τροπαιάτης (gtropeatis@gmail.com)

Η σημερινή  επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, στην Αθήνα σηματοδοτεί μια δυναμική επανεκκίνηση στις ελληνο-γαλλικές σχέσεις και δίνει το στίγμα του ενδιαφέροντος που οφείλει να επιδεικνύει η Ευρώπη για την Ελλάδα. ( σχετικό ρεπορτάζ http://now24.gr/o-fransoua-den-ine-nte-gkol/ ).

Σήμερα θα σας προσεγγίσουμε το θέμα της επίσκεψης κάνοντας μια ιστορική αναδρομή. Καλό  είναι να τη διαβάσετε. Θα μάθετε αρκετά.

Είπαμε χθες ότι ο κ. Ολάντ δεν έρχεται για να εμψυχωθεί από τους Έλληνες, ωσάν άλλος Ντε Γκωλ, ώστε να σπάσει αυγά στην ευρωπαϊκή ομελέτα. Σε αντίθεση με τον παλαιό προκάτοχό του, που κατάφερε να αλλάξει (όχι, κατ’ ανάγκην επ’ οφελεία της ενοποιητικής διαδικασίας αλλά με στόχο την ισχυροποίηση της γαλλικής φωνής) τον ομοσπονδιακό ρου της ευρωπαϊκής προοπτικής με την «πολιτική των άδειων εδράνων».

Διαβάστε  μια ιστορική αναφορά χρήσιμη για τους αναλυτές των σημερινών δεδομένων…

Ο Ντε Γκωλ και η πολιτική των «άδειων εδράνων»

Με τη Συνθήκη της Ρώμης, που υπογράφηκε στις 25 Μαρτίου 1957, ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ή “κοινή αγορά”. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60 κυριαρχεί αισιοδοξία στη Δυτική Ευρώπη. Η ΕΟΚ αποδίδει καρπούς και η γενικότερη ιστορική συγκυρία παρέχει μια καταλυτική ψυχική ανάταση στους πολίτες, απομακρύνοντας τις θλιβερές αναμνήσεις από την περίοδο του πολέμου.

 

Με την «Κοινή Γεωργική Πολιτική» (1962) τα κράτη μέλη ελέγχουν από κοινού την παραγωγή των τροφίμων και οι παραγωγοί πληρώνονται σε όλες τις χώρες με τις ίδιες τιμές. Η ΕΟΚ παράγει και οι γεωργοί κερδίζουν. Ανεπιθύμητη παράπλευρη συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η υπερβολική παραγωγή, που καταλήγει σε βουνά πλεονασμάτων.

 

Την οικονομική ανασυγκρότηση της κοινοτικής Ευρώπης «απειλεί», ωστόσο, ένα περιβάλλον διαρκούς αμφισημίας, εξαιτίας του κατακερματισμού των θεσμών, της πληθώρας οργάνων και λειτουργιών, των αλληλοεπικαλύψεων διαδικασιών και του γραφειοκρατικού χαρακτήρα που τις διαπερνά. Οι Συνθήκες ταλαντεύονται ανάμεσα στη διακυβερνητικότητα και την υπερεθνικότητα.

 

Η έναρξη λειτουργίας της ΕΟΚ και της ΕΚΑΕ συνέπεσε με την άνοδο στην εξουσία της Πέμπτης Δημοκρατίας της Γαλλίας του στρατηγού Charles De Gaulle, που θεωρούσε ότι οι ευρωπαϊκές Κοινότητες ήταν μόνο τεχνικοί οργανισμοί, «χωρίς εξουσία και, κατά συνέπεια, χωρίς πολιτική αποτελεσματικότητα» και υποστήριζε το δόγμα της «Ευρώπης των Πατρίδων». Είχε την πεποίθηση ότι μόνον μια συνομοσπονδία ευρωπαϊκών κρατών θα διασφάλιζε την ανεξαρτησία της Ευρώπης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

 

Στη διακυβερνητική διάσκεψη των Παρισίων, Φεβρουάριο του 1961, ο de Gaulle προτείνει τη σύσταση Επιτροπής υπό τον Christian Fouchet για την εκπόνηση σχεδίου για την πολιτική οικοδόμηση της Ευρώπης.

 

Το «σχέδιο Φουσέ» προτείνει να ιδρυθεί «μια αδιάλυτη ένωση κρατών για να διαμορφώνει κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική άμυνας με ένα διακυβερνητικό συμβούλιο που θα συνέρχεται κάθε μήνα». Αλλά, ο de Gaulle άλλαξε την πρόταση ολομόναχος προσθέτοντας ότι «και οι θεσμοί της ΕΟΚ θα υπάγονται στο διακυβερνητικό όργανο». Επιχειρούσε, δηλαδή, κατάργηση της ανεξαρτησίας τους και του κοινοτικού κεκτημένου.

 

Ο de Gaulle θεωρούσε πως η πολιτική ενοποίηση είναι παγίδα των Αμερικανών για μόνιμη κηδεμονία της Ευρώπης και έβλεπε με καχυποψία ακόμη και τις βρετανο-αμερικανικές σχέσεις. Έτσι, τον Ιανουάριο του 1963 η Γαλλία ασκεί το πρώτο της βέτο στην υποψηφιότητα της Βρετανίας για ένταξή της στην ΕΟΚ. Ακολούθησε και δεύτερο, τον Νοέμβριο του 1967.

 

Τον Ιούλιο του 1965, ο Walter Hallstein, εισηγείται αλλαγές στη χρηματοδότηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, εκχώρηση μεγαλύτερων εξουσιών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για ζητήματα προϋπολογισμού, καθιέρωση ιδίων πόρων της Κοινότητας και ιδίως την εισαγωγή του κανόνα της πλειοψηφίας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, με ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 1966.

Για τον de Gaulle η πρόταση Hallstein περιείχε «πολύ φεντεραλισμό». Από την 1η Ιουλίου 1965 η Γαλλία παύει να μετέχει στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου, ανακαλεί τον μόνιμο αντιπρόσωπό της από τις Βρυξέλλες, ενώ οι γκωλικοί βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέχουν από ψηφοφορίες που αφορούν στην εξέλιξη της Κοινότητας. Είναι η πολιτική της «άδειας καρέκλας», που διατυμπανίζει την περιφρόνηση του de Gaulle σε μιαν Ευρώπη «…που διευθύνεται από κάποιον Άρειο Πάγο τεχνοκρατικό, άπατρι και ανεύθυνο».

 

Η κρίση τερματίστηκε στις 30 Ιανουαρίου 1966 με τον «Συμβιβασμό του Λουξεμβούργου», όπου εισήχθη η έννοια των «πολύ σημαντικών εθνικών συμφερόντων». Αν γινόταν επίκλησή τους, το Συμβούλιο θα προσπαθούσε εντός εύλογου χρόνου να βρει λύση που θα γινόταν ομόφωνα αποδεκτή.

 

Ο μηχανισμός της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης απεμπλέκεται με την αποχώρηση του de Gaulle από την πολιτική, το 1969, αφού προηγουμένως έχει επιδείξει ακόμη μια εμμονή κατά της βρετανικής ένταξης στην ΕΟΚ μετά και την αποκάλυψη μυστικών συνομιλιών που είχε με τον Κρίστοφερ Σόουμς (Βρετανό βουλευτή, γαμπρό του Τσώρτσιλ) σχετικά με τη δημιουργία διευθυντηρίου των «μεγάλων». Ο de Gaulle αποσύρθηκε από την πολιτική ηττημένος σε δημοψήφισμα για μια δυσνόητη διοικητική μεταρρύθμιση.

 

Η εκλογή του George Pompidou στην προεδρία της Γαλλίας, που είχε ως πρωθυπουργός αντιμετωπίσει επιτυχώς την κοινωνική θύελλα του Μάη του ’68, και η ανάληψη της καγκελαρίας από τον Willy Brandt, τον Οκτώβριο του ιδίου έτους, εγκαινιάζουν μια νέα φάση στην ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία.

Πολλοί διαφωνούν με τη στάση του Ντε Γκωλ αλλά και πολλοί αναπωλούν τη σθεναρή μαχητικότητά του, που αν μη τι άλλο ενίσχυσε τη γαλλική υπόσταση στους ευρωπαϊκούς οργανισμούς. Αλλά… αυτά ανήκουν σε άλλες εποχές!

 

 

 

 

Related posts