Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
14 Απρ 2021
Πολιτισμός

Νίνα Αλέξη:Γυμνή  αποτυπώνω με την ποιητική μου γραφίδα τους καθημερινούς μου τoκετούς

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

 «Άνω θρώσκω» είναι ο τίτλος της δεύτερης ποιητικής συλλογής της Νίνας Αλέξη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. «Ο ποιητικός οίστρος μοιάζει ανεξάντλητος» αναφέρει η ίδια, καθώς «Γυμνή  αποτυπώνω με την ποιητική μου γραφίδα τους καθημερινούς μου τoκετούς, τις πιο βαθειές κραυγές μου, τις ηδονές μου, τις  ενδότερες σκέψεις μου… Τα ποιήματά μου πλέκω με αγνό παρθένο μαλλί». 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Νίνα πρόσφατα κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή σου με τίτλο «Άνω θρώσκω». Τι θέλεις να δηλώσεις με τις δυο λέξεις του τίτλου;

NΙΝΑ AΛΕΞΗ: Η παραδοσιακή ετυμολογία  του όρου, άνθρωπος, ότι δηλαδή πρoέρχεται από το  άνω – θρώσκω  (αναπηδώ, μεταφορικά ορμώ προς τα επάνω)  δεν γίνεται δεκτή από τους γλωσσολόγους οι οποίοι πιστεύουν ότι η λέξη, άνθρωπος,  είτε προέρχεται από το ανδρ – ωπος δηλαδή, αυτός που έχει όψη άνδρα, είτε είναι αγνώστου ετυμολογίας. Τα τελευταία χρόνια έγινε πολλή συζήτηση για τον όρο, θυμάμαι την άδικη επίθεση που δέχθηκε ο  Γιώργος Κιμούλης επειδή χρησιμοποίησε το  άνω θρώσκω αλληγορικά. Ασχέτως από τη σχέση του με τον όρο άνθρωπος,  το άνω θρώσκω σημαίνει πράγματι,  ορμώ προς τα πάνω. Ο Πλάτων στον Κρατύλο γράφει, ότι ο άνθρωπος αποτελεί όνομα που προέρχεται από τη φράση, ο αναθρών ά όπωπε δηλαδή αυτός που αναθρεί, δηλαδή στοχάζεται, παρατηρεί για ό,τι όπωπε δηλαδή  ό,τι έχει δει  και με αυτή την έννοια το υιοθετώ κι εγώ.  Η νέα μου ποιητική συλλογή  «Άνω θρώσκω»   όπως και η προηγούμενη βγήκε από τις εκδόσεις   Αλεξάνδρεια. Tο  έργο στο εξώφυλλο  είναι του  διακεκριμένου εικαστικού και αγαπημένου μου φίλου, Φίλιππου Τσιάρα που ζει στη Νέα Υόρκη. 

Μ.Γ.: Τι είδους ποίηση περιλαμβάνεται στο βιβλίο σου;

Ν.Α.: Το μωσαϊκό της θεματολογίας του «Άνω θρώσκω» αποτελείται κυρίως  από υπαρξιακές, πολιτικές, κοινωνικές ψηφίδες με λιγοστές ερωτικές, δυνατές πινελιές. Όταν γράφω ακολουθώ τον καλπασμό της καρδιάς μου,  το φως ελπίδας της ψυχής μου … πρέπει να ποθείς να δεις το φως για να μπορείς να το φθάσεις… 

Μ.Γ.: Πρόκειται για ποιήματα που γράφτηκαν πρόσφατα ή σε διαφορετικούς χρόνους;

Ν.Α.: Στο «Άνω θρώσκω», όπως και στο προηγούμενο πόνημά μου επέλεξα ποιήματα από διαφορετικές  χρονικές περιόδους.  Μάλιστα  εδώ,  ένοιωσα την ανάγκη να σημειώσω  ημερομηνία  και τόπο που εγράφησαν.  Γράφοντας από πολύ μικρή ηλικία, ποίηση – ασχέτως αν δεν το είχα συνειδητοποιήσει πως επρόκειτο για ποίηση- δεν ήθελα να αδικήσω  κάποια παλαιότερα πονήματά  μου έναντι  πιο πρόσφατων. 

Μ.Γ.: Ποιες στιγμές κυρίως καταφεύγεις στην ποίηση, της χαράς ή της λύπης;

Ν.Α.: Θα έλεγα κυρίως της λύπης όπου νοιώθω πιο ευάλωτη και   πλησιέστερα στο Θεό.

Μ.Γ.: Η ποιητική έμπνευση είναι στιγμιαία ή απαιτεί χρόνο;

Ν.Α.: Μιλώντας για τον εαυτό μου είναι στιγμιαία. Χωρίς να αποκλείω  βέβαια, την ύπαρξη κάποιων  ιδιαίτερων συμβάντων, έντονων στιγμών  οπότε ο ποιητικός οίστρος μοιάζει ανεξάντλητος και γίνεται μία –προεργασία-  εσωτερική πάντα. Στο κάθε ποίημα αγκομαχάς, σπαρταράς, μάχεσαι ν’ απελευθερωθείς. Για μένα, γράφω σημαίνει νοιώθω, ξαναζώ μνήμες…  δεν έχω προσχέδιο κάθε ποίημα βγαίνει αβίαστα στο χαρτί.  Δεν είναι οι λέξεις που με ενδιαφέρουν τόσο όσο το συναίσθημα, αυτό που κάνει τον καθένα μας  καλύτερο. Περισσότερο σκίζω  ποιήματά μου παρά  κρατώ. 

Μ.Γ.: Καλλιεργείται από το συναίσθημα ή από τη λογική;

Ν.Α.: Πρωτίστως  εκκολάπτεται και καλλιεργείται  από το συναίσθημα.  Χωρίς  να αποκλείω  τη λογική η οποία δεν είναι δυνατόν να μην συν-υπάρχει  π.χ. σε ένα κοινωνικό ή  πολιτικό ποίημα.  Πάντως, σύμφωνα με την πλατωνική διαίρεση της ψυχής  «το λογιστικόν μέρος»  είναι παράλληλα και «φιλόσοφον» και «φιλομαθές» ώστε να επέρχεται ισορροπία στο τελικό αποτέλεσμα.  

Μ.Γ.: Ποια συναισθήματα επικρατούν στη νέα ποιητική συλλογή σου;

Ν.Α.:  Όλα όσα μάς κάνουν Άνθρωπο με Α κεφαλαίο και απάνθρωπο με α μικρό.

 Μ.Γ.: Το «Άνω θρώσκω» είναι συμπέρασμα, παραίνεση, συμβουλή;

Ν.Α.:  Σε καμία περίπτωση συμβουλή.   Πρόκειται για εντελώς προσωπική θέαση σύμφωνα με την οποία πορεύομαι στο μέτρο του δυνατού.

Μ.Γ.: Πως προήλθε η έμπνευση για το ποίημα «Ματωμένη υδρόγειος»;

Ν.Α.: Από τον πλανήτη μας που τον κατακρεουργήσαμε περιβαλλοντικώς με σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις σε μας τους ίδιους. Από τη μόλυνση της  τροφή μας, έως την αποξήλωση των δασών μας.  Στον πολιτισμένο κόσμο μας εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας  πεθαίνουν από υποσιτισμό, αρρώστιες, όταν υπάρχει πια δυνατότητα ίασης.  Ο πόνος είναι βαθυχαρακωμένος, οι πληγές δεν κλείνουν… αιμορραγούν.

 Μ.Γ.: «Θυμήσου» είναι ο τίτλος ενός ποιήματος αφιερωμένου στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Τι ήθελες να της πεις μέσα από τους στίχους σου;

N.A.: Κατ’ αρχάς, δεν είχε ιδέαν. Της το διάβασα πρόσφατα και κατενθουσιασμένη μου είπε, «κα τα πλη κτι κό»!  Ευτυχώς της άρεσε!  Ήθελα να της αφιερώσω ένα ποίημά μου για την τιμή που έχω να με θεωρεί φίλη  και την εμπιστοσύνη και το σεβασμό που δείχνει  στο πρόσωπό μου και που πιστεύει σε μένα. Έχοντας την χαρά των  εκ βαθέων συζητήσεων με την Κατερίνα, για τον τρόπο που μεγαλώσαμε,  σπουδάσαμε ..τα όνειρά μας, τα εμπόδια αλλά και τις «τραγωδίες» που ζήσαμε.. θεώρησα πως ήταν το κατάλληλο ποίημα για την εξαίρετη ποιήτρια και φίλη Αγγελάκη – Ρουκ! Ένα ποίημα που αρχίζει με τους στίχους

«Θυμήσου: Στο χωνευτήρι της ρηχότητας

έτριβες άλας στις πληγές μου..»..

και ολοκληρώνεται με τους   λυτρωτικούς στίχους

«..Να εξορύξεις της ψυχής

την απελέκητη αλήθεια μου

που μέσα μου εκκολάφθηκε

ΕΝΑ έγινε με το DNA». 

Μ.Γ.: Τι συμβολίζουν τα «Κίτρινα παπούτσια» στο ομότιτλο ποίημα;

Ν.Α.: Τώρα που είμαι  αντιμέτωπη με την ερώτησή σου Μαίρη, σκέφτομαι πως…  μάλλον  έγινε ασυνείδητα η διατύπωση του τίτλου. Τα κίτρινα παπούτσια είναι ένα ποίημα  που αγαπήθηκε πολύ από την πρώτη ανάγνωση,  μου έχουν πει.   Τα παπούτσια συμβολίζουν το μονοπάτι του καθενός στην ατραπό που επιλέγει,  το επίθετο κίτρινα, δίνει ποιότητα σε αυτή την ατραπό αφού θεωρείται το χρώμα της διανόησης, σοφίας, της  ελπίδας, της  θετικής ενέργειας… 

Μ.Γ.: Που οφείλονται οι «Βίαιες σιωπές» που είναι ο τίτλος ενός άλλου ποιήματός σου;

Ν.Α.: Στην καταπίεση συναισθημάτων, στο φόβο, στην έλλειψη θάρρους, στις σιωπές μας, με αποτέλεσμα να πονάμε και να κλαίμε βουβά. Σήμερα έχουμε μια νέα μορφή συναισθηματικής βίας δίπλα στις ήδη υπάρχουσες. Στην Αμερική την ονομάζουν   ghosting. Το ποίημα αναφέρεται και στη σχέση θύματος θύτη όπου η θέση του θύτη δεν είναι σε καμία περίπτωση επίζηλη. 

Μ.Γ.: «Βόρεια λοβοτομή». Τι είδους λοβοτομή προσδιορίζεις με τη λέξη βόρεια να προηγείται;

Ν.Α.: Για μένα η  έννοια της ιστορικής συνείδησης Μαίρη, δεν είναι απλώς μία θεωρητική γνώση για τους επιστήμονες αλλά μέρος της ταυτότητάς μας. Αυτό διδάσκω στην κόρη μου. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να έχουμε συνείδηση των πραγμάτων με βάση εφήμερα, πολιτικά και δημοσιογραφικά κριτήρια και όχι ιστορικά, που ανάγονται στις ρίζες μας. Για το λόγο αυτό, θεωρώ ότι η βίαιη παρέμβαση στην διαμόρφωση της ταυτότητάς μας, ισοδυναμεί με λοβοτομή. Δεν αρκεί να διαχωριστούν οι σκοπιανοί από τους αρχαίους έλληνες αλλά και από το βυζαντιακό και νεότερο ελληνισμό του οποίου είμαστε συνέχεια. Στην πραγματικότητα οι σκοπιανοί είναι σλάβοι με ορθόδοξη κουλτούρα και δεν έχουν κανένα λόγο να αισθάνονται  μειονεκτικά για αυτό. Δυστυχώς,  καλλιεργήθηκε σε αυτούς μια εθνική ταυτότητα επί εσφαλμένης βάσης με ύπουλους σκοπούς. 

Μ.Γ.: Ποιοι είναι οι «Ανάπηροι άγγελοι»;

Ν.Α.: Όλοι εμείς που είμαστε έρμαια σε έναν κόσμο αηδιαστικά  φιλοχρήματο, επιδερμικό, σκληρό, ο οποίος  έχει αρνητικό αντίκτυπο  κυρίως  στα παιδιά μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, πολέμους, βία, ναρκωτικά…  που δεν τα αφήσαμε να πετάξουν γιατί τους ψαλιδίσαμε τα φτερά…  αψηφήσαμε τις κραυγές τους. Κανένα  παιδί δεν πρέπει να στερείται το δικαίωμα να ζήσει ως παιδί. Θεωρώ ότι το νομικό πλαίσιο  που αφορά την παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού θα έπρεπε να είναι αυστηρότατο. Το μόνο βέβαιο είναι πως, όσο γυρίζουμε  την πλάτη  στους νέους  δεν υπάρχει περίπτωση, αυτός ο κόσμος, να γίνει καλύτερος. Καμία ελπίδα να επέλθει  μία Νέα Αναγέννηση. 

Μ.Γ.: Πως παρουσιάζεται ο έρωτας στο ποίημά σου «Alkan»;

Ν.Α.: Κατ’ αρχάς, ακούγοντας Αlkan!  Ένα ποίημα   με καθαρές μεταφορικές  έννοιες όπως οφείλει να είναι ένας αγνός και αληθινός έρωτας! 

Μ.Γ.: Πότε οι νύχτες θεωρούνται γυμνές σύμφωνα με το ποίημα «Γυμνές νύχτες»;

Ν.Α: Συνήθως οι νύχτες λογχίζουν το μυαλό…  Όταν ξεκουράζεται το φως,  σκέπαστρό μας η νύχτα η οποία δεν είναι πάντα ξάστερη.  Μένουμε τότε, γυμνοί με την αλήθεια μας την οποία δεν μπορούμε να αποφύγουμε όσο βασανιστικά και αν προσπαθούμε. 

Μ.Γ.: Το ποίημα «Ζεις» γράφτηκε στο Τόκιο το 2016. Τι ήταν αυτό που σου προκάλεσε την ανάγκη των συγκεκριμένων στίχων;

Ν.Α.: Ο τίτλος,  «Ζεις» είναι ειρωνικός. Η ιδέα  εκκολάφθηκε  από την ανάγκη και τον αγώνα  του ανθρώπου για επιβίωση και την ασίγαστη  δίψα του για ελευθερία που είναι οικουμενικό αίτημα  και  προϋποθέτει θυσίες… Δυστυχώς στις μέρες  μας ζούμε σε  μία  εικονική πραγματικότητα με  ελεγχόμενη πληροφόρηση, υποκριτικές ενέσεις φιλανθρωπίας των ΜΚΟ και άλλων οργανώσεων ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται συνθήκες περιθωριοποίησης για ευρύτερα στρώματα. 

Μ.Γ.: Το ποίημα «Τάμεσης» το 1982 στο Λονδίνο. Αφορά προσωπικό βίωμα;

Ν.Α.: Καμία σχέση όσον αφορά το ερωτικό σκέλος.   Η γέφυρα όμως αυτή,  έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τα  χρόνια της ζωής μου στο Λονδίνο που δεν ήταν και λίγα. Για να υλοποιήσω τα σχέδιά μου, χωρίς υπερβολή, χρειάστηκε πειθαρχία στρατιώτη. Ασχολιόμουν με πολλά πράγματα  συγχρόνως.  Όταν   περνούσα λοιπόν, στην αντίπερα όχθη του Τάμεση, σήμαινε πως υπήρχε λίγος χρόνος για ανάπαυλα. Εκεί στο αγαπημένο μου καφέ του Festival Ηall καθόμουν πίνοντας τσάι και τρώγοντας scones. Η εικόνα, του  να χάνομαι μέσα στην ομίχλη ενώ διασχίζω τη γέφυρα, έως σήμερα είναι νωπή στη μνήμη μου.

 Μ.Γ.: Πως προέκυψε το ποίημα «Απορίαι επ΄ Αρχών Νίκου Καζαντζάκη»;

Ν.Α.: Το ποίημα αυτό αρχικά το είχα γράψει ως ερωτικό. Αργότερα το προσάρμοσα σε έναν από τους  αγαπημένους  μου συγγραφείς, τον Καζαντζάκη! Από τον τίτλο και μόνο, πιστεύω πως γίνεται κατανοητή η προσπάθειά μου να προσεγγίσω τον Άνθρωπο Καζαντζάκη και τα Πιστεύω του κατά το δυνατόν αντικειμενικά, παρουσιάζοντας τα βαθύτερα αίτια των μεταστροφών του και τις παρανοήσεις που κατά καιρούς δημιούργησε το έργο του. Θαυμάζω την αυτοκριτική του, την ανιδιοτέλειά του πέρα από τη συγγραφική του δεινότητα! 

Μ.Γ.: Πότε οι σιωπές θεωρούνται νεκρικές;

Ν.Α.: Νεκρικές είναι οι σιωπές αυτές, που  σε κάνουν  να νοιώθεις ολοζώντανος  μεσ’ τη μοναχικότητά σου. Τότε νοιώθεις τη γέννηση και το θάνατο,  προσεγγίζεις τα πάντα στα άκρα. Όταν δεν υπάρχει κανείς να σε  ακούσει παρά μόνο το σύμπαν. Κι όπως γράφω  σε  ένα από τα fragmenta μου,

«Οι σιωπές μας

ουρλιαχτά

στο σύμπαν

που κωφό δεν είναι».

Μ.Γ.: Ποιοι είναι οι ανεμοστρόβιλοι που αναφέρονται στο ομότιτλο ποίημα;

Ν.Α.:Το ποίημα «Ανεμοστρόβιλοι» που αφιέρωσα στον διανοούμενο και  αγαπημένο  ποιητή Κωνσταντίνο Μπούρα  να  είναι άραγε οι συναισθηματικές και ψυχικές περιπλανήσεις μας; Οι συμφορές μας; Οι κατάρες; Το μερίδιο  της μοίρας μας,  της ευθύνης που όλοι έχουμε; Η απάντηση ανήκει μάλλον στον αναγνώστη.

«..γυροβολιές του ανέμου

στους ουρανούς σκορπίσαν

σ’ όνειρα αιθερικά

στη θέση τους ευωδιαστές πασχαλιές φυτρώσαν

στρατιώτες έπεσαν ηρωϊκά

στη θέση τους μάνες γέννησαν παιδιά

στην ατελή φύση της στιχομυθίας

τεθλασμένες ιστορίες, ελκτική γοητεία..»…

Μ.Γ.: Τι σου προκάλεσε την ανάγκη να γράψεις τα ποιήματα με γενικό τίτλο «Οδοιπορώντας με τον Νίκο Καζαντζάκη»; 

Ν.Α.:   To σπονδυλωτό αυτό ποίημα το έγραψα για ένα συλλεκτικό τόμο που επιμελήθηκε η Καίτη Κουμανίδου, «Οδοιπορώντας με τον Νίκο Καζαντζάκη» από τις εκδόσεις  Όστρια. Σκέφτηκα πως θα είχε ενδιαφέρον να αναφερθώ στα ταξίδια του -μια και είχα κάνει τα ίδια ταξίδια στην Άπω Ανατολή- με αυτά που είχε κάνει ο Καζαντζάκης.

Μ.Γ.: Τι θέλεις να προσδιορίσεις με τον τίτλο «Black Humour» σ΄ ένα ποίημά σου;

N.A.: Πιστεύω πως μέσω  της σάτιρας μπορούν να ειπωθούν  σκληρές αλήθειες  που θα ακουστούν πιο εύηχα. Το Black Humour, eίναι το παζλ της κωμικοτραγικής πραγματικότητάς μας.  Στο Black Humour σατιρίζω μεταξύ άλλων την πολιτική ορθότητα και την προσαρμογή μας προς τις πιέσεις των εκάστοτε ισχυρών.  Εθνομηδενισμός, φτώχεια, άστεγοι,  η λογική των δήθεν αγορών, οι φούσκες,  τα καταναλωτικά πρότυπα, η εμπορευματοποίηση του πολέμου, ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης και όλο αυτό το ψέμα που καθημερινά καλούμαστε να καταπιούμε όσο πικρό κι αν είναι το χάπι.  Τα κατά συνθήκην ψεύδη  σύμφωνα με την έκφραση του Nordau,  θίγονται με το ποίημά μου αυτό. Το ψέμα ωραιοποιεί και αποκρύπτει τις αλήθειες το χειρότερο όμως είναι όταν το αγνοούμε, ακόμη χειρότερο δε όταν το αποδεχόμαστε. Το ψέμα καθίσταται πλέον δεύτερο δέρμα μας και αυτό είναι το τραγικό.

 Μ.Γ.: Ποια είναι η «Πεισιθάνατος κοινωνία» του ποιήματος που έγραψες το 2016 στη Χιροσίμα;

Ν.Α.: Μολονότι το έγραψα στην Ιαπωνία με αφορμή τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η «Πεισιθάνατος κοινωνία»  θα μπορούσε να αφορά οποιαδήποτε  κοινωνία   που αντιμετωπίζει σοβαρούς κινδύνους. Έστω κι αν μπήκαμε  στην εποχή της ρομποτικής, ας μην ξεχνάμε και τη Φουκουσίμα το 2016 αλλά και πιο πρόσφατα το Μάτι…  Οι κοινωνίες  παραμένουν  υπό απειλή.                                                                   

Μ.Γ.: 2050 είναι ο τίτλος ενός ακόμα ποιήματός σου. Είναι προφητικό ποίημα;

Ν.Α: Προφητικό; Δεν ξέρω, ειλικρινά, ο χρόνος θα δείξει. Να δούμε τι έπεται …στο μέλλον. 

Μ.Γ.: «Προσμονή» είναι ο τίτλος ενός ερωτικού ποιήματος. Εγώ θα το έλεγα υπόσχεση. Τηρούνται άραγε οι ερωτικές υποσχέσεις ή ξεθυμαίνουν με τον χρόνο;

Ν.Α: Μολονότι ο έρωτας θριαμβεύει στην ψυχή, κινεί γη και ουρανό,  πολλοί άνθρωποι νοιώθουν μόνοι διότι έχουν εφήμερες σχέσεις, συνήθως επιδερμικές  με αποτέλεσμα κατά βάθος να είναι δυστυχισμένοι. Η ταχύτητα  με  την οποία εξελίσσονται οι «σχέσεις» μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σίγουρα δεν έχουν καμία σχέση με την ποιότητα των σχέσεων  που ζήσαμε τα προ fb χρόνια.  Οι ερωτικές υποσχέσεις στις μέρες μας, δυστυχώς  ξεθυμαίνουν ταχύτατα με τον ίδιο ρυθμό που γεννιούνται διότι δεν υπάρχουν θεμέλια που να βασίζονται στην εμπιστοσύνη, στον αλληλοσεβασμό…   Φρίκη, το λέω εγώ, είναι όμως κι αυτό φαινόμενο της αντιρομαντικής εποχής που διανύουμε  και δεν μπορούμε να  το αγνοήσουμε διότι έτσι πορεύονται πάρα πολλοί συνάνθρωποί μας. Το Άνω θρώσκω στις κριτικές που έλαβε, επαινέθηκε μεταξύ άλλων ως «…Ποιητική  συλλογή από τις λίγες για τον ρομαντισμό και την ανάγλυφη εικονοπλασία της»… 

Μ.Γ.: Τι αφορούν τα μικρά ποιήματα που υπάρχουν στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου;

Ν.Α.: Tα Fragmenta II είναι σύντομες μεν αλλά βαθειές χαρακιές   που πάση θυσία ζητούν να ακουστούν.

 Μ.Γ.: «Αυτομαστιγώνεσαι. Γιατί;» είναι ένα μικρό δίστιχο. Ποιον ρωτάς και ποιος σ΄ ακούει;

Ν.Α.: Εσένα, τον εαυτό μου, τους άλλους που είμαστε όλοι ΕΝΑ. 

Μ.Γ.: Είναι η ποίηση ανάγκη που δεν μπορείς να ξεφύγεις;

Ν.Α.:  Γυμνή  αποτυπώνω με την ποιητική μου γραφίδα τους καθημερινούς μου τoκετούς, τις πιο βαθειές κραυγές μου, τις ηδονές μου, τις  ενδότερες σκέψεις μου… Τα ποιήματά μου πλέκω με αγνό παρθένο μαλλί. Δεν είναι ότι δεν μπορώ να ξεφύγω. Δεν θέλω να ξεφύγω.

 Μ.Γ.: Αυτήν την περίοδο τι άλλο ετοιμάζεις προς έκδοση;

Ν.Α.: Σύντομα αρχίζω τη μετάφραση του ΣΟΚ, του Γιώργου Σκούρτη.  Πρόκειται για  το τελευταίο θεατρικό  έργο του σπουδαίου συγγραφέα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή λίγες ώρες μετά την πρεμιέρα του ΣΟΚ που ανέβηκε στο Studio Κυψέλης. Ο  εξαίρετος σκηνοθέτης και καλός φίλος, ο Γιώργος  Λιβανός  που σκηνοθέτησε  μια άρτια παράσταση του ΣΟΚ, μου έκανε την τιμητική πρόταση  να το μεταφράσω. Επίσης, έχει μπει στο τυπογραφείο ο νέος τόμος του  Graeco-arabica XIII από τις εκδόσεις Ηρόδοτος, όπου συμπεριλαμβάνεται  μία πολυσέλιδη μελέτη μου για το θέατρο στην Αίγυπτο. Eπιπλέον,  ολοκληρώνω μια θεατρική μελέτη  στα αγγλικά που ευελπιστώ να εκδοθεί στις αρχές του επόμενου χρόνου. 

Μ.Γ.: Ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης κι εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου. 

Ν.Α.: Εγώ σε ευχαριστώ Μαίρη  για τις πάντα εύστοχες ερωτήσεις σου!

*Η ποιητική συλλογή «Άνω θρώσκω» της Νίνας Αλέξη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

 

 

Related posts