Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
13 Ιούν 2021
Πολιτισμός

Νεφέλη Πόπη Ζάνη : Η συγγραφή για μένα είναι ό,τι το νερό για τον οργανισμό. Πηγή ζωής!

 
 
 
Από τη Μαίρη Γκαζιάνη
 
Τρεις ενότητες σε δυο ρήματα και ένα ουσιαστικό. Δια_φεύγω μέσα από ετούτες τις μικρές αράδες χωρίς να γίνομαι αντιληπτή, κάνοντας δια_πιστώσεις απ΄ όσα μου έφερε η ζωή έχοντας σε ορισμένα από αυτά το δικαίωμα πληρωμής στο μέλλον …επί πιστώσει. Τριβή και απόξεση από καταστάσεις και συναισθήματα, ψήγματα που γράφτηκαν δια_τρέχοντας από – και – την πραγματικότητα. Ζώντας μια πρόσκληση στο άγνωστο, εκείνα που ως τώρα αποκόμισα μονάχα έτσι μπορούσαν να μοιραστούν… Φυγαδεύοντας συναισθήματα… Σαν ποίηση. (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου) 
 
ΕΡ. Νεφέλη γεννήθηκες και μεγάλωσες στα Ιωάννινα όπου κατοικείς μέχρι σήμερα. Πως θυμάσαι την πόλη των παιδικών σου χρόνων και πως τη βλέπεις σήμερα;
ΑΠ. Θυμάμαι μια πόλη όπου σαν παιδί ένιωθα ασφαλής και μαζί με τ’ άλλα παιδιά αλωνίζαμε τις γειτονιές χωρίς να φοβόμαστε τίποτα. Μια πόλη με ανθρώπους πιο αυθεντικούς, πιο γελαστούς, πιο αισιόδοξους, ακόμα και όταν δεν πήγαιναν όλα καλά για αυτούς. Σήμερα αυτό δεν υπάρχει (τουλάχιστον στον βαθμό που υπήρχε τότε). Τώρα πλέον παιδιά και ενήλικες είμαστε επιφυλακτικοί με το καθετί, και δικαίως ίσως. Ζούμε σε μια εποχή όπου κάθε ανθρώπινη αξία-ηθική, κοινωνική- τείνει να εκλείψει.
ΕΡ. Είμαστε συμπατριώτισσες και η νοσταλγία μου με βάζει να σε ρωτήσω, πως είναι η άνοιξη στα Ιωάννινα, η λίμνη, τριγύρω τα ψηλά βουνά;
ΑΠ. Η άνοιξη είναι η αγαπημένη μου εποχή! Τα Ιωάννινα αυτή την εποχή είναι πολύ όμορφα! Η λίμνη αποπνέει ένα μυστήριο και παράλληλα έναν ρομαντισμό, που προκαλεί ακόμα και στον πιο ρεαλιστή κάτι παραπάνω από όμορφα συναισθήματα! Τα ψηλά βουνά αντικατοπτρίζονται μέσα της, με τέτοιο τρόπο που δημιουργούν μια εικόνα χαλάρωσης τέτοια, που όμοιά της δεν υπάρχει! Χρώματα και αρώματα μια πανδαισία! Δεν είναι τυχαίο που αυτή την  εποχή τα Ιωάννινα έλκουν πάρα πολλούς επισκέπτες.
ΕΡ. Έχεις γράψει 4 βιβλία εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, σε ποια κατηγορία συγγραφέων κατατάσσεις τη γραφή σου;
ΑΠ. Αυτό ας το κρίνουν οι αναγνώστες. Από την δική μου πλευρά θεωρώ πως η συγγραφή δεν έχει όρια, ούτε κατηγορίες, σε πάει όπου εκείνη θέλει. Προσωπικά δεν ακολουθώ κάποια συγκεκριμένη μέθοδο, το κάθε βιβλίο, η κάθε ιστορία, μου δείχνει από μόνη της τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γραφτεί. Και αυτή είναι άλλωστε η μαγεία για έναν δημιουργό κάθε φορά που η έμπνευση θα τον επισκεφθεί.
ΕΡ. Πότε ξεκίνησες να γράφεις και τι είναι για σένα η συγγραφή;
ΑΠ. Από την ηλικία των οχτώ έγραφα. Μικρές προτασούλες στην αρχή και ολόκληρα κείμενα πολύ αργότερα. Στην έκθεση ήμουνα άριστη μαθήτρια και οι δάσκαλοί μου φαίνεται κάτι έβλεπαν σε αυτό και με προέτρεπαν να συνεχίσω. Η συγγραφή για μένα είναι ό,τι το νερό για τον οργανισμό. Πηγή ζωής! Είναι εκείνη που θα μου δώσει δύναμη-όπως και έχει συμβεί-για την συνέχεια. Μαζί της έχω εκπαιδευτεί στην πειθαρχία αλλά και στην ανεμελιά. Στο ταξίδι στα σύννεφα αλλά και στην προσγείωση στην πραγματικότητα. 
ΕΡ. Το πιο πρόσφατο βιβλίο σου έχει το τίτλο «Φυγαδεύοντας συναισθήματα» και αφορά ποιητικά κείμενα. Πως το εμπνεύστηκες;
ΑΠ. Τα συγκεκριμένα κείμενα γραφόντουσαν σε διάφορες χρονικές περιόδους της ζωής μου με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας σωρός από δαύτα σε διάστημα τριών χρόνων. Κάποιοι φίλοι που το γνώριζαν με παρακίνησαν στο να τα εκδώσω. Η έμπνευση, η ιδέα στο να γίνουν βιβλίο ανήκει καθαρά σε εκείνους και τους ευχαριστώ!
ΕΡ. Το βιβλίο σου χωρίζεται σε τρεις ενότητες. Τι περιλαμβάνει η κάθε ενότητα;
ΑΠ. Η πρώτη ενότητα με τίτλο «Δια_φεύγω» περιλαμβάνει πεζά ποιήματά μου, τα οποία γράφτηκαν σε στιγμές που είχα την ανάγκη να δραπετεύσω είτε από τα κακώς κείμενα της προσωπικής μου ζωής, είτε από τη δυσφορία μου προς το σύστημα ή της κοινωνίας κλπ. Η δεύτερη ενότητα με τίτλο «Δια_πιστώσεις» περιλαμβάνει αποφθεγματικά κείμενα όπου όπως φανερώνει και ο τίτλος της ενότητας, διαπιστώνω κάποια πράγματα από και για την ζωή στα οποία όμως έχω το δικαίωμα πληρωμής στο μέλλον …επί πιστώσει, εννοώντας πως όπως όλοι μας έτσι και εγώ κάποια στιγμή θα «εξοφλήσω» εκείνα που μου αναλογούν προς τους άλλους και οι τωρινές διαπιστώσεις μου θα είναι αυτές που θα με κάνουν καλύτερη για εκείνη την στιγμή. Στην τρίτη και τελευταία ενότητα, με τίτλο «Δια_τρέχοντας», υπάρχουν προτάσεις και στροφές που γραφόντουσαν πάντα στο πόδι και συνήθως όταν βρισκόμουν έξω, οπουδήποτε, στη δουλειά, στην βόλτα, σ’ ένα καφέ, για φαγητό, σ’ ένα ταξίδι και η έμπνευση δεν με άφηνε σε ησυχία αν δεν σημείωνα κάπου τα όσα αποκόμιζα. Γραφόντουσαν όπως γράφω και στο βιβλίο «δια_τρέχοντας από – και – την πραγματικότητα».
ΕΡ. Με αφορμή τον τίτλο του βιβλίου, σε ρωτάω, φυγαδεύονται τα συναισθήματα και πως;
ΑΠ. Φυσικά! Και το λέω με απόλυτη βεβαιότητα αυτό! Αλίμονο εάν δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Θα ήμασταν αναγκασμένοι να ζούμε εγκλωβισμένοι με τους προσωπικούς μας δαίμονες. Όπως έχω ξαναπεί, το ρήμα «φυγαδεύω» σημαίνει βοηθώ κάποιον να ξεφύγει μεταφέροντάς τον κάπου αλλού για ασφάλεια. Εάν λοιπόν αγαπάμε τον εαυτό μας θα τον προστατέψουμε, θα τον βοηθήσουμε να ξεφύγει βρίσκοντας έξοδο διαφυγής. Το πώς, νομίζω είναι διαφορετικό για τον καθένα και εξαρτάται από την προσωπικότητα του, τα βιώματά του, τις εμπειρίες του. Από το άκουσμα ενός τραγουδιού μέχρι την πραγματοποίηση μιας εκδρομής ή μιας βόλτας, ή διαβάζοντας ή χορεύοντας ή χίλια δυο άλλα…όλα συμβάλλουν στον τρόπο φυγάδευσης των συναισθημάτων μας, κυρίως των αρνητικών!
ΕΡ. «Και να καταλάβω επιτέλους το νόημα και τη δύναμη ενός αγέννητου ονείρου». Απραγματοποίητα όνειρα υπάρχουν, όμως, πότε τα όνειρα χαρακτηρίζονται αγέννητα;
ΑΠ. Όπως γράφω και στο βιβλίο, αγέννητα χαρακτηρίζονται εκείνα τα όνειρα που ναι μεν τα δημιουργήσαμε μέσα μας, αλλά δεν τα γεννήσαμε ποτέ, δεν τα πραγματοποιήσαμε, είτε από φόβο, είτε γιατί δεν το επέτρεψαν οι συγκυρίες. Παραμένουν όμως μέσα μας, να μας ενθαρρύνουν κάθε φορά που εκείνα που δημιουργήσαμε αποδείχτηκαν ως όνειρα, ανυπότακτα.
ΕΡ. Γιατί οι άνθρωποι επαναπαύονται στο «σχεδόν»;
ΑΠ. Γιατί βολεύει. Η μετριότητα, εκείνο το «στο περίπου», πολλές φορές ξεγελούν νομίζοντας πως έτσι κρατάμε τις ισορροπίες, όπου μόλις διαπιστώσουμε πως δεν είναι ακριβώς έτσι, η πληρότητα του χρόνου έχει επέλθει.
ΕΡ. Πως ένα «ναι» κρύβεται μέσα στο «όχι»;
ΑΠ. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που το «ναι» τους είναι ναι και το «όχι» τους όχι. Οι περισσότεροι εγκλωβισμένοι από τις ίδιες μας τις επιλογές δείχνουμε καταφατική συμπεριφορά και ανοχή σε καταστάσεις που νομίζουμε πως δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε. Έτσι το τρανταχτό «όχι» που πολλές φορές θα θέλαμε να πούμε για κάτι που δεν είναι πια ή δεν ήταν ποτέ στα μέτρα μας, γίνεται «ναι» ελπίζοντας πως κάποτε θα βρούμε το θάρρος αυτό να το αλλάξουμε.
ΕΡ. «πλαστικοί άνθρωποι» γράφεις, ποιοι είναι οι πλαστικοί άνθρωποι;
ΑΠ. Οι μη αυθεντικοί. Οι δήθεν. Εκείνοι που γίνονται μια κόπια με τους άλλους μόνο και μόνο επειδή είναι της μόδας ή επειδή έτσι τους πείσανε πως πρέπει να είναι. Πλαστικοί άνθρωποι είναι οι άνθρωποι που θάβουν την προσωπικότητά τους φοβούμενοι μην μείνουν εκτός παιχνιδιού.
ΕΡ. Τι σημαίνει για σένα ένα «ταγκό»;
ΑΠ. Έρωτας! Πάθος! Ένα συναίσθημα που το χορεύεις και χορεύοντας το, μαγεύεσαι αλλά και εξασκείσαι παράλληλα, με τέτοιο τρόπο ώστε να είσαι σε θέση να ξεχωρίσεις πιο από τα ταγκό που χόρεψες είναι το αυθεντικό! Εκείνο που αξίζει να του παραδοθείς!
ΕΡ. Υπάρχουν «φάροι» στη μέση του πουθενά;
ΑΠ. Οι φάροι είναι έτσι κι αλλιώς στην μέση του πουθενά και υπάρχουν για να μας δείχνουν πως ενώ εμείς νομίζουμε πως είναι στη μέση του πουθενά, δεν είναι έτσι, κάτι υπάρχει εκεί και πρέπει να προφυλαχθούμε. Έτσι γίνεται και με τους «φάρους» της ζωής μας. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έρχονται να μας προφυλάξουν από αυτό που δεν βλέπουμε, να μας κρατήσουν πριν γκρεμοτσακιστούμε. Υπάρχουν! Και ευτυχώς που υπάρχουν!
ΕΡ. «Το χάος είναι μια τάξη που δεν κατανοείται», αναφέρεις. Πως γίνεται να υπάρχει τάξη στο χάος;
ΑΠ. Δεν γίνεται για αυτό και δεν κατανοείται. Στο εσωτερικό μας χάος που πολλές φορές υπάρχει, πανικοβαλλόμαστε και τακτοποιώντας τα έξω μας το ξεγελάμε πως τάχα το βάλαμε σε μια τάξη.
ΕΡ. «Να αναγνωρίζεσαι με το άλλο σου μισό ανάμεσα σε φαινομενικά ίδια κομμάτια». Πόσο δύσκολο είναι να το πετύχει κάποιος;
ΑΠ. Δύσκολο είναι μόνο για εκείνον που δεν δίνει σημασία στα σημάδια. Πάντα έρχεται το άλλο μας μισό. Το πότε, πως και γιατί την τάδε ή δείνα χρονική στιγμή, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά σημασία έχει να αφουγκραζόμαστε τα σημάδια. Την έλξη παραδείγματος χάρη, η οποία δεν κάνει λάθος ποτέ, το συναίσθημα της οικειότητας, της ασφάλειας κ.α.. Μόνο έτσι θα αναγνωρίσουμε το άλλο μας μισό ανάμεσα σε φαινομενικά ίδια κομμάτια.
ΕΡ. Γράφεις, «Η ελεημοσύνη συνδέει τους ανθρώπους». Σε ποια ελεημοσύνη αναφέρεσαι;
ΑΠ. Μια είναι η ελεημοσύνη…η προσφορά, η βοήθεια προς τον συνάνθρωπο. Και εκείνος που προσφέρει και εκείνος που ζητά, εν τέλει τους μένει το ίδιο συναίσθημα. Το συναίσθημα της αγάπης! Ο ένας έδωσε, ο άλλος πήρε. Η ελεημοσύνη λοιπόν, συνδέει τους ανθρώπους.
 ΕΡ. Μπορείς να μας πεις με δυο λόγια, σε τι αναφέρονται τα προηγούμενα βιβλία σου;
ΑΠ. Το πρώτο μου βιβλίο, το «Τανγκό της ψυχής μου», είναι ένα βιβλίο αυτογνωσίας, αυτολύτρωσης, που περιέχει βιώματά μου, σκέψεις, προβληματισμούς κ.α. Ένα βιβλίο με περιεχόμενο κοινωνικό, ψυχολογικό, πνευματικό, που οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι του εσώτερου εαυτού. Το δεύτερο βιβλίο μου, «Όταν μου μίλησαν οι άγγελοι», είναι ένα βιβλίο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα όπου οι ήρωές του διηγούνται τις ιστορίες τους, οι οποίες έχουν να κάνουν με ναρκωτικά, πορνεία, αλκοόλ, κακοποίηση, ομοφυλοφιλία, παχυσαρκία κ.α.  Γιατί τους συνέβησαν, πως τα αντιμετώπισαν, τα κατάφεραν τελικά; Και το τρίτο μου βιβλίο, «Γεννημένος δυο φορές» (το οποίο έχει εξαντληθεί), αναφερόταν στην ζωή ενός παλικαριού, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πια στη ζωή, που έπασχε από κυστική ίνωση. Γράφτηκε αφενός για να βοηθήσουμε το παλικάρι (τα έσοδα από την πώληση των βιβλίων διατέθηκαν για την μεταμόσχευση πνευμόνων που έκανε στην Βιέννη) και αφετέρου για να μάθει ο κόσμος τί είναι η κυστική ίνωση.  Γράφοντας το δεύτερο και το τρίτο βιβλίο αποκόμισα πάρα πολλά και όσο υπάρχω θα είμαι πάντα ευγνώμων σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μου άνοιξαν την ψυχή τους και με εμπιστεύθηκαν!
ΕΡ. Μας έχεις συνηθίσει στις εκπλήξεις με κάθε νέο βιβλίο σου. Τι είδος γραφής θα επιλέξεις την επόμενη φορά;
ΑΠ. Ειλικρινά δεν ξέρω! Είναι κάτι που έρχεται απρόσκλητο! Υπάρχουν ήδη ένα μισοτελειωμένο μυθιστόρημα και ένα δοκίμιο, κάποια σκόρπια ποιήματα και ποιός ξέρει τί άλλο θα έρθει! Δεν γνωρίζω λοιπόν τί είδος γραφής θα επιλέξω γιατί όπως μέχρι τώρα γίνεται, εκείνο θα επιλέξει εμένα!
ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Καταρχήν να ευχαριστήσω το now24.gr για την φιλοξενία, εσένα προσωπικά και να σου πω πως είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και νιώθω ευλογία που σε γνώρισα και φυσικά όσους διαθέσουν χρόνο για να μας διαβάσουν! Εύχομαι οι άνθρωποι να καταφέρουν να είναι ο εαυτός τους, να δημιουργούν και να χαμογελάνε ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι αντίξοες!
*** Το βιβλίο «Φυγαδεύοντας συναισθήματα» της Νεφέλης Πόπη Ζάνη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΟΥ
 

Μαίρη ΓκαζιάνηΓεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 
 
 
 
 

Related posts