Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
25 Ιαν 2022
SLIDER

Μιχαήλ Μιχαλιός: Σ’όλα τα έργα μου δεν προσπαθώ να εξωραΐσω τη ζωή αλλά να την καθρεφτίσω

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Μιχαήλ Μιχαλιός γεννήθηκε στην Ξάνθη και ζει στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Βυζαντινή Ιστορία. Υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση. Έχει εκδώσει δύο νουβέλες και θεατρικά του έργα έχουν ανεβεί σε αθηναϊκές σκηνές. Το μυθιστόρημά του «Τα ακροκέρμα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Τι είναι αυτό που σας κατευθύνει προς τη συγγραφή, πώς μια ιδέα έρχεται και σφηνώνεται στο μυαλό σας και τι μπορεί να αποτελεί έμπνευση;

ΜΙΧΑΗΛ ΜΙΧΑΛΙΟΣ: Γενικότερα, όσον αφορά το άτομό μου, βασικός μοχλός για τη συγγραφή είναι η αναζήτηση ενός δημιουργικού πάρεργου που θα νοηματοδοτούσε διαφορετικά την καθημερινότητά μου. Ειδικότερα για τη συγγραφή ενός βιβλίου, σε πρώτο στάδιο πηγή έμπνευσης μπορεί να είναι οτιδήποτε συγκεντρώνει εχέγγυα πρωτοτυπίας. Σε δεύτερο στάδιο, επεξεργάζομαι την υπόθεση και τη γλωσσική ανάπτυξή της, κι αν διακρίνω μια ποιοτική συγκρότηση, τότε προχωρώ. 

Μ.Γ.: Πιστεύετε ότι η συγγραφική εμπειρία εξελίσσει έναν συγγραφέα από βιβλίο σε βιβλίο και πού μπορεί να οφείλεται αυτό;

Μ.Μ.: Προσωπικά, πρεσβεύω το αντίστροφο κι έτσι πορεύομαι στον συγγραφικό μου δρόμο. Εξελίσσω ο ίδιος τη συγγραφική μου εμπειρία πειραματιζόμενος σε νέα πεδία, σε καινούριες φόρμες. Προσπαθώ να καταμετρώ τις δυνάμεις μου σε κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα, πιο απλά, βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου. 

Μ.Γ.: «Τα ακροκέραμα» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου σας που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πνοή. Υπάρχει κάποιος συμβολισμός πίσω από τον τίτλο;

Μ.Μ.: Πράγματι ο τίτλος έχει αλληγορική διάσταση και υποδηλώνει την απόσταση που μας χωρίζει από το ποθούμενο. 

Μ.Γ.: Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του;

Μ.Μ.: Με μια πολυεπίπεδη ιστορία δύο αδελφών, μέσα σε καινοφανή πλαίσια, όπως είναι ο κόσμος των αυτοσχέδιων αγώνων κι ένας σύλλογος ατόμων με κινητικά προβλήματα. Στη βασική ιστορία εγκεντρίζονται, ως υποπλοκή, και επεισόδια από τη ζωή των περιφερειακών προσώπων. 

Μ.Γ.: Υπήρξε κάποιος συγκεκριμένο γεγονός που σας προκάλεσε την ιδέα της ιστορίας που αφηγείστε;

Μ.Μ.: Όχι, δεν υπήρχε κάποια βιωματική αφόρμηση. Το βιβλίο είναι καρπός μυθοπλασίας. 

Μ.Γ.: Ο ήρωάς σας «Σπούτνικ» γίνεται φίρμα στην παραλιακή χάρη στις κόντρες με μηχανές. Δεδομένου ότι είστε εκπαιδευτικός κι έχετε καθημερινή επαφή με εφήβους, τι θεωρείτε ότι τους οδηγεί σε αυτόν τον δρόμο;

Μ.Μ.: Όλα τα ελατήρια της εφηβείας· ο ανεπίγνωστος κίνδυνος, οι σπινθήρες της πρόκλησης και της διάκρισης, η συναισθηματική διέγερση, η ώθηση να συγκαταλέγονται σε μια ξεχωριστή ομάδα ανθρώπων. 

Μ.Γ.: Ο ήρωάς σας τι είδους διέξοδο εύρισκε στις κόντρες;

Μ.Μ.: Ας απαντήσει ο ίδιος: «Το πρωί δούλος, το βράδυ βασιλιάς». Η δυνατότητά του να ζει σε μια πραγματικότητα καλύτερη από αυτήν της μέρας του. 

Μ.Γ.: Ό,τι αγαπάει στέκεται αντίκρυ του σαν ακροκέραμο. Πώς βρέθηκαν αντικριστά;

Μ.Μ.: Αυτή είναι η νομοτέλεια της ζωής. Τίποτα δεν έρχεται στην πόρτα σου, τίποτα δεν μπορείς ν’ απλώσεις το χέρι σου και να το αρπάξεις. Σ’ όλα τα έργα μου δεν προσπαθώ να εξωραΐσω τη ζωή, αλλά να την καθρεφτίσω όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται. 

Μ.Γ.: Στην ομάδα ψυχοθεραπείας βρίσκεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του ή με τα «ακροκέραμά» του;

Μ.Μ.: Κι ο εαυτός του είναι «ακροκέραμο» και, μάλιστα, το πιο δύσκολο. Εκείνο που αναδεικνύεται από την ιστορία του βιβλίου είναι πως, όταν συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου, όλα τ’ άλλα «ακροκέραμα» γίνονται πιο εφικτά και πιο προσβάσιμα. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει όσους συμμετέχουν στην ομάδα;

Μ.Μ.: Επειδή πρόκειται για ένα μωσαϊκό χαρακτήρων, η ιδιοσυστασία τους ποικίλλει από την αποστασιοποίηση από το πρόβλημά τους έως τη συμφιλίωσή τους με αυτό. 

Μ.Γ.: «Πολλές φορές αυτοί που δείχνουν αγάπη, δεν δείχνουν και τους πραγματικούς τους εαυτούς» σκέφτεται ο Σπούτνικ. Πώς έφτασε σ’ αυτό το συμπέρασμα;

Μ.Μ.: Αυτό είναι ένα μοτίβο σ’ όλα μου τα βιβλία και αποτελεί σταθερή βάση για όλους τους ήρωές μου – οι άνθρωποι φοράνε μάσκες στο κοινωνικό τους γίγνεσθαι. Στο βιβλίο, αυτή η φράση είναι ένα κέλευσμα του Σπούτνικ για επιφυλακτικότητα απέναντι σ’ όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις. 

Μ.Γ.: «Νομίζεις ότι αν είσαι μόνος, κανείς δεν μπορεί να σε πονέσει» είναι μια άλλη σκέψη του. Ήταν δικαιολογημένη η εσωστρέφειά του μετά από το ατύχημά του;

Μ.Μ.: Νομίζω πως κι αυτό είναι από τα αξιώματα της ζωής. Οι δυσκολίες, αλλά ιδιαίτερα τα κρίσιμα προβλήματα υγείας, μας φέρνουν περισσότερο από καθετί άλλο σε στενή επαφή με τον εαυτό μας. Ομολογώ πως αξιοποίησα τα πέντε στάδια της θλίψης όπως τα προσδιόρισε η Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος. Το τελικό σ’ αυτήν τη διαδρομή, η αποδοχή, είναι από κείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που αναζητούμε αιτίες και λύσεις από τον ίδιο μας τον εαυτό κι όχι από τους άλλους.

Μ.Γ.: «Πώς μπορεί μια στιγμή να γεννά τόσες χιλιάδες σκέψεις;» αναρωτιέται. Αν ήταν πραγματικός και τον είχατε μπροστά σας τι θα του απαντούσατε;

Μ.Μ.: Να μην σκέφτεται και να μην ανακυκλώνει τις στιγμές του παρελθόντος, παρά μόνο να επεξεργάζεται και να προετοιμάζει τις στιγμές στο μέλλον του. 

Μ.Γ.: Κολλητός φίλος του ήρωά σας, από τη Δευτέρα δημοτικού, είναι ο συναισθηματικός και κλαψιάρης Τίμος ενώ ο ίδιος είναι θερμόαιμος και παρεξηγιάρης. Πώς κολλήσανε και συνέχιζαν τη φιλία τους που ξεπερνούσε ακόμα και την αδερφική σχέση;

Μ.Μ.: Είναι ακριβώς αυτή η συμπληρωματική σχέση που αποτελεί την κρηπίδα της αδιάσπαστης φιλίας τους. Ό,τι ο καθένας μπορεί να ζει μέσα από τον άλλον μια ζωή που δεν μπορεί ή δεν έχει το θάρρος ο ίδιος να δρομολογήσει. 

Μ.Γ.: Τι αντιπροσώπευε ο κυρ Μπάμπης για τον Σπούτνικ και αντίστροφα;

Μ.Μ.: Για τον Σπούτνικ είναι ο πατέρας που δεν γνώρισε. Για τον κυρ Μπάμπη, ο γιος που δεν απέκτησε. Και οι δύο ενσαρκώνουν μια αμοιβαία ανάγκη. 

Μ.Γ.: «Πραγματικά, ο κόσμος χρειάζεται περισσότερους απαίδευτους» είναι σκέψεις που βάζετε στο μυαλό του ήρωά σας. Τι θέλετε να τονίσετε;

Μ.Μ.: Ότι η μόρφωση δεν παράγει πάντα ανθρωπιά. Νομίζω ότι το βιώνουμε καθημερινά σε όλα τα επίπεδα. «Πολιτισμένοι άνθρωποι», στ’ όνομα του «πολιτισμού» διαπράττουν βαρβαρότητες. Σίγουρα, όλοι μας, έχουμε γνωρίσει θυμόσοφους, φιλοσοφημένους ασπούδαστους λαϊκούς ανθρώπους – μπορεί να είναι οι γονείς ή οι παππούδες μας – που μας έχουν προσφέρει επωφελέστατα μαθήματα ζωής τα οποία δεν μας δίδαξε καμία συστημική πηγή γνώσης. 

Μ.Γ.: «Υπάρχουν πράγματα που δεν θέλεις να τα συνεχίσεις, αλλά φοβάσαι να τα τελειώσεις» είναι μια ακόμα σκέψη του. Πότε βρίσκεται κάποιος σ’ αυτό το σταυροδρόμι;

Μ.Μ.: Οι φράσεις αυτές καταδεικνύουν τη δύναμη της ανάγκης, της οποίας υποχείρια είμαστε όλοι. Ένας χρεοκοπημένος γάμος, μια τελματωμένη σχέση, μια αδιέξοδη εργασία, εθισμοί παντός είδους, είναι κανείς που δεν τα έχει βιώσει; 

Μ.Γ.: «Άλλοι αφήνουν σκοτάδια πίσω τους κι άλλοι λαμπερά αστέρια»  γράφετε. Πόσες πληγές χρειάστηκε να ξύσει ο ήρωάς σας ώστε να περάσει από το σκοτάδι στο φως;

Μ.Μ.: Ουσιαστικά χρειάστηκε να γδάρει τις σάρκες του προηγούμενου εαυτού του. Μόνο έτσι μπόρεσε να γνωρίσει και να αποδεχτεί τον καινούριο. 

Μ.Γ.: Ποια συναισθήματα εναλλάσσονται μέσα του κατά τη διάρκεια της «θεραπείας» του;

Μ.Μ.: Ο ήρωας διέρχεται μια ευρεία κλίμακα συναισθημάτων. Απομόνωση, θυμό, τύψεις, άρνηση. Με καταλύτη την παρουσία του στις συνεδρίες του συλλόγου και κύριο μοχλό τον έρωτά του για μία κοπέλα που συμμετέχει κι αυτή στις συνεδρίες, θα περάσει στη φωτεινή πλευρά του συναισθηματικού φάσματος. 

Μ.Γ.: Τι προσδοκάτε για τον αναγνώστη;

Μ.Μ.: Δεν προσδοκώ ποτέ τίποτα από τον αναγνώστη. Το μόνο μου μέλημα να γράφω με σεβασμό απέναντί του και να μοχθώ να προσφέρω στο αναγνωστικό κοινό κάτι καλό. 

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Μ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

*Το βιβλίο «Τα ακροκέραμα» του Μιχαήλ Μιχαλιού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.    

Related posts