Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
01 Μαρ 2021
Πολιτισμός

Μίριαμ Φρανκ: “Εξόριστη σε τρεις ηπείρους”  

 

Με αφορμή την αυτοβιογραφία της «ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΠΕΙΡΟΥΣ» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΚΑΠΟΝ, η Μίριαμ Φρανκ μίλησε στη Σοφία Παππά και το now24.gr.

Το «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους» είναι η αυτοβιογραφία σας. Πώς θα μας το περιγράφατε με λίγα λόγια;

 Το «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους» καταγράφει μια ζωή επαναλαμβανόμενου ξεριζωμού, ξεκινώντας από τη γέννησή μου στη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Κόρη μιας Γερμανίδας μητέρας που μόλις είχε καταφέρει να ξεφύγει από τον Χίτλερ και ενός Αμερικανού πατέρα, ο οποίος στην παιδική του ηλικία είχε μεταφερθεί από ένα χωριό της Λιθουανίας στη μεγαλούπολη της Νέας Υόρκης. Καθώς τα φασιστικά στρατεύματα του Φράνκο ήταν μια ανάσα από τη νίκη, αποδράσαμε στη Γαλλία. Εκεί, έζησα από τα 2 ως τα 5 μου, μετακινούμενη από χωριό σε χωριό υπό το φόβο του καθεστώτος του Βισύ και των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Μέσω της Καζαμπλάνκα καταφέραμε να φύγουμε από τη Γαλλία για το Μεξικό. Στη συνέχεια, ακολούθησα την αδερφή της μητέρας μου στη Νέα Ζηλανδία. Εκεί ολοκλήρωσα το σχολείο, σπουδάζοντας στη συνέχεια Ιατρική. Στην προσπάθειά μου να αναζητήσω τις ρίζες μου,  επέστρεψα στην Ευρώπη. Εργάστηκα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ιερουσαλήμ, στην πορεία μου ανακάλυψα την Ελλάδα και τελικά εγκαταστάθηκα στο Λονδίνο. Παντρεύτηκα έναν καλλιτέχνη, βοηθό του ζωγράφου Κοκόσκα, γέννησα δύο κόρες, ολοκλήρωσα τις μεταπτυχιακές σπουδές μου στην Αναισθησιολογία και διορίστηκα Ανώτερη Λέκτορας και Σύμβουλος στο Royal London Hospital. Η συνάντησή μου με ένα συγγραφέα κατά τη διάρκεια κάποιων διαλέξεων μου στην Αργεντινή, με οδήγησε στη λογοτεχνική μετάφραση και συγγραφή των δικών μου βιβλίων. Αρχικά, στο «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους» και έπειτα στο “An Unfinished Portrait”, το δεύτερο βιβλίο μου που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό στα Αγγλικά.

Ως συνταξιούχος πλέον, μοιράζω το χρόνο μου, ανάμεσα στο Λονδίνο και στο όμορφο κυκλαδίτικο νησί, τη Σέριφο. 

Ποια ανάγκη σας οδήγησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Ήταν σημαντικό για μένα να μοιραστώ τις εμπειρίες μου από τον ξεριζωμό δύο γενεών, με άλλους που έχουν τα ίδια βιώματα: Τις αναπόφευκτες απώλειες που μοιραία βιώνεις σε κάθε μετακίνηση και την αναγκαία ανα-προσαρμογή σε νέες κουλτούρες, χώρες, τρόπους ζωής. Ήθελα να τους κάνω να νιώσουν πως δεν είναι μόνοι και πως μια τέτοια εμπειρία μπορεί να ξεπεραστεί. Η γραφή μου δεν επικεντρώνεται μόνο στον πόνο και τη νοσταλγία του ξεριζωμού, αλλά κυρίως στο πώς η ενσωμάτωση και «απορρόφηση» άλλων γλωσσών, εθίμων και απόψεων τελικά σε κάνουν πιο «πλούσιο». Είναι κάτι που μπορεί με τον καιρό να μετατραπεί σε πλεονέκτημα, σε μια αιτία γιορτής. Όλες τις γνώσεις και εμπειρίες της δικής μου ζωής θέλησα να τις μοιραστώ και να τις μεταφέρω μέσα από αυτό το βιβλίο. 

Από μικρή ηλικία αναγκαστήκατε αρκετές φορές να αφήσετε πίσω μια «πατρίδα» και να ξεκινήσετε από την αρχή μια νέα ζωή. Πώς σας διαμόρφωσαν ως άνθρωπο αυτά τα βιώματα; 

Πράγματι αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν το ποια είμαι σήμερα. Βλέπω την ταυτότητα ως μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κατάσταση: αποτελούμενη από τον κεντρικό πυρήνα –αυτόν που κατά βάση κληρονομούμε και γονιδιακά– γύρω από τον οποίο χτίζουμε μέσω των εμπειριών κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Ο δικός μου «πυρήνας» αποτελείται από μια πολύ ισχυρή θέληση και ακόρεστη περιέργεια που με χαρακτηρίζει από μικρό παιδί μέχρι και σήμερα. Σίγουρα,  σε όσα με έχουν διαμορφώσει ως τώρα συμπεριλαμβάνονται οι διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες, οι διαφορετικοί τρόποι σκέψης και κατανόησης του κόσμου μας. Όλα αυτά έχουν διευρύνει την αντίληψή μου και εμβαθύνει τις σκέψεις μου σε σημαντικό βαθμό. Έτσι, αισθάνομαι ότι μπορώ να κατανοώ και να συναισθάνομαι καλύτερα τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μου, κάνοντας πατρίδα μου όποιο τόπο βρίσκομαι. Όταν βρίσκομαι στην Αγγλία είμαι «κοντά» με τους Βρετανούς, όταν είμαι στη Λατινική Αμερική νιώθω πως είμαι από εκεί. Όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα, είμαι Ελληνίδα. Και οι Έλληνες με θεωρούν ως μια δική τους, για αυτό αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στην πατρίδα μου όταν είμαι στο σπίτι μου στη Σέριφο. 

Κάνοντας μια σύνδεση με το σήμερα και το προσφυγικό/μεταναστευτικό «κύμα» που βιώνει σήμερα η Ευρώπη και η Ελλάδα ακόμα πιο έντονα, πιστεύετε ότι η ιστορία με κάποιο τρόπο απλώς επαναλαμβάνεται; 

Η ιστορία έχει έναν τρόπο να επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες και τις χιλιετίες ύπαρξής μας σε αυτό τον πλανήτη. Το σημερινό κύμα –τσουνάμι– των προσφύγων από την πολυτάραχη Μέση Ανατολή στην Ελλάδα «γεννά» προβλήματα κολοσσιαίων διαστάσεων. Μέχρι στιγμής δεν διαφαίνεται κάποια λύση στον ορίζοντα, μιας και οι χώρες που έχουν κάποια επιρροή και συμμετοχή στις εξελίξεις στην περιοχή, δεν μπορούν να έρθουν σε συμφωνία, βάζοντας τα συμφέροντα και τις ζωές των ανθρώπων πάνω από, τις εμμονικές για εξουσία, πράξεις τους.  Η ιστορία συνεχίζει πεισματικά να επαναλαμβάνεται, καθώς οι άνθρωποι παραμένουν οι ίδιοι. Είναι ένα μακρύ και επίπονο ταξίδι, κατά τη διάρκεια του οποίου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εκτοπίζονται, υποφέρουν, πολλοί χάνουν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα των ενεργειών τυράννων που βρίσκονται στην εξουσία –είτε πρόκειται για τον Χίτλερ, τον Φράνκο και τον Μουσολίνι της εποχής μου, είτε τον Πούτιν, τον Ασάντ, τον Ερντογάν και τους άλλους του σήμερα– που διαμορφώνουν την ιστορία. 

Γιατί να διαβάσει κάποιος το «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους»; 

Με μια αισιόδοξη ματιά και μέσα από τα βιώματα ενός ανθρώπου που το έχει ζήσει και ξεπεράσει, ο αναγνώστης θα μάθει πώς είναι να μην έχεις πατρίδα και σπίτι. Θα ξυπνήσει αναμνήσεις αλλά και νέες ιδέες σε όσους έχουν βιώσει τον ξεριζωμό. Και γι’ αυτούς που δεν έχουν ζήσει κάτι αντίστοιχο, θα τους βοηθήσει να καταλάβουν καλύτερα. Έτσι, θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε γέφυρες για όσα μας χωρίζουν, να φτάσουμε σε μια αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό. Οι διαφορές μας να μην μας χωρίζουν, μια τάση που δυστυχώς βρίσκεται σε αύξηση πάλι σήμερα.

Διαβάζοντας το βιβλίο μου, ο Βρετανός συγγραφέας Edward Wilson έγραψε: «…στο τέλος, ο πολιτισμός, η φιλία, η αγάπη, η ομορφιά, η τέχνη –και η απόλυτη αντοχή– έχουν μεγαλύτερη διάρκεια απ’ ό,τι οι βάρβαροι μπορούν να προσφέρουν».  Η συγγραφέας από τη Βουλγαρία Kapka Kassabova, η οποία έχει βιώσει επίσης τον ξεριζωμό, όταν διάβασε το βιβλίο μου μού έγραψε το εξής: «Σας ευχαριστώ που γράψατε αυτό το βιβλίο, κάνοντας τον κόσμο ένα λιγότερο μοναχικό μέρος».

 Αυτά ήταν, στην ουσία, όσα ήλπιζα να προσφέρει η γραφή μου στους αναγνώστες: να τους ενθουσιάσει και να τους εμπνεύσει, να αυξήσει την κατανόησή τους και να τους βοηθήσει να βρουν πιο άνετα τη θέση τους, σε αυτό τον τόσο περίπλοκο κόσμο. 

 Ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες μας.

Τολμήστε να είστε ο εαυτός σας. Γνωρίστε και βασιστείτε στη δική σας εσωτερική δύναμη.

Related posts