Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
20 Ιούλ 2019
SLIDER

Μια συνέντευξη κατάθεση ψυχής από την ηθοποιό και συγγραφέα Σοφία Αλεξανιάν

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

Μια νέα γυναίκα, η Σοφία Αλεξανιάν έγραψε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο και ταυτόχρονα μια μαρτυρία για τον πόλεμο στην πατρίδα της την Αμπχαζία το 1992 που αφαίρεσε ή χαράκωσε ανθρώπινες ψυχές. Γνώρισα τη Σοφία μέσα από το βιβλίο της, από τις περιγραφές της για την παιδική της ηλικία που στιγματίστηκε με τραγικές στιγμές κάτω από τους ήχους και τον φόβο του πολέμου. Στην πορεία της ανάγνωσης, διαβάζοντας την εξέλιξή της, θαύμασα το κουράγιο, τη δύναμη και το θάρρος που βρήκε ώστε ν΄ αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες που θόλωσαν το τοπίο της ζωή της. Πάλεψε, αγωνίστηκε, πέτυχε το όνειρό της να γίνει ηθοποιός και συνεχίζει ν΄ αγωνίζεται για τους στόχους και τα όνειρά της.

Προτείνω σε όλους να διαβάσουν το βιβλίο της «Η ζωή αύριο, η ζωή χτες» προκειμένου να γνωρίσουν μέσα από το αγνό βλέμμα και την αθώα ψυχή ενός 9χρονου παιδιού τον τρόμο, την αγωνία, τις επιπτώσεις ενός ακόμα άδικου πολέμου αλλά και τη θέληση και το πείσμα που οδήγησε και οδηγεί τα βήματα της Σοφίας «στη ζωή αύριο».   

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η Σοφία Αλεξανιάν γεννήθηκε στο Σουχούμι της Αμπχαζίας από μητέρα Αρμένισσα και πατέρα Έλληνα. Το 1995 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της και να καταφύγει στην Ελλάδα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.

Είναι απόφοιτη της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης Μαίρης Βογιατζή Τράγκα και του Τμήματος Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ένδυσης του ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας. Αρχικά εργάστηκε με αντικείμενο την ένδυση στην τηλεόραση και στο θέατρο (2008-2010). Το 2011 ολοκλήρωσε τα μαθήματα ανώτερης υποκριτικής τέχνης στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας.

Έχει εμφανιστεί σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, δίπλα σε μεγάλα ονόματα, σε τηλεοπτικές σειρές, όπως Η πολυκατοικία και το Μάλιστα, Σεφ!, και σε κινηματογραφικές ταινίες. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Σοφία πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σου «Η ζωή αύριο, η ζωή χθες». Σε τίνος τη ζωή αναφέρεται;

ΣΟΦΙΑ ΑΛΕΞΑΝΙΑΝ: Αναφέρεται σε πολλές ζωές που χάθηκαν και που σώθηκαν. Αλλά κυρίως αναφέρεται στη ζωή εκείνου του αναγνώστη που ζει το τώρα του, στον πυθμένα της απογοήτευσης, της μη εξέλιξης και της στασιμότητας. Μέσα από την προσωπική μου μαρτυρία και βάση των τωρινών μου αποτελεσμάτων, την ανησυχία για το μέλλον και τη διαμόρφωσή του, ανατρέχω στο παρελθόν για να συγκεντρώσω  όλα τα τουβλάκια που έχτισαν το Σήμερά μου, δηλαδή το παρών. Παρουσιάζω τη δική μου ζωή, ίσως ως ένας τρόπος έκφρασης για την λύτρωση και την αναζήτηση της γαλήνης μου.

Μ.Γ.: Γεννήθηκες στην Αμπχαζία και βίωσες τραγικές εικόνες και συναισθήματα στην παιδική ηλικία σου κατά τη διάρκεια του πολέμου που άρχισε το 1992. Τι σε έκανε να τα μεταφέρεις στις σελίδες ενός βιβλίου;

Σ.Α.: Πρώτο και κύριο ήταν η αναζήτηση του εγώ μου. Να βρω ποια είμαι. Καθώς έψαχνα αυτό ανακάλυψα πως το παρόν μας είναι άμεσα συνδεδεμένο με το παρελθόν μας. Το δικό μου παρών ήταν οικτρά απογοητευτικό και θέλησα πολύ να το αλλάξω. Έτσι βυθίστηκα με όλο μου το είναι στο παρελθόν. Ο δεύτερος λόγος ήταν η ιστορία και οι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Μια ιστορία που κανείς δεν μιλάει γι΄ αυτήν, από όσους την έζησαν. Όλοι τους, προσπαθούν να ξεχάσουν! Στο βιβλίο μου όμως, προκαλώ να μην το ξεχάσουν αλλά να έρθουν αντιμέτωποι με την κακιά ανάμνηση για να βρουν τις απαντήσεις. Γιατί συνέβη σε αυτούς. Άνθρωποι που αναφέρονται στο βιβλίο και είναι ακόμη ζωντανοί, μόλις ακούνε για το βιβλίο αλλάζουν κουβέντα και με αποφεύγουν σαν έναν κακό καθρέπτη που τους ασχημαίνει. Εκτός όλων των άλλων το βασικό στοιχείο αυτού του βιβλίου είναι πως πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός. Για ένα συμβάν που ήδη είναι γραμμένο στη σύγχρονη ιστορία. Και κάποιοι είναι μέρος αυτής της ιστορίας, κάποιοι που σκότωσαν και ζουν ακόμα και κάποιοι που έχασαν και ζουν ακόμα. Θεώρησα πως ήταν άξιο να γράψω από πρώτο χέρι για έναν πονεμένο και διωγμένο πολιτισμό των Ποντίων και όχι μόνο.

Μ.Γ.: Το βιβλίο σου εκτός από αυτοβιογραφία αποτελεί ένα ντοκουμέντο για την κατάσταση που επικρατούσε τότε στην περιοχή. Πως βίωσες τη συγγραφή του βιβλίου καθώς όλες οι φρικτές εικόνες ξαναπέρναγαν μια μια στο μυαλό σου και τις κατέγραφες;

Σ.Α.: Ισχύει, όπως το αναφέρετε, «εικόνες ξαναπέρναγαν μια μια». Έντονη συναισθηματική φόρτιση, κλάμα, πόνος και αυτολύπηση, αυτά ήταν βασικά συναισθήματα και αντιδράσεις μου κατά τη συγγραφή. Όχι, καμία φράση δεν γράφτηκε ψύχραιμα και ουδέτερα, όλες οι λέξεις σπάραζαν τη ψυχή μου όμως παράλληλα υπήρχε μια δημιουργική ανάσα που έδινε ώθηση να μη σταματήσω ποτέ! Και πολύ μεγάλη προσήλωση. Ομολογώ πως ποτέ τίποτα δεν έκανα κάτι με τόση προσήλωση. Αυτό ήταν το μαγευτικό κομμάτι και μακάρι να το ξανανιώσω.

Μ.Γ.: Αν και δεν αγαπούσες ιδιαίτερα το σχολείο, αγαπούσες πολύ τη λογοτεχνία. Πως προέκυψε η αγάπη σου για τη λογοτεχνία;

Σ.A.: Αυτό πραγματικά είναι το «εκ των ων ουκ άνευ» η μητέρα μου είχε τελειώσει με δυσκολία το Δημοτικό, δεν διάβαζε ποτέ και θεωρούσε το διάβασμα κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων. Στο χωριό που μεγάλωσα δεν είχαν βιβλία και τα ελάχιστα δικά μου βιβλία που ξέμειναν κατά τύχη από τον παππού μου που δεν γνώρισα, κατασπαράχτηκαν ως χαρτί υγείας και ως προσάναμμα. Όλα προήλθαν από το ενδιαφέρον μου να διαβάζω ιστορίες. Ήταν ένας τρόπος διασκέδασης στα χρόνια εκείνα που δεν υπήρχαν πολλά παιχνίδια και τηλεόραση και φυσικά το ιντερνέτ. Και αργότερα κατά τη διάρκεια του πολέμου τα βιβλία έγιναν ένας τρόπος να ξεφεύγω από το φρικτό και βασανιστικό παρόν και να βυθίζομαι στους μαγικούς κόσμους των ηρώων με τα περίεργα ξένα ονόματα.

Μ.Γ.: Κανείς εκτός από σένα στο κοντινό σου περιβάλλον δεν αναγνώριζε την αξία της λογοτεχνίας. Στη σκληρή διάρκεια του πολέμου κατάφερες να περισώσεις κάποιο αγαπημένο σου βιβλίο;

Σ.Α.: Ναι μόνο δύο από τα σαράντα περίπου βιβλία ανάμεσα στα οποία ήταν η Οδύσσεια και η Βίβλος κατάφερα να σώσω την «Βασίλισσα Μαργκώ» του Αλέξανδρου Δουμά που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στη ρώσικη λογοτεχνία και τον «Νονό» του Μάριο Πιούζο τον Β’ τόμο. Το αγαπημένο μου βιβλίο «Το μαύρο βέλος» και ο «Ιβανόης» δυστυχώς καταστράφηκαν με τον παράδοξο τρόπο.

Μ.Γ.: Ποια επίδραση είχαν στην ψυχοσύνθεσή σου τα βιβλία;

Σ.Α.: Να βλέπω τους ανθρώπους ως ψυχοσύνθεση, ως μοναδική οντότητα, ως όντα για παρατήρηση και μελέτη και κυρίως πως όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να είναι ήρωες. Ακόμα κι εγώ βαυκάλιζα τον εαυτό μου πως ήμουν μια ηρωίδα στο μεγάλο  Βιβλίο του Θεού. Όχι δεν το κάνω πια. Είμαι μια μικρή ηρωίδα στο βιβλίο «Η ζωή αύριο, η ζωή χτες» μόνο!

Μ.Γ.: Με την έναρξη του πολέμου βρισκόσουν σ΄ ένα χωριό με την οικογένεια της αδερφής σου μακριά από τη μητέρα σου που βρισκόταν στην πόλη. Τι ήταν αυτό που σε φόβιζε πιο πολύ;

Σ.Α.: Εκείνη την εποχή σε εκείνο το μέρος δεν υπήρχαν τηλέφωνα και με την έναρξη του πολέμου χάθηκαν τα ίχνη της μητέρας μου. Οι δρόμοι είχαν περικυκλωθεί από τανκς και στρατιώτες, η κυκλοφορία ήταν πολύ επικίνδυνη. Εκτός από τυχαίους βομβαρδισμούς, υπήρχαν παράνομες εκτελέσεις άοπλου πληθυσμού. Και φοβόμουν μέρα νύχτα για την μητέρα μου από την οποία δεν είχαμε κανένα νέο. Μόνο αυτό με φόβιζε στη πρώτη φάση. Και στη δεύτερη φάση φοβόμουν πως δεν θα έρθουν ξανά εκείνες οι όμορφες στιγμές που είχα ζήσει πριν το πόλεμο που δεν ήταν τίποτα από τη μητρική αγκαλιά και παιχνίδια με τους φίλους.

Μ.Γ.: Ήσουν ένα χαρούμενο παιδάκι, ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν έπαψες να σκέφτεσαι τους άλλους. Τι ήταν αυτό που δεν άντεχες να βλέπεις στους ανθρώπους γύρω σου;

Σ.Α.: Την απουσία της οικειότητας, την απαισιοδοξία, την απουσία στην προσπάθεια για βελτίωση και κυρίως αυτό που απεχθανόμουν και απεχθάνομαι περισσότερο ήταν ο εξαναγκασμός, ο εκβιασμός  και η επιβολή του μονόπλευρου συμφέροντος. Τότε δεν μου άρεσαν οι αμόρφωτοι άνθρωποι, άνθρωποι που δεν διάβαζαν βιβλία και δεν είχαν ίχνος καλλιτεχνικής ευαισθησίας, άνθρωποι που περιγελούσαν τις τέχνες και τα γράμματα. Σήμερα δεν μπορώ να πω, πως αυτό έχει αλλάξει ιδιαίτερα, αλλά σήμερα έχω μάθει να αποδέχομαι τις καταστάσεις ως έχουν. Πρόσφατα συνάντησα έναν άνθρωπο της τέχνης και εικαστικό που μου απαγόρεψε να κάνω κάποια πλάνα από ένα ιστορικό κτήριο και ζήτησε πληρωμή. Δεν είναι κακό να πληρώνουμε αλλά στη δική μου περίπτωση ήταν υπέρογκο ποσό και το καλλιτεχνικό μου αποτέλεσμα δεν μπορεί να πετύχει τώρα που δεν έχω αυτά τα λεφτά.

Μ.Γ.: Από εννιά χρονών αναγκάστηκες να εργάζεσαι σκληρά σε αγροτικές εργασίες. Ήταν αυτό μια διέξοδος στη φρίκη που βιώνατε ή ήταν εξαναγκασμός από τον οποίο δεν μπορούσες να ξεφύγεις;

Σ.Α.: Όχι ήταν εξαναγκασμός που έγινε τρόπος ζωής. Δεν ήταν κάτι κακό. Οι άνθρωποι αυτοί μόνοι τους παρήγαγαν τα πάντα, οπότε έπρεπε να μάθω πως θα βγάλω το φαγητό μου οργώνοντας το χώμα, αρμέγοντας τις αγελάδες και όλες τις «χωριάτικες» ασχολίες .

Μ.Γ.: Δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές βούρκωσα, δάκρυσα, έκλαψα διαβάζοντας το βιβλίο σου. Θεωρώ τραγικότερη στιγμή εκείνη που βρισκόσουν μέσα στο βαρέλι και παρακολουθούσες από την τρύπα της τάπας όσα συνέβαιναν. Εσύ ποια θεωρείς τραγικότερη στιγμή όσων βίωσες;

Σ.Α.: Σίγουρα αυτή η στιγμή της ζωής μου ήταν πολύ φρικτή. Που με γέμισε και τύψεις και ενοχές και θλίψη. Δεν ξεφύσησα από ανακούφιση που επιβίωσα, σκεφτόμουν άπειρες φορές αυτή τη τραγική σκηνή και όλες αυτές τις φορές ήθελα να γίνω σουπερ ήρωας και να τους σώσω και χτυπιόμουν που ήμουν μια κοινή θνητή. Όμως ακολούθησαν κι άλλες όπως η σφαγή της αγαπημένης μου αγελάδας και ο αποχωρισμός με την μητέρα στο πλοίο για την Ελλάδα.

Μ.Γ.: Ήσουν ένα μικρό παιδί, από που αντλούσες δύναμη όλο εκείνο το χρονικό διάστημα του πολέμου και των φρικτών γεγονότων που συνέβαιναν;

Σ.Α.: Από τα βιβλία διάβαζα και ταξίδευα στους κόσμους των βιβλίων που κάθε φορά ήταν διαφορετικοί. Διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικές εποχές αλλά πάνω από όλα, τα συμβάντα που συνέβαιναν στους ήρωες και πως εκείνοι τα αντιμετώπιζαν. Συχνά διάβαζα για δυνατούς και ανεπανάληπτους έρωτες και ήθελα και εγώ να ζήσω τον έρωτα. Έτσι προέκυψε η αγάπη για το θέατρο να ζήσεις διάφορα συμβάντα σε διαφορετικές εποχές χωρίς συνέπειες.

Μ.Γ.: Πως ήταν οι σχέσεις ανάμεσα στους κατοίκους του μικρού χωριού;

Σ.Α.: Συνηθισμένες. Όλοι φίλοι μεταξύ τους, κουτσομπολιά κι ύστερα πάλι μαζί. Αλλά πάνω από όλα χωράφια. Πολύ δουλειά στα χωράφια.

Μ.Γ.: Ο έρωτας έβρισκε χώρο να ανθίσει ανάμεσα στ΄ αποκαΐδια των σπιτιών και των ανθρώπων;

Σ.Α.: Ναι, έβρισκε χώρο, ίσως επειδή ήταν αναγκαίος ο έρωτας στην εποχή του πολέμου! Μειώνει το φόβο του θανάτου. Υπήρξαν άνθρωποι που ερωτεύτηκαν. Κάποιοι προδόθηκαν και κάποιοι έζησαν ευτυχισμένοι και κάποιοι συμβιβάστηκαν.   Όμως μόνο ένας έρωτας από αυτούς που περιγράφω ήταν ονειρικός και εξιδανικευμένος όμοιος με τα βιβλία που διάβαζα. Οι άλλοι έρωτες ήταν τελείως αντίθετοι από την κλασική αίγλη που παρουσιάζουν τα βιβλία. Ήταν έρωτες με βάση την αληθινή ζωή. Παντρεμένοι άνθρωποι ερωτεύονται παράνομα και αντιμετωπίζουν τις ανάλογες συνέπειες.

Μ.Γ.: Ερχόμενη στην Ελλάδα το 1995 αντιμετώπισες άλλες δυσκολίες που δεν θα αναφέρω για να μην αποκαλύψουμε το βιβλίο. Πιστεύεις ότι υπήρξε για σένα «ο από μηχανής θεός» που άλλαξε τα πράγματα της εξέλιξής σου; π.χ. στο αστυνομικό τμήμα όταν έψαχνες τον έλληνα πατέρα σου ή τον άνθρωπο που μεσολάβησε να τελειώσεις τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση;

Σ.Α.: Όχι δυστυχώς αυτός «ο από μηχανής θεός» δεν υπήρξε. Όμως εγώ περίμενα και έχασα πολύ χρόνο αναμένοντας τον θεό αυτό. Είχα ανάγκη από έναν τέτοιο θεό, πίστευα στη παρουσία του θαύματος, στη παρουσία αυτού του θεού. Όμως αυτή η παρουσία δεν έγινε ποτέ. Τίποτα δεν μου δόθηκε εύκολα, τίποτα δεν μου χαρίστηκε ανιδιοτελώς, για όλα πλήρωσα και για όλα πάλεψα. Κάποιες φορές προσπάθησα να πάρω η ίδια τη θέση του θεού για κάποιους άλλους, αλλά εξελίχθηκε σε λανθασμένη κίνηση δίχως αποτέλεσμα. Όμως ευελπιστώ ακόμα πως θα φτάσω σε αυτό το επίπεδο που να μπορώ να προσφέρω. Το έχω ανάγκη. Ότι κατάφερα ήταν καθαρά από κινήσεις προς το στόχο. Κι όταν εναπόθετα τις ελπίδες σε έναν «από μηχανή θεό – καλό άνθρωπο, καλή τύχη, ευκαιρία» έπαιρνα τις τρεις ορχιδέες. Απλώς αξίζει να σημειώσω μιας και αναφέρατε ως παράδειγμα αυτές τις δύο περιπτώσεις, πως αυτοί οι άνθρωποι προήλθαν επειδή εγώ έκανα κίνηση προς αυτούς, δεν με βρήκαν στη δυστυχία μου και με σήκωσαν από εκεί καλώς ή κακώς. Επειδή καμιά φορά υπάρχουν στιγμές στη ζωή  του ανθρώπου που έχεις ανάγκη να σου απλώσει κάποιος το χέρι. Αλλά ίσως είναι και εγωιστικό εκ μέρους μου να έχω τέτοια απαίτηση.

Μ.Γ.: «Τελικά δεν είναι καθόλου εύκολο να αφήνεις ολότελα το παρελθόν για ένα άγνωστο μέλλον» αναφέρεις. Άφησες πίσω το παρελθόν ή το κουβαλάς μέσα σου;

Σ.Α.: Είχα ευχηθεί πολύ έντονα να ξεχάσω και να ξεκινήσω μια νέα ζωή από ένα άδειο χαρτί. Αυτός ήταν ο απώτερος στόχος μου. Πρόσεχε τι εύχεσαι λένε κάποιοι και μετά τη συγγραφή άρχισα να παρατηρώ τον εαυτό να ξεχνάει όλο και περισσότερο. Δυσκολεύομαι να συγκρατήσω ονόματα και τις ατάκες στους ρόλους. Πράγμα που δεν είχα πριν τη συγγραφή. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση ή μια περιοδική πάθηση. Εύχομαι να σταματήσει γρήγορα κι ας μείνω για πάντα με τις αναμνήσεις.

Μ.Γ.: «Όλη μου η ζωή είναι γεμάτη ταλαιπωρία και πόνο. Συνέχεια τρέχω για να τον αποφύγω, και συνέχεια με βρίσκει. Ακόμη και τώρα που γράφω, στην ψυχή μου υπάρχει πόνος» γράφεις σε κάποιο σημείο. Διαβάζοντας κάποιος το βιβλίο δικαιολογεί απόλυτα τον πόνο που αισθάνεσαι. Προσπάθησες να τον γιατρέψεις;

Σ.Α.: Ναι προσπάθησα και νομίζω πως τα κατάφερα. Ωστόσο εύχομαι να μην μου έρθουν δοκιμασίες για να επιβεβαιώσω πως πράγματι κατάφερα να μην πονάω.

Μ.Γ.: «Οι λέξεις ¨έχασα¨ και ¨ατύχησα¨ ήταν αυτές που κυριαρχούσαν στη μνήμη μου μέχρι τα τριάντα μου» γράφεις σε άλλο σημείο. Σήμερα, λίγο πάνω από τα τριάντα σου με ποιες λέξεις τις έχεις αντικαταστήσει;

Σ.Α.: «Ό, τι γίνεται είναι μόνο για το καλό μου», «Όλα κρύβουν ένα μάθημα», «Μακάρι να συνειδητοποιήσω γρήγορα το μάθημα μου», «Δεν υπάρχει ατυχία, απλά δεν ήταν για μένα», «Δεν υπάρχει τύχη, εγώ το προκάλεσα».

Μ.Γ.: Θέλεις να μας πεις ποιες γυναίκες απεικονίζονται στο εξώφυλλο του βιβλίου σου;

Σ.Α.: Η μητέρα μου σε ηλικία 50 ετών, Εγώ σε ηλικία 8 ετών και 33.

Μ.Γ.: Παρά τα όσα βίωσες, δεν παρέλειψες να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και σήμερα να είσαι μια αξιόλογη ηθοποιός. Είσαι πολύ νέα στην ηλικία και «Η ζωή είναι αύριο» για σένα. Πόσος κόπος χρειάστηκε να φτάσεις σ΄ αυτό που είσαι σήμερα;

Σ.Α.: Σε σύγκριση και με τα λάθη που έκανα για να φτάσω στο σήμερα, ο κόπος μου είναι 100 της 100 σαν μονάδα μέτρησης. Τα λάθη μου, έβαζαν εμπόδια στο δρόμο μου και μετά αναγκαζόμουν να κάνω διπλό κόπο για να τα διορθώσω. Αλλά μιας και με ρωτήσατε για τον κόπο, θα αναφερθώ μόνο σε αυτόν! Προσπαθώ ακόμα να αντιστρέψω τη λογοκρισία της Θεατρικής Ελίτ για την παράξενη εκφορά του λόγου που με χαρακτηρίζει και το βρίσκουν πρόβλημα. Όπως προσπαθούσα και στο σχολείο να πείσω τους καθηγητές μου πως οι εκθέσεις που έγραφα δεν ήταν κλεμμένες . Και παρ’ όλο που τις έγραφα την ώρα του μαθήματος τολμούσαν να μου πουν πως σαν μέλλουσα ηθοποιός αποστήθιζα κείμενα από κάπου και τα έγραφα. Τώρα που προσπαθώ να γυρίσω μια σειρά αντιμετωπίζω πολλές δυσκολίες. «Έχετε χρήματα για να σας ακούσουμε;» «Όχι» «Μην μιλήσετε καν!»  Πρόσφατα πήγα σε ένα εντυπωσιακό κτήριο και ζήτησα να μου το παραχωρήσουν για λίγες μέρες να κάνω κάποιες λήψεις και μου ζήτησαν πάρα πολλά λεφτά και είμαι αναγκασμένη είτε να αρκεστώ σε μέτριο χώρο είτε να αλλάξω σενάριο. Εύχομαι αν τα καταφέρω και γυρίσω επιτέλους αυτή τη σειρά να την αποδεχτεί ο κόσμος τόσο ζεστά, όσο και το βιβλίο μου. Θα πείτε: Γιατί δεν πας σε παραγωγό; Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση, πολυσέλιδη.

Μ.Γ.: Άφησες πίσω σου τη «ζωή χτες», έφτασες αξιέπαινα στη ζωή σήμερα. Πες μας λίγα λόγια για την πορεία σου στην υποκριτική;

Σ.Α.: Η ζωή μου πέρασε στην επόμενη φάση και άλλαξε πολύ όταν μπήκα στη Δραματική Σχολή. Εκεί ήρθα σε επαφή με τον εαυτό μου. Εκεί έγιναν οι περισσότερες συνειδητοποιήσεις. Είχα έναν υπέροχο καθηγητή υποκριτικής  και σκηνοθέτη τον Michael Seibel που μου άνοιξε κυριολεκτικά νέους ορίζοντες. Τους ίδιους ορίζοντες τις έδειξε σε όλους τους μαθητές αλλά εγώ τις εξέλαβα ιδιαίτερα. Όλοι οι καθηγητές ήταν εξαίρετοι. Για να σπουδάσω θέατρο που ήταν πιο σημαντικό κι απ’ τη ζωή μου, βρέθηκα να είμαι άστεγη και να κοιμάμαι στο Σταθμό Λαρίσης, περνούσα μήνες χωρίς ένα πενηντάλεπτο για να πάρω ένα νερό, έπαιρνα κρυφά κουλουράκια και ότι φαγητό περίσσευε από το break στα γυρίσματα τις σειράς «Πολυκατοικία» όπου εργαζόμουν ως αμπιγιέζ. Έδινα και δίνω συνεχώς την αγάπη μου στο θέατρο και αυτό μου δίνει μόνο απορρίψεις. Λίγη χαρά και περισσότερη πίκρα. Μετά έφυγα στη Μόσχα και παρακολούθησα μαθήματα από μεγάλους δασκάλους της υποκριτικής τέχνης. Όταν γύρισα συνεργάστηκα με την Άννα Βαγενά και μετά με ρούφηξαν οι ατραξιόν τρόμου και μυστηρίου που ήθελαν τέρατα και μπαμπούλες να τρομάζουν τον κόσμο. Το θέατρο έγινε πια για ολίγους εκλεκτούς και η απόλυτη μηχανή εκμετάλλευσης  του αθώου ονείρου, δούλευες για την ελπίδα και όχι για τα λεφτά. Έτσι είναι και σήμερα κι αν δεν γίνω εκλεκτή, δεν πάω να παίξω θέατρο. Γιατί ο ηθοποιός πρέπει να πληρώνεται! Έτσι παραμένω στο escape room και τρομάζω με επιτυχία το νεαρό κόσμο! Μετά ακολούθησαν σειρές το «Μάλιστα, Σεφ!» και κάποια γκεστ στο «Έλα, στη θέση μου». Αγαπώ την τηλεόραση, άμεση και γρήγορη επαφή με τον κόσμο, γρήγορα αποτελέσματα, εύχομαι να μου ξανά συμβούν ρόλοι στη τηλεόραση. Σίγουρα θα συμβούν το έχω κανονίσει! Καλά για κινηματογράφο ούτε λόγος, είναι για μένα πάνω από όλες τις τέχνες, πληγή που αιμορραγεί! Ελπίζω να ανέβει η κινηματογραφική βιομηχανία στην Ελλάδα.

Μ.Γ.: Ποια είναι τα επόμενα όνειρά σου;

Σ.Α.: Να γυρίσω τη σειρά που γράφω με τίτλο «Ανοιχτές υποθέσεις» αυτοτελείς ιστορίες μυστηρίου που εξιχνιάζει η ντετέκτιβ Κλάρα. Ευελπιστώ να καταφέρω το ζητούμενο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ως προς την απόδοση των εικόνων. Έχω κάποιες απαιτήσεις ως προς την εικόνα, αλλά δεν έχω λεφτά για να επιβάλω τις απαιτήσεις μου. Κι αν δεν γυρίσω τη σειρά, θα πάθω κατάθλιψη, δεν θα αντέξω για άλλη μια φορά οι ιδέες μου και τα γραπτά μου να μείνουν στο σκληρό δίσκο. Το καλό όμως είναι πως γύρω μου μαζεύτηκαν άνθρωποι που πιστεύουν σε μένα και θαυμάζουν το σενάριο μου. Ευχαριστώ τους φίλους μου ηθοποιούς  και ιδιαίτερα την Άννυ Οικονόμου της οποίας τη φωτογραφία τη βλέπετε και στο εξώφυλλο του βιβλίου μου.

Μ.Γ.: Σοφία σ΄ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου που κατά τη γνώμη μου πρέπει να διαβαστεί από όλους.

Σ.Α.: Και εγώ ευχαριστώ για τον χρόνο που μου αφιερώσατε! 

*Το βιβλίο «Η ζωή αύριο, η ζωή χτες» της Σοφίας Αλεξανιάν κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.       

 

Related posts