Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
30 Μαΐ 2020
Απόψεις

“Μια ψύχραιμη ματιά στο ασφαλιστικό”

 

Άρθρο και σκίτσο απο τον  Γιάννη Κουτσοκώστα

Και… είχαν περάσει χρόνια πολλά μέσα σε λίγους μήνες. Κάπως έτσι θα περιέγραφε ο Ελύτης, αν ζούσε και αν βεβαίως είχε όρεξη να ασχοληθεί μαζί μας, τις πρώτες ημέρες του νέου χρόνου. Ημέρες πυκνές σε απρόβλεπτες εξελίξεις, καταιγιστικές σε ταχύτητα και εναλλαγές, γεμάτες κινδύνους, που ξεφυτρώνουν από παντού.

Ημέρες δύσκολες. Για όλους. Κυρίως για την κοινωνία, που συνθλίβεται, επτά χρόνια τώρα, από τη βαρβαρότητα της κρίσης, που όλο φεύγει αλλά όλο εδώ είναι. Αλλά και για την κυβέρνηση, η οποία καλείται μέσα σε λίγους μήνες να αντιμετωπίσει, να αναμετρηθεί μέσα σε ένα βαρύ πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, με περίπλοκα και δυσεπίλυτα προβλήματα. Και είναι πολλά. Ασφαλιστικό, προσφυγικό, χρέος, capital controls, ανάπτυξη, ανεργία. Όλα μαζεμένα και κρίσιμα. Όχι μόνο για την επιβίωση της κυβέρνησης, αλλά πρωτίστως για την επιβίωση και την προοπτική της κοινωνίας και της χώρας.

Το ασφαλιστικό, για παράδειγμα, δεν είναι… παίξε – γέλασε. Δεν είναι απλώς η «μητέρα των μαχών» σε πολιτικό επίπεδο, δεν είναι μόνο ο πρώτος μεγάλος κάβος που επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση, και μάλιστα χωρίς καμία πολιτική, αλλά -απ’ ό,τι φαίνεται- και χωρίς κοινωνική συναίνεση. Είναι το κολοσσιαίο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας στο παρόν και για το μέλλον. Η «απονομή» της σύνταξης είναι έννοια «συνώνυμη» με την απονομή της δικαιοσύνης. Είναι ο «καθρέφτης» του πολιτισμού της, το «μέτρο» που μετρά το επίπεδο της συνοχής της.

Μάλιστα στην Ελλάδα της κρίσης, της φτώχειας και της ανεργίας, η σύνταξη είναι και κάτι άλλο πιο σημαντικό: είναι το μόνο εισόδημα για την επιβίωση χιλιάδων ελληνικών οικογενειών. Και όταν κόβεις τη σύνταξη του παππού ή της γιαγιάς, δεν ρίχνεις απλά στον… Καιάδα έναν απόμαχο της δουλειάς, αλλά κόβεις και το χαρτζιλίκι στον εγγονό, αλλά και το ρεύμα, το τηλέφωνο, τη λαϊκή σε ολόκληρη την οικογένεια. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.

 

Η πρόταση Κατρούγκαλου και ο… Αρμαγεδδών

Αλλά και σε πολιτικό επίπεδο η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση ούτε τη σχέση της χώρας με τους δανειστές και την τρόικα. Δεν ενδείκνυται για παιχνίδια εντυπώσεων και μικροκομματικών υπολογισμών. Δεν εμπίπτει στα συνήθη θέματα που επιδέχονται αστόχαστες πολιτικές αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς, αλλά σε αυτά που «φωνάζουν», που προκαλούν και προσκαλούν για στοιχειώδη πολιτική συνεννόηση και κοινωνική συναίνεση.

Μια ψύχραιμη και χωρίς παραμορφωτικούς φακούς ανάλυση της πρότασης που παρουσίασαν η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός Γ. Κατρούγκαλος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολη μεταρρύθμιση, που περιέχει επώδυνες αλλαγές για τη ζωή των πολιτών, αλλά δεν είναι και ο… Αρμαγεδδών που πολλοί προπαγανδίζουν. Είναι μια πρόταση που, μέχρι να γίνει νόμος, επιδέχεται αλλαγές και τροποποιήσεις μετά τον διάλογο με την κοινωνία και το σκληρό παζάρι με τους… θεσμούς.

Σωστά η κυβέρνηση διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα δεχθεί παράλογες απαιτήσεις από τους δανειστές. Ακόμα πιο σωστά, δεσμεύεται ότι δεν θα υπάρξουν μειώσεις κύριων και επικουρικών συντάξεων και σε αυτή την προσπάθεια είναι ενισχυτική η συμφωνία με τις εργοδοτικές οργανώσεις για την αύξηση των εργοδοτικών εισφορών.

Το ζητούμενο σε αυτή τη μεταρρύθμιση είναι να χτυπηθούν οι παθογένειες, οι στρεβλώσεις και οι αδικίες του ασφαλιστικού συστήματος, χωρίς όμως να διαταράσσεται ο κοινωνικός του χαρακτήρας και να ανατρέπεται εκ βάθρων ο προγραμματισμός ζωής εκατομμυρίων πολιτών. Και το ιδανικό θα ήταν όλα αυτά να προωθηθούν μέσα σε κλίμα διαλόγου, πολιτικής, αλλά και κοινωνικής συναίνεσης και -κυρίως- να αποτελέσουν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για την ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Προς το παρόν και τα δύο απουσιάζουν. Ούτε συναίνεση υπάρχει ούτε η κοινωνία εισπράττει ότι υλοποιείται ένα σχέδιο που θα αναπτερώνει την ελπίδα, θα δίνει όραμα στους πολίτες και θα τους επιτρέπει να δεχθούν ακόμα και επώδυνες αλλαγές, αρκεί αυτές να πιάνουν τόπο, να σταθεροποιούν τη ζωή τους και να ανοίγουν πόρτες και παράθυρα για ένα καλύτερο αύριο.

 

Η συναίνεση, το στοίχημα και ο… Λεβέντης

Και αν για την απουσία πολιτικής συναίνεσης ευθύνεται κυρίως η αντιπολίτευση, για το σχέδιο που θα αναθερμάνει την ελπίδα και θα οδηγήσει στην κοινωνική συναίνεση η ευθύνη βαρύνει κυρίως την κυβέρνηση. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς στην αυγή του νέου χρόνου. Και είναι τριπλό: και να διατηρήσει συμπαγή την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, και να εξαντλήσει με θαρραλέες πρωτοβουλίες κάθε περιθώριο, κάθε χαραμάδα πολιτικής συνεννόησης με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και κυρίως να πετύχει τη μεγαλύτερη δυνατή στήριξη, αποδοχή ή έστω και ανοχή της κοινωνικής πλειοψηφίας. Χωρίς αυτή την κοινωνική συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε να σταθεί δίκαιη και βιώσιμη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος.

Με αυτή την έννοια είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι να βάλει -ας πούμε- έναν… Λεβέντη στη μηχανή της. Και ότι με τους… λεβέντες του Λεβέντη θα σταθεί όρθια στα δύσκολα και θα κερδίσει τις μάχες και εν τέλει τον «πόλεμο» με τον σκληρό πυρήνα των δανειστών, που μαίνεται αδυσώπητος. Είναι αφελείς αυτοί οι υπολογισμοί γιατί στηρίζονται στην απλή και όχι στην «πολιτική αριθμητική», όπου το 1+1 δεν κάνει απαραιτήτως 2. Μπορεί να κάνει και περισσότερο, μπορεί όμως να κάνει και μηδέν, αναλόγως του αν προσθέτει ή αφαιρεί δυναμική.

Είναι αφελείς και για πολιτικούς λόγους. Οι 9 του Λεβέντη μόνο… λεβέντες δεν είναι, με την πολιτική έννοια του όρου, γιατί με βάση τις θέσεις, που έχουν κατά καιρούς διατυπώσει, δύσκολα θα τους κατέτασσε κανείς στους υποστηρικτές των λαϊκών συμφερόντων. Φυσικά και μπορούν να ψηφίσουν, αν θέλουν και αν συμφωνούν, ένα δύσκολο νομοσχέδιο, αλλά μέχρις εκεί. Το ασφαλιστικό, το χρέος και η πολιτική σταθερότητα στη χώρα είναι σοβαρές και δύσκολες εξισώσεις για να εξαρτώνται από τις διαθέσεις και τις επιδιώξεις του συμπαθούς κατά τα άλλα Β. Λεβέντη.

Για την κυβέρνηση και την Αριστερά υπάρχουν άλλοι τρόποι και άλλοι δρόμοι. Και το 2015 είδε και έμαθε πολλά. Πέρασε διά πυρός και σιδήρου μια θυελλώδη αλλά και συναρπαστική χρονιά, συγκρούστηκε με θεούς και δαίμονες εντός και εκτός των τειχών, αναμετρήθηκε με τα λάθη και τις ανεπάρκειές της. Και επέζησε. Και όχι μόνο επέζησε, αλλά μπήκε στο 2016 όρθια, πιο έμπειρη και πιο υποψιασμένη. Σίγουρα τραυματισμένη, ίσως μεταλλαγμένη, αλλά παραμένει, επί του παρόντος τουλάχιστον, η μόνη σταθερή πολιτική δύναμη που μπορεί να βγάλει το… κάρο από τη λάσπη. Αρκεί να συνεχίσει να αναμετράται με τον εαυτό της, να διδαχθεί από τα λάθη της, να αφήσει πίσω της αφέλειες, αλαζονείες και βολονταρισμούς και να ξανασυνδεθεί με τον μοναδικό και πιο ασφαλή της σύμμαχο: την κοινωνία.

Related posts