Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Οκτ 2019
Blender

Μη με ρωτάς πια για τα σκοτάδια μου…

 

16128874_10208362773530359_1352675747_n

Γράφει η Αγγελική Λυριάννα Χατζηρήγα

Σου χαμογελώ λίγο πλατύτερα στην ύπαρξη της τελευταίας πια γουλιάς, του τρίτου μου ποτού.

Και στη παραζάλη αυτή των σκέψεων μου, νιώθω να αφουγκράζομαι τους πιθανούς εκείνους φόβους μα και ανασφάλειες σου. Σαν με κοιτάς λοιπόν, με τρεμάμενο ακόμη βλέμμα αθόρυβα σχεδόν μου ψιθυρίζεις: «μίλα μου για τις αλήθειες σου, εκείνες που κρύβεις σεντούκι φυλαγμένο στα αδιάκριτα βλέμματα αυτού του κόσμου». Στον πάτο του ποτού μου, συναντώ φανερωμένα πλέον μυστικά και ανοιγοκλείνω έντονα αμυντικά τα μάτια έρμαιο στα χέρια του χθες, που με μεταμόρφωσε επίσημα το σήμερα. Δεν θέλω να περπατώ σε ξεχασμένους πια τόπους, δε θέλω να μιλώ με γλώσσα που λίγοι καταφέρνουν ακόμη να μεταφράζουν και δεν επιθυμώ να  αντικρίζω, βλέμματα πια απόμακρα και κρύα. Μου αρέσει εκείνη η ηρεμία σου, καθώς χορεύει κύκλους γύρω μα και μέσα μου, λαχταρώ το ελαφρύ διακριτικό σου άρωμα.

Εκείνο που δηλώνει ασφάλεια και όχι υπεροψία, άσε με να κουρνιάζω στις λέξεις σου έτσι  όπως τις τοποθετείς με σταθερότητα στο λόγο και μη μου ζητάς άλλο να θυμηθώ, υποσχέσεις που αθετήθηκαν κόντρα στο παραλήρημα άτοπων και εφήμερων  επιθυμιών. Θέλω σαν με δέχεσαι, να απλώνεις τρυφερά τα χέρια γύρω από τους ώμους και να μετράς  κοφτά ανάσες μου προσφέρεις και όχι άλλο εκείνες, που κάποιοι άλλοι λίγο παραπέρα προσπάθησαν υστερικά σχεδόν, να μου στερήσουν. Θέλω να μη χωράς μέσα σου λέξεις όπως το «ποτέ» μα και το «πάντα». Να τις ξορκίζεις, τα’ακούς;

Να τις ξορκίζεις τέτοιες έννοιες, να μη προλάβουν να κλέψουν στάλα απ’τις στιγμές μας. Θαύμα μου, μικρό πολύτιμο ο έρωτας δεν είναι διεκδίκηση σε κόκκινη αρένα, γιασεμιά στρωμένα σε άσφαλτο ήταν και θα είναι άσπρα και βελούδινα στην όψη. Βλέμμα μου, φωτεινό και όμορφο μη μου ζητάς άλλο να σου περιγράψω τα βλέμματα που ντύθηκαν στο γκρι της προδοσίας. Πάγωσαν τα χέρια μου στο μάταιο κούρνιασμα απόμακρων και κρύων αγκαλιών.

Των ίδιων που μου άπλωσαν με θρασύτητα το χέρι ως ένδειξη κάθε υποτακτικής στοργής. Κάνε μου έρωτα από εκείνους που υφαίνουν στο πέρασμα τους τη λησμονιά της γήινης πια υπόστασης και μη μιλάς άλλο για αυτούς που βίασαν και πάταξαν ολοσχερώς το «είναι». Δεν με νοιάζει σε τι χρόνο θα διαλέξεις να μετρήσεις την άφιξη αυτή της διαμονής σου. Μόνο τι χώρο και μουσική θα χρειαστείς,  πες μου, να γνωρίζω πόσα βήματα δικά σου να απλώσω στην καρδιά μου. Τύμπανα ολόχρυσα να ντύνουν τις ανάσες μας και βιολιά αγγελικά να συνοδεύουν  τα φιλιά μας. Ουρανό θέλω εγώ να σε φαντάζομαι και ας μην είσαι…

Related posts