Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
16 Μαΐ 2021
SLIDER

Μαρία Διαμάντη:Πήγαμε πολύ μακριά αλλά μας παίρνει κι άλλο

Απο την Εβελίνα Χατζησταυράκη

Άνθρωπος με μακρά θητεία στο χώρο της μόδας και της τέχνης η Μαρία Διαμάντη επέστρεψε επαγγελματικά το 2012 στον Κεραμεικό για να αναβιώσει το ατελιέ – σχολή της γιαγιάς της, μια από τις πρώτες σχολές μόδας και ατελιέ της  Αθήνα που πρωτολειτούργησε το 1930, στο οποίο εκτός από όλα τα άλλα εκπαιδεύει για σχεδιαστές παιδιά από όλον (και σε όλον ) τον κόσμο και μελετά και κατασκευάζει τα γλυπτά της φορέματα.

Με καταγωγή από οικογένεια με μακρά πορεία στο χώρο του ενδύματος και  ιστορία που μετρά 90 χρόνια στην παλιά Αθηναϊκή αυτή γειτονιά, πήγαμε μαζί της μια βόλτα  όπου και μίλησε στο now24 για τη μόδα και την εκπαίδευση στην Ελλάδα του 2020 αλλά και για την μεγάλη αφιερωματική έκθεση ”ωδή στη ραπτική”  που μόλις έκανε στο μουσείο Μπενάκη.

Γιατί αποφασίσατε να επενδύσετε ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας και μάλιστα στην Ελλάδα της κρίσης στην αναβίωση του οικογενειακού σας ατελιέ;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ασχολούμαι με τη μόδα από πολλές διαφορετικές θέσεις, από διαφορετική σκοπιά κάθε φορά. Είτε γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στο οικογενειακό ατελιέ, είτε απλά γιατί μου άρεσε να κατασκευάζω ρούχα για μένα, είτε μετά γιατί αποφάσισα να σπουδάσω σχέδιο μόδας και αργότερα γιατί έντυσα κόσμο και δίδαξα σε σχολές.. πάντα ήταν επιλογή και επιθυμία μου να ασχολούμαι με υφάσματα και να τα μετατρέπω σε ρούχα. Η αναβίωση του ατελιέ ήταν μια φυσική συνέχεια όλου αυτού του τρόπου ζωής κατά μια έννοια, εφόσον ήταν πια καιρός να βρουν επαγγελματική στέγη όλα όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή έτσι κι αλλιώς έκανα αλλά και μια κίνηση που δεν την πολυσκέφτηκα. Απλά το θέλησα. Φοβάμαι πολύ τις φορές που χρειάζεται  να σκεφτώ για κάτι. Έχω ήδη ένα σημάδι ότι δεν το θέλω πολύ. Ως προς την εποχή της κρίσης, το ατελιέ αυτό, ακριβώς με τη μορφή που ξεκίνησε να λειτουργεί πριν 8 χρόνια – με τις ειδικές παραγγελίες δηλαδή και τα μαθήματα -ήταν μια φόρμουλα που είχε δοκιμαστεί και λειτουργήσει στο παρελθόν, σε περιόδους δύσκολες έτσι κι αλλιώς για την Ελλάδα ( πόλεμος, κατοχή ) και επιβίωσε. Σήμερα βέβαια η αρχική μορφή έχει εξελιχθεί κατά πολύ, τα μαθήματα γίνονται και διαδικτυακά, οι μαθητές είναι παντού στον κόσμο, το έργο που παρουσιάζουμε ως ομάδα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο απ ότι επιβάλλεται να παρουσιάζει μια σχολή μόδας και οι μαθητές της, και προσωπικά ήδη λειτουργώ – μέσω των γλυπτών φορεμάτων – και σε επίπεδο τέχνης. Πήγαμε πολύ μακριά αλλά μας παίρνει κι άλλο. Αυτό πάντως  που δεν θα έλεγα είναι ότι επένδυσα ένα μεγάλο μέρος της μέχρι τώρα ζωής μου.  Αυτό που κάνω είναι η ζωή μου έτσι κι αλλιώς.  Δεν ξέρω αν σε κάποια χρόνια θα ζω σε άλλη χώρα και θα τα κάνω όλα αυτά από εκεί ή αν θα ζω σε ένα νησί και τίποτα από αυτά δεν θα κάνω, δε με πειράζει και δεν αποκλείω τίποτα, αλώστε θα θελα να ζήσω περισσότερες από μια ζωές μέσα σε αυτή τη μια που έχω αλλά όσο το νιώθω το συνεχίζω. Ως προς το τώρα όμως βρίσκομαι ακριβώς εκεί που θα θελα να είμαι.

Τον Σεπτέμβρη του 2019 πραγματοποιήσατε το μεγαλύτερο σας όνειρο, παρουσιάσατε με τους μαθητές σας μια αφιερωματική έκθεση στους Έλληνες παγκόσμιους σχεδιαστές στο μουσείο Μπενάκη. Ποιοι πιστεύετε ήταν οι λόγοι που βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος και να φτάσετε μέχρι εκεί;

Πράγματι ήταν το μεγαλύτερο μου όνειρο έως τώρα, ένα όνειρο που δύσκολα φτάνει κανείς να ζήσει, απαιτούνται ασφαλώς κάποιες προϋποθέσεις. Το ατελιέ όμως είναι ένας μοναδικός και ανεπανάληπτος συνδυασμός ιστορίας, πολύ καλού βιογραφικού και πολλών πολύ σοβαρών ανθρώπων που αποτελούν την ομάδα των μαθητών του, ανθρώπων με γνώσεις που σήμερα γενικά δεν υπάρχουν και διάθεση να αφιερώσουν ώρες ατελείωτες  προκειμένου αυτές τις γνώσεις να τις εφαρμόσουν ώστε το έργο που παράγεται να είναι μοναδικό. Σκεφτείτε για να πάμε στο Μπενάκη ράβαμε επί τρία χρόνια  17 άνθρωποί κι εγώ που ”ράβω για δέκα” καθημερινά. Τους τελευταίους δε μήνες ασταμάτητα έως τα ξημερώματα. Κανείς δεν πήγε διακοπές και όμως κανείς δε λυπήθηκε. Κανείς δε σκέφτηκε να κάνει λιγότερη ή χειρότερη δουλειά. Είμαστε σαν τη μύγα μες το γάλα στο γρήγορο και χωρίς πολύ σκέψη περιβάλλον της μόδας, ένα περιβάλλον που μπορεί να είναι ”της μόδας”  όμως σίγουρα δεν παράγει τέχνη και πολιτισμό. Σε αντίθεση με τον δικό μας στόχο που είναι ακριβώς αυτός. Είμαστε αμακιγιάριστοί σε ένα περιβάλλον που βογκάει από make-up όμως έχουμε τέτοια ιστορία και τέτοιο έργο που δε χρειαζόμασταν κάτι άλλο. Και αυτό μέτρησε.

Ο κόσμος που γνωρίζει τη δουλειά σας και παρακολουθεί τις εκθέσεις σας τι σας λέει;

Οι περισσότεροι μένουν με το στόμα ανοικτό. Γιατί μόνο αν βιώσει κανείς την εμπειρία, να δει μια τέτοια έκθεση καταλαβαίνει το μέγεθος της δουλειάς και τις ώρες που αφιερώθηκαν γι’ αυτή από τόσο κόσμο. Τους κάνει εντύπωση που στην εποχή της ταχύτητας και της αναλώσιμης μόδας επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε και να διασώζουμε μια τέχνη που σχεδόν δεν υπάρχει πια. Σε συνδυασμό δε με το γεγονός ότι οι εκθέσεις που κάνουμε έχουν έντονα αφιερωματικό χαρακτήρα πολλοί τις βιώνουν ως γνωστική εμπειρία όπως κυρίως συμβαίνει σε φημισμένα μουσεία του κόσμου. Μας παρακολουθούν, ρωτάνε, περιμένουν πάντα την επόμενη, κάτι που εμένα προσωπικά με κάνει ευτυχισμένη. Είναι άλλωστε για κάθε τι που κάνει κανείς κάπου θέλει να απευθύνεται. Ούτε ο παππάς δε θα ήθελε να λειτουργεί χωρίς πιστό. Πέρα λοιπόν από τα κλασσικά ”η γιαγιά σου θα ήταν πολύ περήφανη” και τα ”συγχαρητήρια για το έργο σας” το επίπεδο και το ύφος των σχολίων που εισπράττουμε μας δείχνουν πως καθόλου άδικα δεν τα κάνουμε όλα αυτά.

Πήρατε ένα ατελιέ που λειτούργησε πρώτη φορά το 1930 και καταφέρατε να δημιουργήσετε ένα σημείο τέχνης, πολιτισμού και εκπαίδευσης στον Κεραμεικό μα κυρίως ένα σημείο συνάντησης ανθρώπων με την ίδια αγάπη από όλον τον κόσμο. Που οφείλετε αυτή η επιτυχία;

Κατ αρχήν ξέρω πολύ καλά τη δουλειά μου. Δεύτερον δε μένω σε αυτή. Εμπλουτίζω τα μαθήματα με όση περισσότερη πληροφορία γίνεται και από πολλά διαφορετικά πεδία. Παίρνω προσωπικά την επιτυχία κάθε ενός από τους μαθητές μου και τέλος δίνω μεγάλη αξία στην έννοια της ομάδας. Με πολλά από αυτά τα παιδιά είμαστε χρόνια μαζί ακόμα και αφού έχει τελειώσει η βασική εκπαίδευση τους. Άλλωστε εγώ είμαι ένας άνθρωπος που δε θα προσλάμβανα ποτέ κάποιον να δουλέψει στο ατελιέ χωρίς να έχει υπάρξει δικός μου μαθητής. Είμαστε μια ομάδα λοιπόν που ο καθένας στο δικό του μέτρο συμβάλλουμε στο να πάει το όραμα-εγχείρημα  αυτό μακριά. Μπορεί να δουλεύω αρκετά μόνη και να αποφασίζω μόνη γιατί ξέρω καλά πως κανείς μόνος πάει γρήγορα όμως για να πάει μακριά χρειάζεται και τους υπόλοιπους.

Κάθε περίπου δυο χρόνια παρουσιάζετε μια αφιερωματική έκθεση με τους μαθητές σας τη στιγμή που άλλες σχολές παρουσιάζουν show μόδας. Γιατί επιλέγετε να λειτουργείτε έτσι;

Γιατί πιστεύω ότι πέρα από το νέο έργο που πρόκειται να ξεπεταχτεί και αυτό δεν εμποδίζεται έτσι κι αλλιώς – ποιος μπορεί άλλωστε να σταματήσει μια ιδέα που αγωνιά να γεννηθεί, υπάρχει και ένα έργο που  μας έχει διδάξει και μας έχει φτάσει έως εδώ που αξίζει να τιμηθεί. Στην πρόσφατη μας έκθεση π.χ. παρουσιάσαμε  στο μουσείο Μπενάκη μια ωδή στη ραπτική και το αποτύπωμα που άφησαν στη διεθνή μόδα κορυφαίοι Έλληνες δημιουργοί. Και ήταν συγκινητικό να βλέπεις κατά τη διάρκεια αυτής της προετοιμασίας νέα παιδιά να μελετούν και να φτάνουν στην αρχή της δημιουργίας. Μαθαίνουμε για το πρόσφατο παρελθόν και η μνήμη μας είναι συχνά ασθενής. Θα πάμε παρακάτω όπως και να χει και αυτό είναι νομοτελειακό. Εμένα όμως μου αρέσει και να θυμάμαι. Να θυμάμαι, να εκτιμώ και να τιμώ. Αυτό κάναμε τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε και σίγουρα αυτός ήταν και ένας λόγος που άνοιξαν οι πόρτες του Μουσείου Μπενάκη. Το έργο που παρουσιάζουμε και ο σεβασμός που δείχνουμε σε αυτό.

Σε παλαιότερη συνέντευξη σας σε Νορβηγικό μάλιστα περιοδικό είχατε πει πως η μόδα είναι ανήθικη. Ασπάζεστε ακόμα αυτή σας την άποψη;

Όπως επίσης έχω πει πως.. ”Αν αναλογιστεί κανείς πόσα χρήματα ξοδεύονται για να δημιουργηθεί μια συλλογή την ίδια στιγμή που στον πλανήτη ο μισός πληθυσμός υποφέρει από την έλλειψη στοιχειωδών αγαθών τότε το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό να σου απαντήσω για το πώς οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη μόδα σήμερα αλλά και το πώς η μόδα τους ανθρώπους είναι τα λόγια της ποιήτριας Patrizia Cavalli »Οι συλλογές με κάνουν να υποφέρω”. Ασφαλώς και την ασπάζομαι λοιπόν ακόμα αυτή την άποψη, είναι άλλωστε η φιλοσοφία μου. Και προφανώς δεν αναφέρομαι στη μόδα αυτή καθαυτή με την έννοια της δημιουργίας αλλά στη βιομηχανία της μόδας και τις  μεθόδους που χρησιμοποιεί είτε για την κατασκευή είτε για την προώθηση του προϊόντος της. Μας τα είπε πια και η Windour εφόσον τα είχαν πει τόσοι πολλοί πριν.

Τι θα αλλάζατε στην πορεία σας;

Τίποτα απολύτως. Ο καθένας με τον τρόπο που ζει και πορεύεται δηλώνει ποιος είναι και εγώ σίγουρα αυτό το έχω καταφέρει. Υπάρχουν πολλοί τρόποι κανείς να φτάσει κάπου όπου είναι αυτό το ”κάπου” για τον καθένα, όμως εγώ ενδιαφέρομαι κυρίως για το πώς. Και μέχρι τώρα αυτό το πώς το έχω απολαύσει.

________________________________

Η Μαρία Διαμάντη, γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο οικογενειακό ατελιέ και σχολή ραπτικής. Σπούδασε σχέδιο μόδας και ενδυματολογία θεάτρου και δίδαξε σε σχολές μόδας στην Ελλάδα. Το 2011 δημιούργησε το δικό της ατελιέ στον ίδιο δρόμο του Κεραμικού όπου στεγαζόταν το πρώτο εκείνο ατελιέ, της γιαγιάς της, την οδό Μαραθώνος. Από τότε σχεδιάζει και πουλά ρούχα χειροποίητα, αποκλειστικά κατασκευασμένα για το άτομο για το οποίο προορίζονται, αναβίωσε τα ”μαθήματα μόδας” που η γιαγιά της παρέδιδε και μελετά και κατασκευάζει τα ”γλυπτά φορέματα” .

Πριν 3 χρόνια επέκτεινε τις δραστηριότητες του ατελιέ παραδίδοντας on-line μαθήματα μόδας σε Έλληνες του εξωτερικού σε όλο τον κόσμο μέσω τον οποίων η ομάδα της μεγάλωσε και απέκτησε διεθνή χαρακτήρα. Είχε ήδη παρουσιάσει με την ομάδα των μαθητών της δύο αφιερωματικές εκθέσεις, τη μια τον Απρίλιο του 2014 με τίτλο ”180 minutes for 18 ideas” και θέμα το κοστούμι ως μορφή τέχνης με εναλλακτικές πρώτες ύλες και τη δεύτερη τον Ιούνιο του 2017 με τίτλο #fashionrewindproject και θέμα το κοστούμι ως μορφή τέχνης στη μόδα και τον κινηματογράφο προηγούμενων δεκαετιών, όταν μαζί με την η ομάδα της ανακοίνωσαν ότι δύο χρόνια ήδη μελετούσαν και εργάζονταν πάνω στην τρίτη τους κατά σειρά ομαδική έκθεση με θέμα την επικαιρότητα των Ελλήνων κορυφαίων και διεθνώς καταξιωμένων σχεδιαστών στην οποία μάλιστα επρόκειτο να λάβουν μέρος μαθητές μόδας από όλο τον κόσμο οι οποίοι θα ταξίδευαν για το σκοπό αυτό στην Αθήνα.

Το πρώτο μέρος της έκθεσης αυτής, της Μαρίας Διαμάντη και της ομάδας της, φόρος τιμής στους Παγκόσμιους Έλληνες Σχεδιαστές, με τίτλο #Ode_Couture , παρουσιάστηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2019 στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138.
Info: Maria Diamandi atelier, 31 Marathonos str. Athens -www.mariadiamandi.com  – mdiamadi@yahoo.gr

 

Related posts