Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
28 Νοέ 2020
Πολιτισμός

Μαρία Χίου : Η συγγραφή είναι τρόπος αντιμετώπισης της ζωής

 
ll
Mairi-Gaziani-febr-2016
 
Από τη Μαίρη Γκαζιάνη
 
Η Μαρία Χίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στην ΑΣΟΕ και για αρκετά χρόνια εργάστηκε ως υπάλληλος σε ιδιωτική τράπεζα. Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή, τη Λογοτεχνία και τον εθελοντισμό. Είναι παντρεμένη, έχει δυο παιδιά και μένει στη Νέα Σμύρνη. «Η σιωπή του ποταμού» απέσπασε το δεύτερο βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών στην κατηγορία μυθιστορήματος (2012). Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο της «Χέρια γυμνά (2014).
 
ΕΡ. Μαρία γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Αθήνα, σπούδασες στην ΑΣΟΕΕ και εργάστηκες σε τράπεζα. Με την συγγραφή πότε άρχισες ν΄ ασχολείσαι;  
ΑΠ. Πάντα έγραφα. Από μικρή, το μολύβι και το χαρτί ήταν ο καλύτερος τρόπος έκφρασης για εμένα. Τα χρησιμοποιούσα, όταν ήθελα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, να τις επικοινωνήσω και οι άλλοι να με καταλάβουν. Τότε, σκοπός ήταν να λυθεί κάποιο πρόβλημα ή παρεξήγηση μέσα στην οικογένεια ή τους φίλους. Τώρα, σκοπός είναι  η επικοινωνία. Και αυτό το κατάλαβα, όταν πριν οκτώ χρόνια περίπου ξεκίνησα τη συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου (Η Σιωπή του Ποταμού). Αρχικά, ήθελα να καταγράψω μόνο ένα όνειρο, ένα δικό μου αληθινό όνειρο που έβλεπα καμιά φορά στην παιδική μου ηλικία. Ωστόσο, όταν το έγραψα και το διάβασα, μου άρεσε και σιγά-σιγά δίχως να το πολυκαταλάβω, το έντυσα με μια ιστορία, την ιστορία της Φιλιώς.
10995595_729308257190724_5603125912451752363_nΕΡ. Τι είναι η συγγραφή για σένα; 
ΑΠ. Είναι τρόπος ζωής -ή για να το πω καλύτερα- είναι τρόπος αντιμετώπισης της ζωής. Κοιμάμαι, ξυπνάω, συναναστρέφομαι με τον κόσμο, με την οικογένεια, τους φίλους μου και μέσα στο μυαλό μου υπάρχουν διαρκώς οι ήρωες του εκάστοτε βιβλίου που γράφω. Έχουν όψη, όνομα και τη δική τους ζωή μέσα στο κεφάλι μου. Φτιάχτηκαν από τα λόγια και τις πράξεις των ανθρώπων που με περιβάλλουν, από τα καλά και τα κακά τους. Ωστόσο, εκείνοι δεν είναι ελεύθεροι, όπως οι αληθινοί άνθρωποι είναι στην πραγματική ζωή. Εκείνοι  μου «ανήκουν». Θέλω να πω πως στο τέλος, είτε το θέλουν είτε όχι, θα αλλάξουν. Τα κακώς κείμενα θα πάψουν να υπάρχουν και οι ήρωες μου θα μεστώσουν. Δεν θα γίνουν όλοι, με ένα μαγικό ραβδάκι καλοί (με την κοινή έννοια του καλού, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο μέσος νους) αλλά θα προχωρήσουν και μέσα από τα γεγονότα της ζωής τους, θα βελτιωθούν.
Γιατί τελικά,  αυτό που με θλίβει περισσότερο στην πραγματική ζωή είναι η στασιμότητα. Με στεναχωρεί ιδιαίτερα να βλέπω έναν άνθρωπο να βρίσκεται στη δύση της ζωής του και να είναι ουσιαστικά ο ίδιος. Να μιλάει, να σκέφτεται και να πράττει με τον ίδιο τρόπο. Αυτό άλλωστε, εύχομαι και για εμένα. Με την πάροδο του χρόνου να βελτιώνομαι. Καμιά πεποίθησή μου να μην είναι τόσο ισχυρή, που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση, καμιά αξία πριν εδραιωθεί, να μην έχει αποκτηθεί με κόπο.
35354ΕΡ. Το βιβλίο σου «Η σιωπή του ποταμού» πρωτοεκδόθηκε το 2013 και επανεκδόθηκε πρόσφατα. Σε τι αναφέρεται;
ΑΠ. Αναφέρεται στην προσωπική δύναμη του κάθε ανθρώπου. Αυτή που -κάποια στιγμή- οφείλει να βρει μέσα του και να λυτρωθεί. Θεωρώ πως κανένας, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες της ζωής του, δεν είναι έρμαιο της μοίρας ή της οικογένειάς του. Κι η Φιλιώ του βιβλίου μου δεν μπορεί να είναι το θύμα των σφαλμάτων της μητέρας, του πατέρα, των παππούδων της. Τα μυστικά και οι αμαρτίες τους δεν είναι σωστό να την καταδυναστεύουν. Τουλάχιστον, όχι για πάντα. Κάποια στιγμή οφείλει να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να χαράξει τα δικά της όρια, τα δικά της «θέλω» και με αυτό τον τρόπο να προστατεύσει όχι μόνο τον εαυτό της αλλά και τις επόμενες γενιές.
ΕΡ. Υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα και περιστατικά από τα οποία το εμπνεύστηκες ή αφορά εξ’ ολοκλήρου μυθοπλασία;
ΑΠ. Τα πρόσωπα είναι κομμάτια πολλών ανθρώπων της αληθινής ζωής. Άλλος θα μου δώσει τη δειλία του, άλλος τον αυθορμητισμό, τη σύνεση ή τον μπερδεμένο ψυχικό του κόσμο (στο σημείο που μπορώ να τον προσεγγίσω και να τον αντιληφθώ). Όλα τα χαρακτηριστικά των ηρώων μου είναι εμπνευσμένα από ανθρώπους που γνωρίζω, αλλά ποτέ κανένας δεν μεταφέρθηκε αυτούσιος στα βιβλία μου.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα γεγονότα. Συνήθως τα βιβλία μου είναι βασισμένα σε αληθινά περιστατικά. Ωστόσο, τα έχω παραποιήσει και νοθεύσει με μυθοπλασία, σε τέτοιο βαθμό που και αυτοί που τα έζησαν, μπορεί μεν να τα υποπτευθούν, δύσκολα όμως θα τα αναγνωρίσουν ως εκατό τοις εκατό δικά τους.
11015216_729307957190754_5916440189773115793_nΕΡ. Στο βιβλίο περιγράφεις τις ζωές 3 γενεών γυναικών με «πρέπει» επιτακτικά και «θέλω» αδιάλλακτα, όπως γράφεις στο οπισθόφυλλο. Τα «πρέπει» ή τα «θέλω» ήταν αυτά που καθόρισαν την εξέλιξή τους;
ΑΠ. Την πρώτη γενιά αποτελεί ουσιαστικά η Διαμάντω. Είναι μια νησιωτοπούλα μεγαλωμένη στα πούπουλα. Ένας άνθρωπος μαλθακός που δεν μπορεί να κονταροχτυπηθεί με τα κατεστραμμένα «θέλω» της και φυλακίζεται σε ένα αιώνιο «πρέπει».  Γι’ αυτόν τον λόγο, εθελοτυφλεί και παντρεύεται τον Θωμά παρ’ όλο που υποπτεύεται την αλήθεια.
Η δεύτερη γενιά είναι οι κόρες της, η Αμαλία και η Αντιγόνη. Η πρώτη τοποθετεί τα «πρέπει» της μέσα σε αυστηρά προκαθορισμένα όρια. Σπρωγμένη από μια εσωτερική ανάγκη να κερδίσει την εύνοια του πατέρα, γίνεται άριστη νοικοκυρά, οργανωτική και εργατική και παίρνει -καθώς μεγαλώνει- τα ηνία του σπιτιού. Η επιθυμία της να αγαπηθεί, μένει ανομολόγητη  και η έλλειψη -μαζί με τα «πρέπει»- φτιάχνουν έναν στρυφνό, δύσκολο άνθρωπο. Η μικρότερη, η Αντιγόνη είναι η χαϊδεμένη. Εκείνη «απλώνει» τα «θέλω» της σαν να της ανήκει ολόκληρος ο κόσμος και όταν πληγώνεται, αλλάζουν μορφή όλα όσα βαθιά επιθυμεί. Γίνονται δηλητήρια που σκοτώνουν.
Την τρίτη γενιά αποτελεί η Φιλιώ, ένα παιδί που δεν γνωρίζει ποια από τις δύο είναι η πραγματική του μάνα. Τα «πρέπει» της ζωής της επιτακτικά, στήθηκαν πολύ πριν γεννηθεί. Τα «θέλω» της αδιάλλακτα βρήκαν και γκρέμισαν τα πρώτα.
DSC_3945NEWΕΡ. «Γριές δίδυμες, άσχημες και κακές» περιγράφεις τη μοίρα και την τύχη. Αποκλείεται να έχουν και καλό πρόσωπο; 
ΑΠ. Η μοίρα και η τύχη έχουν τη μορφή που τους δίνουμε εμείς. Άλλοτε είναι γριές, άλλοτε νέες, άλλοτε άσχημες, άλλοτε καλλονές. Θεωρώ πως η σκέψη και οι πράξεις μας έχουν δύναμη που καθορίζει τον ρου του ποταμού της ζωής μας και όλα όσα παρ’ αυτά έρχονται ακάλεστα στο διάβα μας, έρχονται για κάποιον λόγο. Μακάρι να έχουμε το σθένος και την ωριμότητα να προσεγγίζουμε κάθε φορά τον λόγο αυτόν κι έτσι να μην πηγαίνουν χαμένα τα πολύτιμα μαθήματα της ζωής μας.
ΕΡ. Η Μαρίνα «έριχνε στη τσέπη του φορέματός της το κλειδί… και κοιτούσε… αν η μοναξιά της ήταν καλά κλειδωμένη εκεί μέσα» είναι μια ποιητική περιγραφή της μοναξιάς. Γιατί η Μαρίνα επέλεγε να καλλιεργεί τη μοναξιά της;
 
ΑΠ. Από φόβο…  Ο φόβος, λένε κάποιοι πως, είναι το αντίθετο της αγάπης. Και εγώ πιστεύω πως ίσως έχουν δίκιο. Το μίσος δεν καλλιεργείται τόσο εύκολα σε ψυχές αγνές, όπως της Μαρίνας. Ο φόβος τρυπώνει ύπουλα. Άνθρωποι που πληγώθηκαν, φοβούνται και από τη στιγμή που φοβούνται, απομακρύνονται και πληρώνουν το τίμημα, που δεν είναι άλλο από αυτό της μοναξιάς.
Όμως, ποιος απομακρυσμένος μπορεί να είναι καλά; Νομίζω πως είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε ο ένας μέσα στη ζωή του άλλου, με όλα τα καλά και τα κακά μας. Για να παίρνουμε και να δίνουμε, να επηρεάζουμε και να επηρεαζόμαστε και να προχωρούμε μαζί.
ΕΡ. «Αιώνιος εχθρός» η Αντιγόνη για την Αμαλία, «μοναδικό αγκάθι» η Αμαλία για την Αντιγόνη, εκδηλώσεις μίσους από την μια αδερφή στην άλλη. Η αγάπη είχε θέση ανάμεσά τους; 
ΑΠ. Βεβαίως και είχε! Υπήρχε μια ανώριμη, καλά κρυμμένη αγάπη, που βγαίνει πάντα στην επιφάνεια στις δύσκολες στιγμές. Η Αμαλία τρελαίνεται από την αγωνία τη βραδιά που η Αντιγόνη αργεί να γυρίσει στο σπίτι και η Αντιγόνη δηλώνει στον αγαπημένο της, γεμάτη φόβο και ενοχή, πως αν πάθει κάτι η Αμαλία όλα θα έχουν τελειώσει μεταξύ τους.
Οι αντιδράσεις τους αυτές κρύβουν αγάπη, τι άλλο; Ή τουλάχιστον έτσι θα ήθελα να το εκλάβει ο αναγνώστης, όταν θα το διαβάζει. Μια αγάπη νοθευμένη και καταπιεσμένη από χίλιες δυο αρνητικές σκέψεις. Ένα συναίσθημα που στεκόταν περισσότερο στις διαφορές που είχαν οι δυο τους, παρά σε ό,τι θα μπορούσε να τις ενώσει. Και όσο στεκόταν, τόσο έχανε την ισχύ του, τόσο απείχε από το να δυναμώσει, να φωτίσει, να γίνει άνευ όρων και να τις σώσει.
DSC_3945NEWΕΡ. «Πήρε (ο Θωμάς) τη ζωή της (Διαμάντως) στα χέρια του και τη στραγγάλισε» αναφέρεις. Η ίδια δεν είχε ευθύνες;
ΑΠ. Έτσι σκέφτεται για λίγα λεπτά η Διαμάντω. Είναι τη στιγμή που αποφασίζει να βρει τον Θωμά και να τον εκδικηθεί. Είναι τη στιγμή που εμφανίζεται μπροστά της, έπειτα από πολλά χρόνια, η Μαρίνα και το μυαλό της Διαμάντως ξυπνάει σαν από λήθαργο. Η μορφή της αλλοτινής φίλης της είναι η απόδειξη πως εκείνος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από όσα η ίδια του επέτρεψε. «Κανείς δεν μπορεί να σου κλέψει τη ζωή, αν δεν του την προσφέρεις εσύ πρώτα», αναλογίζεται και χάνεται…
Εγώ θα συμφωνήσω μαζί της. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών κι αν κάποια στιγμή βρεθούμε σε δύσκολη θέση, η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Οφείλουμε να έχουμε το πηδάλιο της ζωής μας, αλλιώς προσβάλλουμε συνειδητά και με βάναυσο τρόπο το αγαθό της ελευθερίας που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης μας.
ΕΡ. «Έβλεπε αυτά που άντεχε να δει, άκουγε αυτά που επέλεγε ν΄ ακούσει» γράφεις για την Αντιγόνη. Το έκανε από εγωισμό ή από αδυναμία;
ΑΠ. Όταν ήταν παιδί, η Αντιγόνη φερόταν με αυτόν τον τρόπο από ανωριμότητα. Έπειτα, υπέκυψε στην ανθρώπινη αδυναμία της ζήλιας και την κέρδισε ο εγωισμός. Άλλωστε, δεν πιστεύω πως  κρύβεται πίσω από όλες τις κακές πράξεις μας, κακία. Πίσω από κάθε αμέλεια μας, δόλος. Στην αρχή της διαδρομής, μπορεί να φταίει απλώς η παιδιάστικη, αφόρητη και καμιά φορά αδικαιολόγητη ανωριμότητα μας, που είτε θα την αποβάλλουμε τραβώντας τον ανήφορο, είτε θα την κρατήσουμε ως επιλογή πληρώνοντας ένα άλλο τίμημα, σαν αυτό της Αντιγόνης.
ΕΡ. «Μοναχός στη ζωή, μοναχός και στο θάνατο» ο Θωμάς. Τι ήταν αυτό που τον κατεύθυνε σε λάθος επιλογές και πράξεις;
ΑΠ. Η απόρριψη. Αυτή που έβλεπε αρχικά στα μάτια της μητέρας του. Και ο Θωμάς πήρε την απόρριψη και την έκανε μοναδικό του ρούχο. Την νόμιζε για κομμάτι του εαυτού του και δεν μπόρεσε ποτέ να δει την εικόνα του χωρίς αυτήν. Σύνδρομο κατωτερότητας, το λένε από όσο γνωρίζω, οι ειδικοί. Βάσανο ψυχής και παραμορφωτικό καθρέφτη, θα το ονόμαζα εγώ. Και τον λυπήθηκα τον Θωμά. Τον ψεύτικο του βιβλίου μου, αλλά και όλους τους Θωμάδες αυτού του κόσμου που αδυνατούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, επειδή κάποια στιγμή βιώσαν με τέτοιο τρόπο την απόρριψη.
ΕΡ. Είναι συγκλονιστική η περιγραφή στολισμού του χριστουγεννιάτικου δένδρου.  Από πού αντλούσε δύναμη η μικρή Φιλιώ;
ΑΠ. Η Φιλιώ αντλούσε τη δύναμή της από την επιθυμία της να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Και ήταν τόσο μεγάλη αυτή η επιθυμία που πίστεψε πως θα μπορούσε να αλλάξει τους ανθρώπους που βρίσκονταν κοντά της. Εκείνους που  (σαν αλεπούδες) δρούσαν πότε σαν θύτες και πότε σαν θύματα. Κανείς όμως δεν αλλάζει αν δεν το θελήσει ο ίδιος, αν δεν αντιληφθεί τα αίτια που του λιγοστεύουν τη ζωή.
Γι’ αυτό, η Φιλιώ έφυγε. Όχι γιατί ήθελε να τους εκδικηθεί ή με τον τρόπο της να τους απορρίψει. Έφυγε για να ψάξει να βρει την αλήθεια. Και ψάχνοντας, κατάλαβε πως καμιά αλήθεια δεν έχει τόση σημασία όση αυτή που έχουμε κρυμμένη μέσα μας. Όταν γύρισε, ήξερε πια με βεβαιότητα πως και εκείνη όπως και κάθε άνθρωπος είχε γεννηθεί για να είναι χαρούμενη, να ζει με ηρεμία και να πασχίζει για το καλό.
DSC_3945NEWΕΡ. Μια αλυσίδα, δεμένη με κρίκους μίσους, οι σχέσεις των γυναικών των τριών γενεών. Τι χρειαζόταν για να σπάσει; 
ΑΠ. Νομίζω πως η Αμαλία και η Αντιγόνη όφειλαν να κάνουν ό,τι και η Φιλιώ. Να απομακρυνθούν, να σκεφτούν, να επανέλθουν. Η Φιλιώ δεν είχε έρθει στη ζωή τους για να τις φιλιώσει. Κάτι τέτοιο βρισκόταν αποκλειστικά στο δικό τους χέρι. Ούτε ήταν απαραίτητο να φίλιωναν με τρόπο καταναγκαστικό. Τι αξία θα είχε άλλωστε κάτι τέτοιο; Απαραίτητο ήταν μόνο να σεβαστούν τη ζωή τους, κάτι που θα έπρεπε τελικά να κάνει και η Διαμάντω.  Ο σεβασμός στη ζωή, ίσως να είναι η αρχή του δρόμου, το εργαλείο εκείνο που σπάει αλυσίδες.
ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω για τις όμορφες και εύστοχες ερωτήσεις. Με έκαναν να ανακαλέσω πράγματα, να τα σκεφτώ ξανά, να τα μοιραστώ. Δεν ξέρω αν κάποια στιγμή αναθεωρήσω τις παραπάνω απόψεις, άλλωστε είπαμε πως δεν μου αρέσει η στασιμότητα, όμως το συγκεκριμένο βιβλίο γράφτηκε υπό τη δική τους επήρεια και αν θα το κάνω, εύχομαι και ελπίζω να είναι για καλό.
*** Το βιβλίο «Η σιωπή του ποταμού» της Μαρίας Χίου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
 
 
 

Μαιρη-ΓκαζιανηΜαίρη Γκαζιάνη
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 
Γράφει στίχους για τραγούδια, υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 
 
 

Related posts