Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Οκτ 2019
Πολιτισμός

Μαρία Βουζουνεράκη: Ο χρόνος έχει πάντα απαντήσεις

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Μαρία Βουζουνεράκη γεννήθηκε το 1971 στην Ιεράπετρα της Κρήτης. Έκανε τα πρώτα της βήματα σ’ ένα μικρό όμορφο ορεινό χωριό με άγρια φύση και αυθεντικούς ανθρώπους. Η πρώτη της επαφή με τον γραπτό λόγο ήρθε στα 9 της χρόνια.

Μεγάλωσε και αρνείται να κατέβει από το συννεφάκι της, εκείνο που της επιτρέπει να ονειρεύεται και να πιστεύει πως οι άνθρωποι δεν έπαψαν ν’ αγαπούν. Θυμάμαι τον εαυτό της μ’ ένα χαρτί κι ένα μολύβι να προσπαθεί ν’ αποτυπώσει αυτά που οι άνθρωποι δεν τολμούν να ξεστομίσουν.

Τα τελευταία χρόνια, ο λόγος της εκφράζεται μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και γνωστές ιστοσελίδες. «Η νύχτα στα μάτια των δειλών» είναι η πρώτη της συγγραφική απόπειρα. Η αρχή ενός μεγάλου ονείρου, που παίρνει σάρκα και οστά.

Aπό την Άνεμος εκδοτική κυκλοφορούν τα βιβλία της: «Πάμε μια βόλτα;» (μυθιστόρημα, 2019), «Η νύχτα στα μάτια των δειλών» (ποιητική συλλογή, 2017). 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Βουζουνεράκη είστε μια γνήσια κρητικοπούλα. Τι συμβολίζει για σας ο τόπος που γεννηθήκατε και μεγαλώσατε; 

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΖΟΥΝΕΡΑΚΗ: Δεν θα μπορούσε να συμβολίζει κάτι παραπάνω από την δύναμη ψυχής και την αυθεντικότητα του χαρακτήρα. Νομίζω πως φτάνουν για να αισθανθεί ένας άνθρωπος υπερήφανος, όπως αισθάνομαι εγώ.

Μ.Γ.: Η πρώτη σας επαφή με τον γραπτό λόγο έγινε στα εννιά σας χρόνια. Σε τι αναφέρονταν τα γραπτά σας σ΄ εκείνη την τρυφερή παιδική ηλικία;

Μ.Β.: Με πάτε πολλά χρόνια πίσω, η αφορμή, είναι ακόμα ζωντανή στο μυαλό μου αν και δυσάρεστη. Τότε, ένιωσα την ανάγκη να αποχαιρετίσω έναν παιδικό φίλο που έφυγε πρόωρα, με αυτό τον τρόπο. Αυτό που έγραψα, αναγνώστηκε δημόσια. Ούτε εγώ η ίδια πίστευα ότι θα το έκανα. Έκτοτε, ακολούθησαν ένα σωρό πεζά που κράτησα για μένα και αφορούσαν σε ό,τι με έκανε να νιώσω πόνο και θυμό. Ξέρετε, ποτέ δεν μπόρεσα να ερμηνεύσω τον θυμό μου για κάθε τι που συνέβαινε την περίοδο εκείνη. Και καθώς μεγάλωνα σε μια κλειστή κοινωνία, φοβόμουν την αντιμετώπιση από το περίγυρο μου, λόγω της ηλικίας μου και του τρόπου σκέψης μου. Ουσιαστικά, τα συναισθήματα μου τα αποτύπωνα σε μια κόλα χαρτί, μη τολμώντας να τα εκφράσω δημόσια.

Μ.Γ.: Ποια ήταν τα πρώτα αγαπημένα σας αναγνώσματα;

Μ.Β.: Στον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μου, υπήρχε και υπάρχει δανειστική βιβλιοθήκη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μπορντό χοντρό εξώφυλλο από το «Ένα παιδί μετράει τα άστρα» του Λουντέμη. Με θυμάμαι να διαβάζω μερικές σελίδες, μετά να κλείνω τα μάτια και να μετατρέπω όσα διάβασα σε εικόνες στο μυαλό μου. Το ίδιο ακριβώς μου συνέβη με τον «Φαμέγιο», του Γιάννη Δημηλά  Αργότερα έπεσαν στα χέρια μου δυο ακόμα βιβλία του Λουντέμη, «Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος» και «Το κρασί των δειλών».

Μ.Γ.: Γράφετε στο βιογραφικό σας ότι μεγαλώσατε αλλά αρνείστε να κατέβετε από το συννεφάκι σας. Τι περιλαμβάνει αυτό το συννεφάκι;

Μ.Β.: Αχ αυτό το συννεφάκι! Νομίζω πως δεν θα κατέβω ούτε στα γεράματα μου (αν αξιωθώ.) Περιλαμβάνει την πίστη μου στους ανθρώπους αρχικά. Τους δίνω αρκετές ευκαιρίες πριν αποφασίσω ότι δεν μου ταιριάζουν. Περιλαμβάνει ακόμα αυτό που ονομάζουμε πίστη, δύναμη, θετική σκέψη. Αν και έχω «κριθεί» αρνητικά πολλές φορές για αυτό, βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Μου αρέσει να σπάω τα μούτρα μου γενικά και δεν παραδειγματίζομαι εύκολα από «μαθήματα» του παρελθόντος. 

Μ.Γ.: Ποια αξία πιστεύετε ότι είναι ισχυρότερη στη ζωή των ανθρώπων;

Μ.Β.: Αυτή που σπάνια συναντάμε στις μέρες μας! Η ανθρωπιά!

Μ.Γ.: Πέρασαν πολλά χρόνια από την ηλικία των εννιά ετών και πρόσφατα αποφασίσατε να εκδώσετε το πρώτο σας βιβλίο με τίτλο «Πάμε μια βόλτα;». Ο τίτλος είναι πραγματικός ή συμβολικός; 

Μ.Β.: Ο τίτλος είναι συμβολικός αν και σκοπό έχει να μας παρακινήσει να κάνουμε μια βόλτα στο τώρα, στο σήμερα.

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας έχει ως κύριο θέμα τη ζωή της Μυρτώς η οποία πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να γράψετε τη συγκεκριμένη ιστορία;

Μ.Β.: Αφορμή στάθηκε η δική μου διάγνωση και ό,τι αντιμετώπισα από τότε και έπειτα. Σε μικρό χρονικό διάστημα γενικά, γνώρισα ανθρώπους, συνασθενείς μεν, με διαφορετικά συμπτώματα δε. Διαπίστωσα πως ο κόσμος αγνοεί ότι δεν είναι ορατό και η συγκεκριμένη πάθηση, διαφέρει ως προς τα συμπτώματα και την εξέλιξη, από ασθενή σε ασθενή. 

Μ.Γ.: Η ηρωίδα σας ενδιαφέρεται για την ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων από πολύ μικρή ηλικία. Της έχετε δώσει δικά σας χαρακτηριστικά;

Μ.Β.: Αν και αφορά σε μυθιστόρημα, χωρίς να βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, υπάρχουν σε αυτό μικρά κομμάτια του χαρακτήρα μου, όπως και άλλων ανθρώπων που έτυχε να γνωρίσω στην πορεία μου. Σε κάθε περίπτωση δεν είμαι η ηρωίδα μου, όμως υπάρχουν περιοχές π.χ που έχω ζήσει αντίστοιχα στα εφηβικά μου χρόνια.

 Μ.Γ.: Από μικρό παιδί η Μυρτώ έκρυβε μέσα της μεγάλο θυμό. Ήταν δικαιολογημένος;

Μ.Β.: Αν το δούμε μέσα από τα μάτια της Μυρτώς ναι ήταν. Γιατί κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα συμβάν που την άφησε μετέωρη και κλήθηκε παράλληλα να αμφισβητήσει την εικόνα μιας «υγιούς» οικογένειας, τα χρόνια εκείνα. 

Μ.Γ.: Ποια ανάγκη ώθησε τη Μυρτώ να φύγει από την οικογένειά της στο Ναύπλιο και να εγκατασταθεί στην Αθήνα με τον φοιτητή αδερφό της; 

Μ.Β.: Αρχικά η δική της ανάγκη να ζήσει, να δημιουργήσει, να ξεφύγει από τα πρότυπα της εποχής που την ήθελαν να έχει κάνει ένα «καλό» γάμο, να ασχολείται αποκλειστικά με τα παιδιά που θα προκύψουν απ’ αυτόν, όπως η μητέρας της και να αποκτήσει απλά μια θέση στην τοπική κοινωνία. Ένιωσε από πολύ νωρίς πως δεν γεννήθηκε για αυτό. Σε δεύτερο χρόνο, η συνειδητοποίηση της δικής της κατάστασης, αφού μεγάλωνε σε μία οικογένεια «διαφορετική» από αυτήν που έβλεπε ο κόσμος.

Μ.Γ.: «Περίεργο τρένο οι άνθρωποι! Ξοδεύονται σε προορισμούς και διαδρομές χωρίς ουσία» γράφετε. Που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Μ.Β.: Οφείλεται στην ανάγκη μας να «ανήκουμε» κάπου. Έτσι προκειμένου να έχουμε ένα σημείο αναφοράς, βαφτίζουμε ευκαιρία τις ανούσιες σχέσεις, χωρίς να παλεύουμε για τα θέλω μας. 

Μ.Γ.: «Δώσε χρόνο στον χρόνο» είναι δική σας έκφραση. Πως την ερμηνεύετε;

Μ.Β.: Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, ο χρόνος έχει πάντα απαντήσεις! Μπορεί να μην έρχονται τη ώρα που τις έχουμε ανάγκη, αλλά έρχονται, πάντα. 

Μ.Γ.: «Για να μπορέσει κάποιος να ασχοληθεί μαζί σου και να σε ανακαλύψει, πρέπει να τον εντυπωσιάσεις πρώτα με την εξωτερική σου εμφάνιση» σκέφτεται η Μυρτώ. Η εξωτερική εμφάνιση μαγνητίζει, μπορεί όμως να διατηρήσει μια σχέση;

Μ.Β.: Όχι δεν μπορεί! Οι άνθρωποι αλλάζουν. Η εξωτερική εμφάνιση αλλάζει. Για να διατηρηθεί μια σχέση πρέπει στην πορεία να προκύψουν ένα σωρό παράγοντες που έχουν να κάνουν καθαρά με τον χαραχτήρα του καθενός μας. 

Μ.Γ.: Τι προκάλεσε την απογοήτευση της Μυρτώς στην πρώτη της ερωτική επαφή;

Μ.Β.: Οι υψηλές της προσδοκίες και η ανάγκη της να βουτήξει στα νερά του έρωτα, όπως εκείνη τον είχε πλάσει στο μυαλό της μέχρι τότε.  Η δική της θεωρία για την πρώτη της ερωτική συνεύρεση, την έφερε αντιμέτωπη με την απογοήτευση, αφού ότι βίωσε, απείχε από αυτό που είχε φανταστεί και ονειρευτεί.

 

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που έφερε κοντά την Αμαλία με τη Μυρτώ και δημιουργήθηκε ένας ισχυρός δεσμός φιλίας;

Μ.Β.: Το γεγονός πως καμία εκ των δυο, δεν λειτούργησε ποτέ ως κριτής στη ζωή της άλλης, αλλά ήταν πάντα εκεί, να αφουγκραστεί, να αγκαλιάσει, να παρηγορήσει, παρά την διαφορετική τους πορεία στο πέρασμα του χρόνου. Και οι δύο, ήταν πάντα παρούσες στα δύσκολα!

 

Μ.Γ.: Η σκλήρυνση κατά πλάκας χτύπησε το καμπανάκι του στη Μυρτώ. Γιατί το αγνόησε;

Μ.Β.: Είναι αυτό που συμβαίνει σε όλους μας, όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια ανίατη πάθηση. Η άρνηση είναι το πρώτο συναίσθημα. Πιστεύουμε πως αυτά που ακούμε κατά καιρούς για άλλους ανθρώπους δίπλα μας, δεν θα συμβούν σε εμάς. Έτσι, θάβουμε προσωρινά κάτι, που ούτε οι ίδιοι έχουμε αρχικά τη δύναμη να αποδεχθούμε. 

Μ.Γ.: Όταν τελικά διαγνώστηκε με την ασθένεια πως το αντιμετώπισε;

Μ.Β.: Τότε, κατάλαβε πως όσο και αν προσπαθείς να αποφύγεις αυτό που προορίζεται για σένα, αυτό θα βρει τον τρόπο να έρθει στη ζωή σου. Την περίοδο της διάγνωσης της, εκτός από την έντονη ανησυχία για το μέλλον, οι τύψεις ήταν αυτές που κυριάρχησαν, αφού έπρεπε πλέον να εξηγήσει τα ανεξήγητα. 

Μ.Γ.: Τι προσπαθούσε να πετύχει με το να το αποκρύπτει από την οικογένειά της;

Μ.Β.: Δεν είχε συγκεκριμένο σκοπό, μόνο φόβο. Αυτός την ώθησε να λειτουργήσει κατά αυτό τον τρόπο.

 Μ.Γ.: Ήταν δίκαιο εκ μέρους της να μην τους το αναφέρει;

Μ.Β.: Μπορεί ναι, μπορεί όχι.  Όπως αναφέρω και παραπάνω, ο φόβος για την εξέλιξη της νόσου και η αντιμετώπιση από τον περίγυρο της την εποχή εκείνη, λειτούργησε αποτρεπτικά, άσχετα αν στην πορεία κλήθηκε να το χειριστεί  με τον χειρότερο ίσως τρόπο. 

Μ.Γ.: Μέσα από τη ζωή της Μυρτώς, έχετε γράψει τον τρόπο εμφάνισης και την εξέλιξη της πορείας μιας σοβαρής ασθένειας. Από που αντλήσατε τις απαραίτητες πληροφορίες;

Μ.Β.: Η περιγραφή της νόσου, από την εμφάνιση και την πορεία της γενικότερα, αφορά στα λεγόμενα «κοινά» συμπτώματα των ασθενών με Σκλήρυνση κατά Πλάκας. Ως εκ τούτου, πολλά, τα περισσότερα θα έλεγα από τα συμπτώματα της ηρωίδας μου, τα έχω βιώσει σε προσωπικό επίπεδο. Τα υπόλοιπα, αφορούν στην συμπτωματολογία και εξέλιξη της πάθησης που προέκυψαν από την μελέτη, παρατήρηση και επικοινωνία με συνασθενείς μου. 

Μ.Γ.: Αφού σ΄ ευχαριστήσω και σας ευχηθώ καλοτάξιδο το βιβλίο σας, θα σας ζητήσω να βάλετε τον επίλογο της συνέντευξης με μια δική σας φράση. 

Μ.Β.: «Όλα γίνονται για κάποιο λόγο, αρκεί να καταφέρεις να τον διακρίνεις» Αυτό με ακολουθεί τα τελευταία χρόνια.

Εγώ σας ευχαριστώ θερμά για την εκ βαθέων συζήτηση μας!

*Το μυθιστόρημα «Πάμε μια βόλτα;» της Μαρίας Βουζουνεράκη κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

Related posts