Επιστροφή στην κορυφή
Κυριακή, 17 Δεκ 2017
 
 

Λίλα Δϊδου: Από μικρή στα χέρια μου κρατούσα μια ξυλομπογιά, ένα πινέλο, ενα μολύβι

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015 - 09:51

-a Μέγεθος κειμένου +A





 

 

Η αγιογράφος Λίλα Δϊδου «εξομολογείται» στη Μαίρη Γκαζιάνη

 

«Εκείνο που καθορίζει τον κάθε αγιογράφο είναι η απόδοση του χεριού του και το δέσιμο του χρώματος», μας εξηγεί η αγιογράφος Λίλα Δίδου.

 

ΕΡ. Σαν παιδί τι παρατηρούσες περισσότερο γύρω σου, τα τοπία, τα χρώματα ή τους ανθρώπους;

ΑΠ. Τα χρώματα παντού όλα ζωγραφισμένα με το μυαλό μου.. Το πράσινο και το λευκό. Δύο χρώματα που κατέκλυζαν τα μάτια μου.. Τα βουνά και η απεραντοσύνη του κάμπου.. Λουσμένα στο φως της άνοιξης και του καλοκαιριού. Και το λευκό όταν άλλαζε το σκηνικό και τα πάντα τα σκέπαζε το χιόνι. Με εκείνο το απαλό το ανέγγιχτο… το καθάριο..

ΕΡ. Πότε ανακάλυψες το ζωγραφικό σου ταλέντο;

ΑΠ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.. Στα χέρια μου υπήρχε μια ξυλομπογιά, ένα μολύβι, ένα πινέλο… προσπαθώντας τότε «ατυχώς» να ζωγραφίσω στο πίσω μέρος των οικογενειακών φωτογραφιών αυτό που απεικόνιζαν…

ΕΡ. Μεγαλώνοντας σπούδασες και εργάστηκες σε δουλειές άσχετες με το ταλέντο σου. Πως έγινε η στροφή στη ζωγραφική;

ΑΠ. Το ατίθασο του χαρακτήρα μου εκεί κοντά στο τελείωμα της εφηβείας μου και η εναντίωση στην πρόβλεψη του πατέρα μου «η Λίλα θα γίνει ζωγράφος» μ’ έκαναν να στραφώ σ’ άλλα επαγγέλματα όπως οι σπουδές του «βοηθού μικροβιολόγου»… ο πρόωρος θάνατός του και η τεράστια απώλειά του μ’ έκαναν να στραφώ στο προκαθορισμένο σαν λύτρωση… στην αγιογραφία..ως φόρος τιμής..

ΕΡ. Σπούδασες σε κάποια σχολή ή είσαι αυτοδίδακτη;

ΑΠ. Ένιωθα πάντα πως μου ήταν εύκολο να ζωγραφίζω φωτογραφικά αυτό που έβλεπα. Το αποτύπωνα στο μυαλό μου και τα χέρια μου απλά ακολουθούσαν. Όμως ήταν απαραίτητο να βρεθώ μέσα σε χώρους εικαστικούς και να πάρω τα «περισσότερα». Τα ταξίδια μου σε μουσεία και πινακοθήκες  όπως το  Louvre museum, Galerie Uffici Florence, Prado museum, Toledo museum of art κ.α. μ’ έφεραν να κάνω σπουδές στα εικαστικά εργαστήρια Νάουσας. Εκεί μαθήτευσα δίπλα στους μεγάλους  «μάστορες» της τέχνης Νικόλα Μπλίατκα και Θάνο Στόκα. Αγιογραφία διδάχτηκα από έναν εξαίρετο άνθρωπο τον κ. Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη.

ΕΡ. Με τι είδους ζωγραφική ξεκίνησες;

ΑΠ. Με ρεαλιστική απόδοση προσώπων. Δουλεύοντας πάνω στις εκφράσεις τους. Προσπαθώντας να αποδώσω τον ψυχισμό τους μέσα από την έκφραση των ματιών.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με την αγιογράφο Λίλα Δίδου στη γκαλερί Time of art κατά τη διάρκεια της συνέντευξης

ΕΡ. Στη συνέχεια πέρασες στην αγιογραφία. Τι σε ώθησε σ΄ αυτή την αλλαγή;

ΑΠ. Ένιωσα πως με εκφράζει περισσότερο. Ξεφεύγοντας από τον όρο θρησκοληψία. Η  ιδέα πως ότι δημιουργώ σήμερα μένει περισσότερο μέσα στο χρόνο, περνώντας από γενιά σε γενιά ήταν κάτι που καθόρισε την απόφασή μου.

ΕΡ. Πόσο δύσκολη είναι η αγιογραφία; Ποια είναι η τεχνική που ακολουθείς;

ΑΠ. Η αγιογραφία είναι τεχνική. Πρέπει να ακολουθήσεις κανόνες. Θέλει αυτοσυγκέντρωση και έλεγχο σταθερότητας του χεριού. Τις εικόνες μου τις χαρακτηρίζει η καθαρή βυζαντινή αγιογράφηση σε συνδυασμό με την προσωπική τεχνική της παλαίωσης. Έτσι ώστε να δίνουν την αίσθηση του κειμηλίου. Σε όλο αυτό βγαίνει και η προσωπική ελευθερία σχεδίασης  βάζοντας την υπογραφή της.

ΕΡ. Υπάρχουν κάποιοι αγιογράφοι που θαυμάζεις;

ΑΠ. Θεοτοκόπουλος… αξεπέραστα μοναδικός.

ΕΡ. Στην αγιογραφία λειτουργεί η έμπνευση ή είναι προκαθορισμένη;

ΑΠ. Ξεκινά με το προκαθορισμένο και καταλήγει στην έκφραση. Εκείνο που καθορίζει τον κάθε αγιογράφο είναι η απόδοση του χεριού του και το δέσιμο του χρώματος.

ΕΡ. Τι είναι για σένα η ζωγραφική και η αγιογραφία, μεράκι ή επάγγελμα;

ΑΠ. Μεράκι… και η αποζημίωση είναι: ότι σε αυτό που εγώ δημιουργώ ο άλλος αφήνει την ελπίδα του, τον πόνο του, την ευχή του…

ΕΡ. Θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς ν΄ ασχολείσαι με τα εικαστικά;

ΑΠ. Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να δημιουργώ.. Η δημιουργία για μένα είναι η εξέλιξη μου.. το παραπέρα μου..

ΕΡ. Ποιες ώρες επιλέγεις να ζωγραφίζεις; Μέρα ή νύχτα;

ΑΠ. Παλαιότερα μου άρεσαν οι νυχτερινές ώρες… όταν οι βοές του σπιτιού καταλάγιαζαν… έρχονταν οι δικές μου στιγμές. Τώρα θέλω το φως της ημέρας… έναν αχνιστό καφέ και μουσική… πάντα μουσική…

ΕΡ. Υπάρχει κάποιος πίνακας που δεν θα τον αποχωριζόσουν με οποιοδήποτε αντίτιμο;

ΑΠ. ΥΠΗΡΧΕ… Η πρώτη εικόνα που δημιούργησα. Ήταν σα γέννα… ένα αφιέρωμα σε ένα μεταβυζαντινό εκκλησάκι του Ιωάννη Προδρόμου στη Νάουσα, κτίσμα  17ου  αιώνα. Η παρουσία της στο προσκυνητάρι του ναΐσκου ήταν μια αίσθηση άμεσης επικοινωνίας με την όποια δύναμη ονομάζουμε Θεό. Η εικόνα αυτή ΕΚΛΑΠΗ.

ΕΡ. Υπάρχει κάτι που θέλεις να ζωγραφίσεις αλλά δεν το έχεις κάνει μέχρι τώρα;

ΑΠ. Όταν κάτι ερεθίσει την φαντασία μου παίρνει «σάρκα και οστά» δεν αφήνω εκφραστικά ζωγραφικά απωθημένα.

ΕΡ. Πόση ζήτηση έχει η αγιογραφία από το φιλότεχνο κοινό;

ΑΠ. Απευθύνομαι σε δύο κατηγορίες φιλότεχνου κοινού. Στους αμιγώς θρήσκους… και τους ανθρώπους  που εκτιμούν την εικόνα ως κράμα θρησκείας και εικαστικής έκφρασης.

ΕΡ. Που βρίσκονται έργα σου;

ΑΠ. Έργα μου βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία και Αμερική.

ΕΡ. Που μπορεί να σε συναντήσει κάποιος για να δει τα έργα σου;

ΑΠ. Στο χώρο μου ή στις εκάστοτε εκθέσεις… όπως και στη σελίδα μου στο facebook.

ΕΡ. Τα τελευταία χρόνια ζεις με την οικογένειά σου στη Νάουσα Ημαθίας. Πως δραστηριοποιείσαι εκεί σε σχέση με τα εικαστικά;

ΑΠ. Η Νάουσα αν και μικρή πόλη… πολιτισμικά έχει πολύ καλό επίπεδο (φιλότεχνο κοινό με κρίση, άποψη και εικαστική αισθητική.)

ΕΡ. Ποιο χρώμα είναι το αγαπημένο σου;

ΑΠ. Το κόκκινο… το βαθύ κόκκινο… σε ότι έχει να κάνει με την απόδοση του πάνω σε ένα έργο. Μου αρέσει η ένταση και η ενέργεια αυτού του χρώματος.

ΕΡ.  Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

ΑΠ. Ήρεμο… πράο, φιλαλήθη, δοτικό… και με τη δύναμη και δυναμική που κρύβει η ευαισθησία.

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Θα δανειστώ μία έκφραση του Man Ray… το να δημιουργείς είναι θεϊκό. Το να αναπαράγεις είναι ανθρώπινο.

 

Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στη γκαλερί Time of art από τον φωτογράφο Peter Tamas

 

https://www.facebook.com/Peter-Tamas-Photography-703420489707592/?fref=ts

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.



Μοιράσου το…!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: