Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
01 Οκτ 2022
SLIDER

Κυριάκος Αθανασιάδης: Ο συγγραφέας πρέπει να σκέφτεται το βιβλίο του σαν μία τοπιογραφία

 Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

Τέσσερεις συγγραφείς ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν το αστυνομικό βιβλίο «Αποκάλυψη». Η ιδέα γεννήθηκε στον Κυριάκο Αθανασιάδη και η πρόσκληση προς τους άλλους τρεις συγγραφείς έγινε άμεσα αποδεκτή. Πως χωρίστηκαν οι ρόλοι των ηρώων του βιβλίου; Πως λειτούργησαν μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της συγγραφής; Σε αυτά τα ερωτήματα κι ακόμα περισσότερα απαντάει ο Κυριάκος Αθανασιάδης.

Διαβάζοντας το βιβλίο, με κομμένη ανάσα, διαπίστωσα ότι πρόκειται για μια συγγραφική τετράδα που αν συνεχίσει την συνεργασία της θα μας χαρίσει αστυνομικά αριστουργήματα.

 ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κύριε Αθανασιάδη, πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα αστυνομικό βιβλίο με τίτλο «Αποκάλυψη» και έχει τις υπογραφές τεσσάρων συγγραφέων μεταξύ των οποίων και τη δική σας. Ποιοι είναι οι άλλοι συγγραφείς;

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ.: Κατά τη σειρά που εμφανίζονται στο βιβλίο: η Χίλντα Παπαδημητρίου, ο Δημήτρης Σίμος και ο Βαγγέλης Γιαννίσης.

Μ.Γ.: Πώς γεννήθηκε η ιδέα να γράψετε ένα μυθιστόρημα τέσσερις συγγραφείς;

Κ.Α.: Από μία σχετική κουβέντα που είχα με την παλιά και πολύ στενή φίλη, και εξαίρετη συγγραφέα, Ελένη Γκίκα. Σκέφτηκα τότε πως ήταν μία καλή ευκαιρία για να γραφτεί ένα βιβλίο χωρίς να επιβαρύνει ουσιαστικά τον χρόνο των συντελεστών του, που βέβαια είναι πάντα περιορισμένος και γεμάτος με άλλα πρότζεκτ, δουλειές και τα παρόμοια.

Μ.Γ.: Δεδομένου ότι η ιδέα προέκυψε από εσάς, η πρόσκλησή σας έγινε αμέσως αποδεκτή από τους υπολοίπους;

Κ.Α.: Ναι, αμέσως.

Μ.Γ.: Και οι τέσσερις συγγραφείς γράφετε αστυνομικά βιβλία ή κάποιος δοκιμάστηκε για πρώτη φορά σ’ αυτό το είδος;

Κ.Α.: Οι τρεις συνάδελφοι είναι καθαρόαιμοι συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας. Εγώ ασχολούμαι με διάφορα είδη.

 Μ.Γ.: Τέσσερις είναι οι συγγραφείς, τέσσερις είναι και οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου. Πώς έγινε η κατανομή των ρόλων μεταξύ σας;

Κ.Α.: Πολύ εύκολα, μετά από κοινή συζήτηση των τεσσάρων στο Messenger. Μένω μακριά, και δεν γινόταν να βρεθούμε και οι τέσσερις. Άλλωστε δεν τους έχω συναντήσει ποτέ από κοντά, μολονότι είμαστε φίλοι.

 Μ.Γ.: Κατά τη διάρκεια της συγγραφής πως παρέδιδε ο ένας τη σκυτάλη στον άλλον;

Κ.Α.: Όπως είχε καθοριστεί εξαρχής, και όπως ακριβώς το διαβάζετε στο βιβλίο: δολοφόνος-αστυνόμος-υπαστυνόμος-ρεπόρτερ, δολοφόνος-αστυνόμος-υπαστυνόμος-ρεπόρτερ. Δηλαδή: Αθανασιάδης-Παπαδημητρίου-Σίμος-Γιαννίσης, επί δέκα φορές ή κάτι τέτοιο.

Μ.Γ.: Υπήρχαν στιγμές που διαφωνήσατε μεταξύ σας για την εξέλιξη της υπόθεσης ή εξαρχής είχατε συμφωνήσει σε όλα;

Κ.Α.: Όχι, δεν διαφωνήσαμε ποτέ και σε κανένα σημείο της δουλειάς. Ήταν μία άψογη συνεργασία, που κύλησε νεράκι. Όπως είχε προβλεφθεί, και όπως έπρεπε. Είναι σπάνιο, μάλλον, αλλά συνέβη. Εκείνο που δεν είχε συμφωνηθεί ήταν ο χαρακτήρας των ηρώων. Ο καθένας ήταν ελεύθερος να διαμορφώσει την περσόνα του όπως ήθελε. Όπως επίσης ήταν ελεύθερος να τον βάλει να κάνει και να πει ό,τι ήθελε, πάντα βάσει του προκαθορισμένου σκελετού της υπόθεσης, των twist κλπ. Όμως δεν συζητήσαμε ποτέ τις λεπτομέρειες της δράσης μέσα στις σκηνές, ο καθένας είχε απεριόριστη ελευθερία εδώ. Επιμέρους προβλήματα λύνονταν πάλι μετά από λίγα λεπτά brainstorming στο Messenger.

Μ.Γ.: «Αποκάλυψη» είναι ο τίτλος του βιβλίου. Σε τι είδους αποκάλυψη αναφέρεται;

Κ.Α.: Στην Αποκάλυψη του Ιωάννου, δηλαδή στην υποτιθέμενη καταστροφή του κόσμου κατά την Ημέρα της Κρίσεως.

 Μ.Γ.: Με ποια λέξη θα χαρακτηρίζατε καθέναν από τους ήρωες του βιβλίου;

Κ.Α.: Ο Ιππότης είναι παρανοϊκός, η Αΐντα εκρηκτική, ο Μανουστάκος ευαίσθητος, ο Βαφειάδης κυνικός.

Μ.Γ.: Διάβασα το βιβλίο σας σε λίγες μόνο ώρες. Πρόκειται για ένα σκληρό βιβλίο στις περιγραφές των δολοφονιών αλλά πιστεύω ότι άνετα θα μπορούσε να γίνει κινηματογραφική ταινία. Το έχετε σκεφτεί;

Κ.Α.: Φυσικά, η κινηματογραφική διασκευή του προϋπήρχε στο μυαλό μου εξαρχής. Βέβαια είναι απίθανο να γίνει ποτέ, αλλά όλο το στήσιμο βασίστηκε ακριβώς πάνω στην εικόνα, πάνω σε κινηματογραφικές (ή καλύτερα τηλεοπτικές πλέον) νόρμες, πάνω σε σεκάνς.

Μ.Γ.: «Ο φόβος είναι το ισχυρότερο ένστικτο που βρίσκεται εγκατεστημένο στο ανθρώπινο DNA», όπως γράφετε σε κάποιο σημείο του βιβλίου;

Κ.Α.: Ο Χ. Φ. Λάβκραφτ στο βιβλίο του «Υπερφυσικός τρόμος στη λογοτεχνία» (ελληνική έκδοση Αίολος 2008, μετάφραση Γιώργος Μπαρουξής) γράφει επί λέξει: «Το αρχαιότερο και δυνατότερο συναίσθημα του ανθρώπου είναι ο φόβος, και το αρχαιότερο και δυνατότερο είδος φόβου είναι ο φόβος για το άγνωστο». Οπότε ναι. Εκατό τοις εκατό. Δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τον Λάβκραφτ. Επιπροσθέτως, ο φόβος είναι τεράστιο εξελικτικό εργαλείο. Πολλά ζώα με δυνατά δόντια και νύχια εξαφανίστηκαν, ενώ τα ελάφια, οι λαγοί κλπ. είναι ακόμα εδώ.

Ο συγγραφέας Βαγγέλης Γιαννίσης

 Μ.Γ.: Ποια ήταν τα λόγια που ανταλλάξατε μεταξύ σας οι τέσσερις συγγραφείς όταν γράψατε τη λέξη τέλος;

Κ.Α.: Υπέροχη ερώτηση. Δεν θυμάμαι! Αλλά οπωσδήποτε ήταν επιφωνήματα χαράς, συνοδευόμενα από αυτά τα μπαρμπαδάκια που έχει το Facebook. Μπορεί ο καθένας μας να δούλεψε λίγο, κάτι σαν δύο ή τρεις εβδομάδες ίσως, αλλά συνολικά χρειάστηκαν έξι μήνες με όλα τα πήγαιν’-έλα του χειρογράφου, οπότε, ναι, ήταν ανακουφιστικό. Και φυσικά ξέραμε πως είχαμε πετύχει τον στόχο. Και πως είχαμε γράψει κάτι καλό.

 Μ.Γ.: Θα συναντήσουμε την ίδια ομάδα των συγγραφέων αλλά και των ηρώων του βιβλίου σε μια νέα αστυνομική περιπέτεια ή ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους;

Κ.Α.: Αναφορικά με το πρώτο, ναι. Όσο για το δεύτερο… είναι κάπως δύσκολο, γιατί κάποιοι από αυτούς πεθαίνουν στο τέλος της «Αποκάλυψης».

Ο συγγραφέας Δημήτρης Σίμος

 Μ.Γ.: Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η επιτυχία ενός αστυνομικού βιβλίου;

Κ.Α.: Αν το ήξερα, θα το χρησιμοποιούσα επ’ ωφελεία μου, και μάλλον δεν θα το αποκάλυπτα. Ειλικρινά δεν ξέρω. Αν υποθέταμε ότι όλα τα επιτυχημένα αστυνομικά μυθιστορήματα πληρούν κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις ποιότητας, τέτοιες που να τα κάνουν να ξεχωρίζουν ούτως ή άλλως από τον σωρό —όπως συμβαίνει με κάθε είδος—, τότε το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η πρωτοτυπία. Αλλά, από την άλλη, πολύ συχνά οι φανατικοί αναγνώστες ενός λογοτεχνικού είδους ζητούν από τα βιβλία πολύ συγκεκριμένα πράγματα — δεν μπορείς να βάλεις το ζευγάρι των ηρώων να παντρεύεται στο τέλος και να παίρνει ένα σκυλάκι. Και, όταν τα βρίσκουν οι φανατικοί αναγνώστες αυτά τα συγκεκριμένα πράγματα, μπορούν να απογειώσουν εμπορικά ένα βιβλίο από το οποίο απουσιάζει απολύτως η πρωτοτυπία. Αλλά που έχει αυτό που ζητά το κοινό. Γι’ αυτό σάς λέω, δεν ξέρω. Είναι περίπλοκο.

Η συγγραφέας Χίλντα Παπαδημητρίου

 Μ.Γ.: Ποια σημεία πρέπει να προσέχει ιδιαίτερα ο/η συγγραφέας αυτού του λογοτεχνικού είδους;

Κ.Α.: Καταρχάς χρειάζονται καλά ελληνικά. Κατά το δυνατόν. Αυτό είναι το #1. Από εκεί και πέρα, απαιτείται ειλικρίνεια. Να μη λες ψέματα, να μην προσποιείσαι. Επίσης, απαγορεύεται να ξεφεύγεις από την πλοκή. Καθετί που λες πρέπει να υπηρετεί την ιστορία. Ο συγγραφέας —κάθε βιβλίου, πόσο δε μάλλον ενός αστυνομικού, που φύσει επιζητεί να υπακούει σε δεδομένους κανόνες— πρέπει να σκέφτεται το βιβλίο του σαν μία τοπιογραφία. Υπάρχει εκεί κανένα ξένο στοιχείο; Κάτι άσχετο; Ή όλα δένουν αρμονικά σε ένα σύνολο; Τι μπορεί να λένε εκείνοι οι νεαροί που κάνουν πικνίκ δίπλα στη λίμνη; Γιατί διακρίνεται εκείνη η πόλη στα δεξιά του πίνακα; Και γιατί βλέπουμε μόνο ένα-δυο κτίρια από αυτή την πόλη και όχι περισσότερα; Τι καιρό κάνει; Γιατί κάνει αυτόν τον καιρό; Πετάει κανένα αεροπλάνο στον ουρανό, ή μόνο πουλιά; Όχι, δεν πετάει κανένα αεροπλάνο. Γιατί; Εκείνη η αλεπού μέσα στους θάμνους κρύβεται ή καραδοκεί; Κάπως έτσι. Αν τα κάνει αυτά, αν γράψει με όσο καλύτερα ελληνικά μπορεί, αν δεν πάει να κοροϊδέψει —να υποδυθεί κάποιον άλλον, να κλέψει κάποιο στιλ— και αν δεν παραγεμίσει με άσχετα και παραπλανητικά στοιχεία την ιστορία του, θα τα πάει καλά. Εννοείται πως πρέπει να έχει και μία ιδέα που να αξίζει να την αφηγηθεί κανείς, σωστά; Ή μάλλον που να αξίζει να την ακούσει κάποιος. Αυτά είναι βασικά πράγματα.

 Μ.Γ.: Ποια είναι η γνώμη σας για το ελληνικό αστυνομικό βιβλίο;

Κ.Α.: Όπως, στον αθλητισμό, αποδειχτήκαμε «πλασμένοι» για το μπάσκετ —και όχι για το ποδόσφαιρο—, έτσι και με το αστυνομικό. Δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε επίπεδα 1987, παρά τις επιμέρους επιτυχίες «συλλόγων», αλλά θα φτάσουμε. Και θα το καταλάβουμε όταν αρχίσουν οι πρώτες μαζικές μεταφράσεις ελληνικών αστυνομικών στα αγγλικά. Και εννοώ ως είδους, όχι αποσπασματικά. Όταν γίνει αυτό, και φυσικά θα γίνει —μέσα στην επόμενη πενταετία το πολύ—, και διαμορφωθεί ως εκ τούτου μία νέα ελληνική σχολή (την αντιδιαστέλλω με την υπάρχουσα ακριβώς λόγω της επικείμενης διεθνοποίησής της), μία σχολή που θα απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος του συγγραφικού δυναμικού της χώρας, θα έχουμε μία τρομερή ανάπτυξη για αρκετά χρόνια. Αν θέλετε να κάνω μία ακόμη πρόβλεψη, θα έλεγα ότι η ανάπτυξη αυτή θα κρατήσει μία εικοσαετία, μια γενιά δηλαδή. Οι βάσεις υπάρχουν. Και οι βάσεις είναι το κοινό, όχι οι συγγραφείς. Αφ’ ης στιγμής έχει δημιουργηθεί ένα συμπαγές και διαρκώς αυξανόμενο απαιτητικό κοινό με ευρεία γνώση του αστυνομικού corpus (που δεν υπήρχε με τέτοιες προδιαγραφές και σε τέτοια μεγέθη επί Νίκου Μαράκη, Γιάννη Μαρή, Αθηνάς Κακούρη, Ανδρέα Αποστολίδη, Πέτρου Μάρκαρη, Πέτρου Μαρτινίδη και λοιπών πολύ υψηλού επιπέδου συγγραφέων, παρά τη δημοφιλία τους), θα γραφτούν και τα κείμενα. Τόσο από τους υπάρχοντες συγγραφείς, εκ των οποίων πολλοί είναι νεότατοι και άλλοι ιδιαίτερα έμπειροι, κάτι ήδη πολύ σημαντικό, όσο και από νεότερους.

 Μ.Γ.: Και κάτι τελευταίο: τα τελευταία χρόνια ζείτε μόνιμα στην Πράγα. Τι σας οδήγησε εκεί;

Κ.Α.: Αισθητικοί λόγοι κυρίως. Η Θεσσαλονίκη είναι κάπως αβίωτη στις μέρες μας. Και η ανάγκη για εξοικονόμηση χρόνου, ώστε να γράψουμε χωρίς πολλούς περισπασμούς εγώ και η γυναίκα μου τα βιβλία μας.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Κ.Α.: Εγώ σάς ευχαριστώ, κυρία Γκαζιάνη, η δουλειά που κάνετε εδώ στο now24.gr είναι άξια επαίνων. Και να ευχαριστήσω, κλείνοντας με τη σειρά μου, για ακόμη μία φορά τη Χίλντα, τον Δημήτρη και τον Βαγγέλη, που μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία. Είναι καταπληκτικοί. Τους ευχαριστώ. Όπως άλλωστε και τους αναγνώστες, που μόνο καλά έχουν να πουν για την «Αποκάλυψη».

*Το μυθιστόρημα ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ των συγγραφέων Κυριάκου Αθανασιάδη, Βαγγέλη Γιαννίση, Χίλντας Παπαδημητρίου και Δημήτρη Σίμου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.     

Related posts