Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
13 Ιούν 2021
Πολιτισμός

Κυριακή Δράκου: Όλα όσα βίωσα σαν παιδί του πολέμου ξύπνησαν μέσα μου την ανάγκη της ειρήνης

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Κυριακή Δράκου γεννήθηκε και ζει στην Κύπρο. Σπούδασε Φυσική Αγωγή, με ειδίκευση στον χορό. Εργάζεται ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει παρακολουθήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Δημιουργικές τέχνες και εμψύχωση» του Global College, όπου και πρώτευσε. Η πρακτική της αφορούσε τη διδασκαλία χορού και τη σύζευξή του με όλες τις τέχνες. Είναι διακεκριμένη εμψυχώτρια – εκπαιδεύτρια αξιών. Αγάπησε και προωθεί τις αξίες ζωής και τα θετικά συναισθήματα, δίνοντας έμφαση στην ειρήνη. Οργανώνει ειρηνικές δράσεις εμπλέκοντας φορείς και άτομα από όλο τον κόσμο. Οι τέχνες αποτελούν κομμάτι της ζωής και της ψυχής της. Ιδιαίτερα έχει εντρυφήσει στον χορό, στη ζωγραφική και στην ποίηση. Ασχολείται ενεργά με τη συγγραφή και τον πολιτισμό. Για το λογοτεχνικό της έργο και την εν γένει προσφορά της στην παιδεία έχει πολλάκις βραβευτεί και διακριθεί με πρώτο παγκόσμιο βραβείο από έγκριτους φορείς. Με την ποιητική συλλογή Σονάτα καρδιάς κέρδισε το Βραβείο Τερψιχόρη στον 4ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης «Κ.Π. Καβάφης» 2018. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κύρια Δράκου έχετε σπουδάσει Φυσική Αγωγή, με ειδίκευση στον χορό και εργάζεστε στη Μέση Εκπαίδευση. Παράλληλα, είστε διακεκριμένη εμψυχώτρια-εκπαιδεύτρια αξιών ενώ έχετε εντρυφήσει και στη ζωγραφική, την ποίηση, τον πολιτισμό. Προφανώς, είστε μια πολυάσχολη και πολυτάλαντη γυναίκα. Ποια ανάγκη σας οδήγησε ν΄ ασχοληθείτε με όλες σχεδόν τις τέχνες; ΄

ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΡΑΚΟΥ: Όλοι έχουμε μέσα μας μία ή περισσότερες τέχνες που κοιμούνται και περιμένουν τις κατάλληλες συνθήκες να τις ανακαλύψουμε και να τις καλλιεργήσουμε. Το να είσαι καλός στις τέχνες είναι χάρισμα, το να είσαι κάλλιστος είναι θέμα επιλογής και δουλειάς. Φαίνεται πως τα γονίδια μου ξεκίνησαν πολύ νωρίς να εκφράζονται και οι συνθήκες ζωής που βρέθηκα μετά τον πόλεμο του 1974, να ενθάρρυναν την έκφραση μου με τις τέχνες.  Η μητέρα μου και η οικογένεια της έχουν το χάρισμα να τραγουδούν πανέμορφα, να γράφουν στίχους και να τους μελοποιούν. Ο πατέρας μου είχε ένα φιλοσοφικό χαρακτήρα, μιλούσε με τα μάτια και με τις πράξεις του, με ενθάρρυνε και μου καλλιέργησε την αυτοπεποίθηση μου. Μετά τον πόλεμο, πρόσφυγες πια, είχαμε πάει στη Λευκωσία και αργότερα σε ένα σπίτι στο βουνό που φαίνεται η θάλασσα. Η φύση τραγουδούσε τους δικούς της στίχους και η καρδιά μου τους έκανε ανθούς. Τα μάτια μου γέμιζαν με χρώματα και το μυαλό μου με ρυθμό. Χόρευα με τον ήχο από τα ρυάκια και έτρεχα καθημερινά πολλά χιλιόμετρα στο βουνό. Είχα μια αιώρα κάτω από τα πεύκα και διάβαζα με τις ώρες. Είχα καμβάδες και μπογιές, όνειρα και ελευθερία, αποδοχή και αγάπη. Τους πιο όμορφους στίχους έγραφε ο πατέρας μου στα μάτια μου, όταν μου έφερνε κάτι να πιώ. Ο πατέρας μου αγαπούσε τα γράμματα και έτσι μου αγόραζε συνεχώς καινούργια βιβλία και εγώ τα ρουφούσα, κάνοντας τα νοήματα τους εμπειρίες και τις λέξεις τους στίχους.  Είχαμε ένα πιάνο, έκανα τον μικρό συνθέτη, δημιουργούσα μουσική χωρίς να ξέρω ούτε μια νότα. Η μαμά όταν είχαμε επισκέπτες με έβαζε να τραγουδήσω και να παίξω τις συνθέσεις μου. Με ενθάρρυναν κάνοντας με να νιώθω πως είχα γεννηθεί για τις τέχνες και πως οι τέχνες ρέουν μέσα μου.

Οι καθηγητές με βράβευαν για τις καλλιτεχνικές μου ικανότητες. Μια οικογένεια φίλοι μας από την Γαλλία βλέποντας με πως ζωγράφιζα όμορφα ήθελαν να κάνουν όλα τα έξοδα για να με σπουδάσουν ζωγραφική. Η μέρα μου κυλούσε μέσα στην οργανωμένη δημιουργικότητα και λέω οργανωμένη, γιατί μέσα στην μέρα έκανα τον δρόμο αντοχής  σαν ξεκίνημα  με τον λυκόσκυλο μου να τρέχει ξοπίσω μου, μετά χόρευα ελεύθερα με τη μουσική, ύστερα διάβαζα και έγραφα καθημερινά και κάτι καινούργιο και το απόγευμα ζωγράφιζα. Πάντα έβλεπα και βλέπω ακόμη το  ηλιογέννημα και ηλιοβασίλεμα μεταποιώντας την φυγή του ήλιου σε σκέψεις ταξιδιού για τον ερχομό του… Τη νύχτα καθόμουν στο παράθυρο και έγραφα στίχους κοιτώντας το φεγγάρι. Κάποιες φορές βλέποντας αργά το βράδυ το φως στο δωμάτιο μου ο πατέρας μου,  άνοιγε την πόρτα για να το κλείσει, αλλά όταν διαπίστωνε ότι  ήμουν στο παράθυρο και έγραφα χαμογελούσε και έλεγε «Μια μέρα να το θυμηθείς θα γίνεις μεγάλη συγγραφέας αγάπη μου και ξέρεις γιατί, δουλεύεις…»

Αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας να έχεις το ταλέντο, να το ανακαλύψεις, αλλά να δουλέψεις… Όλη μου τη ζωή γράφω… είναι σαν να υπάρχει μια πηγή αστείρευτη μέσα μου που ξεχειλίζει με λέξεις… Τα βιβλία που διάβασα και οι σπουδές που έκανα, εμπλούτισαν αυτή την πηγή. Θα την αφήσω να κυλήσει στη θάλασσα του κόσμου για ανθρωπιά και θετικά συναισθήματα, για αξίες ζωής με περισσότερο προσανατολισμό στην ειρήνη.

Μετά που τελείωσα την γυμναστική ακαδημία με ειδικότητα στο χορό, άνοιξα σχολή χορού με πολλή επιτυχία κάνοντας συνεχώς φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και στο μεταπτυχιακό  μου «Τέχνες και εμψύχωση» είχαμε δουλέψει με όλες τις τέχνες. Η μεγάλη μου δημιουργική ικανότητα με οδηγούσε σε κάθε μορφή τέχνης και η αγάπη μου για τις αξίες ζωής με έκανε να τις συνδυάσω στα σεμινάρια μου. Δηλαδή, έκανα εκπαίδευση αξιών μέσω των τεχνών με βιωματικό τρόπο. 

Μ. Γ.: Επίσης, οργανώνεται ειρηνικές δράσεις εμπλέκοντας φορείς και άτομα από όλον τον κόσμο. Τι περιλαμβάνουν αυτές οι δράσεις;

Κ. Δ.: Κύριο μέλημα μου είναι η εσωτερική ειρήνη και στον κόσμο γενικότερα. Όλα όσα βίωσα σαν παιδί του πολέμου, ξύπνησαν μέσα μου την ανάγκη της ειρήνης. Είμαι εκπαιδεύτρια αξιών και πριν την πανδημία έκανα βιωματικά σεμινάρια επικεντρωμένα για την ειρήνη σε κάθε ηλικία αφιλοκερδώς. Έγραψα ένα πλήθος συγγραμμάτων για την ειρήνη, τα οποία είναι ποιήματα, σχέδια μαθήματος, παραμύθια και αληθινές ιστορίες. Η ποιητική συλλογή μου «Στον Μαραθώνα για την ειρήνη στο κόσμο» πήρε το παγκόσμιο βραβείο  «Καλλίμαχος» στον 5ον Παγκόσμιο Διαγωνισμό ποίησης «Κ.Π Καβάφης» 2019. Το έργο «Μείνε Άνθρωπος» τιμήθηκε με το «Α΄ βραβείο Ανθρωπιστικής Ποίησης 2019» στον ίδιο διαγωνισμό.   Δημιούργησα την ομάδα «Της ειρήνης το βλέμμα» και έκανα επιτροπή συντονισμού δράσεων για την ειρήνη. Ο Δήμαρχος της περιοχής είναι πάντα πρόθυμος να είναι μαζί μας. Κάναμε μια μεγάλη δράση για την ειρήνη με σύνθημα «ενώστε τα χέρια να ενωθούν οι καρδιές» και πλήθος κόσμος μαζεύτηκε στην παραλία φορώντας λευκά ρούχα  από διάφορες χώρες, κρατήσαμε τα χέρια κατά μήκος της ακτής, συγχρόνως μια ομάδα παιδιών τραγουδούσε και μια ομάδα ενήλικων χόρευε τραγούδια με το θέμα μας. Άτομα έγραφαν πολλές ευχές για την ειρήνη  και κάποιες από αυτές βάλαμε σε μια μπουκάλα και την αφήσαμε στη Θάλασσα να φτάσει στον Πανορμίτη στη Σύμη (Το κάλεσμα που είχα για να ασχοληθώ με την ειρήνη, είναι από Τη Χάρη Του). Οι ευχές που είχαν γράψει ήταν σε διάφορες γλώσσες.  Πετάξαμε περιστέρια και μετά συγκεντρωθήκαμε γύρω από ένα τεράστιο σήμα της ειρήνης με δάδες αναμμένες που είχαν φτιάξει ομάδες ατόμων, επίσης είχαν γράψει συνθήματα και τα έλεγαν ταπεινά και με αγάπη.  Στα βιωματικά σεμινάρια παιδιά και έφηβοι είχαν ζωγραφίσει το νόημα της ειρήνης σε πανό και σε καμβάδες και τα είχαμε εκθέσει εκεί. Την ίδια περίοδο είχα ξεσηκώσει  και αφυπνίσει για παρόμοιες δράσεις σε διάφορες χώρες ομάδες και άτομα.

Τώρα σαν συνέχεια των δράσεων οργανώσαμε ένα διαγωνισμό ποίησης στην Ελληνική διάλεκτο που μπορούν να συμμετάσχουν άτομα από όλο τον κόσμο για την ειρήνη (βρίσκεται σε εξέλιξη), τα ποιήματα  θα αποτελέσουν ένα ανθολόγιο με τίτλο «Της ειρήνης το βλέμμα». Στης 21 του Σεπτέμβρη που είναι η Παγκόσμια ημέρα της «ειρήνης», θα γίνει δράση στην περιοχή και θα δοθούν οι βραβεύσεις και τα δώρα.

Όραμα μου, είναι να μπει η ειρήνη σαν βιωματικό μάθημα μέσα στα σχολεία γιατί μέσω της ειρήνης καλλιεργούνται όλες οι άλλες αξίες. Έγραψα και ένα βιβλίο «Εκπαίδευση και εσωτερική ειρήνη» για τον σκοπό αυτό. 

Μ. Γ.: Πολλές φορές, έχετε βραβευτεί για το λογοτεχνικό σας έργο και την εν γένει προσφορά σας στην παιδεία και μάλιστα με πρώτο παγκόσμιο βραβείο από έγκριτους φορείς. Ποια συναισθήματα σας δημιούργησε αυτή η καταξίωση;

Κ. Δ.: Όπου και να φτάσεις, ότι και να κάνεις, όσους τίτλους και πτυχία αν αποκτήσεις αν δεν μάθεις να ζεις μέσα στην απλότητα, τότε όλα χάνουν  την αξία τους και παίρνει άλλη τροπή η σκέψη, χάνει την χαρά της ανιδιοτέλειας. Νικητής είναι όποιος μπορεί να χαρίσει την νίκη του σε ένα παράλυτο παιδί, όποιος μπορεί να δώσει από το στέρημα του στον πεινασμένο, όποιος για δόξα έχει την καλοσύνη και τον τιμούν με δάκρυα αγάπης. Για να δώσω αυτό το μήνυμα, μια χρονιά που πήρε μετάλλιο η ομάδα μου της καλαθόσφαιρας στο σχολείο, έβαλα τα κορίτσια να γράψουν ευχές για την ειρήνη και τις κορνιζώσαμε, μετά στείλαμε το μετάλλιο με τις ευχές στο κατεχόμενο Μοναστήρι του  Απόστολου Αντρέα. Το νόημα δεν το είχαν καταλάβει τότε οι κοπέλες, αλλά μια μέρα ένα από τα κορίτσια μου τηλεφώνησε κλαίγοντας «Κυρία μου, πήγαμε στον Απόστολο Αντρέα για προσκύνημα, όταν είδα τις ευχές μας και το μετάλλιο ξεκίνησα να κλαίω…, κυρία σ΄ αγαπώ». Το μετάλλιο μου ήταν το «σ΄ αγαπώ» και εκείνης αυτό που ένιωσε. Τα συναισθήματα μας είναι τα λόγια της καρδιάς, που μας καθορίζουν τι είναι το σημαντικό και τι όχι. 

Μ. Γ.: Πρόσφατα, κυκλοφόρησε η ποιητική σας συλλογή με τίτλο «Σονάτα καρδιάς» για την οποία κερδίσατε το Βραβείο Τερψιχόρη στον 4ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης «Κ.Π. Καβάφης» 2018.  Πότε ανακαλύψατε την ποιητική σας φλέβα;

Κ. Δ.: Από πολύ μικρή ηλικία έγραφα στίχους, αφήνοντας την ψυχή μου να χρωματίζεται με τις λέξεις και τα νοήματα. Η ποίηση με γέννησε μέσα από τις φλέβες τις και αναπνέω ζωή και εγώ την γεννώ για να κυλά το οξυγόνο της στις νεότερες γενιές να αποκτούν χαρακτήρα. Δεν είναι πια θέμα απόφασης και επιλογής είναι τρόπος ζωής, είναι το νόημα της ζωής μου, ένα αγρός με πεύκα που φιλοξενούν τα πουλιά να φτιάξουν την φωλιά της αγάπης. 

Μ. Γ.: Πως ορίζετε την ποίηση; 

Κ. Δ.: Η ποίηση είναι η μουσική της καρδιάς, απλώνεται σαν συναισθήματα και νοήματα. Είναι το φως του φεγγαριού, είναι το δάκρυ ενός παιδιού, είναι το γέλιο και η αγκαλιά. Είναι η ελπίδα μέσα στο μεσονύχτι των σκέψεων, είναι η ανάσα του κουρασμένου και τα ροζιασμένα χέρια της γιαγιάς, είναι η πεθυμιά για ελευθερία και ειρήνη, είναι οι στίχοι των ματιών και η θάλασσα των ταξιδιών.  Είναι ο έρωτας και η λαχτάρα για ένα φάρο. Είναι η ακτή και ένα αγριολούλουδο που ξεφυτρώνει μέσα από τα χαλάσματα των λανθασμένων πεποιθήσεων. Είναι το εμείς σε μια δημιουργική μοναξιά του εγώ. Είναι το θρόισμα των νιώθω μέσα στην φυλλωσιά των αντιφάσεων, είναι η βροχή που ποτίζει τη μοίρα σε επιλογή και το άγγιγμα των κυττάρων μέσα στη σιωπή.

Αυτό είναι η ποίηση, μια σονάτα σκέψεων σε τρία λεπτά μουσικής εκτόνωσης που ονομάσαμε ζωή.

«Μην με εγκαταλείψεις ποτέ  ποίηση μαζί σου ζω…»

Μ. Γ.: Η ποίηση είναι μοναξιά ή συντροφιά;

Κ. Δ.: Είναι η πιο όμορφη συντροφιά, είναι η πιο όμορφη κουβέντα με τον εαυτό μας για την κουβέντα με  όλους τους ανθρώπους.

Μ. Γ.: Με τι είδους ποίηση καταπιάνεστε κυρίως;

Κ. Δ.: Κυρίως καταπιάνομαι με τον ελεύθερο στίχο. Αγαπώ όμως όλους τους τρόπους γραφής της ποίησης. Κάποια μου βιβλία  είναι σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο…

Μ. Γ.: Στη «Σονάτα καρδιάς» ποια συναισθήματα κυριαρχούν;

Κ. Δ.: Αγάπης και αποδοχής, έρωτα και ειρήνης, ελευθερίας και προβληματισμού, ενθουσιασμού αλλά και πίστης. Κυριαρχούν τα θετικά συναισθήματα και η έκφραση τους ή η γρήγορη αποκατάσταση με τη διαχείριση τους, μετά από μια απογοήτευση ή θυμό.

Μ. Γ.: Από πού αντλείτε την έμπνευση για τα ποιήματά σας;

Κ. Δ.: Από τον πόλεμο του 1974, από τον ανθρώπινο πόνο και την κυρίαρχη συμπεριφορά των ισχυρών, από όλα τα παιδιά που τα πληγώνει το αλίμονο της καρδιάς των μεγάλων. Από ένα λουλούδι, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, από τον ήλιο όταν γεννιέται ή φεύγει, από τη γέννηση ή το θάνατο. Το πρώτο μεγάλο μου βιβλίο το έγραψα στα δεκαέξι μου χρόνια με τίτλο «Μετάβαση» μετά από τον θάνατο της γιαγιάς μου της παπαδιάς. Η πηγή της έμπνευσής μου μπορεί να είναι η βροχή ή τα μάτια της καλοσύνης, μια προσφορά ή συναισθήματα ευγνωμοσύνης, η άνοιξη αλλά και το φθινόπωρο, η σιωπή αλλά και η επικοινωνία…, η ενσυναίσθηση και το  βλέμμα των αξιών. Μπορεί κάτι απρόσμενο να με κάνει να γίνω χείμαρρος γραφής, κάτι πολύ μικρό αλλά και πολύ μεγάλο, εξάλλου ποιος ορίζει τι είναι μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο…; Εκείνο όμως που θέλω και προγραμματίζω είναι η γραφή για την «ειρήνη». Όλα όσα είδα και ένιωσα μέσα στο πόλεμο δεν θέλω να τα νιώσει και βιώσει κανένα άλλο παιδί στη γη.

Μ. Γ.: Γράφετε πιο εύκολα στη χαρά ή στη λύπη;

Κ. Δ.: Γράφω όλες τις ώρες και στη χαρά αλλά και στη λύπη μου και το παράξενο είναι ότι μπορεί να γράψω για την αισιοδοξία όταν νιώθω λύπη, να γράψω για την ειρήνη σε μια επανάσταση αρνητικών συμπεριφορών γύρω μου. Δεν με ενοχλεί κανένας θόρυβος και μπορώ να συγκεντρωθώ σε όλες τις συνθήκες. Είμαι πολύ προγραμματισμένη και οριοθετώ τον εαυτό μου, συγχρόνως όμως μπορώ να είμαι ευέλικτη και να δουλεύω με την πλάγια σκέψη. Θέλω τα συγγράμματα μου να διδάσκουν, να ενθαρρύνουν και να προβληματίζουν για την εκπαίδευση αξιών…

Μ. Γ.: Πιστεύετε ότι ο ποιητής γράφει για τον εαυτό του ή για τους αναγνώστες;

Κ. Δ.: Ο ποιητής γράφει και για τον εαυτό του, αλλά και για τους αναγνώστες. Βοηθά τον εαυτό του να απελευθερωθεί από τα αρνητικά συναισθήματα για μια υγιή προσωπικότητα. Εκφράζει τα προβλήματα της εποχής και δηλώνει τις συμπεριφορές και τις αξίες της. Υμνεί τα ιστορικά γεγονότα, την πατρίδα, τον πολιτισμό και τις ανάγκες των ανθρώπων. Είναι πανέμορφο να γράφεις ποίηση, αλλά χρειάζεται να τη μοιράζεσαι για να της δοθεί η αξία που της αρμόζει μέσω των αναγνωστών που ταυτίζονται με τα νοήματα της.

Μ. Γ.: «Ο παλιάτσος χρόνος» είναι ο τίτλος ενός ποιήματός σας. Πως προκύπτει αυτός ο χαρακτηρισμός του χρόνου;

Κ. Δ.: Το ποίημα αυτό μιλά για τα υποσυνείδητα συναισθήματα του παρελθόντος που καθορίζουν το παρόν. Αυτό που βιώσαμε καθορίζει το τώρα και το τώρα καθορίζει το αύριο, ας ζήσουμε το παρόν απαλλαγμένοι από κάθε πεποίθηση που μας σκλαβώνει. Ο παλιάτσος χρόνος μας παίρνει μαζί του έτσι είναι η μοίρα, ας ζήσουμε μέσα στα θετικά συναισθήματα. Γεμίζουμε όλοι από ουλές και τις κρύβουμε να μην φανούν, αν δεν απαλλαχτούμε από αυτές με την συγχώρεση και την αγάπη, με την ευγνωμοσύνη και την αλήθεια μας, ζούμε σε μια συνήθεια αγνωμοσύνης και σε ένα ψέμα που πλάθουμε να μην φανεί το εσωτερικό μας φως, αυτό όμως δεν μας κάνει ήρεμους και χαρούμενους. Θα γεννηθεί μέσα μας ο ήλιος αν αγκαλιάσουμε την υπομονή και την πίστη, περιμένοντας τα γιασεμιά  της καρδιάς μας να ανθίσουν, αφού τα ποτίσουν τα δάκρυα της σιωπηλής μας κουβέντας που δεν είναι κάτι άλλο από την προσευχή.

Μ. Γ.: «Ένα βιολί στα δυο σου χέρια είναι η ζωή» είναι ένας στίχος σας. Ποιος παίζει αυτό το βιολί;

Κ. Δ.: Πάρε το βιολί και το δοξάρι και ξεκίνα να παίζεις την μουσική της ζωής μέσα στην επιλογή να έχεις θετικά συναισθήματα και ανθρώπους γύρω σου που να μπορούν να ακούσουν το σκοπό της μουσικής σου. Ο κάθε ένας μας παίζει μια μουσική εντός του που άλλοτε είναι φάλτσο με όσα ονειρεύεται. Για να μπορέσεις να δεις, να ακούσεις και να  μοιραστείς το χαμόγελο σου χρειάζεται πρώτα να τα πας  καλά με τον εαυτό σου και για να τα πας καλά με τον εαυτό σου χρειάζεται να δουλέψεις με τις αξίες σου και τα συναισθήματα σου που καθορίζουν τις συμπεριφορές σου. 

Μ. Γ.: Πολλά από τα ποιήματά σας μοιάζουν με παραίνεση προς κάποιον άλλον. Τι είχατε στο νου σας όταν τα γράφατε;

Κ. Δ.: Η γραφή μου έχει διδακτικό χαρακτήρα, μπορεί να απευθύνομαι στους νέους, στους ανθρώπους γενικά ή συγκεκριμένα σε κάποιον  από κάτι που άκουσα, βίωσα ή ένιωσα μαζί του ή να απευθύνομαι  στον Θεό.

Μ. Γ.: «Ζητείται ανθρωπιά» είναι ο τίτλος ενός ποιήματος. Αν έχει χαθεί η ανθρωπιά που πιστεύετε ότι οφείλεται;

Κ. Δ.: Υπάρχουν άνθρωποι που σε ακούνε με το βλέμμα και σε αγκαλιάζουν με την συμπεριφορά τους. Όλο και χάνονται οι αξίες της ζωής και οφείλουμε να τις διαφυλάξουμε. Μου αρέσει αυτό το ποίημα, σας γράφω κάποιους από τους στίχους του: «οίκτος πνιγερός στον ανελεύθερο αέρα», «στεγνός καταναγκασμός στα ετοιμόρροπα μεγαλεία», «ζητείται ανθρωπιά ξύπνια να γράφει στον ουρανό την αφύπνιση, δίχως φλυαρίες και σεισμούς».

Εκείνο που σκοτώνει την ανθρωπιά είναι ο εγωκεντρισμός, η μισαλλοδοξία, η ζήλια και το εύκολο κέρδος, η βία, ο θυμός, ο φόβος και γενικά όλες οι αρνητικές συμπεριφορές και τα αρνητικά συναισθήματα. Η ταχύτητα να φτάσουμε στο σκοπό δίχως πορεία και ο σκοπός όταν δεν έχει νόημα με πηγή του την καλοσύνη, τότε ο δρόμος δεν έχει τερματισμό στην ειρήνη και στο νόημα της ανθρωπιάς. 

Μ. Γ.: «Αφέθηκα στην ποίηση, στην όραση των λίγων» γράφετε. Θεωρείτε ότι η ποίηση έχει πέραση στον κόσμο ή την αποφεύγει και που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;

Κ. Δ.: Οι πληροφορίες και οι επιλογές των ανθρώπων όλο και πληθαίνουν Έξυπνος τη σημερινή εποχή είναι αυτός που μαθαίνει και ξεμαθαίνει γρήγορα. Οι υπολογιστές, το διαδίκτυο και οι αντιφατικές ενημερώσεις δημιουργούν μια σύγχυση των  προτεραιοτήτων και επιλογών. Παλαιότερα το βιβλίο είχε άλλη θέση στην καρδιά και στη ζωή των ανθρώπων. Μέσα στην ησυχία μελετούσαμε και σεβόμασταν τις σελίδες και τον συγγραφέα, τη γνώση και την εφαρμογή της. Τώρα υπάρχει βομβαρδισμός καινούργιων ηλεκτρονικών επιλογών, που προωθούν τη μοναξιά και την αποξένωση και τη δυσκολία αληθινής επικοινωνίας…

Πιστεύω πως αυτός που αγαπά τα γράμματα, τη γνώση  και τις τέχνες αγαπά και την ποίηση, γιατί ότι μπορεί να πει ένας ποιητής  σε ένα του ποίημα, μπορεί να μην τα βρει σε πολλά βιβλία ο  κάθε αναγνώστης…

Μ. Γ.: «Τώρα στάζουν τα ποιήματα χρώματα γιατί ξεκίνησε η βροχή» είναι ένας στίχος από το ποίημα «Στα σύνορα του ορίζοντα». Συνήθως η βροχή συμβολίζει το δάκρυ, ποια είναι λοιπόν τα χρώματα των ποιημάτων;

Κ. Δ.: Πεινασμένη η σιωπή της καρδιάς για ανθρωπιά και ποιότητα γίνεται η βροχή να ποτίσει τα αγριολούλουδα της γης. Τα ποιήματα στάζουν χρώματα όταν ο νους γεμίσει με ολόγιομες αντιλήψεις για το περπάτημα του κάτω από τον ουρανό, με τον ουρανό στην ψυχή. Η βροχή των ποιημάτων είναι οι πανανθρώπινες αξίες και ο έρωτας για τη ζωή που φτιάχνουν μπουκέτα ποίησης, να τα χαρίσουν στους περαστικούς διαβάτες από αυτήν. «Ο χρόνος γέρνει να κοιμηθεί στον ώμο της μοίρας και η ανάσα μας ξύπνησε και ξεκίνησε να χορεύει το χορό των αστεριών»,  μέσα στις λέξεις, στους στίχους των θέλω και μπορώ,  των είμαι και οραματίζομαι, αφιερώνομαι στο στόχο μου για να τον φτάσω και να ξεκινήσω ένα μεγαλύτερο. 

Μ. Γ.: Η περίοδος της πανδημίας και της καραντίνας έχει επηρεάσει την ποιητική σας έμπνευση και πως προβλέπετε την επόμενη μέρα;

Κ. Δ.: Δεν σταμάτησα να γράφω, έγραψα πολλά βιβλία μέσα σε λίγο χρόνο. Με φωνάζουν «άνεμο γραφής και ποιότητας». Αναγνωρίζω την ικανότητα μου να γράφω με ταχύτητα και ποιότητα. Αυτό όμως δεν με κάνει να έχω εγωισμό, αλλά να υπηρετώ το μεγάλο όραμα για την ειρήνη που με έταξε ο θεός, να προσπαθώ να δώσω με τη γραφή μου μια καινούργια μέρα, με  καινούργιες αντιλήψεις στις επόμενες γενιές.

Την επόμενη μέρα την βλέπω πιο γεμάτη από τη χθεσινή και με καινούργιες σκέψεις για πολλά βιβλία με θέμα την ανθρωπιά, τις αξίες ζωής, την ειρήνη, την αγάπη και τον έρωτα… Έχω γράψει μυθιστορήματα, φιλοσοφήματα, ποιητικές συλλογές και εκπαιδευτικά βιβλία που περιμένουν…, όλα θα πάρουν την σειρά και τη θέση που τους αξίζει…

Η «Σονάτα καρδιάς» των εσωτερικών σκέψεων θα γίνει σονάτα καρδιάς ονείρων και ένας δρόμος ανθρωπιάς.

*Η ποιητική συλλογή «Σονάτα καρδιάς» της Κυριακής Δράκου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Μάιο 2021 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

 

 

 

 

 

 

Related posts