Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
24 Οκτ 2019
Πολιτισμός

Κωνσταντίνος Τσιομίδης : «Το θέατρο είναι κοινωνικό αγαθό»

 

Από τη Μαίρη Γκαζιάνη

 

 

 

 

Ο Κωνσταντίνος Τσιομίδης είναι ένας ταλαντούχος ηθοποιός της νέας γενιάς. Από μικρός έδειξε το υποκριτικό ταλέντο του μέσα από τα παιδικά παιχνίδια του και τις σχολικές θεατρικές παραστάσεις ώσπου έφτασε να γίνει χορωδός στην όπερα «Η νυχτερίδα» του Γ. Στράους και χορευτής στα μπαλέτα BEJARTLAUSANNE στο Μέγαρο Μουσικής. Αυτή τη περίοδο συμμετέχει σε δυο θεατρικές παραστάσεις που γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία.

Το ζεστό βλέμμα του, η ήρεμη φωνή του και η θετική αύρα που εκπέμπει, κατακτούν αμέσως τον συνομιλητή του.

 

ΕΡ. Κωνσταντίνε γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Δράμα. Ποια θυμάσαι σαν πρώτη σου επαφή με τον κινηματογράφο και το θέατρο;

ΑΠ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην όμορφη κωμόπολη Αλιστράτη Σερρών, η οποία είναι γνωστή για το ότι κρύβει στα σπλάχνα της ένα από τα σπουδαιότερα σπήλαια της Ευρώπης. Αργότερα η μητέρα μου εγκαταστάθηκε στη Δράμα αφού είχα ήδη φύγει για τις θεατρικές μου σπουδές.

Η πρώτη έκθεσή μου σε κοινό ήταν στον παιδικό σταθμό όπου κλίθηκα να πω ένα μεγάλο ποίημα. Έπειτα δε στις σχολικές εορτές όπου με επέλεγαν να διαβάζω λόγους διότι είχα βροντερή φωνή. Το μικρόβιο του θεάτρου το κόλλησα στις γυμνασιακές μου θεατρικές  παραστάσεις όπου οι καθηγήτριές μου με παρότρυναν από τότε να ασχοληθώ με την ηθοποιία.

Η επαφή μου με τον κινηματογράφο ήταν ότι ήμουν θερμός θεατής του φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Δράμα.

ΕΡ. Σε ποια ηλικία αποφάσισες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός;  Υπήρξε κάτι που σε επηρέασε;

ΑΠ. Από τις παιδικές μου αναμνήσεις θυμάμαι συνεχώς να έχω την ανάγκη να βγαίνω από τον εαυτό μου και να αναπαραστώ άλλοτε τον σερβιτόρο, άλλοτε  το δάσκαλο  και οποιοδήποτε χαρακτήρα μου έκανε εντύπωση.

Όμως η ιδέα του να γίνω ηθοποιός γεννήθηκε όπως προαναφέρθηκα από τις γυμνασιακές θεατρικές παραστάσεις. Κόλλησε μέσα στο μυαλό μου και έκτοτε  δεν μπόρεσε να βγει… (γέλια)

ΕΡ. Σπούδασες στη σχολή ανώτερης δραματικής τέχνης «Ροντίδη», ποια συμβουλή των δασκάλων σου δεν ξέχασες ποτέ;

ΑΠ. Από τη σχολή μου θεωρώ πως έλαβα την κατάλληλη θεατρική παιδεία και τα εφόδια που χρειάζεται ένας επαγγελματίας ηθοποιός για να μπορέσει να κάνει σωστά τη δουλειά του. Από τα μαθήματα υποκριτικής και την ιστορία θεάτρου  έως τον χορό ακόμη και την ξιφασκία. Τόσα πολλά μαθήματα θα τολμούσα να πω ένα μικρό πανεπιστήμιο η δραματική σχολή.

Οι συμβουλές των δασκάλων μου πολλές. Κρατώ όμως ως  μεγαλύτερη συμβουλή την πειθαρχία και την μελέτη. Χωρίς αυτά το δύο δεν μπορείς να πετύχεις τα μέγιστα.

ΕΡ. Έχεις ασχοληθεί και με το χορό. Ο χορός ήταν συμπληρωματικές σπουδές για το θέατρο ή δεν είχες αποφασίσει με ποιο ήθελες ν΄ ασχοληθείς πραγματικά;

ΑΠ. Ο χορός ήταν στα πλαίσια των μαθημάτων της δραματικής σχολής. Παράλληλα όμως παρακολουθούσα και σε άλλη σχολή χορού μαθήματα και όλα αυτά για να βελτιώσω την κίνησή μου η οποία θα με βοηθούσε σε πιο απαιτητικούς ρόλους. Γιατί μην ξεχνάς πως το εργαλείο της δουλειάς μας είναι το σώμα μας.

ΕΡ. Μια πολύ σημαντική χορευτική στιγμή σου ήταν στα μπαλέτα BEJARTLAUSANNE στο Μέγαρο Μουσικής. Τι σου έχει μείνει από εκείνη τη συμμετοχή σου;

ΑΠ. Είχα την τύχη να επιλεγώ και να συμμετάσχω στην τελευταία χορογραφία του Μπολερό δίπλα στους καλύτερους χορευτές του κόσμου. Δε θα ξεχάσω τις χορευτικές κινήσεις που ήταν με μαθηματική ακρίβεια και την ενέργεια που εξέπεμπαν   τα σώματα των χορευτών.

ΕΡ. Έχεις κάνει μια πορεία σε μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες. Τι θυμάσαι πιο έντονα από αυτή τη διαδρομή;

ΑΠ. Ότι στον κινηματογράφο υπάρχει ένα διαφορετικό πάντρεμα τεχνών και όταν βλέπεις  το αποτέλεσμα είναι κάτι διαφορετικό από ότι περίμενες. Να σου πω ότι μία σκηνή ενός καυγά στο αυτοκίνητο χρειάστηκε να γυριστεί 20 φορές. Οπότε 20 φορές έκανα τούμπα στο έδαφος, ήταν αρκετά επίπονο… (γέλια)

ΕΡ. Η θεατρική σου καριέρα ξεκίνησε από παιδικό θέατρο. Πως είναι η θεατρική επαφή με τα παιδιά;

ΑΠ. Όπως γνωρίζουμε και έχει χιλιοειπωθεί τα παιδιά είναι οι σκληρότεροι κριτές. Αν τους κερδίσεις όμως σου επιστρέφουν τόσο το ενδιαφέρον τους όσο το θαυμασμό  και την αγάπη τους.

Στο τέλος της παράστασης ένα πανηγύρι, γέλια, αγκαλιές και φιλιά, γίνεσαι και εσύ ένα παιδί μαζί τους. Αυτό είναι τόσο αναζωογονητικό που συνεχίζεις την ημέρα σου με θετική ενέργεια.

Αν μιλήσεις στα παιδιά σαν να μην μπορούν να καταλάβουν πολλά,  έχεις κάνει το μεγαλύτερο λάθος, αντιλαμβάνονται περισσότερα από όσα νομίζουμε και έχουν τη δική τους κριτική αντίληψη, γι΄ αυτό πρώτα πρέπει να πιστέψεις το ρόλο σου και να μην προσπαθείς να κάνεις να σε πιστέψουν τα παιδιά.

ΕΡ. Το 2007 συμμετείχες ως χορωδός στην όπερα «Η νυχτερίδα» του Γ. Στράους. Ποια γεύση σου άφησε;

ΑΠ. Εκεί γνώρισα την μαγεία της όπερας.  Μια επαγγελματική παράσταση του κρατικού θεάτρου στην οποία γνώρισα τη σκληρή δουλειά που απαιτεί να έχει κανείς στην επίτευξη μίας συνδημιουργίας.

ΕΡ. Έχεις συμμετάσχει σε αρχαίες τραγωδίες. Πιστεύεις ότι είναι το είδος που σου ταιριάζει περισσότερο;

ΑΠ. Μου αρέσουν όλα τα είδη θεάτρου. Ξεχωρίζω όμως την αρχαία τραγωδία τόσο για την μυσταγωγία της όσο και για τους άγραφους συμπαντικούς νόμους που μας μιλάει μέσα από το έργο της.

Η μουσικότητα της γλώσσας, η έντονη άσκηση της ορθοφωνίας, για την καθαρή εκφορά του λόγου, αλλά και οι δυναμικοί χαρακτήρες των ρόλων, που περικλείει η τραγωδία σε κάνουν έναν ασκούμενο, με συνέπεια να κοινωνείς γνώση από αυτό.

Η κληρονομιά που μας άφησαν οι τραγικοί μας ποιητές είναι τόσο μεγάλη που πρέπει να την προσεγγίζουμε με σεβασμό αλλά και με γνώση.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Τσιομίδη

ΕΡ. Συνεχίζεις με πολλές θεατρικές επιτυχίες ώσπου στις αρχές του 2015 συμμετέχεις στη παράσταση Ερωτόκριτος, σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα,  όπου κρατάς το ρόλο του αφηγητή. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να προσαρμοστείς στη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Βιντσέντζος Κορνάρος;

 

ΑΠ. Το δύσκολο στη γλώσσα του Κορνάρου είναι να αντιληφθείς το νόημα του λόγου του και σε αυτό με βοήθησε το λεξικό.

Έπειτα στην ερμηνεία προσπαθώ να ισορροπήσω ώστε να μη γίνω επικός αλλά όχι και εντελώς ρεαλιστικός.

Οι ασκήσεις της ορθοφωνίας βοηθά πολύ ώστε να αρθρώνεται ο λόγος χωρίς να χάνεται το συναίσθημα και η χαρά μου μεγάλη γιατί σε τούτη τη μεγάλη ευθύνη βγήκαμε νικητές. Λέω τούτο από την κριτική που ασκήθηκε από το κοινό στην περσινή παράσταση.

Πριν λίγες μέρες είχαμε νέα πρεμιέρα στο Στούντιο Μαυρομιχάλη με ανανεωμένη διανομή ρόλων. Το αγκάλιασμα του κόσμου ήταν πολύ θερμό και εύχομαι να σηματοδοτήσει μία επιτυχημένη θεατρική σεζόν.

ΕΡ. Παράλληλα, το διάστημα αυτό συμμετέχεις στην παράσταση «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του χάρισε το θάνατο» σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, στο Στούντιο Κυψέλης. Μπορείς να μας πας δυο λόγια για το ρόλο σου;

 

ΑΠ. Μία εικονοπλαστική παράσταση με κινηματογραφική δόμηση, ερωτισμό και πάθος, σκηνοθετημένη από το Γιώργο Λιβανό σε σενάριο του Γιάννη Σολδάτου.

Όταν κλιθείς να αναπαραστήσεις ρεαλιστικά γεγονότα όχι τόσο συνηθισμένα όπως υπάρχουν στις ταινίες του Παζολίνι αυτό θα έλεγα πως είναι κάπως δύσκολο. Το αγόρι που πρόσφερε το θάνατο λοιπόν έχει μεγαλώσει σε έναν πολύ σκληρό κόσμο αλλά κρύβει και τρυφερά αισθήματα και αυτό γεννάται από τον έρωτα. Ένας χαρακτήρας με έντονες αντιθέσεις. Μου αρέσει…!

ΕΡ. Από τα, μέχρι σήμερα, θεατρικά έργα που έχεις συμμετάσχει, υπάρχει κάποιο που σε «σημάδεψε»;

ΑΠ. Στην τραγωδία Πάθη Σωτήρος, σκηνοθετημένη από το δάσκαλό μου και σκηνοθέτη Αλέξη Μίγκα, κλίθηκα να παίξω το ρόλο του αγγελιοφόρου ο οποίος μετέφερε το θαύμα στους εκάστοτε αξιωματικούς. Σκεφτόμουν τι είδε αυτός ο άνθρωπος εκείνη την ημέρα, ο οποίος έλεγε: «μία λάμψη σκόρπισε και φώτισε», τη στιγμή λοιπόν που δούλευα τον τρόπο, με τον οποίο θα μιλήσω για το θαύμα, ακούστηκε ένας κεραυνός και πραγματικά μπήκε μία λάμψη στο δωμάτιο μου, είχα ανατριχιάσει και έμεινα για ώρες αμίλητος. Το μαγικό είναι ότι εκείνη τη λάμψη τη θυμήθηκα ενώ έπαιζα, αλλά ακόμα και τώρα. Σκέφτομαι πόσο τυχαίο ήταν ή δεν ήταν…

ΕΡ. Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να υποδυθείς αλλά δεν έτυχε ως σήμερα;

ΑΠ. Επιθυμώ να ερμηνεύσω πολλούς ρόλους που είναι σημαντικοί. Ένας από αυτούς είναι ο Προμηθέας Δεσμώτης, εφ΄ όσον βέβαια με ωριμάσει ο χρόνος και η θεατρική μου εμπειρία.

Το θέλω πολύ γιατί κάθε μορφή ηρωικής αντίστασης μπορεί να εμπνεύσει τους ανθρώπους για αλλαγή.

ΕΡ. Η δουλειά του ηθοποιού απαιτεί προσωπικές θυσίες;

 

ΑΠ.  Δεν θέλω να γίνω δακρύβρεκτος, δε λέω κουβέντα.

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

 

ΑΠ. Το θέατρο είναι ένα κοινωνικό αγαθό το οποίο έχει την ιδιότητα να μας επιμορφώνει και να μας ψυχαγωγεί, προτιμώ να μην προβάλω τον εαυτό μου μέσα από αυτό,  αλλά να αξιωθώ να το υπηρετώ πιστά προσεγγίζοντάς το με σεβασμό και με τη γνώση που του αρμόζει.

Θέλω να σε ευχαριστήσω για τη φιλοξενία και για το βήμα που μου έδωσες να μοιραστώ μαζί σου όσα είπαμε.

Τέλος εύχομαι υγεία και ειρήνη σε όλα τα πλάσματα της γης.

***Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στο Ρότα Art Coffe, από τον φωτογράφο Peter Tamas

 

https://www.facebook.com/Peter-Tamas-Photography-703420489707592/?fref=ts

 

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

 

Related posts